Verhofstadt's erfenissen

   Na de moslimrel i.v.m. de rake opmerkingen van Zuhal Demir, zou er een niet aanvalspact gesloten zijn tussen CD&V en de N-VA (wel zonder de door Beke geëiste excuses). Nu maar zien of het stand houdt, want het volgende probleem komt er al aan: de door N-VA (en Open VLD) voorgestelde vermindering van de vennootschapsbelasting en de door CD&V daaraan gekoppelde meerwaardebelasting. Dat is vuur en water. Zelfs nu de federale regering gesteld heeft dat een begroting in evenwicht ook kan in 2019 i.pl.v. 2018, zal dat weinig verschil uitmaken. De Wever mag dan al gezegd hebben dat hij voor een zgz ‘rechtvaardige fiscaliteit’, de natte droom van Kris Peeters, de deur op een kier wil houden, de man weet goed genoeg dat de liberalen van Open VLD geen nieuwe belastingen willen en die hebben nog gelijk ook. Een meerwaardebelasting is geen rechtvaardige fiscaliteit, want het ondermijnt de droom van elke beginnende zelfstandige die hoopt straks een appeltje voor de dorst over te houden na een leven lang hard gewerkt te hebben. Niet ten onrechte noemde Patje Dewael het een afgunstbelasting. Hij noemde CD&V nog net niet een afgunstpartij, maar dat kan nog komen.

   Er ziet er steeds meer naar uit dat deze federale regering er een wordt van een soort lopende zaken. Ze is niet in staat de staatsschuld en het overheidsbeslag te verminderen. Dat heeft trouwens niets specifiek met deze regering te maken. Geen enkele Belgische regering kan dat nog omdat die staatsschuld té hoog is en dit land evenmin als Griekenland nog een eigen munteenheid kan devalueren. Nu persé willen besparen of extra belastingen heffen, zou de prille groei die er thans is meteen fnuiken.

   Door het bereiken van een begroting in evenwicht een jaar uit te stellen – nota bene: iets wat mag van Europa – zal men pas eind 2019, begin 2020 weten waar men staat. M.a.w., de evaluatie ervan wordt doorgespeeld naar een volgende regering. ‘Na ons de zondvloed’ en dit alles door een onuitgegeven meerderheid die de sociaal economische zaken nu eens op orde zou stellen – zonder de socialisten - en daarvoor het communautaire in de ijskast heeft gestopt. ‘Een ketting is zo sterk als zijn zwakste schakel’ leert ons het gezegde. Dat geldt voor België, waar Wallonië het zwakke broertje blijft, evenals voor Europa dat om dezelfde reden geen vooruitgang meer boekt.

   Men kan zeggen wat men wil, we beleven toch een interessante tijd, politiek gesproken dan. Nu zorgde May weer voor een verrassing van formaat door in de UK vervroegde verkiezingen uit te roepen. Zondag volgt de eerste ronde van de Franse presidentsverkiezingen met nog zo’n vier kanshebbers, als we de peilingen mogen geloven. Bij ons zijn er die ook weer geweest, maar daarop wil ik geen commentaar meer geven. Peilingen zijn nooit een goede waardemeter geweest en het laatste jaar helemaal niet meer. Verder heb ik vroeger al geschreven dat de peiling van de VRT en De Standaard de minst geloofwaardige is die we hier kennen, omdat zowel de zender als de krant bevooroordeeld zijn t.o.v. rechts en de Vlaamse zaak. Komt daar nog bij dat ze zelf zeggen dat er een foutenmarge is van 3%. Als we de laatste peiling dan zouden vergelijken met de vorige, blijft alles zowat zoals het was. Om het toch over te kunnen spreken, gaat men het dan vergelijken met de laatste verkiezingen, wat niet correct is.

   In Frankrijk liggen de zaken wel iets anders, omdat de zittende president niet meer op komt. Na één termijn houdt ‘monsieur normal’ het voor bekeken, omdat hij zelf beseft hoe onpopulair hij geworden is. Die onpopulariteit is zo erg dat de kandidaat die zijn partij nu vertegenwoordigt, zelfs in de eerste ronde niet meer wordt meegeteld. Bij de vier die er nu overblijven zit niet de alleen de kandidaat van uiterst rechts, die verwacht werd, maar ook die van uiterst links, wat sinds de implosie van de Franse communistische partij niet meer gebeurd is. Twee kandidaten die bovendien beloven het land uit de E.U. te zullen laten stappen. Na de Brexit dus een Frexit. Als dat gebeurt, houdt de E.U. op te bestaan en mogen we alleen hopen dat onze regio er beter van zal worden, misschien door een verdere samenwerking met Nederland, Duitsland, Oostenrijk en de Scandinavische landen. Voor onze Waaltjes zou dat een harde keuze kunnen worden. Op de Waalse zenders worden die Franse verkiezingen dan ook gevolgd als hangt ook hun toekomst er vanaf.

   De politica waren gisteren nog eens aan bod. In de UK was er Theresa May die, in tegenstelling tot wat ze vroeger beweerde, nu toch vervroegde verkiezingen wil uitschrijven. Dat betekent al ons vierde buurland dat dit jaar naar de stembus trekt. May meent niet genoeg steun voor de Brexit te vinden in het huidige Britse parlement en hoopt daaraan iets te kunnen doen. Daarbij rekent ze ook op een verdere achteruitgang van Labour waar er nog steeds chaos heerst. May en heel wat media en policy watchers denken dat de Tory’s het gemakkelijk (weer) zullen halen. Daar stel ik mij toch enkele vragen bij.

   Om te beginnen zit het kiessysteem over there anders in elkaar dan bij ons. Elke partij schuift per kiesdistrict één kandidaat naar voor en wie er in dat district de meeste stemmen haalt, gaat naar Londen. Nu is het zo dat er niet alleen het verschil is tussen conservatieven, socialisten en de rest, maar dat er ook meningsverschillen zijn binnen zowat alle partijen over die Brexit. Om er zeker van te zijn dat haar partij straks meer verkozenen heeft dan nu die de Brexit genegen zijn, zal May enkele van de huidige tegenstanders moeten vervangen in de eigen partij. Dat is daar geen sinecure, daar de meeste van die mensen hun eigen aanhang hebben in zo’n district en de kiezers zo maar niet zullen aanvaarden dat hun man/vrouw opzij wordt gezet.

   Om die verkiezingen vervroegd te laten plaatsvinden, moet er eerst nog gestemd worden in Westminster en moeten dus ook die van Labour akkoord zijn. Hun voorzitter Corbyn is het daar nu al mee eens. Ook hij heeft binnen zijn partij voor- en tegenstanders van de Brexit. Als hij het louter om de stemmen zou doen en heel zijn partij nu eens voluit tégen de Brexit zou gaan is het niet onmogelijk dat Labour, ondanks alle miserie die het de laatste jaren heeft meegemaakt, zich toch zou herpakken. Dat heeft dan weinig met echte politiek te maken, wel met opportunisme. En dan hebben we het nog niet gehad over Schotland dat weer de kans krijgt te laten zien dat ze niet akkoord gaan. Als de Scottish National Party versterkt uit deze verkiezingen komt zal Nicola Sturgeon meer dan ooit een nieuw referendum eisen.

---

   Ook bij ons blijft er een politica in het nieuws, nl Zuhal Demir, die gisteren wel haar beleidsbrieven als nieuwe staatssecretaris heeft voorgelezen, maar waarbij de stemming erover is uitgesteld tot volgende week om onze nationale Charel de tijd te geven de brokken te lijmen tussen haar en CD&V als gevolg van haar (volgens mij terechte) omschrijving van die partij als moslimvriendelijk. Dat het woord ‘kiesvee’ nooit eerder zou gebruikt zijn, zoals onze media blijven vertellen, is larie. Het werd tientallen jaren geleden al uitgevonden door ’t Pallieterke (ik dacht zelfs door stichter Bruno De Winter himself*). Demir heeft trouwens vroeger al eens een straffe uitspraak gedaan richting CD&V, toen ze schreef: ‘Mijn favoriete onenightstand is Kris Peeters. Maar vóór we er aan beginnen, zal ik hem dan wel het regeerakkoord eens voorlezen, want dat schijnt hij nog altijd niet te kennen’! (Uit De Tijd van 28 december 2016, bij de ‘Kaaiman-quotes’…).

* Bruno De Winter vond ook het woord ‘praatbarak’ uit.

   Erdogan zou het dus gehaald hebben, met de hakken over de sloot (echt zeker is het nog niet; er is sprake van verkiezingsfraude). Zelfs als het wél klopt, blijft het een Pyrrusoverwinning, want als de zowat 150.000 mensen, die hij heeft opgesloten, hun burgerrechten ontnomen en hun werk afgepakt, hadden kunnen meestemmen, dan had hij het nooit gehaald. Ook niet als hij niet had kunnen rekenen op de stemmen van de Turken in het buitenland, die zelf wel mee genieten van de voordelen van een democratisch gastland, maar er geen problemen mee hebben hun in Turkije achtergebleven landgenoten straks politiek gesproken berooid achter te laten. ‘Asociaal’ noem ik zo’n mensen.

   Erdogan wordt waarschijnlijk bij de eerstvolgende verkiezingen (over twee jaar) een soort alleenheerser die in principe daarna tot 2029 als een nieuwe sultan zal kunnen heersen over zijn land (misschien zelfs tot 2034, mits gebruik te maken van een wettelijk achterpoortje). Voor de Turken zou het de laatste keer kunnen geweest zijn dat ze nog eens vrij zullen hebben kunnen kiezen. De nieuwe Erdogan zal nl geen premier meer hebben, hij zal zelf zijn ministers en vice-president(en) kunnen aanduiden, de hoogste rechters benoemen en het parlement naar huis sturen. De checks en balances van bv het Amerikaanse systeem, waarmee hij het vergelijkt, zullen er nl niet bij zijn.

   Dat de Turkse economie er wel bij zal varen, is een fabeltje. Die was onder het huidige bewind van Erdogan inderdaad verbeterd, maar zal nu even snel weer verslechteren. De Turkse lira zal, na een misschien korte heropleving, in vrije val komen en de economie slabbakken. Welke buitenlandse ondernemer zal immers nog willen investeren in een land zonder vrije media, waar mensen zonder vorm van proces kunnen worden aangehouden en dat een verdoken burgeroorlog voert tegen 15% van zijn eigen (Koerdische) bevolking? O.w.v. dat laatste en zeker zolang die oorlogen in de buurlanden blijven duren, moet ge trouwens gek zijn om nog met vakantie te gaan naar Turkije. Ik zie ze straks al op de VTM komen klagen, de simpele zielen die ginder wat zullen meegemaakt hebben tijdens hun uiteraard goedkope vakantie.

   Dé schande is echter wel dat de Europese Commissie nog steeds weigert de gesprekken over een mogelijke toetreding van de nieuwe dictatuur op te schorten, laat staan te annuleren. En dan maar janken dat de ene lidstaat na de andere het in de E.U. niet meer ziet zitten, met zo’n lafaards aan het bewind!

   Tenslotte is het ook opmerkelijk dat de nipte verkiezingsoverwinning in Turkije kan worden toegevoegd aan al even nipte overwinningen in de Amerikaanse verkiezingen en in het referendum over de Britse Brexit, terwijl men in Nederland er nog niet uit is hoe de volgende regering eruit zal zien, nu er voor de allereerste keer met vier partijen onderhandeld moet worden. Deze wereld wordt er niet eenvoudiger op.

   Morgen is de paasvakantie voorbij, ook voor de politiekers. Het wordt uitkijken naar wat er uit de bus zal komen i.v.m. de nieuwe Brusselse geluidsnormen. Ik vrees vrij weinig, waardoor de politiek in dit land nog meer verziekt zal worden. De burgemeester van Steenokkerzeel, een Vlaamse Randgemeente die dreigt het slachtoffer te worden van de Brusselse onwil, heeft de Duitstalige gemeenschap gevraagd ook een aanvraag tot moratorium in te dienen, zodat er weer twee maanden uitstel zou komen. De minister-president van Duitstalig België heeft al meteen laten weten dat hij daaraan niet denkt. Bij de discussie over de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle/Vilvoorde waren die Duitstaligen destijds wél bereid zo’n moratorium te vragen. Toen was dat nl in het voordeel van de francofonen. Nu zo’n moratorium in het voordeel van Vlaanderen is, weigert men. Daaruit kunnen twee conclusies getrokken worden:

   Ten eerste moet Vlaanderen in de toekomst nooit meer de Oostkantons ter hulp snellen als die weer eens een conflict zouden hebben met de Franstalige Gemeenschap of het Waals gewest. Dat ze dan ook maar hun eigen boontjes doppen. Ten tweede, als de strenge geluidsnormen boven Brussel blijven zoals ze nu worden voorgesteld en dit zou betekenen dat er in en rond Zaventem honderden, misschien duizenden werkplaatsen in het gedrang zouden komen, dan moet men eerst de werknemers ontslaan die uit het Brussels gewest komen. Dit heeft niets met discriminatie te maken, want de reden van hun ontslag zal zijn dat zij hun job verliezen door de schuld van de eigen Brusselse maatregelen. Het kan toch niet zijn dat Vlaamse werknemers daarvoor zouden moeten opdraaien. 'Eigen volk eerst' klonk nooit terechter.

   Vorig jaar werd een nieuw windmolenpark in de Noordzee uitbesteed door Nederland dat daarvoor ongeveer de helft betaalde van wat een vergelijkbaar project Vlaanderen had gekost. Verschil: 2 miljard euro! Dat was mogelijk geworden doordat Nederland daarvoor een uitbesteding had uitgeschreven en de vergunning had gegeven aan het bedrijf dat de laagste prijs op tafel legde, in dat geval het Deense Dong. Bij ons had men de vergunning gewoon met één bepaald bedrijf afgesproken en meteen vastgelegd hoeveel groene stroomcertificaten de bouwer ervoor kreeg. Zo’n beetje zoals Van den Bossche dat eerder al had voorgedaan met haar certificaten voor de zonnepanelen, die momenteel volledig zijn afgeschaft omdat ondertussen gebleken is dat de kostprijs ook zonder subsidies op een redelijke termijn kan worden teruggewonnen.

   Dat laatste blijkt nu ook mogelijk te zijn voor windmolenparken in zee. Het grote Duitse energiebedrijf EnBW heeft nl zopas een vergunning verworven voor een windmolenpark, waarvoor de Duitse overheid helemaal niets hoeft te betalen. Niente, nada, ingenting! Onze staatssecretaris voor de Noordzee (alleen dat stukje voor onze kust, wel te verstaan!) Philippe De Backer (Open VLD), die vorig jaar al toezegde dat hij het Nederlandse voorbeeld van uitbesteding zou volgen, bekijkt nu of hij bij drie al toegezegde concessies lagere subsidies kan bekomen en – indien niet – wat de kosten van de boete(s) zouden zijn als hij de afgesproken contracten zou opzeggen. In dat laatste geval zou het voor het Vlaamse gewest nog altijd goedkoper kunnen uitvallen, mocht het voor de nieuwe vergunningen helemaal niets meer hoeven te betalen zoals nu in Duitsland gebeurd is.

   Ik heb vroeger meer dan eens al geschreven dat we ons aan die groene stroom blauw zouden betalen en dat is tot nu inderdaad het geval geweest. Misschien gaat het straks toch dagen dat het anders (en beter) kan. Ook dat zgz ‘stopcontact op zee’ van Elia, de beheerder van het Belgische hoogspanningsnet, zou ons – de eindverbruikers – niets kosten zei gisteren woordvoerster Marleen Vanhecke, ex-Tv reporter. We zullen het maar geloven, want die ‘prise’ zal Elia ook 400 miljoen euro kosten. Eens het bedrijf daarmee klaar is (in 2019) zal ze wel een soort monopoliepositie hebben over de output van al die windmolenparken en zal de verleiding groot worden er aan te morrelen…

   Is het maar politiek gekrakeel, zoals Geert Burger zegt, of worden de volgende verkiezingen de ultieme clash tussen tsjeven en Vlaamsnationalisten? De verklaring van de nieuwe staatssecretaris Demir dat CD&V een moslimpartij is, blijft bij CD&V wel reacties uitlokken, waarbij ‘Markske’ Beke excuses van Demir eist (maar die niet krijgt), maar anderzijds zegt de partij nu zelf dat ze zich zal blijven verzetten tegen het ontnemen van de erkenning van die moskee in Beringen. Voeg daar nog het artikel bij van Mie(ke) Van Hecke in Knack, waarbij het nieuwe ‘boegbeeld’ van de partij in Gent open en bloot schrijft dat moslims voor haar de nieuwe kiezers zijn waar de partij op hoopt. Mie noemt haar partij voor de moslims daarin zelfs een ‘logische keuze’. M.a.w. Beke wil niet dat CD&V als moslimpartij bestempeld wordt, maar doet er wel alles aan om de moslims genegen te zijn. Tsjever kan moeilijk. Zoals ik reeds schreef: typische mosselpartij.

   Wat anderzijds in de discussie over het standpunt van la Homans opvalt is, dat het deze keer niet Kris Peeters is die moeilijk doet, maar Koen Geens. Ergens is dat logisch als minister van Justitie, maar Koen doet dit al langer en is daarin nóg subtieler dan zijn collega. Hij zet nl alles op het Internet, zo’n beetje zoals Donald Trump en probeert zo de poten onder de N-VA weg te zagen. Dat is iets dat Geens al langer doet. Zelfs bij het aantreden van de regering Michel had hij al geprobeerd zijn opvolger op Financiën, Johan Van Overtveldt, op het verkeerde been te zetten door hem te verzwijgen dat er de week daarop een vergadering was van de Europese ministers van Financiën. Gelukkig kwam Van Overtveldt er nog tijdig achter, maar collegiaal kan men zoiets niet noemen.

   Vraag is maar of de nieuwste zetten vanuit CD&V enig nut zullen hebben. De eerste verkiezing, die eraan komt – die voor de gemeenten - is nog bijna anderhalf jaar verwijderd en de volgende - die voor de andere niveaus - nóg een jaar later. Het bestaande kiespotentieel van CD&V vergrijst en verkleint, terwijl de jeugd er niet meer in gelooft (hetzelfde wat gebeurt met de Spa.). De N-VA beschuldigen van verdeeldheid te zaaien zal niet veel uithalen. CD&V heeft zelf niets anders gedaan sinds het ontstaan van de regering Michel, met Kris Peeters als saboteur van dienst. Nu beginnen te schermen met de argumenten van de Staatsveiligheid zal evenmin veel uithalen, want die dienst is altijd anti-Vlaams geweest. Als die zich wat minder met de Vlaamsnationalisten had bezig gehouden en wat meer met de moslims, zouden we veel beter zijn af geweest.

---

   I.v.m. de reacties van Rob en Geronimo op mijn blog van gisteren over de Brexit, kan ik me gerust vinden in hun argumentaties. De kern van mijn artikel (én de titel) gingen wel in hoofdzaak over het feit dat Vlaanderen bij een harde Brexit weer eens het gelag zou kunnen betalen, gewoon omdat we bijna de hele export naar de UK voor onze rekening nemen, terwijl Wallonië, dat bijna niets uitvoert, zich harder zou kunnen opstellen juist omdat het zo goed als niets te verliezen heeft. Iets dat ook al meespeelde bij het CETA-handelsakkoord met Canada.

   Er is al flink wat inkt, papier en mail vuilgemaakt aan de Brexit en dat zal er niet op beteren, zeker als men weet dat heel die discussie officieel nog zo’n twee jaar in beslag kan nemen en dat het misschien wel eens langer zou kunnen uitlopen. Er zijn er zelfs die nu al zeggen dat er van de Brexit niets in huis zal komen, zeker als men weet wat voor extra problemen er kunnen rijzen met de inter-Ierse grenzen, met wat er met Schotland staat te gebeuren, waar een tweederde meerderheid ervoor gekozen heeft bij de E.U. te blijven (in Gibraltar was dat zelfs 97%!).

   Dat de UK er niet beter van zal worden, zeker niet van een harde Brexit, wordt algemeen aanvaard. Toch zouden de hardliners binnen de E.U. maar beter opletten. Ook de E.U. wordt er niet beter van, als men weet dat de UK goed is voor 10% van het Europees budget, waarvan het maar de helft terugkrijgt. Dat laatste betekent dat het Verenigd Koninkrijk een zgz nettobetaler is en de E.U. bij een Brexit 10% van zijn budget kwijt zal zijn.

   Tenslotte zal een Brexit, zeker een harde Brexit, ook een slechte zaak zijn voor Vlaanderen. Meer dan 80% van de totale Belgische export gebeurt door Vlaanderen. Naar de UK is dat niet anders, in geldwaarde iets van een 14 miljard euro. Wallonië heeft bij een Brexit zo goed als niets te verliezen, waarbij het gevaar bestaat dat Paul Magnette, de Waalse minister-president, weer wel eens dwars zou kunnen gaan liggen mocht Vlaanderen proberen aan e.e.a. een mouw te passen. Net zoals hij dat gedaan heeft tijdens de onderhandelingen bij het CETA-handelsverdrag met Canada. Dat zou dom zijn, want ook Wallonië zal er niet beter op worden als het Vlaanderen straks minder goed zou gaan. De vraag is maar in hoeverre ze dat ten zuiden van onze taalgrens gaan snappen, waar ze nog altijd denken alle steun te zullen blijven krijgen van het officiële België…

   Men zegt wel eens dat, als de communisten het voor het zeggen zouden hebben in de Sahara, er daar na enkele jaren een tekort aan zand zou zijn. In Venezuela, waar de communisten, die zich daar ‘Chavistas’ noemen (naar de generaal die er met een militaire putsch de macht overnam en daarna ging aanpappen met het Cuba van de Castro’s), op een tiental jaren tijd ervoor gezorgd hebben dat het land een tekort heeft aan zowat alles. Buiten misschien petroleum dat er het voornaamste uitvoerproduct is, maar niet genoeg meer opbrengt om enige welvaart te verzekeren. Hugo Chavez werd als president opgevolgd door een zekere Maduro, een buschauffeur van beroep en die is het land vakkundig om zeep aan het helpen. Toen in 2015 de rechtse oppositie, ondanks allerlei arrestaties en intimidaties, toch de verkiezingen won, is de man op zijn troon blijven zitten en regeert hij met decreet. Het Hoog Gerechtshof heeft hij bemand met uitsluitend gelijkgezinden, waardoor hij alle wetten van de nieuwe meerderheid ongeldig kan laten verklaren. Dat bleek nog niet genoeg, want recentelijk eigende dat Gerechtshof zich alle bevoegdheden van het parlement toe. Daarop is het moeten terugkomen na dagen van straatprotest, maar in feite is er niets veranderd, omdat dat Gerechtshof, net als vroeger, alle wetten kan blijven blokkeren en ongeldig verklaren. Die ‘juridische putsch’ werd in onze media gemeld, ook dat hij herroepen werd, maar het feit dat er daarna niets veranderd is, hoort men nergens vertellen.

   Bart De Wever heeft het zich ooit eens beklaagd dat we hier in dit land met wereldvreemde rechters zitten. Dat gebeurt dus niet alleen in Venezuela, maar ook bij ons en – in het verlengde ervan – bij het Europees Hoog Gerechtshof, waar meer dan eens uitspraken gedaan worden die de wenkbrauwen doen fronsen. Waar wetten, goedgekeurd door democratisch gekozen nationale parlementen, regelmatig van tafel worden geveegd door het zgz Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Een instantie die, net als bv Amnesty International, Human Right Watch en Co, in de eerste plaats links denkt. En dan hebben we het nog niet gehad over the States, waar rechters het de nieuwe democratisch verkozen president moeilijk maken. Denk maar aan dat inreisverbod uit bepaalde moslimlanden. Zelfs met een meerderheid in Kamer en Senaat kan Trump zijn bevoegdheden in zake immigratie niet waar maken. Ook die rechters zijn voor het merendeel wereldvreemd. ‘Rechtspraak’ noemen ze dat…

   Zweden was tot hiertoe het meest gastvrije Europese land voor immigranten. Ook tijdens de Balkan oorlogen en de Iraakse Golfoorlogen was dat al het geval. Einde 2015 zette het, na het ‘Wir schaffen das’ van Merkel, zijn grenzen wagenwijd open en nu heeft het proportioneel het grootste aantal vluchtelingen van heel Europa. 22% van de bevolking (van ± 10 miljoen) is buiten Zweden geboren of van een tweede generatie inwijkelingen. De nieuwkomers worden meestal ondergebracht in grote steden zoals Stockholm, Malmö en Göteborg, waar men nu voorsteden heeft die al niet veel meer moeten onder doen voor de Parijse banlieues op het gebied van geweld en onveiligheid. Na de aanslag in Stockholm, waarbij een afgewezen Oezbeek met een vrachtwagen vier mensen dood reed en een meervoud ervan verwondde in een van de drukste winkelstraten van de stad, zijn de Zweden ontwaakt uit hun immigratiedroom. De Zweedse premier van de roodgroene coalitie die er aan de macht is, heeft al besloten dat dit het einde betekent van de massa-immigratie naar zijn land. ‘Wir schaffen es nicht mehr’. Dat ene zinnetje van Merkel is zo’n beetje de grootste politieke stommiteit geweest in heel de vluchtelingencrisis. Het kon (en kan nog altijd) zijn dat Duitsland een grote toeloop immigranten aan kan. De Duitse economie draait nog altijd behoorlijk, de staat heeft geen schulden en zelfs een begrotingsoverschot, waar de meeste andere landen alleen maar van kunnen dromen. Maar dat ‘Wir schaffen das’, uitgesproken door het staatshoofd van het welvarendste land van het continent, heeft bij veel mensen een valse hoop gewekt op een toekomst die de meesten hoe dan ook nooit zullen verwezenlijkt zien. Het gaat dan niet zozeer om de economische kant van de zaak, maar wel om het feit dat, in tegenstelling tot vroeger toen inwijkelingen meestal andere Europeanen waren – met een christelijke achtergrond - het merendeel van de nieuwkomers moslims zijn uit andere continenten die een ander wereldbeeld voor ogen hebben, die weinig of niet geschoold zijn en die men zo maar niet kan omscholen. Als men ziet dat ook bij ons veel moslims van de derde generatie het hier niet waar kunnen maken, dan ligt dat niet alleen aan ‘ons’, maar ook aan ‘hen’.

   Vorig jaar begon men in Zweden al nattigheid te voelen, werd aan liefst 80.000 nieuwkomers de asielaanvraag geweigerd en gesteld dat ze het land moesten verlaten. Daar was ook die Oezbeek bij. Vraag is maar hoeveel van die 80.000 nu nog illegaal in Zweden verblijven en net als die Akilov een potentieel gevaar voor de Zweedse samenleving kunnen betekenen. Men zou voor minder zijn slaap laten…

   De biomassa hysterie blijft maar duren. Na het bezwaar dat 100 werknemers daar hun werk gingen verliezen, ondanks het feit dat ze aan 2 miljoen euro per jaar per werknemer zowat de duurst betaalden ter wereld zouden geworden zijn, maakt men nu de Vlamingen bang met het gevaar dat ons gewest, bij het niet halen van de CO2 afspraken, zich na 2020 liefst 72 miljoen euro per jaar aan boetes mag verwachten. En dan?

   Om te beginnen heeft men nog drie jaar de tijd om daar iets aan te doen en zál daar iets aan gedaan worden. Maar stel dat men er inderdaad niets aan zou doen, dan betaalt Vlaanderen vanaf 2021 die 72 miljoen per jaar. Ondertussen heeft het dan wel drie jaar 200 miljoen per jaar subsidies uitgespaard die het aan die biomassacentrale had moeten betalen en zal men er dan 528 miljoen aan over houden. Alle in die drie jaar bijgeplaatste zonnepanelen, windmolens e.d. moet men er echter wel aftrekken, zodat het nog een stuk minder kan worden.

   Daarbij komt nog dat 2020 maar een interim doelstelling is. De echte einddatum is 2030. God weet wat er tegen die tijd nog zal veranderen cq verbeteren, ook al is die tweede datum nog ambitieuzer. Vergeten we ook niet dat bij die biomassacentrale vanaf 2028 de toegestane subsidies van 200 miljoen per jaar zouden wegvallen en de eigenaar van dat ogenblik de hele activiteit wel eens zou kunnen stopzetten. Naar slechte Europese gewoonte scheen er in het contract nl ook geen boeteclausule voorzien te zien, mocht dat ooit gebeuren.

   Heel dat klimaatverhaal is iets dat feite niet thuis hoort in de politiek. Het klimaat kan nl niet afgerekend worden op zijn resultaten. Het streefdoel van Parijs moet pas gehaald worden in 2100! Ondertussen kunnen figuren zoals Verhofstadt en Van Brempt zich profileren als de redders van deze planeet, terwijl dat helemaal niet zeker zal zijn. Er zijn in de geschiedenis trouwens nog periodes geweest dat het abnormaal warm was (o.m. tijdens het Romeinse Rijk, toen hun troepen Beieren konden bereiken omdat de gletsjers ook toen gesmolten waren).

   Moeten we dan niets doen? Toch niet, maar de huidige massahysterie zal de problemen ook niet oplossen. We moeten alleen trachten er het beste van te maken.

---

   En dan nog dit i.v.m. de uitlatingen van Zuhal Demir in De Zondag: CD&V is geen moslim- maar een mosselpartij: vis noch vlees, nooit duidelijk noch rechtlijnig, meestal een ‘ja, maar’, nooit meteen met iets akkoord, altijd een slag om de arm.

   Ik schreef het reeds in mijn blog van 4 dezer (‘Sacochenclashes’) dat met de tandem Homans/Demir rekening zal moeten gehouden worden. De twee N-VA dames blijken een stuk actiever dan hun mannelijke collega’s.  

   Eerst was er Homans die vorige week de procedure tot het afschaffen van subsidies aan die Limburgse   moskee (de tweede grootste van het land) had ingezet. Zij beriep zich daarvoor op enkele rapporten van de staatsveiligheid. Die staatsveiligheid, die altijd een belgicistische bedoening is geweest die zich meer bezig hield met het schaduwen van onze eigen rechtse partijen dan met de inwijkelingen, had blijkbaar niet door dat la Homans zich in het dossier had vastgebeten en ermee doorging. Het principe is nl dat de staatsveiligheid inderdaad rapporten maakt, maar dat de beslissingen genomen moeten worden door de bevoegde ministers. Nu zo’n bevoegde minister het inderdaad deed, schrokken ze zelf van wat ze geschreven hadden.

   Demir noemt CD&V dan weer open en bloot een moslimpartij, zoals Kaaiman van De Tijd De Standaard een moslimkrant noemt. Van Kaaiman kan men dat blijkbaar verdragen, van Demir niet. Haar commentaar in De Zondag was er misschien wel wat over, maar als men ziet wat de koepel van het katholiek onderwijs soms uitspookt i.v.m. het pamperen van moslims (denk maar aan dat voorstel om het volgend schooljaar enkele dagen later te laten beginnen omdat er op 1 september dit jaar een moslim feestdag is), is het niet verkeerd om die koepel en de partij die er achter staat eens in hun hemd te zetten.

   De heisa tussen Demir en Keytsman van Unia over die juriste die het boerkaverbod aanvocht, blijkt trouwens ook nog niet te zijn afgelopen.

   Enfin, die dames zorgen dat er leven blijft in de politieke brouwerij.

---

   Iets anders is wat onze vriend Walter schrijft, nl dat een gemeenteraadslid van Brasschaat beweert dat Jan Jambon er voor zou gaan zorgen dat er daar een biomassacentrale komt. Die brave man heeft dat waarschijnlijk verwisseld met de reorganisatie van de civiele bescherming en brandweer, waardoor er één groot depot overblijft in Vlaanderen en wel in Brasschaat. Na het opdoeken van de plannen om een biomassacentrale te schrappen in de haven van Gent en meer dan waarschijnlijk een tweede in Genk, kan ik mij niet indenken dat er nog iemand bereid zal zijn weer onnodige subsidies te gaan uitdelen voor een systeem waarvan ondertussen gebleken is dat het niet rendabel is, niet duurzaam en ecologisch niet verantwoord. Zeker na de (volgens mij onterechte) kritiek die Jambon al kreeg voor bovenvernoemde reorganisatie, niet om de reorganisatie zelf maar omdat de enige centrale die overbleef die van Brasschaat zal zijn, zal Jan Hesp wel twee keer nadenken om zo’n stommiteit te doen. Volgens mij zal er in heel Vlaanderen geen nieuwe biomassacentrale meer komen, tenzij men zo gek zou zijn die op te starten zónder subsidies, iets wat ik niet zie gebeuren. In tegenstelling tot bv de zonnepanelen zijn die centrales zonder subsidies allemaal verlieslatend.

   Ik kom nog even terug op mijn blog van gisteren over Langerlo. De Estse eigenaar heeft als reactie op het negatieve advies van het Vlaamse Energie Agentschap (VEA) besloten volgende week het faillissement aan te vragen waardoor het project van de biomassacentrale van Langerlo dood en begraven wordt. Als laatste dooddoener wordt het drama aangegeven van de 100 werknemers die hun job zullen verliezen. Dat is erg voor die mensen en ik kan dat zeggen zonder leedvermaak. In 1993 heb ik zelf het faillissement meegemaakt van de oude DAF, die wél een doorstart kreeg met financiële steun van zowel de Nederlandse als de Vlaamse regering. Het verschil was wel dat het daar om duizenden werkplaatsen ging en dat, toen het bedrijf in 1997 werd overgenomen door het Amerikaanse Paccar, beide regeringen driemaal de prijs kregen van hetgeen ze hadden voorgeschoten. Denkelijk is dat nog nooit gebeurd. Zoiets zit er voor Langerlo niet in. Als men alleen maar rekening zouden moeten houden met de verloren jobs daar, komt men aan een kostprijs van zo’n 2 miljoen euro per werknemer per jaar en dit gedurende tien jaar, mission impossible.

   De Belgische werknemer is ook de dag van vandaag volgens Eurostat nog steeds meer dan 5 euro per uur duurder dan in onze buurlanden (± 15 euro meer dan het gemiddelde in de E.U.). De loonkloof met de buurlanden mag dan wat verminderd zijn – voornamelijk door loonstijgingen in Duitsland en Frankrijk - die mindering wordt teniet gedaan door onze unieke index. Het tweede voordeel van onze werknemers (zeker de Vlaamse) was vroeger een hogere productiviteit. Ook dat verschil wordt steeds onbeduidender door de automatisering en robotisering van de productieprocessen. Vooral voor bedrijven die het moeten hebben van de export en met het buitenland moeten concurreren – houtindustrie, machinebouw, de bouw en de farmasector – blijft het loonverschil een serieuze handicap.

   Ergens vorig jaar besloot het Vlaamse Energie Agentschap (VEA) het project voor een grote biomassacentrale in de haven van Gent te schrappen. Ondertussen was nl gebleken dat zo’n centrales niet zo milieuvriendelijk waren als voorgesteld en men er feitelijk alleen maar mee doorging o.w.v. de grote subsidies die eraan verbonden waren. Buiten die van Gent was er trouwens nog een tweede project in Genk, waarover reeds een akkoord gesloten was met het energiebedrijf E.ON. Dat zou de laatste nog werkende Belgische steenkoolcentrale van Langerlo (bij Genk) ombouwen tot een biomassacentrale en daarvoor van het Vlaamse gewest een jaarlijkse subsidie krijgen van liefst 200 miljoen euro en dit voor tien jaar. Twee miljard dus en het kon zelfs oplopen tot 2,4 miljard. Met dank aan toenmalig Vlaams energieminister Van den Bossche, dezelfde die ook zo gul was met de groene stroom certificaten voor zonnepanelen, waardoor haar opvolgster verplicht was de kostprijs voor de eindverbruiker drastisch te verhogen, de zgz ‘Turteltaks’ die Annemie Turtelboom haar politieke carrière kostte.

   Dat verhaal van de nog om te bouwen steenkoolcentrale van Langerlo is ondertussen een vaudeville geworden. E.ON verkocht de zaak nl door aan German Pellets, een schimmige Duitse producent van pellets, die het hout er voor uit Zuid-Afrika en Amerika zou halen. Ook dat ging niet door en German Pellets verkocht het door aan Bclever, een eenmansbedrijf van een Duitser die al enkele faillissementen achter de rug had en die de Langerlose centrale tenslotte verder doorverkocht aan Graanul Invest, een pelletproducent uit Estland die haar eigen pellets vanuit de Baltische staat naar Genk zou brengen. Om te kunnen genieten van de Vlaamse subsidies, moest dat bedrijf echter zelf 300 miljoen euro in de centrale investeren en de ombouw verwezenlijken vóór de zomer van 2018. Van die eigen investering is nog niets in huis gekomen, waardoor het zeer twijfelachtig wordt of daar iets van zal komen. Enig concreet dossier heeft het Estse bedrijf evenmin en het blijkt in Estland ook complete bomen te verwerken en niet alleen afvalhout zoals eerst was gesteld. M.a.w. duurzaamheid en milieuvriendelijkheid horen er niet bij, zeker niet als men weet dat de grondstoffen van ver moeten worden aangevoerd. Om de poen is het te doen.

   Aan de bevolking wordt gevraagd zo weinig mogelijk open haarden en houtkachels aan te steken o.w.v. de CO2 uitstoot, maar zo’n houtkachel in het groot zou geen probleem zijn!

   Gelukkig zijn er hier toch nog mensen die hun hoofd aan de binnenkant gebruiken en heeft het VEA zopas geweigerd de startdatum te verlengen, zoals door Graanul Invest gevraagd was. De kans dat er nog iets van in huis gaat komen is dan ook miniem, ook al omdat Bart Tommelein, de nieuwe Vlaamse minister van Energie, er liever vanaf wil. Het zou voor de Vlaamse regering een besparing geven van 200 miljoen euro per jaar en meer dan twee miljard over de komende tien jaar. Als het project definitief sneuvelt, moet de Vlaamse regering wel een alternatief zoeken om haar energiedoelstellingen voor 2020 te halen. Met een spaarpot van 200 miljoen per jaar als reserve moet dat echter geen onoverkomende hindernis zijn. En de eindverbruiker zal hopelijk zijn elektriciteitsrekening weer zien dalen.

   I.v.m. met de vele artikels die ook ik al geschreven heb over de Antwerpse Oosterweelverbinding, iets waarin ik niet meer geloof het zelf nog mee te zullen maken, heb ik wel eens gedacht dat een tijdelijke oplossing van het probleem er misschien in zou kunnen bestaan de Liefkenshoektunnel tolvrij te maken. De eigenaar daarvan, de nv Tunnel Liefkenshoek is nl een dochteronderneming van BAM (Beheersmaatschappij Antwerpen Mobiel), dat zelf een dochterbedrijf is van de Vlaamse overheid. Jammer genoeg lijkt ook dat wishful thinking te blijven. Deze tunnel is nl berekend op zo’n 40.000 voertuigen per dag. Volgens recente berichten zat men vorig jaar daar al aan gemiddeld 36.000 en wordt het verzadigingspunt stilaan bereikt. Dat bleek nl toen de raad van bestuur van de nv besloot vanaf 1 juli a.s. en dit van 22.00 uur ’s avonds tot 08.00 uur ’s ochtends nog slechts één tarief te zullen hanteren. Op die manier zullen vrachtwagens dan evenveel (of beter ‘even weinig’) betalen als personenwagens en hoopt men te bereiken dat heel wat firma’s hun vrachtvervoer tijdens die uren door de tunnel zullen laten rijden i.pl.v. overdag de Ring onnodig te gebruiken. Vooral nu de terminals aan het Wase Deurganckdok tijdens de week de klok rond open blijven. Het zal dus wachten worden op de nieuwe verbinding (of op Godot).

   Ondertussen blijft men maar verder plannen om het havengebied verder uit te breiden en, meer specifiek, de container trafiek. Momenteel is daar al een capaciteit van 15 miljoen stuks en die wil men, tegen 2030, op 21 miljoen brengen. Voor mij niet gelaten, vraag is alleen maar hoe al die extra containers nog uit de haven zullen geraken zonder dat die Oosterweelverbinding een feit zal zijn.

   En dan nog dit: voor die zoveelste havenuitbreiding zijn er niet minder dan acht mogelijkheden (‘opties’ worden ze genoemd). Lijkt wel een beetje op het plan Juncker voor Europa, maar die had er ‘maar’ vijf… Er zal dus in eerste instantie nog e.e.a. moeten worden uitgepraat, gehoopt moeten worden dat er daartegen geen nieuwe klachten zullen komen, dat de Raad van State ermee akkoord zal gaan en ga zo maar door. De vloek van Lange Wapper is verre van uitgedoofd!

---

   I.v.m. de reacties op het voorstel tot sluiting van een deel van onze hospitalen, nog dit: dat voorstel komt niet uit de politiek, maar van de voorzitter van een mutualiteit, die daar nog heeft bij gezegd, dat het geld dat daarmee zou vrijkomen moet gebruikt worden om de andere hospitaaldiensten te versterken. Dat zou o.m. inhouden dat bv spoeddiensten daar straks over meer mogelijkheden zouden beschikken.

   In deze rubriek heb ik al meer dan eens geschreven dat er in dit land nog veel kan bespaard worden. Ik dacht dan in de eerste plaats in het schrappen van overbodig geworden instellingen zoals de Senaat en de Provincieraden. Voeg daarbij nog de duizenden meestal overbodige mandaten die boven water zijn gekomen n.a.v. de schandalen omtrent Publifin en konsoorten, waarover het laatste woord nog niet is gevallen.

   Nu blijkt dat er ook buiten de politiek nog aardig wat kan bespaard worden. Vlaams minister van Energie, Bart Tommelein, verklaarde eerder al dat men best Eandis en Infrax, de twee Vlaamse intergemeentelijke bedrijven voor beheer en onderhoud van de gas- en elektriciteitnetten, zou fusioneren, maar nu blijkt dat de voorzitters van die twee instellingen niet op Tommelein hebben zitten wachten, maar zelf al een hele poos bezig zijn te zien hoe ze zo’n fusie kunnen realiseren. In tegenstelling tot Tommelein, wiens plan – volgens de media – voor de consument een besparing van slechts 1% zou betekenen, zeggen de voorzitters dat er wel zo’n 100 miljoen euro per jaar zou kunnen bespaard worden, wat de factuur voor de verbruiker met 3% zou kunnen laten dalen. Nog straffer is dat dit alles nog vóór het einde van dit jaar zou kunnen verwezenlijkt worden, mogelijke beursgang in begrepen en er zou kunnen gestart worden met een nieuwe maatschappij die ‘Fluvius’ zal heten. Er zouden zelfs niet eens ontslagen vallen, omdat er tot 2025 een serieuze uitstroom zal zijn van medewerkers die met pensioen zullen gaan.

   En er kan nog meer bespaard worden. Volgens niemand minder dan Luc Van Gorp, voorzitter van de Christelijke Mutualiteiten (CM) hebben we in dit land liefst een kwart hospitalen teveel (27 van de 108) en blijven er zo’n 20.000 (!) bedden onbelegen. E.e.a. het gevolg van een verbeterde thuiszorg en verminderde overnachtingen na kleine ingrepen. Hoe ze zo’n reorganisatie gaan klaar krijgen, is nog koffiedik kijken en dat zoiets niet op één, twee, drie zal gebeuren, is aannemelijk. Buiten de besparingen op zich zou het ook een oplossing kunnen zijn om het tekort aan verzorgend personeel bij te werken, iets waar vakbonden en sociale organisaties al een tijdje om vragen. Volgens Van Gorp is het niet alleen een kwestie van kosten, maar ook van kwaliteit. Hopelijk gaan de vakbonden daarna niet moeilijk doen omdat medewerkers hier en daar wat verder van huis zullen moeten gaan werken. Ondergetekende heeft 27 jaar lang elke werkdag 100 kilometer van en naar het werk afgelegd. Zo moeilijk is dat ook niet, als er meteen goede afspraken over zijn. ‘Waar een wil is, is een weg’, al zeggen ze dat bij CD&V wel iets anders…

   Ik zal wel niet de enige zijn, die zo stilaan genoeg krijgt van de politieke spelletjes van SP.a en Groen. Hebben die partijen echt niets anders te doen dan spijkers zoeken op laag water om in de belangstelling te blijven?

   Neem nu die affaire met die stomdronken Tunesiër op de Antwerpse Meir. Groot kabaal, omdat De Wever en de stafchef van zijn politiekorps een persconferentie gegeven hadden, terwijl dat – volgens de oppositie - niet mocht van Justitie. Minister Geens kwam dat dan nog eens bevestigen, met een verwarde tsjevenuitleg, iets wat we van die partij zo stilaan al wel gewend zijn (enerzijds, anderzijds. Ja, maar). Later bleek dat het parket wél groen licht gegeven had voor die korte persconferentie, waarop alleen verteld werd wat er gebeurd was en niet wat er achter kon zitten. Stel eens voor dat die zatte kerel, die daar zelfs niet eens mocht komen met zijn wagen, iemand had aangereden, wat zouden groene Van Besien en zijn rode echo dan verteld hebben?

   Heel wat ernstiger, maar evenzeer naast de kwestie, is de heisa om een bombardement van de geallieerden in de oorlog tegen IS in het Iraakse Mosoel, waarbij tientallen burgers zouden zijn omgekomen. Rood en Groen zegden nog net niet dat de piloten van onze luchtmacht, die daaraan hadden deel genomen, als oorlogsmisdadigers moeten berecht worden. Zo leek het althans. Die oorlog tegen IS is geen gewone oorlog. Het is een strijd tegen een zootje ongeregeld dat qua brutaliteit zijn gelijke niet kent in de moderne geschiedenis. Iedereen die het daar een beetje volgt, weet dat IS soms burgers gebruikt als levend schild en dat is in Mosoel niet anders. Als tenslotte straat na straat, huis na huis moet heroverd worden en de luchtmacht ter hulp wordt geroepen, is het onmogelijk te vermijden dat er daar ook burgerslachtoffers vallen*. Hoe erg het ook is, het is zo een beetje als zeggen dat er alleen nog omelet mag gebakken worden als men de eieren niet breekt.

   Dat onze roodgroene oppositie zich daar mee bezig houdt – en met weinig anders – is een teken van politieke bloedarmoede. Wat denken zij daarmee te bereiken?

 * Dat bombardement in Mosoel is daarenboven niet te vergelijken met die op plaatsen in Syrië waar zelfs scholen en hospitalen – al dan niet met chemische bommen – bestookt worden, zonder dat er ook maar straatgevechten aan de hand zijn.

   De samenwerking van la Homans met de nieuwe staatssecretaris voor Gelijke Kansen Zuhal Demir lijkt zijn vruchten af te werpen. Vrijdag heeft de Vlaamse regering haar diversiteitsambtenaar Alona Lyubayeva de laan uitgestuurd. De uit Oekraïne afkomstige dame lag al een tijdje op ramkoers met haar minister en dacht er in ‘De Afspraak’ op VRT nog een schepje bovenop te moeten doen door te verklaren ‘dat ze opgegroeid was in een totalitair regime en wist hoe het voelde onrechtvaardig behandeld te worden’. (M)Ergodan zou het niet beter hebben kunnen formuleren. Haar functie is dus opnieuw vacant. ‘Ander en beter’ is hier de juiste uitdrukking. Allochtonen die denken hier iets te vertellen te hebben door als betaalde ambtenaar de autochtonen de les te willen spellen, moet men niet langer pamperen. Persoonlijk vind ik dat een functie zoals die van diversiteitsambtenaar zou moeten worden uitgeoefend door een duo, een allochtoon en een autochtoon, zodat de vele discussies die er in de materie kunnen zijn eerst best onderling kunnen worden uitgepraat.

   Alona Lyuabayeva was trouwens niet de enige allochtone ambtenaar die dezer dagen de bons kreeg. Zelfs bij Unia, het vroegere Centrum voor Gelijke Kansen van Youssef De Witte, schijnt er toch een iets andere wind te waaien. Daar kreeg een zekere Rachida Lamrabet, van Marokkaanse origine, te horen dat ze bedankt werd voor de bewezen diensten en dat ze het daar zonder haar zouden gaan doen. Die Lamrabet was juriste bij de Unia van Els Keytsman en had gedacht in een interview in Knack eens haar mening te moeten geven over het dragen van de boerka, uitgerekend nadat het Europese Hof van Justitie zopas nog verklaard had dat zelfs een hoofddoek in bepaalde omstandigheden door werkgevers verboden kon worden. Zij, Lambradet, vindt een boerkaverbod een inbreuk op de vrijheid van de vrouw. Uitgerekend deze ‘gevangenis van stof’, zoals Mia Doornaert* de boerka noemt, verkopen als vrijheid is iets dat zelfs in het politiekcorrecte Unia een brug te ver is. Het feit dat uitgerekend Abou Jahja zich in de discussie gemengd had door nog vóór het ontslag bekend was, te tweeten dat hij dat onterecht vond, was niet van dien aard om Lambradet niét te ontslaan. Waar moeit die illegaal zich trouwens mee? Kritiek kwam er ook van het Minderhedenforum waar het wegpromoveren van Van Bellingen blijkbaar niet voor de frisse wind gezorgd heeft waarop men gerekend had. Ook in deze zaak was er al stevige kritiek vanwege Zuhal Demir, die voor de tweede keer in luttele dagen gelijk kreeg. Hopelijk zorgt de tandem Homans-Demir voor een verdere correctie binnen enkele van onze instellingen waarin men dergelijke tegenwerkingen stilaan meer dan beu is.

 * Mia Doornaert is een onafhankelijk experte in internationale betrekkingen, voormalig journaliste bij De Standaard, waarin ze tweewekelijks, op maandag, nog een column schrijft die wel eens durft afwijken van het gelinksel van ‘de moslimkrant’ (dixit Kaaiman).

   Eind vorige week heeft onze nationale Charel zijn nieuwste stunt voorgesteld: het investeringspact. Hij had daarvoor niet alleen zijn voltallige regering opgeroepen, maar ook nog een handvol toplui uit de zakenwereld die een soort van strategisch comité zullen vormen om dat pact uit te voeren. Dat comité zal worden voorgezeten door Michel Delbaere, een vroegere topman van Voka.

   We moeten ons daar niet teveel bij voorstellen. Het gaat in de eerste plaats om allerlei zaken die al waren opgestart of in de pijplijn zaten, zoals men dat noemt, of over andere investeringen die de regering al principieel beslist had te zullen doen. Feit is wel dat de conjunctuur aantrekt en dat heel wat van de nieuwe projecten niet door de federale regering maar door de bedrijven zelf zal worden gefinancierd. Dat betekent dat die bedrijven erin geloven en dat na jaren van besparingen er nu ruimte komt om te investeren, wat logischerwijze tot nieuwe werkgelegenheid zou moeten leiden. M.a.w. de bedrijven kunnen het geld blijkbaar weer laten rollen.

   Dat laatste geldt echter niet voor de regering, waarvan ik me afvraag waar ze bv de 7 miljard euro gaat vinden die ze zgz wil investeren in een verdere ontwikkeling van de NMBS, zeker als men weet – zoals ik hier al enkele keren schreef – dat dat bedrijf jaarlijks al zo’n 3 miljard krijgt, dat de schuld van het Spoor blijft stijgen en dat er vanaf 2023, wanneer de Europese spoorwegen geliberaliseerd zullen zijn, geen staatssteun meer zal mogen gegeven worden.

   Tenslotte nog dit: in tegenstelling tot wat in de media werd vermeld, waren de regio’s niet betrokken bij Charel’s investeringspact. Voor Vlaanderen zou dat geen probleem mogen geven, voor Brussel en zeker voor Wallonië wél. Waarbij de kans groot is dat die laatste twee straks weer bij de federale regering op bedeltocht komen, alsof ze bij de laatste staatshervorming nóg niet genoeg gekregen hebben. De geschiedenis blijft zich maar herhalen…