2017, verkiezingsjaar

   Mijn blog van 8 dezer (‘Samu(a)social’) besloot ik met de vraag waar het volgende schandaal zou zijn, de volgende vzw of iets dergelijks waar aan bestuursleden en mandatarissen geld wordt uitgedeeld om weinig of niets te doen. Wel, daarvoor kunnen we in Brussel blijven.

    Elke stad of gemeente in dit land heeft wel een aantal vzw’s om bepaalde diensten (zoals bv energie- of watervoorziening) te verlenen. In Brussel heeft de PS, die er al decennia lang de macht uitoefent, dit echter zodanig geperfectioneerd dat er amper niets meer overblijft dat geen vzw is: de stedelijke zwembaden, de musea, de theaters tot zelfs de garderobe van Manneke Pis. Het zijn landingsplekken geworden voor gebuisde politiekers, iets wat ook op andere plekken gebeurt, met dit verschil dat heel dit gebeuren gecoördineerd wordt door de PS zelf, zoals we bij Samusocial hebben kunnen meemaken en op een schaal die in de rest van het land zijn gelijke niet kent. Zo is bv ex-burgemeester Thielemans voorzitter van de vzw Atomium, waardoor hij een wedde krijgt die zowat gelijk is aan zijn vorige van burgemeester, auto met chauffeur inbegrepen. Close, die Mayeur opvolgt, wordt de Brusselse mandatenkoning genoemd, allemaal postjes die hij kreeg nadat hij t.o.v. Mayeur het onderspit had moeten delven bij de vorige burgemeester verkiezing . Nu Close, met enige vertraging, toch burgemeester wordt, heeft hij ze niet meer nodig en gaan die ‘jobs’ meer dan waarschijnlijk naar anderen die moeten worden gecompenseerd voor e.o.a. niet-benoeming of die het ongeluk hadden niet verkozen te zijn geworden.

   Vergeten we niet dat Brussel niet alleen een gewest is, maar ook een stad én een conglomeratie van 19 gemeenten die niet willen samensmelten. Uitgerekend in die regio met ontelbare politieke mandaten zijn er daar bovenop nog een veelvoud aan postjes in allerlei instellingen waarvan het twijfelachtig is of de mensen die er zijn aangesteld er wel iets doen. Buiten hun zakken vullen, natuurlijk.

   Verkiezingen en referenda zijn niet meer wat ze geweest zijn en blijven zeker dit jaar een loterij. Nu was het weer de beurt aan de UK, waar Trees May vervroegde verkiezingen had uitgeschreven om ‘een groter mandaat’ van de kiezers te krijgen waarmee ze sterker zou staan bij het begin van de Brexit besprekingen met de E.U. Of de aanslagen in Manchester en Londen er veel mee te maken hebben, is te betwijfelen. Ik denk dat de conservatieven eerder een deel van hun kiezers hebben geschoffeerd bij het referendum over die Brexit, kiezers die nu – godbetert – voor de socialisten gestemd hebben. Labour is daarmee zowat de enige linkse partij die dit jaar bij verkiezingen beter presteert dan voorheen.

   Nu zit May met een groot probleem, want doordat haar partij de meerderheid in het Lagerhuis verloor, is ze verplicht te gaan samenwerken met de Noord-Ierse Unionisten, de partij van wijlen Ian Paisley onzaliger gedachtenis. Die zullen May’s minderheidsregering steunen zonder er zelf aan deel te nemen, maar willen wel niet (meer) weten van een harde Brexit, omdat er dan weer een echte grens zou komen tussen Ulster en de Ierse republiek. Die Unionisten verloren zopas trouwens bijna hun eigen plaatselijke verkiezingen, waarbij de katholieke Sin Fein partij er voor de allereerste keer ei zo na groter werd en riskeren straks, bij een nieuwe verkiezing, ook zelf weggestemd te worden.

   I.pl.v. een groter mandaat heeft May er nu een kleiner, maar toch denkt de taaie tante er niet aan om op te stappen, zoals haar voorganger David Cameron wél deed. Met dat nieuwe mandaat dat er feitelijk geen is, zal ze bij de E.U. nog weinig overtuigend overkomen, laat staan veel uit de brand slepen. Hetzelfde geldt voor de Schotse nationalisten, die ook gehoopt hadden sterker uit deze verkiezingen te komen, maar nu een volgend referendum voor onafhankelijkheid best vergeten. Het Britse koninkrijk is nog wel verenigd, maar eerder tegen wil en dank, lijkt het wel.

   De imams van Londen zijn niet bereid de derde verdachte te begraven van de terreuraanslag bij London Bridge, de man van Marokkaans-Italiaanse afkomst (niet omgekeerd zoals het in de media staat: zijn vader was Marokkaan, zijn moeder had waarschijnlijk niets te vertellen). Die andere twee gaan ze die dan wél begraven?

   Ik vind dat het tijd wordt dat men álle terroristen die er het leven bij laten, gewoon cremeert en de as ergens buiten de begraafplaatsen uitstrooit (op e.o.a. stort bv). Dat zou bij kandidaat terroristen wel eens meer afradend kunnen zijn dan na elke aanslag bloemen, kaarsen en teddybeertjes te gaan neerleggen en te staan roepen en zingen niet bang te zijn, maar tegelijk het woord ‘islam’ nooit durven uitspreken. Terroristen lachen daar mee.

   Verder zou men de namen van die kerels niet meer mogen publiceren en hun foto’s nog minder. Voor wie gezocht wordt, is het wenselijk de foto’s te tonen. Voor wie er het hachje bij ingeschoten heeft niet. Als men ziet dat men de dag van vandaag bij reportages over terrorisme steeds opnieuw de foto’s van die gangsters te zien krijgt (o.m. bij reportages over de aanslagen van Parijs en Brussel van een jaar en meer geleden), dan speelt men alleen in de kaart van simpele zielen die daar naar uitkijken en misschien straks zo op andere gedachten zouden kunnen gebracht worden.

   Laten we die moordenaars doodzwijgen en vergeten. Men is pas echt dood als men vergeten is.

   Het schandaal met de zitpenningen bij Samusocial blijft de politiek beroeren. Net zoals bij Publifin komt er, ditmaal op vraag van het Brussels gewest, een parlementaire onderzoekscommissie. In werkelijkheid blijkt het daar immers nog veel erger aan toe te zijn gegaan dan bij Publifin. Bij dat Luikse bedrijf waren er af en toe wel degelijk vergaderingen, ook al werden bepaalde personen er ook betaald als ze niet kwamen. Bij Samusocial zijn er zo goed als geen vergaderingen geweest – er zijn in elk geval geen notulen van – en werden de leden forfaitair betaald à rato van tien vergaderingen per maand. Zelfs tijdens de zomermaanden, wanneer zo goed als iedereen met vakantie was (Samusocial is in hoofdzaak een seizoengebonden winterverhaal) gingen die betalingen door. Een ander groot verschil met Publifin is dat deze laatste tenminste commercieel en winstgevend is, terwijl het bij Samusocial gaat om geld dat onttrokken wordt aan de giften voor de groep minstbedeelden uit onze samenleving, de daklozen dat in de zakken van socialistische politici terecht kwam.

   Ook Brussels burgemeester Mayeur maakte deel uit het selecte Samusocial bestuursgroepje van vier, maar was in januari van dit jaar teruggetreden. Waarschijnlijk voelde hij de bui hangen, toen het Publifin schandaal losbrak. Op de interpellaties i.v.m. de virtuele zitpenningen weigerde hij trouwens zelf te antwoorden op vragen ter zake en wees hij alles door aan voorzitster Paraïta, zijn verre van onbesproken beschermelinge.

   Tenslotte blijkt het bij Samusocial uitsluitend om socialisten te gaan, terwijl er bij Publifin ook liberalen betrokken waren, die men er waarschijnlijk met opzet bij betrokken had om zich politiek in te dekken. Zoals ik in mijn blog van 4 dezer daarover meldde, gaat ook PS-voorzitter Di Rupo in deze zaak niet vrij uit. Hij blijft die Peraïta een hand boven het hoofd houden en dat laatste gebeurt ook door Laurette Onkelinx, de nummer één van de Brusselse PS, die vindt dat de dame ‘haar creativiteit en engagement heeft aangewend voor de meest behoeftigen’. Tante Laurette vergeet er wel bij te zeggen dat dit gebeurde met publiek geld én met giften die niet voor de bestuursleden maar voor de behoeftigen zelf bedoeld waren. Tenslotte blijkt dat het op te starten onderzoek werd tegengewerkt door het advocatenbureau van Marc Uyttendaele, niet toevallig de (tweede) man van Onkelinx, die zo’n beetje doorgaat als dé advocaat van de PS.

   Als deze zaak geen vervolg kent en er tijdens de volgende winter financiële problemen zouden zijn voor de opvang van daklozen in Brussel, dan gaat ze weer boven water komen en zal ze zeker haar weerslag hebben op de gemeentelijke verkiezingen van 2018. Ecolo en SP.a, die beide deel uitmaken van de Brusselse meerderheid dreigen ondertussen uit de coalitie te stappen.

   Na Publifin en Samusocial kan men zich wel afvragen waar het volgende schandaal zal zijn, de volgende vzw of iets dergelijks waar aan bestuursleden en mandatarissen geld wordt uitgedeeld om niets te doen.

   Enige tijd geleden hadden Nederland, Denemarken en Ierland zich verenigd in een soort samenwerking met het doel gezamenlijk de Brexit en de gevolgen daarvan op hun economie aan te pakken. Het was toen al verwonderlijk dat men België er niet bij betrok, want onze handel met de UK is ook aanzienlijk. Als reden werd aangegeven dat de andere drie landen België zagen als een land in de invloedssfeer van Frankrijk, dat een eerder harde aanpak van de Brexit wil. De zienswijze van de drie hoger vernoemde landen blijkt te kloppen. Volgens de Economist, zowat het invloedrijkste economisch tijdschrift ter wereld van het moment (oplage 800.000!), bevindt België zich inderdaad bij de hardliners. Zelfs voor de Economist is dat opmerkelijk, want ook daar hebben ze vastgesteld dat dit land bij een harde Brexit veel te verliezen heeft. Volgens het Duitse onderzoeksinstituut Ifo verliest de Belg bij een harde Brexit zo’n 0,44% inkomen.

   Dat laatste heeft dan betrekking op de gemiddelde Belg, maar iedereen die de handel van dit land een beetje volgt, weet dat Vlaanderen garant staat voor meer dan 80% van onze export in het algemeen en waarschijnlijk nóg meer in de uitvoer naar de UK. Het zal dan ook vooral de gemiddelde Vlaming zijn die zijn inkomen zal zien dalen en wel met een veelvoud van die 0,44%. Dat alles omdat onze dames en heren politici nog steeds menen dat dit land in alles het Franse voorbeeld moet volgen, de zgz ‘Francéité’, weet je wel. Ze blijven die richting volgen zoals de ratten in het verhaaltje van de rattenvanger van Hamelen. De kans is trouwens groot dat het Frankrijk onder Macron en zijn moeke nog meer de eigen toer op gaat.

   Dat de Franstaligen in België naar Frankrijk blijven kijken zoals konijnen naar een lichtbak is één zaak. Van een federale regering waarvan Vlaanderen drie van de vier meerderheidspartijen levert mag echter wel iets meer verwacht worden, zeker van Vlaamse zijde. Dit is bij de Brexit geen kwestie meer van perceptie maar van pure noodzaak.

   ‘Elk nadeel hep se fordeel’, zei Johan Kruyff op zijn Hollands en dat geldt ook voor de internationale politiek. De uitval van Trump tegen zijn NAVO-partners en tegen Duitsland heeft in elk geval als voordeel dat die bondgenoten beter zullen moeten gaan samenwerken. Voor een gemeenschappelijk project is weinig zo motiverend als een gemeenschappelijke vijand te hebben. Doet me denken aan dat gezegde: ‘zelfs de slechtste mens is nog voor iets goed: hij kan dienen als slecht voorbeeld’.

   Het is nu afwachten of Macron bij de komende Franse parlementsverkiezingen een meerderheid achter zich zal krijgen en of Mutti erin zal slagen de Duitse verkiezingen in het najaar te winnen. Pas dan zou er enige zekerheid kunnen zijn over het verdere pad van de Europese vooruitgang. Macron moet de Fransen weer aan het werk krijgen en Duitsland moet zijn lopende rekening onder controle hebben. Dat laatste kan verwonderlijk lijken, maar het Duitse overschot, dat vorig jaar 8,6% bedroeg, ligt feitelijk 2,6% boven het Europees gemiddelde. Daarmee lijkt niet mis, maar het probleem is dat Duitsland het extra geld dat het verdient met zijn export, niet uitgeeft. Duits minister van Financiën Schäuble pot dat liever op i.pl.v. het geld te laten rollen. Zijn ‘Schwarze Null’ weet je wel.

   Met de onberekenbaarheid van The Donald zullen de Europese lidstaten wel verplicht worden meer samen te werken om tot nieuwe evenwichten te komen. Hopelijk was de biertentverklaring van Merkel in München dan ook geen dronkenmanspraat.

   In de wereldwijde afkeur op de beslissing van Trump dat de States zich zullen terugtrekken uit het klimaatakkoord, is het opmerkelijk hoe onze politici daarin mee het hoge woord voeren. Onze nationale Charel sprak zelfs van een ‘brutale daad’ en Vlaams Schauvliegje – waarschijnlijk blij dat zij het eens een keer niet was die de zwarte piet kreeg toegespeeld – sprak van een 'historische fout'. Vooral van die laatste opmerking gaat Trump nog nachten wakker liggen!

   Alle gekheid op een stokje, als er in West-Europa één land is maar men over het klimaat best hard zou zwijgen, dan is dat België en zijn onovertroffen gewesten. Dat fameuze akkoord van Parijs werd door België minder dan twee weken geleden pas geratificeerd. Daarmee was het het 142^ste land (op 192). Niets om fier over te zijn.

   Om tot een interbelgisch klimaatakkoord te komen hebben de federale overheid en de gewesten hier zes jaar over onderhandeld en dat pas in het vooruitzicht van 2020! Ondanks dat alles dreigt dit land in 2020 een Europees onvoldoende te krijgen inzake vernieuwbare energie en energiebesparingen. Tegen 2035 zal de inspanning van 20 naar 35% moeten worden opgevoerd. Hoe dat gaat gebeuren weet momenteel niemand. Hét probleem daarbij is de lastenverdeling tussen de verschillende gewesten. Als het een troost mag zijn: slechts drie EU-landen: Frankrijk, Duitsland en Zweden blijken momenteel op koers te zitten.

   Gelukkig hebben we altijd nog Donald Trump, die we straks de schuld kunnen geven

   De PS gaat straks een partijbijeenkomst houden over het thema ‘Burgerparticipatie, transparantie in het openbare leven en deugdelijk bestuur’. Dat is zeker niets te laat, want de partij zit al een hele poos in de hoek waar de klappen vallen. Als dat zo doorgaat riskeert ze inderdaad bij de volgende verkiezingen al flink te zullen moeten inleveren. De zaak van Samusocial mag dan nog peanuts zijn in verhouding met die van Publifin, die peanuts zijn er toch teveel aan, zeker als er dan nog een sujette bij is die voor de tweede keer door de eigen partij moet worden teruggefloten, zoals die Pascale Peraïta. De dame had blijkbaar niets geleerd nadat ze al eens was verwittigd toen ze met haar riante verloning bij Samusocial nog dacht bij het OCMW een sociale woning te kunnen huren. Ze mag feitelijk nog blij zijn dat er tegen haar bij deze tweede ontsporing niet zo’n drastische maatregelen zijn getroffen als deze welke men genomen heeft bij Publifin. Daar werd voorzitter Gilles uit de partij gezet en stapte wonderboy Moreau zelf op als PS-burgemeester van Ans, toen hij van de partij moest kiezen tussen Publifin en het burgemeesterschap.

   Het probleem bij de PS zit hem echter veel dieper en heet Elio Di Rupo. Die is al 15 jaar voorzitter van de partij. In de politiek is dat van het goede teveel. Wie in die wereld te lang aan de macht is, gaat daar toch op e.o.a. manier misbruik van maken of aan ten onder. Daarbij komt nog dat zijn termijn als federaal premier hem ook niet veel voordelen heeft gebracht. Hij wordt er door zijn eigen achterban van beschuldigd bepaalde tegemoetkomingen te hebben teruggedraaid en laten dat nu juist de punten zijn waarop de Waalse politiek in het algemeen en die van de PS in het bijzonder op gesteld zijn. Komt daar nog bij dat de electorale gaten die Di Rupo heeft gelaten netjes worden ingevuld door de PTB, de Waalse PvdA (ex-Amada) en het aanblijven van de man met het strikje zeker geen garantie meer biedt om veel terrein terug te winnen. Met twee verkiezingsjaren in het vooruitzicht wordt dat voor de PS huilen met de pet op.

   Als PS-voorzitter Magnette zelfs al laat verstaan dat zijn partij nood heeft aan vernieuwing, dan hoeft hij daar geen naam bij te voegen. Het probleem is dat niemand weet wat straks met Di Pippo aan te vangen. De man is een loner die nooit iets anders heeft gedaan dan aan politiek en blijkbaar niet zinnens is dat op te geven, zelfs niet nu hij de pensioenleeftijd al overschreden heeft.

   Het wordt gegarandeerd geen ciao, maar misschien wel een addio.

   Wie dacht na het schandaal rond Publifin en Co genoeg meegemaakt te hebben, is eraan voor de moeite. De volgende affaire meldt zich aan, nu in Brussel bij Samusocial, de vzw die zich inzet voor de opvang en begeleiding van daklozen. Ook daar komt geld, bestemd voor de daklozen, in de zakken terecht van een aantal zgz bestuurders. In cijfers is deze zaak niet te vergelijken met Publifin, wel in het kader van het sociale werk dat Samusocial verondersteld wordt te verrichten. Deze vzw krijgt nl 98% van zijn middelen via publiek geld. Daarenboven krijgt ze ook giften uit private middelen. In 2016 was dat liefst 180.000 euro. Eén derde daarvan kwam echter niet ten goede aan de daklozen, maar verdween in de zakken van een select groepje van vier vaste bestuurders, die – oh, toeval! – allen tot de PS behoren. Die bestuursleden, allemaal mensen met reeds dikbetaalde politieke mandaten, kregen ‘maar’ 140 euro per vergadering, maar ‘vergaderden’ wel tot 10 keer per maand met daarbovenop nog drie extra vergaderingen per jaar. In 2016 maakte dat 60.000 euro. Geld dat geschonken was om het lot van de daklozen te verlichten…

   Zelfs huidige Brussels burgemeester Mayeur, notoir Vlaminghater, was er tot voor kort vast bestuurslid. De meest opvallende figuur echter is een zekere Pascale Peraïta, een beschermelinge van dezelfde Mayeur, Ze kwam in 2013 al eens in opspraak toen zij als directrice van Samusocial, met zo’n 200.000 euro per jaar, een sociale woning van het OCMW huurde. Die heeft ze ondertussen opgezegd en nu neemt ze ook ontslag als vast bestuurslid, maar blijft wel in het gewone bestuur zitten..

   Om het plaatje compleet te maken, de Brusselse minister verantwoordelijk voor de Bijstand voor personen, die het hele verhaal moest toegeven na een interpellatie door Groen/Ecolo – als het goed is zeggen we het ook - is de beruchte Céline Fremault (CdH), dezelfde die Zaventem Airport de duivel aandoet met haar absurde geluidsnormen… CdH zit samen met de PS in de Brusselse regering en dreigt er straks ook samen mee uit te vallen. ‘Samen gevangen, samen gehangen’, zoals Jos Van Eynde het vroeger in zijn Volksgazet verwoordde!

   Zoals verwacht en gevreesd werd, heeft Donald Trump uiteindelijk de knoop doorgehakt en besloten dat de States zich terugtrekken uit het klimaatakkoord van Parijs. Daarmee is dat akkoord niet ten einde, daar nog 146 andere landen het wél hebben goedgekeurd. De USA is wel de tweede grootste vervuiler van deze planeet, na China dat echter zopas nog bij een bijeenkomst in Brussel bevestigd heeft er wel mee door te gaan. Zelfs Poetin zegt dat Rusland zich niet zal terugtrekken.

   Ook in Amerika zijn er legio instanties, politici en zelfs familieleden van The Donald, die liever hadden gehoord dat de States zich aan het akkoord zouden gehouden hebben. Niet dus. Dé reden is dat in dat geval Trump een verkiezingsbelofte aan de Amerikaanse steenkoolstaten niet kon houden. Dat was hem waarschijnlijk heiliger dan alle retoriek rond en over het klimaat, dat toch niet meteen kan gemeten worden en dat hij aan Joe Sixpack in Pittsburgh niet uitgelegd zou krijgen.

   De wereld zal ermee rekening moeten houden dat men met Trump nooit zeker zal zijn van pasklare antwoorden op welke problemen ook. Dat heeft als opmerkelijk gevolg dat Trump’s onberekenbaarheid er wel voor zorgt dat de andere landen gemakkelijker de rangen zullen sluiten, ook zonder de USA en/of de UK. Evenmin als de Britten bij de Brexit kunnen de Amerikanen zomaar uit dat klimaatakkoord wegwandelen. Daar waar voor de Brexit een termijn van twee jaar voorzien is, kan dat voor het klimaatakkoord drie tot vier jaar worden, althans volgens Europees fuifnummer Juncker.* Wat er dezer dagen trouwens ook nog over verteld zal worden, het neemt niet weg dat Europa nog lange tijd afhankelijk zal zijn van de USA voor zijn defensie.

   We zullen er ook aan moeten wennen dat de poco pers meer dan ooit zal trachten Trump belachelijk te maken, tot in het belachelijke toe. Zo was er vorige week het nieuws dat de muur met Mexico het einde zou kunnen betekenen van bepaalde diersoorten in die regio. Op dit ogenblik staat er reeds een derde van die muur, gebouwd door Trump’s voorgangers. Ooit iets gehoord over uitsterven van dieren toen?

* Ergens nog een goeie gelezen over de voorzitter van de Europese commissie : ‘Zijn beste vriend heet Jack Daniels’!

   Als wij het hier over immigrante allochtonen hebben, denken we in de eerste plaats aan moslims. Dat blijkt niet helemaal correct te zijn. Tot 2012 waren er in Europa bij de immigrante allochtonen zelfs meer christenen dan moslims. Cijfers spraken toen van ± 26 miljoen niet-moslims t.o.v. 13 miljoen moslims*. De helft van die 26 miljoen waren Oost-Europeanen en de andere helft christenen die gevlucht waren uit het Midden-Oosten.

   De reden waarom de aanwezigheid van zoveel immigrante christenen hier weinig tot niet bekend was, is omdat deze bevolkingsgroepen al meer dan duizend jaar door de moslims overheerst (en dikwijls verdrukt) werden en dus gewend waren en zijn zich gedeisd te houden. Het gaat om geloofsgemeenschappen, waarvan sommige zelfs ooit gesticht werden door de apostelen, terwijl andere Aramees spreken, de taal van Christus. Het is een ander christendom dan dat wat wij hier kennen, een met een veel letterlijkere lezing van de Bijbel, door mensen die uit een agrarische samenleving komen. Ze vallen niet op en – alhoewel ze ook hier eigen gemeenschappen hebben – proberen ze er het beste van te maken. Als ik me niet vergis hebben ze in Brussel zelfs al een niet meer gebruikte katholieke kerk overgenomen, iets dat bv ook in Antwerpen gebeurd is, maar dan door Europese orthodoxen, in hoofdzaak Polen.

   Met een beetje ironie zou men kunnen stellen dat het Christendom in Europa een voorzichtige wederopstanding meemaakt, al gebeurt dat niet door de Europeanen zelf. In het Midden-Oosten vindt momenteel een etnische zuivering plaats op basis van religie en kan men rustig stellen dat – als het zo verder gaat – er daar straks geen christenen meer zullen zijn, tenzij in … Israel! Een reden temeer om dat land te blijven steunen, al zijn de daar gebruikte methodes ook niet altijd koosjer.

   Men zou kunnen stellen dat het verjagen door moslims van christenen naar Europa op zich geen ramp is. Het feit dat de moslims zelf ook naar hier komen, is dat wel. Christenen komen hier ons leefklimaat niet verstoren, moslims wél.

* Cijfers van het Amerikaanse Pew Research Center.

   Voor wie het hele verhaal wil lezen, kan dat a.d.h. van het boek ‘God is een vluchteling. De terugkeer van het Christendom in de Lage Landen’ door David Dessin, filosoof. (Polis, 210 blz – 19,95 euro)

   Vorige week gebeurde er in dit land een half mirakel: we leefden toen al een heel jaar zonder spoorstaking! Voor Vlaanderen zelfs al iets langer, want de laatste, wilde staking trof bijna uitsluitend Brussel en Wallonië. Alleen treinen die taalgrensoverschrijdend reden, zoals bv die op de lijn Turnhout-Binche, kwamen niet terug naar Vlaanderen. Het moet zo’n halve eeuw geleden zijn dat we dat nog hebben meegemaakt en dat terwijl er nog steeds argumenten genoeg waren om de ‘cheminots’ op stang te jagen (denk maar aan de beperkte dienstverlening bij stakingen). Aan de oude baas zal het niet meer gelegen hebben, want Jo Cornu legde wel de vinger op ettelijke tekortkomingen van ons rijdend faillissement (3 miljard staatssteun per jaar!) en de nieuwe, Sophie van de delicatessenwinkel, is nog te recent geïnstalleerd om op het beleid te wegen.

   Maar, geen nood, als ze bij de NMBS niet meer staken, kan dat altijd nog wel ergens anders bij de federale administratie. Zo was er dezer dagen nog een waarschuwingsstaking bij Financiën. Daar zou men met te weinig personeel en te veel werk zitten. Dat hebt met een belastingsaangifte die 885 codes bevat, tegenover bv slechts 50 in Nederland. Zelfs met de digitalisering kan dat probleem blijkbaar niet opgelost raken. Nu, wat er ook van zij, de vakbonden van de FOD Financiën hebben er wat op gevonden: als ze hun zin niet krijgen, willen ze bij het begin van de grote vakantie de luchthaven van Zaventem plat leggen. Het moeten niet altijd die van Belgocontrol zijn of erger. M.a.w. ze denken eraan duizenden landgenoten te gaan koeioneren uitgerekend wanneer die eindelijk de riem er eens kunnen afleggen en op een al dan niet verdiende vakantie vertrekken. Vinden die masochisten nu echt geen ander middel om zich antipathiek te maken?

   Merkel heeft het dus gehad met het Amerika van The Donald. Terwijl ze bij ons beschouwd wordt als de machtigste persoon van Europa, zeker binnen de E.U., is ze voor Trump het hoofd van land dat de economische spelregels niet eerlijk speelt. Dat heeft niet zozeer met de VW-sjoemelaffaire te maken, maar met het feit dat Duitsland – zeker t.o.v. Amerika en de rest van de wereld buiten Europa – in Trump’s ogen misbruik maakt van de zwakke euro. Daardoor is de export van Duitse producten ± 20% te goedkoop en had de Duitse munt, mocht die nog bestaan, geherwaardeerd moeten worden en de munten van de zuiderse Europese landen gedevalueerd. Niet moeilijk om op die manier een jaarlijks handelsoverschot te hebben, maar die is wel op de kap van de Europese landen die niet volgen kunnen.

   Merkel denkt nu een alternatief voor de States te zullen vinden in een hernieuwde samenwerking met het Frankrijk van Macron, die nog alles te bewijzen heeft, zeker wat staatsschuld en werkloosheid betreft. Als verzameling van onafhankelijk staten is Europa nog altijd een economische macht, naast de USA en, China. Door het vertrek van Groot-Brittannië zal dat echter wel iets minder worden, terwijl men zich ernstig kan afvragen of Frankrijk – dat officieel nog altijd op plaats vijf staat – daarvoor een tegengewicht zal kunnen bieden. Verder zijn er de problemen met de migratie, waarover geen eensgezindheid bestaat, noch tussen Noord en Zuid, maar evenmin tussen Oost en West Europa, maar ook die over defensie, over de euro en de Brexit. Anderzijds hebben de staten wel een deel van hun bevoegdheden afgestaan aan ‘Brussel’, denk maar aan de landbouw, de handel en de mededinging.

   Mutti zou beter twee keer nadenken alvorens de States af te schrijven. Die hebben Europa al twee keer uit het slop moeten halen na even veel wereldoorlogen. Stel eens voor dat ze zich zouden bedenken als het hier nog eens in vuur en vlam zou staan…

   Men zou denken dat het allemaal een beetje stiller geworden is rond het thema van het Europa der volkeren, maar niets in minder waar. De Schotse nationalisten, die een referendum voor onafhankelijkheid slechts nipt verloren, blijven zinnens dat nog een keer over te doen. Dit naar aanleiding van het feit dat tweederde van de Schotse bevolking tégen de Brexit stemde en dus bij Europa wil blijven of ernaar terugkeren mocht eerst de Brexit dienen uitgevoerd te worden. Wat hier minder bekend is, is dat ook Noord-Ierland massaal tegen de Brexit stemde. Voor dat landsgedeelte was, sinds de aanhechting bij de E.U., de binnengrens met de Ierse republiek weggevallen. Bij een Brexit dreigt die grens terug te komen en de weerstand daartegen is immens. Dat kwam al tot uiting bij de laatste plaatselijke verkiezingen, waarbij de katholieke Sinn Fein Partij ei zo na even groot werd als de Unionistische protestantse. De Noord-Ierse vertegenwoordiging in het Britse Lagerhuis is 18 zetels op 650 en dus verwaarloosbaar. In het zgz ‘Goede Vrijdagakkoord’, dat een einde maakte aan de Noord-Ierse burgeroorlog, staat een passage ( de zgz ‘Border Poll’) die zegt dat een referendum over de hereniging kan worden gehouden als een meerderheid van de Noord-Ieren het daarmee eens is. Theoretisch maakt Noord-Ierland meer kans om zich af te scheiden van de UK dan Schotland.

---

   En dan is er nog Catalonië, dat momenteel geregeerd wordt door een meerderheid van nationalisten (behorende tot zowel links als rechts). Die geven het idee van een onafhankelijke staat niet op en denken eraan in het najaar een nieuw referendum te houden, ook al wordt dat door Madrid verboden omdat het ongrondwettelijk zou zijn. De Catalaanse regering zal dan desnoods zelf de onafhankelijkheid uitroepen via een speciale Catalaanse wet, die al zover is uitgewerkt dat ze nu al kunnen zeggen wie de Catalaanse nationaliteit zal krijgen, hoe de rechtbanken zullen werken en hoe Spaanse goederen en bezittingen in beslag zouden kunnen genomen worden. De rechten van de Spaanssprekenden zullen wel gewaarborgd blijven.

---

   En hoe zit dat nu in Vlaanderen? Wel, we staan erbij en kijken ernaar…

     Enkele jaren geleden kocht een architectenbureau uit het Antwerpse zo’n twee hectaren (20.000 m²) weiland in het centrum van Kasterlee. Ze diende een plan in om er een rust- en verzorgingstehuis neer te poten. Dat kwam er ook, werd volledig volgebouwd (twee hectaren steen!) en nadat alles was afgewerkt werd de hele zaak verkocht aan de investeringsmaatschappij Ackermans-Van Haaren. Een hypermoderne zaak met alles erop en eraan, met mogelijkheden voor dagverblijf en zowat alles wat men tegenwoordig van een modern rusthuis kan verwachten, inbegrepen een gepeperd prijskaartje voor wie er van genieten kan. In hoever de zaak bezet is, weet ik niet, maar er doen geruchten de ronde dat het financieel niet zo goed gaat.

   Ik moest daaraan denken, nadat ik in de weekeindeditie van De Tijd het hoofdartikel gelezen had. Dat ging ook over rusthuizen en de firma’s die ze uitbaten. Die laatsten zien dat zuiver als belegging en daar is niets mis mee. Tenzij men natuurlijk verneemt dat er zijn die bestaan uit bedenkelijke financiële constructies, met filialen in Luxemburg, Monaco, Ierland en de Maagdeneilanden, om er maar enkele te noemen. Als dan blijkt dat een van de grote particuliere uitbaters van woonzorgcentra er een financiële kater dreigt aan over te houden, niet door de uitbating zelf maar door schimmige financiële transacties die niets meer met ouderenzorg te maken hebben, dan kan men zich afvragen waar we naartoe gaan. En wie er straks gaat zorgen voor misschien duizenden gedupeerde ouderen mocht de uitbater van zo’n complex failliet gaan?

   Men heeft het tegenwoordig steeds maar over de noodzaak van een akkoord over de klimaatverandering. Zopas nog op de top van de G7, waar men Trump nog maar eens de schuld gaf dat er daarover geen akkoord werd gevonden. Ze zouden beter eens wat meer tijd steken in de kostenbeheersing van de vergrijzing, die straks voor velen onbetaalbaar zal worden, ongeacht of die aarde opwarmt of niet.

   Trump bashen is ondertussen een ingeburgerde gewoonte geworden. De man is geen politieker, heeft geen ervaring en is nogal eigenzinnig, maar dat wil niet zeggen dat hij geen boodschap heeft. Zo was er nu ook weer de kritiek op het sermoen dat de nieuwe Amerikaanse president gaf bij de opening van het nieuwe NATO gebouw. Dat wordt in de media dan verkocht als zijnde een ‘eis’ van Trump. Dat is het allerminst. De landen die deel uitmaken van de alliantie hebben zelf al jaren geleden ondertekend en er zich toe verbonden om 2% van hun begroting te besteden aan defensie. 23 van der 28 leden halen die 2% niet. België haalt zelfs niet eens 1%, een echte schande voor het enige land dat kan profiteren van de aanwezigheid van NATO en SHAPE op haar grondgebied, allebei activiteiten die onrechtstreeks voor aardig wat werkgelegenheid zorgen.

   Het Belgische defensiebudget was voor de laatste federale regeringen alleen maar goed om afgeslankt te worden en er zo mee voor te zorgen dat men tot een sluitende begroting kon komen. Dit land heeft alleen maar grote schulden, zeker geen overschot. Zo komt er elke maand wel een probleem boven water van een beleid waarvoor het geld ontbreekt. Het laatste in de rij is dat van de armoede, zoals aangekaart door Groen. Wij mogen dan wel een van de hoogste belastingen hebben van Europa, de armoedecijfers in dit welvarend land halen zelfs niet het gemiddelde van de Europese armoedegrens. Al sinds de laatste regering Leterme – ondertussen ook weeral 10 jaar geleden - beloven de opeenvolgende federale regeringen daar iets aan te doen, maar lukken er niet in de kloof te dichten.

   Een van de doelstellingen van o.m. de regering Michel is te zorgen voor meer jobs. Dat zou helpen, maar is niet het enig zaligmakende in deze discussie. Men is in dit land trouwens zomaar niet tevreden met de eerste de beste job. Uit een studie van de Raad voor Werkgelegenheidsbeleid in Nederland blijkt bv dat men daar veel meer flexibele jobs heeft dan bij ons, in de eerste plaats omdat onze vakbonden er tegen zijn (denk maar aan de e-commerce). De vraag is maar of het niet beter is een mindere job te hebben dan helemaal geen job. Samen met de Duitsers, die ook een serie goedkopere jobs hebben, zijn de Nederlanders wel de sterkste groeiers in Europa. Het ziekteverzuim ligt er 3% lager dan hier. En dan hebben we het alleen nog maar gehad over de nationale cijfers. Stel eens voor dat we die van Brussel erbij zouden halen…

   Kortom, problemen zijn er hier genoeg, oplossingen weinig om de eenvoudige reden dat dit land een torenhoge staatsschuld heeft en gewoon geen overschot om grote nieuwe projecten te financieren. Het blijft knippen, plakken en pamperen.

   Het is feitelijk niets nieuw dat verhaal van allochtonen die Belg worden via een schijnhuwelijk. Er vallen er regelmatig door de mand, maar anderen komen er goed vanaf. Denk maar aan Abou Jahjah, die daarna zelfs nog een column kreeg in moslimkrant (dixit Kaaiman) De Standaard en zich nu met onze politiek wil moeien via een eigen partij (wat dacht je van de naam ‘Jahkoç?).

   Maar het kan altijd nog erger, veel erger. Zo is het verhaal bekend geraakt van een Turk van 65, die intussen al drie nationaliteiten heeft: de Turkse, de Belgische en de Nederlandse. In afwachting van zijn asielaanvraag in Nederland, ontvingen hij en zijn vrouw hier een uitkering. Toen die aanvraag werd afgewezen, keerde de vrouw terug naar Turkije en sloot de man een schijnhuwelijk met een oudere Nederlandse dame, waardoor hij op die manier aan de Nederlandse nationaliteit kwam. Toen die dame stierf, trouwde hij opnieuw met zijn Turkse ex-vrouw en konden ze zo hun gezin uit Turkije laten overkomen via de gezinshereniging. Ze verhuisden naar België, wat hij als Nederlander nu kon en kochten een huis voor 305.000 euro met maandelijkse afbetalingen van 2.200 euro. Kan blijkbaar allemaal tegenwoordig in onze contreien.

   Dat verhaal zou waarschijnlijk niet eens bekend geraakt zijn, ware het niet dat een 40 jarige zoon – een zekere Hikmet Emre – momenteel in Tongeren terecht staat voor moord op de weduwe Wies Donders…

   Terwijl het hele land zich zat te vergapen aan het bezoek van The Donald, zat men in het Vlaams parlement te bakkeleien over het schrappen van een boskaart. Dat lijkt momenteel op regionaal vlak zowat hét belangrijkste dat er hier gebeurt. Dat plan trok gewoon op niets en Geert Burger had groot gelijk het te schrappen, al had hij dat misschien wel iets takvoller kunnen doen. Zoals die kaart gemaakt was, kon bijna elk bouwperceeltje met een paar bomen op tot zonevreemd bos verklaard worden en zouden niet weinig mensen daar een flinke financiële kater aan hebben kunnen overgehouden. Hoe absurd die kaart was kan niet beter aangetoond worden als men weet dat daarmee ook de zoo van Antwerpen tot bos kon verklaard worden.

   De pineut in heel deze zaak is natuurlijk Schauvliegje, zoals ik ze al sinds jaar en dag noem. Ze is dan ook letterlijk en figuurlijk een ministerieel lichtgewicht, dat voordien al men jan en alleman in de clinch is gegaan. Denk maar aan de zaak Essers (ook al over een bos!), maar ook haar disputen met natuurverenigingen en bio-boeren. Tenslotte is ze toch de eindverantwoordelijke voor die kaart, die men nu weer opnieuw kan gaan ineenknutselen, wie weet met welk resultaat.

---

   Over het bezoek van Trump aan Brussel, nog dit. De betoging tegen hem en zijn politiek, bracht zo’n 6/7.000 mensen op de been. Lijkt veel, maar als men weet dat tot die betoging was opgeroepen door niet minder dan 70 organisaties, gaande van vakbonden over ngo’s tot internationale instellingen, dan was het toch maar een mager beestje.

   Men zou het haast vergeten, maar in deze woelige tijden van terroristische aanslagen, mislukte verkiezingen en onontwarbare oorlogen, is er ook nog Griekenland. Ge weet wel, dat land dat frauduleus binnen de E.U. was geraakt en waartegen men zo vriendelijk was geweest het niet meteen weer aan de deur te zetten. Het triumviraat van Europese Centrale Bank (ECB), Europese Unie (EU) en Internationale Monetaire Unie (IMF) probeert nu al jaren het armlastige land uit zijn ellende te halen, maar dat lukt niet en zal waarschijnlijk ook nooit lukken. Om de zoveel jaar krijgt het een smak euromiljarden in ruil voor steeds andere, nieuwe besparingen, maar die helpen evenmin. Het land moet niet alleen besparen en economisch groeien, het wordt ook verplicht jaarlijks een begrotingsoverschot te boeken van 3,5%. De enige echte oplossing, als men Griekenland persé binnen de E.U. wil houden, is een schuldvermindering. Dat laatste zou echter niet fair zijn t.o.v. enkele nieuwkomers uit Centraal- en Oost-Europa, waar de levensstandaard zeker niet hoger ligt dan in Griekenland. Mission impossible.

   Bij de laatste bekendmaking van de kwartaalgroeicijfers door Eurostat, bleek Griekenland het enige EU-land te zijn met een negatief groeicijfer. Daar dit al voor het tweede opeenvolgende kwartaal gebeurt, betekent dat het dat het ook weer in een recessie zit. De Griekse economie groeit al acht jaar na elkaar niet meer en zal dat ook de volgende jaren niet doen. Besparen in de pensioenen, zoals dat voor de dertiende (!) keer gebeurt sinds 2010, zal het probleem evenmin oplossen.

   Dit komt nooit meer goed, met dank aan al de Eurocraten die al enkele decennia ons werelddeel mismeesteren. Ik vraag me trouwens af wat een Dijsselbloem, voorzitter van de Eurogroep en een ‘Timmerfrans’, zoals ze de vicevoorzitter van de E.U.-commissie in eigen Nederland noemen, daar nog te zoeken hebben. Hun eigen PvdA-partij is bij de laatste verkiezingen in Nederland ei zo na van de kaart geveegd, maar in de E.U. spelen ze nog steeds mee de baas en tegen het armlastige Griekenland zetten ze wel een grote mond op, terwijl ook zij er niet in slagen de problemen op te lossen.