De winstbonus voor werknemers

   Of het allemaal waar is, wat ze er over schrijven, is nog steeds koffiedik kijken, maar – hoe men er ook tegen aankijkt en hoe het zal aflopen – dat eierschandaal, als we het zo mogen noemen, is wel een godsgeschenk voor onze media. Uitgerekend in de komkommertijd wanneer men meer dan zijn best moet doen om kranten, bladen en journaals volgeschreven en -gepraat te krijgen, komt er iets in de bus te vallen waar ze nog enkele weken, misschien wel maanden zoet mee zijn. Het is wel erg voor bedrijven, die helemaal geen Fipronil gebruikt hebben, maar óók tijdelijk gesloten werden (en worden). Het kan goed zijn dat daaruit nog een flink pak schadeclaims komen, waarvan men op dit ogenblik nog niet eens weet aan wie ze zullen moeten geadresseerd worden. Nu zijn ze bij ons wel straf in het zwartepieten, maar dit probleem is grensoverschrijdend, met zelfs veel grotere schade in Nederland, alhoewel daar dan wel de labcontroles gebeurden, ook voor België. Men is er ook nog niet uit hoe het komt dat de verschillen zo groot zijn tussen bv Nederland en België of tussen de verschillende testen onderling, terwijl men het in Duitsland stilletjes gehad heeft met de controles die hier van staatswege gebeuren. Dat laatste heeft trouwens niet alleen te maken met onze eierproductie, maar ook met onze kerncentrales – in de eerste plaats die van Tihange – die de Duitsers gesloten willen zien. Daarenboven blijft het een raadsel waarom de voedselcontrole in dit land valt onder Landbouw en niet onder Volksgezondheid.

   Gelukkige mensen, zoals ondergetekende, die zelf enkele kippetjes in de tuin hebben lopen en die het doen met een dagelijks bakje granen, tafel- en groenteafval. Ik eet elke morgen een zachtgekookt, vers eitje als nagerecht bij mijn ontbijt. Om nog te zwijgen over de lekkere advocaat die ik af en toe van die eitjes maak, en dat allemaal gegarandeerd zonder Fipronil!

   Er is de laatste week nogal te doen geweest over de presidentsverkiezingen in Rwanda. Dat landje wordt, sinds de massamoorden van 1994, geleid door Paul Kagame, een Tutsi, die de grondwet heeft laten ‘aanpassen’ en – als hij in leven blijft – nu verder kan regeren tot ergens in de jaren 2030. Hij haalde het met een Stalinistische monsterscore van bijna 99% en dat heeft veel weg van een dictatuur, iets dat door onze media dik in de verf wordt gezet. Toch is het kleine Rwanda momenteel een land waar vrede heerst en het economisch niet slecht gaat. Een groot verschil met de meeste landen van het zwarte continent, waar er – ongeacht het politiek systeem - miserie, armoede, uitbuiting en onderdrukking is, soms zo erg dat de mensen die kunnen, er gaan lopen.

   Over Kagame wordt in onze media gezegd dat hij de oorlog in 1994 begon, maar dat is niet helemaal correct. Toen Rwanda – een vroegere kolonie van Duitsland, die daarna een Belgische protectoraat werd – van ons land zijn onafhankelijkheid kreeg (o.m. door de tussenkomsten van Willy Claes, toen minister van Buitenlandse Zaken) en het democratisch stemrecht werd ingevoerd, werden de Hutu’s er de baas nadat ze eeuwenlang overheerst geweest waren door de grotere en – volgens sommige – meer ontwikkelde Tutsi’s, die wel altijd een minderheid waren geweest. Het resultaat was een eerste genocide, waarbij heel wat Hutu’s vluchtten naar Oeganda. De oorlog die aanleiding was van de tweede genocide in 1994, werd misschien wel door Kagame begonnen, maar moet gezien worden als een vervolg van de eerste, met de terugtocht van de verdreven Hutu’s uit Oeganda die op hun beurt wraak namen. Opmerkelijk daarbij is dat in Rwanda sindsdien het Engels het Frans heeft vervangen als voertaal. De Tutsi’s hadden die laatste taal verleerd in het Engelstalige Oeganda.

   Afrika is tegenwoordig één grote ramp, zowel humanitair als economisch. Als het dan ergens een beetje beter gaat – zoals nu in Rwanda – staan onze zedenprekers op de eerste rij om het systeem daar af te breken. Het is er inderdaad niet zoals wij denken dat het hoort, maar dat is het bijna nergens in Afrika, te beginnen met ‘onze’ Kongo waar men er zelfs niet meer in slaagt een presidentsverkiezing te houden, omdat Kabila Jr dan zou moeten aftreden. Ook daartegen wordt dan wel door de oppositie geprotesteerd via o.m. een regelmatige ver-van-mijn-bedshow in het voor hen veilige Brussel, maar dat verandert niets aan de hopeloze situatie van een land dat gewoon te groot is om efficiënt bestuurd te worden.

   In de marge van bovenstaande nog dit: Peter Verlinden, de vaste VRT-correspondent voor Afrika in het algemeen, maar voor Kongo, Rwanda en Burundi in het bijzonder, is gehuwd met een Rwandese Hutu.

Onbevooroordeeld kan men hem dan ook niet noemen. Voor hem zal die Kagame het wel nooit goed doen, evenmin als Trump voor Björn Soenens, de VRT-specialist voor de States…

   Die Zuhal Demir, onze nieuwste federale staatsecretaris, is een bezig bijtje. Dochter van Koerdische ouders uit Turkije, is zij hier bijna perfect geïntegreerd. Het enige wat haar nog stoort is haar dubbele nationaliteit en nu heeft ze bij de Turkse ambassade hier een aanvraag lopen om haar Turkse nationaliteit in te trekken. Nu maar zien of dat gaat lukken, want normaal doen ze dat daar niet. Als het aan haar alleen zou liggen, was het al gebeurd. Uitgerekend als staatssecretaris voor Gelijke Kansen is dit wel een statement dat kan tellen.

   Feitelijk zouden allen die hier aan politiek doen, van het ogenblik dat ze zich kandidaat stellen, hun eventuele tweede nationaliteit moeten opgeven. Het gaat nl niet op dat hier verkozen politici straks misschien in het buitenland een tweede politieke carrière zouden kunnen beginnen. Wie maar één nationaliteit heeft, kan dat ook niet zomaar. Politici van allochtone afkomst die hun dubbele nationaliteit willen behouden – zeker als ze uit een land komen van buiten de E.U. - zouden daarvoor minstens een sluitende reden moeten hebben.

---

   Ondertussen is ook Groen op het karretje van ‘den John’ gesprongen en eisen ze meer klaarheid in de toch onverkwikkelijke zaak van de met Fipronil besmette kippenstallen. Dat is hun recht, maar het ziet er niet naar uit dat die eierkwestie een regeringscrisis gaat worden. Zeker niet als het klopt dat de waarde van de vervuiling bij ons niet eens één tiende zou zijn van wat is toegelaten. We zijn nog niet aan dioxinecrisis 2.0 toe, al is het voor sommige politiekers wel leuk meegenomen in volle komkommertijd. Het is nog geen ‘kiep kwaait’, zoals in dat oude mopje.*

* Rijdt een Brit met zijn auto in Groningen in een groep kippen. Komt de boer aangelopen, helemaal over zijn toeren: ‘Keep quiet’, zegt de Brit. ‘Kiep kwaait, kiep kwaait?’, roept de boer, ‘het zijn er minstens vijf!’

   De Britten horen inderdaad niet thuis in Europa. Tot die conclusie kan men komen als men ziet dat Groot-Brittannië het enige Europese land is waar de socialisten merkelijk vooruit zijn gegaan, met dank aan de Brexit en de flaters van Trees May. In Duitsland, waar links had gehoopt op een verbetering nadat Martin Schulz, de ex-voorzitter van het Europarlement, het op zou nemen tegen ‘das Mädchen’, lukt het ook niet. Nadat de socialisten in mei nog de deelstaatverkiezingen in Noordrijn-Westfalen hadden verloren – evenals hun roodgroene meerderheid aldaar – spelen ze, zeven weken vóór de nationale verkiezingen, die ook kwijt in Nedersaksen. Daar was zelfs niet eens een verkiezing voor nodig. Nadat een groen parlementslid overstapte van haar partij naar de CDU, was de roodgroene coalitie ook daar haar nipte meerderheid kwijt. Nedersaksen is de regio van Hannover, de op één na grootste Duitse deelstaat met op drie na de meeste inwoners en o.m. de thuisbasis van Volkswagen. Over twee weken gaan ze daar nu opnieuw kiezen, maar dat zal niet veel aan de zaak veranderen. Ook tegen Schulz zal Mutti het wel halen in september.

   Bij ons is het al niet veel beter. John Crombez vecht hier ook tegen de bierkaai. De schandalen van zijn Waalse zusterpartij hebben ermee voor gezorgd dat SP.a – in de peilingen althans – de 10% drempel niet meer haalt. Misschien had ‘den John’ nog gehoopt op een herhaling van het dioxineschandaal dat de laatste regering Dehaene de das omdeed, maar dat ging toen om kippen, niet om eieren.

   Zijn francofone partijgenoot Rudy Demotte, voorlopig nog minister-president van de Franse Gemeenschap – bij de gratie van Groen/Ecolo en D/Méfi – mag dan al beweren dat het bij de volgende verkiezingen weer business as usual zal worden, ‘Motje’ vergeet daarbij dat de grootste uitdager van de PS nu (én straks) niet de combinatie MR/CdH zal zijn, maar PTB/PvdA. Als de PS weer wil meespelen zal het óf een akkoord moeten maken met de cryptocommunisten óf een meerderheid vormen met de groenen en/of Maingain. Pest of cholera, zeg maar…

   Het kan verkeren, zei Bredero.

   Trouwe lezers van deze rubriek weten dat ik geen fan ben van Kris Peeters en zijn CD&V, om het beleefd uit te drukken. Na wat ze in het zgn zomerakkoord hebben bereikt, kan ik gerust stellen dat de tsjeven wel echt een bende politieke amateurs zijn. Hun hoofdeis in dat akkoord was de meerwaardebelasting, die nu abonnementstaks wordt genoemd en in feite een vermogensbelasting is. Het is niet de eerste keer dat de partij er mee afkomt. De vorige keren heetten ze de rijkentaks en de speculatietaks. Beide belastingen zijn ondertussen reeds afgevoerd omdat ze de staat meer kostten dan dat ze opbrachten. Daarmee heeft de partij bij de vorige onderhandelingen feitelijk niets uit de brand kunnen slepen. Met de abonnementstaks zal het gegarandeerd niet anders gaan.

   Die abonnementstaks is nl in feite een belasting op de effectenrekeningen. Om de pil voor de eigenaars ervan te verzachten, werd beslist dat die pas zou geïnd worden op rekeningen van 500.000 euro en meer. Een klein kind kan zich voorstellen dat huidige eigenaars van dergelijke constructies alles zullen doen om hun rekening zo te herschikken dat ze hoogstens tot 499.999 euro te komen. Dat kan, bv bij koppels, die voortaan twee in plaats van één dergelijke rekening zullen hebben, maar ook door het geld anders te investeren, bv in niet-beursgenoteerde aandelen of in de aankoop van postzegel- en kunstverzamelingen, van wijn, munten, oldtimers of vastgoed.

   Het niveau van die nieuwe taks verlagen kan moeilijk, want dan gaat men weer de middenklasse treffen, iets waar Open VLD en N-VA nooit mee akkoord zullen gaan. De belasting op effectenrekeningen van 500.000 euro en meer, die nu slechts 0,15% is, zou later – eventueel door een meer linkse regering, verhoogd kunnen worden, maar het resultaat zal wel blijven dat hij niets gaat opbrengen, evenmin als de ondertussen afgevoerde rijken- en speculatietaks. Met als resultaat dat CD&V voor de derde keer voor de aap zal gehouden worden. Men zal maar op die mensen moeten rekenen, als Arco-coöperant bv…

   Lode Vereeck, professor Economie, ex-LDD’er en tegenwoordig gecoöpteerd senator voor de Open VLD, heeft eens nagerekend wat er zou bespaard kunnen worden moest men de Senaat afschaffen én de federale en Vlaamse parlementen herleiden tot 100 respectievelijk 80 leden. Dat zou, volgens hem, 30 miljoen euro opleveren. Wat dat laatste betreft, zou het een slechte zaak zijn voor de kleinere partijen (en dat kunnen ze straks allemaal zijn!), die in verhouding de meeste parlementsleden zouden verliezen, waardoor sommige regio’s zelfs helemaal niet meer in het parlement vertegenwoordigd zouden zijn. Om die reden denkt Vereeck dat er van die afschaffing en die inkrimping dan ook niet veel in huis zal komen.

   De geleerde professor maakt daarbij wel een (bewuste?) denkfout. Wie zegt dat de afschaffing van de Senaat en de inkrimping van het aantal volksvertegenwoordigers aan elkaar moeten gekoppeld worden? Er is nl een groot verschil tussen beide zaken. Als de Senaat volledig wordt opgedoekt, vallen ook alle werkings- en logistieke kosten weg en kan men het gebouw voor iets anders gebruiken (of desnoods verkopen). Bij een inkrimping van het aantal volksvertegenwoordigers is dat niet het geval en blijft men met een deel van die (grote) kosten zitten, zoals we dat nu meemaken bij de Senaat. Het koppelen van beide zaken door Lode Vereeck lijkt me dan ook eerder een pleidooi pro domo en een poging om zijn eigen politieke hachje te redden (en ook dat van enkele onmisbare grootheden zoals Bert Anciaux en Jan Becaus, om er maar een paar te noemen).

   Tenslotte vind ik dat de provincieraden dezelfde weg op moeten als de Senaat. Daarom alleen al zou ik wensen dat centrumrechts in Wallonië aan het bewind blijft, want één van hun programmapunten is net het afschaffen van die provincieraden. Alleen de gouverneur, met een beperkte hofhouding, zou daar mogen blijven. Die zou verantwoordelijk blijven voor o.m. de coördinatie bij rampen en de culturele uitstraling van zijn provincie. Als Wallonië er in zou slagen die provincieraden af te schaffen, zie ik niet in waarom wij dat in Vlaanderen ook niet zouden doen.

   Het Brussels gerecht mag dan al wel de klacht voor fraude van de N-VA’ers Jambon en Peter De Decker tegen wat nu Beweging.net heet verworpen hebben (na vier jaar a.u.b.!), de opvolger van het ACW blijft in de hoek zitten waar de Arco-klappen vallen. Europa had al gedecreteerd dat de Arco-coöperanten geen spaarders waren, maar beleggers en zodoende niet op staatsgeld zouden kunnen rekenen. Via het zgn zomerakkoord had CD&V het toch gedaan gekregen dat zo’n 400 miljoen euro aan de door het ACW bedrogen mensen door de staat zou kunnen worden uitgekeerd. Dit zou dan gebeuren na een verkoop van een deel aandelen van de staatsbank Belfius, maar dat schijnt niet te zullen lukken. Beweging.net zou dan 200 miljoen bijpassen, al zou dat gebeuren via allerlei transacties waarbij tenslotte slechts zo’n 30 miljoen van het vroegere ACW effectief bij de coöperanten zou terecht komen.

   Tony Joris, prof aan de Vrije Universiteit van Brussel (VUB) en specialist in Europees recht, zegt nu dat die Belfius aandelen ook staatsgeld zijn en dus evenmin in aanmerking kunnen komen voor de (gedeeltelijke) schadeloosstelling van de 800.000 (!) gedupeerden. Het blijft dan ook een heikele zaak, voor de regering Michel in het algemeen, maar voor CD&V in het bijzonder, dat – na het debacle van de speculatietaks - weer eens het gelag dreigt te betalen van een politiek akkoord. Steeds volgens Joris, toch een specialist ter zake, kan het een paar maanden duren vóór de zaak kan worden aangekaart bij de Europese mallemolen en daarna nog 18 maanden vóór er een definitieve uitspraak kan komen. Daartegen zijn de gemeentelijke verkiezingen al voorbij en zitten we volop in de verkiezingsmodus van de reeks verkiezingen voor de gewestelijke, federale en Europese stembusgangen. Met zo’n zwaard van Damokles boven het hoofd worden die verkiezingen een mission impossible voor de tsjeven.

   Men zou zich kunnen afvragen wanneer Beweging.net zelf eens in beweging zal komen en bv het initiatief zou nemen door met iets over de brug te komen, maar dat gebeurt niet. Die koepelorganisatie bestaat uit zo’n honderd(!) vzw’s en vennootschappen, waaronder het ACV, de CM, Okra, Femma en de KWB. Uit een onderzoek dat De Tijd in zijn laatste weekeindeditie publiceerde, blijkt dat de organisatie beschikt over een ‘spaarpotje’ van minstens 460 miljoen euro. Het zou zelfs nog een pak meer kunnen zijn, want zo’n beetje de helft van die aangesloten verenigingen blijkt geen jaarrekeningen te publiceren…Dat terwijl men er alles aan doet om de belastingbetaler ervoor te laten opdraaien (à rato van ± 35 euro per Belg). Ook voor de Beweging-netters blijkt de slogan ‘Les affaires, c’est l’argent des autres’ doorslaggevend…

   Ondanks alle geweeklaag gaat het toch nog niet zó slecht met onze economie en werkgelegenheid. In het eerste kwartaal van dit jaar kwamen er in dit land toch weer 15.000 arbeidsplaatsen bij. Op jaarbasis spreekt men van 64.000. Nu is het zo dat het optrekken van de economie niet alleen in België plaats vindt, maar een Europees gebeuren is. In hoeverre de reeds genomen maatregelen van onze federale regering daarvoor gezorgd hebben, is niet echt te controleren, evenmin als dat wat de nu pas genomen maatregelen van het zgz ‘zomerakkoord’ zullen teweeg brengen. Eén zaak is zeker: de vakbonden gaan in september staken!

   Waarom gaan die bonden staken? Misschien omdat er steeds minder doppers zullen zijn en zij daardoor minder geld van de staat zullen krijgen om de werkloosheidsvergoedingen uit te betalen, iets wat de staat zelf ook zou kunnen doen. Bij het ABVV heeft men al gesteld dat de vakbond daar momenteel al geld aan verliest. Waarom blijven ze het dan doen?

   Marc Leemans van het ACV gelooft dan weer niet meer in de fiscale rechtvaardigheid waar zijn politieke vleugel van CD&V het altijd over heeft en dat de financiering van de lagere belastingtarieven zal uitdraaien op besparingen, waardoor de betaalbaarheid van de Sociale Zekerheid in het gevaar zou kunnen komen. Bij CD&V kunnen ze er niet mee lachen. De echte reden van de vakbondswoede is volgens mij het afschaffen van de wervingsstop voor statutairen bij de ambtenarij. Via de vakbonden zijn zo al legio leden aan de job van hun leven geraakt, letterlijk. Dat kan straks ook nog, maar dan als contractuelen, wat wil zeggen dat ze jaarlijks geëvalueerd zullen worden en - bij niet functioneren – ontslagen. Ze gaan moeten bewijzen dat ze presteren en efficiënt werken, stel u voor. Où sont les neiges d’antan?

   De tijd dat ik ons voetbal op de voet volgde, ligt al lang achter de rug. Tegenwoordig zie ik alleen nog wat ze ervan kwijt willen op het einde van de TV-journaals. Zoals ik eerder al schreef in deze rubriek, is het Belgische voetbal een buitenlandse aangelegenheid geworden en die trend zet zich verder. Juiste cijfers heb ik niet, maar men kan er zeker van zijn dat er in het profvoetbal tegenwoordig meer buitenlanders dan landgenoten spelen. Dat reporters daar geen punt van maken en warm blijven lopen voor spelers met namen die ze soms amper nog kunnen uitspreken, is hun zaak. Zij moeten ervan leven. Dat supporters de gordijnen in gaan wanneer hun vreemdelingenlegioen niet kan winnen en daarvoor soms zelfs op de vuist gaan, kan er bij mij niet in.

   In De Standaard van gisteren (’s maandags is er geen De Tijd) had men zelfs een aparte reportage gemaakt van – volgens hen – de ‘tien sterren van de ouverture’, de eerste speeldag van het nieuwe voetbalseizoen. Allemaal buitenlanders, sommigen daarvan gekocht met miljoenen euro’s, waarvan men hoopt dat ze die straks voor nóg meer miljoenen zullen kunnen verder verkopen. Het wordt nog erger als men weet dat een groot deel van die miljoenen aan de handen blijven plakken van allerlei managers en tussenpersonen die de term ‘maffia’ best kunnen doorstaan.

   Voetbalclub Westerlo zakte vorig seizoen uit de hoogste afdeling en moet dus nu in tweede spelen. De club gaat van de gelegenheid gebruik maken om vijf eigen jeugdspelers in de A-kern op te nemen, zodat die jongens – misschien – straks ook eens een kans krijgen zich te tonen. Het is ver gekomen, dat de eigen jeugd bijna moet hopen dat hun ploeg degradeert om nog aan de bak te kunnen komen…

   Daarmee gaan we aan de laatste dag van juli in en zit de eerste helft van de grote vakantie erop. Voor de politiek moet de vakantie nog beginnen, al is het niet duidelijk of nu alles in kannen en kruiken is i.v.m. dat federale zomerakkoord. Iedereen tevreden, bij de meerderheidspartijen alvast: N-VA kreeg de verlaging van de vennootschapsbelasting, CD&V zijn vermogensbelasting en Open VLD het stimuleren van het beleggen in aandelen. Bij al die trofeeën hoort wel telkens een ‘maar’: De nieuwe vennootschapsbelasting zakt in twee keer en de tweede keer is in 2020, ttz na de volgende verkiezingen waarbij er steeds de mogelijkheid kan bestaan dat er een andere partij mee aan het bewind komen die het dan niet ziet zitten. Of de abonnementstaks de weg van de speculatietaks zal volgen, is ook nog koffiedik kijken, maar het zit erin en voor het beleggen in aandelen zullen wel enkele specialisten worden ingeschakeld vóór de liberalen mogen hopen op een nieuwe wet Cooreman-De Clercq.

   Zonder ongelukken gaat de regering Michel toch geen regering in lopende zaken worden, zoals werd gevreesd en gaat Michel’s partij, het MR, er waarschijnlijk op vooruitgaan, zeker nu ze het klaargespeeld heeft ook in Wallonië de PS een hak te zetten. Voor Brussel is er echter geen oplossing, wat maakt dat daar wel e.e.a. fout kan lopen en dat – in het slechtste geval (maar niet voor ons, Vlamingen) – het wel eens het begin van het einde zou kunnen worden van de onwettelijke Fédération WalloBrux, of hoe men dat gedrocht ook wil noemen.

    De komkommertijd komt er dan ook aan en het is alleen maar te hopen voor ondergetekende dat er tenminste iets gebeurt dat een commentaar waard zal zijn. Zo kan ik nog iets anders doen dan groenten wecken en bessengelei maken, zoals ik al een tijdje bezig ben!

   Mirakel! Nu opeens blijkt Kris Peeters gewonnen te zijn voor het – al dan niet gedeeltelijk – privatiseren van staatsbedrijven. Uitgerekend hij, de man die de ontwikkeling van onze e-commerce boycotte en de logistieke firma’s in de havens, type Hessen Natie, de duivel aandeed. Hij zou zogezegd tot die conclusie gekomen zijn omdat hij ook begint te beseffen dat er geen andere weg is om de staatsschuld van dit land te verkleinen, laat staan weg te werken. Die bedraagt momenteel 106% van het bbp oftewel 430 miljard euro. Hij wil dit in alle discretie uitwerken, zegt hij, maar komt er wel mee in de media. Van discretie gesproken. De reden, steeds volgens Peeters, is dat men rekening moet houden met het personeel (lees: de vakbonden). Behalve over Proximus en Bpost, praten we hier ook over BNP Paribas, Ethias, Nationale Loterij, Brussels Airport en Belfius.

   Dat alles volgens Kris Peeters, kandidaat burgemeester van de koekenstad. De echte reden zal wel zijn dat bij het zomerakkoord ook besloten is dat de Arco-spaarders, grotendeels Peeters’ achterban, nu toch iets van hun geld zouden terugzien dat ze destijds verloren hebben via het ACW, dat zich nu Beweging.net noemt. Dat geld zouden ze krijgen door een gedeeltelijke privatisering door aandelenverkoop van de Belfius staatsbank. Daar bovenop zouden de gedupeerden ook nog iets krijgen van die Beweging.net, al moet men zich daar niet teveel bij voorstellen. Om e.e.a. goed te praten is Peeters dan nu ook bereid over de privatisering van andere staatsbedrijven te spreken.

   Mocht bovenstaande inderdaad gebeuren, dan kan men zich afvragen of men bij CD&V eindelijk ingezien heeft dat een linkse koers, zoals de partij die al vaart sinds het begin van de regering Michel, niet meer loont. Dat blijkt dan echter weer niets te maken te hebben met Arco en/of de mogelijke privatiseringen, maar gewoon omdat CD&V een partij is wier achterban letterlijk uitsterft. De jeugd is niet meer warm te krijgen voor een partij van ‘ja, maar’ en ‘enerzijds,anderzijds’, een partij die nooit een duidelijk standpunt durft innemen en waar politiekers van het genre Peeters (en Geens!) nooit het achterste van hun tong laten zien. Op rechts maakt de partij geen kans nieuwe leden en kiezers aan te trekken o.w.v. van de concurrentie door N-VA, Open VLD en Vlaams Belang. Vraag is maar of het momenteel op links beter is, zeker als men ziet wat de PS overkomen is en ook de Vlaamse zusterpartij daar geen antwoord op heeft dat aanspreekt.

   Het is me daar wat in the States. Men krijgt er op onze media niet genoeg van nu Trump er niet in slaagt Obamacare een halt toe te roepen. Dat dankt hij dan enkele van zijn eigen republikeinse senatoren en volksvertegenwoordigers. Moeten wij ons hier daarover druk maken? Ik denk van niet. Heel die gezondheidszorg in de Verenigde Staten is nooit dezelfde geweest zoals bij ons in Europa en heel wat Amerikanen, die er van uit gaan dat niets gratis is, kijken daar anders tegen aan.

   Een heel ander verhaal is de motie tegen Rusland om dat land verdere sancties op te leggen. Ook dit gebeurt door een soort van samenwerking tussen democraten en republikeinen. Daar zouden we ons wel best zorgen over maken, want de kans is groot dat bij een escalatie tussen de twee grootmachten het Europa wel eens zou kunnen zijn die met de gebroken potten blijft zitten. Dat Iran en Noord-Korea in één adem in die affaire mee vernoemd worden, maakt ons niets uit, maar is voor Poetin een blamage. De Amerikanen hebben nooit uitgeblonken in een efficiënte buitenlandse politiek (Nixon was de uitzondering en die hebben ze netjes politiek geliquideerd) en dat herhaalt zich ook nu weer. De republikeinen, die eindelijk nog eens op alle fronten de verkiezingen gewonnen hadden, halen daar klaarblijkelijk geen voordeel uit en lijken steeds meer te evolueren naar een zootje ongeregeld. Een toenadering tussen Poetin en Trump, waarop gehoopt werd om o.a. de problemen in Oekraïne en Syrië op te lossen, is verder weg dan ooit en de wereld wordt er geen veiligere plaats mee.

* ‘The Ugly American’ was een politiek geïnspireerde roman uit 1958 met het verhaal van een Amerikaanse ambassadeur in Birma (dat nu Myanmar heet), waaruit toen reeds bleek dat Amerikanen geen verstand hadden van om te gaan met andere culturen, grotendeels omdat ze geen andere taal kenden dan hun Engels en voor hun veiligheid blind moesten vertrouwen op mensen die wél meertalig waren. Het verhaal zou de dag van vandaag gemakkelijk herwerkt kunnen worden met als achtergrond bv Afghanistan, Irak en/of Syrië…

   Zoals te verwachten was, stonden de kranten gisteren bol over het ‘zomerakkoord’ van de federale regering, waarbij onze nationale Charel de hemel in geprezen werd. Of dat gerechtvaardigd zal zijn zal de toekomst uitwijzen, het is nog te vroeg om over welk item ook victorie te kraaien. Zelfs met de vermindering van de vennootschapsbelasting, om maar één voorbeeld te nemen, blijft die nog altijd een van de hoogste van Europa. De 5% die eraf gaat, wordt nl voor sommigen teniet gedaan door het schrappen van allerlei aftrekposten en het inkrimpen van de notionele intrestaftrek. Verder hebben lezers Gina en Lucky9 gelijk waar ze het in hun reactie hebben over die kosten voor het raadplegen van psycholoog die (gedeeltelijk?) zullen kunnen worden terugbetaald. Daarover zal het laatste woord ook nog niet gevallen zijn.

   Tenslotte was er de onvermijdelijke Kris Peeters die in een eerste reactie kwam vertellen dat de problemen in de e-commerce zouden opgelost zijn en de sector nu maar eens moest bewijzen dat ze meer jobs zal kunnen creëren, hetgeen pertinent onwaar is. Om te beginnen zijn er daarover nog geen duidelijke cijfers, maar – zoals Peeters vertelde – komt er nog niet meteen een akkoord op nachtarbeid. Men zou hoogstens tot middernacht mogen doorwerken, wat het concurrentievermogen niet verbetert t.o.v. buitenlandse bedrijven die dat wél mogen doen. Verder blijven de lonen in die sector bij ons nog steeds duurder dan in bv Nederland en Duitsland. Verder is het helemaal niet zeker dat Belgische klanten, die tevreden zijn over de buitenlandse e-firma’s waarmee ze al enkele jaren werken nu ineens in eigen land zouden gaan bestellen als de voorwaarden nog steeds niet dezelfde zijn. De man die, in navolging van Merkel, ook wil verzekeren dat elke Vlaming tegen 2020/25 een job zou hebben, zal nog veel water in zijn syndicale wijn moeten doen, zowel in de e-commerce als bv in de havens om dat ooit te bereiken.

   Hoera, hoera! De federale meerderheidspartijen hebben tenslotte toch een akkoord gevonden over zowat alle heikele punten die op tafel lagen, inbegrepen de vermindering van de vennootschapsbelasting en een meerwaardetaks (die nu abonnementstaks heet), zaken waarover men al negen maanden discuteert. Elke partij heeft in het nieuwe akkoord wel e.e.a. gevonden dat ze verwachtte, tot zelfs een voorstel tot akkoord voor het Arco debacle. Het leek zo’n beetje op een menu à la carte. Hoe is dat nu ineens allemaal mogelijk? Wel, heel eenvoudig: ergens in oktober moet de Belgische regering haar begroting voorleggen aan Europa. Als de opmaak ervan nu, vóór het parlementaire reces, niet gebeurde was de kans groot dat de termijn om dat nog te regelen na dat reces zo goed als onbestaande zou zijn.

   In tegenstelling tot het akkoord tussen MR en CdH in Wallonië, dat een echte trendbreuk is, waarbij de PS na 30 jaar van macht wordt verdreven, is dit zgz ‘zomerakkoord’ van de club van Michel een déjà vu op zijn Belgisch: knippen en plakken met bijna overal uitzonderingen en achterpoortjes, niets structureels, tenzij misschien het (tijdelijk?) verbod om nog contractuele en geen vaste medewerkers meer aan te werven bij de ambtenarij, tenzij (en dat is dan wéér een uitzondering!) voor gezagsfuncties. Niet verwonderlijk dat de regering Michel uitgerekend met die laatste maatregel zich meteen de woede van de vakbonden op de hals heeft gehaald, wier afgevaardigden doorgaans vastbenoemden zijn. Die zeggen nu al te gaan staken … in september. Toch niet tijdens de vakantie zeker?

   Als beloning krijgen de ministers van het kabinet Michel van onze nationale Charel een uitnodiging voor Tomorrowland. Voor wat hoort wat en het past echt bij het akkoord: Everybody happy! Het valt trouwens te betwijfelen of Michel de tickets uit eigen zak zal betalen. Hopelijk voor hen geraken ze vrijdag door de veiligheidsscreening…

   Ik weet dat het heel wat Vlamingen geen barst kan schelen wat er ten zuiden van de taalgrens gebeurt, maar de politiek is er op dit ogenblik een stuk interessanter dan bij ons. Al bij al mogen we niet vergeten dat zolang dit land in zijn huidige vorm blijft bestaan, we steeds rekening zullen moeten blijven houden met Brussel en Wallonië. Doen alsof die niet bestaan, is er niet bij. Dat zullen we eind 2019 weer ondervinden.

   Voor het Waals gewest hebben MR en CdH na een crisis van 5 weken een akkoord bereikt om een nieuwe gewestregering te vormen - een centrum-rechtse a.u.b. - die de laatste achttien maanden van deze legislatuur wil uitdoen. Het is 30 jaar geleden dat ze daar nog een regering zonder de PS hebben gehad. Spannend wordt het helemaal als men weet dat in de andere twee deelregeringen – de Brusselse en die van de Franse Gemeenschap (waarvoor in Vlaanderen geen equivalent bestaat) – er (nog) geen akkoord is, waardoor de crisis daar blijft duren. Al dat gelul over de ‘fédération Wallonie-Bruxelles’, ‘WalloBrux’ of hoe ze het ook willen noemen ten spijt, heeft die term geen enkele grondwettelijke waarde. Francofonië – een naam die beter zou passen - blijft voorlopig een verdeelde regio, met een Ecolo die de kat uit de boom kijkt en een Maingain die denkt dat hij belangrijk is geworden nu hij in de eigen Brusselse regio met zijn Méfi partijtje iets tegen kan houden en voor de verandering ook eens een andere partij kan jennen dan de MR waarmee hij gebroken heeft.

   We zullen zien hoe het zal aflopen en of men er in zal slagen aan de vele wantoestanden van het PS bewind een einde te maken. Positief lijkt mij althans dat men er ook werk wil maken van het afschaffen van de provincies, iets wat ik in deze rubriek al jaren bepleit. Mocht dat in Wallonië lukken, dan staat niets in de weg om dat ook bij ons te doen en zou men althans een begin kunnen maken van een eerste structurele besparing, zonder dewelke men dit land nooit uit zijn schuldenlast zal kunnen halen. Zelfs Verhofstadt pleitte er destijds voor, maar dat was toen hij vanuit de oppositie zijn eerste drie burgermanifesten schreef, die hij later – toen hij aan de macht kwam en er iets aan kon doen - grandioos verloochende.

   Nog iets waaraan de nieuwe Waalse regering een einde wil maken is hun zoveelste ‘Marshall plan', een uitvinding van Di Rupo & Co, waarmee men ervoor ging zorgen dat Wallonië Vlaanderen zou bijbenen op economisch vlak. Dat plan heeft nooit serieus gewerkt, al bleven zelfs Vlaamse media er, tegen beter weten in, in geloven.

.

   Het is een trend die in dit land al langer bestaat. Politiekers, zelfs van het federale niveau, schijnen liever burgemeester te worden dan hun carrière in Brussel verder te zetten. Denk maar aan Tobback Sr, Quicky, Bart De Wever, Vande Lanotte, Peter Vanvelthoven e.a. Een volgende kandidaat wordt waarschijnlijk Paul Magnette. Mochten MR en CdH nog deze week een nieuwe Waalse gewestregering vormen – wat de bedoeling is - dan dient hij af te treden als minister-president van Wallonië, maar zou hij tevens aftreden als volksvertegenwoordiger. Hij is feitelijk niet verplicht dat te doen vóór de volgende regionale verkiezingen, maar loopt vooruit op het financieel cumulverbod van zijn partij, van begin dezer maand, voor burgemeesters van steden van meer dan 50.000 inwoners (Charleroi telt er meer dan 200.000) en wil zo aan zijn medestanders het goede voorbeeld geven (zegt hij).

   Magnette is al burgemeester van Charleroi, maar niet dienstdoend. Als Waals minister-president liet hij zich vervangen door een partijgenoot, die nu een stap opzij zal moeten zetten. M.a.w. hij doet een ‘Vande Lanotje’, die in Oostende hetzelfde deed.

   Er was zelfs even sprake van dat Magnette met een nieuwe beweging zou beginnen, zo’n beetje à la Macron, maar daar is hij dus vanaf gestapt. Wel blijft het vermoeden dat ook hij niet akkoord is met het aanblijven van Elio Di Rupo waarvan hij binnen de PS aanzien werd als de dauphin.

---

   En dan is er nog nieuws voor de liefhebbers van Loch Ness verhalen. Meer dan 32 jaar na de laatste overval door de Bende van Nijlen, is men nu bezig enkele vijvers in Adinkerke (West-Vlaanderen, tegen de Schreve) om te woelen op zoek naar mogelijke wapens die bij die overvallen zouden gebruikt zijn. Als bezigheidstherapie kan dat tellen, want de tip, afkomstig van een ‘informant’, zou al tien (10!) jaar oud zijn. Misschien heeft de komkommertijd er wel iets mee te maken…

   Persoonlijk blijf ik erbij dat er een band was tussen de Bende van Nijvel en de CCC. Nadat dat communistisch allegaartje was opgerold, zijn er geen overvallen van de Bende meer geweest, het dossier van het onderzoek werd overgeheveld van het parket van Dendermonde naar dat van Charleroi, waar het jaren in een kast heeft liggen stof vergaren en waar het een stille dood stierf. Wat daarna nog gebeurde, was – zoals ik hierboven reeds aanhaalde – alleen nog bezigheidstherapie. Waarom dat gebeurde, is mij nog steeds een raadsel, tenzij het was omdat zowel de Bende als de CCC, voor zover bekend, bestond uit Franstaligen. De wreedheid, waarmee de aanslagen plaats vonden, stond niet in verhouding tot de buit. In de zieke geest van sommige toenmalige wereldverbeteraars (dat was ook de tijd van de Rote Armee Fraktion en de Brigate Rosse) was het wel mogelijk dat erbij waren die misschien dachten zo de maatschappij te kunnen destabiliseren. En zoiets paste eerder in de filosofie van de CCC dan in die van een bende vulgaire overvallers…

   Na een laatste saaie week van een even saaie Ronde van Frankrijk, die misschien nog het meest zal herinnerd worden o.w.v. de opgaven en uitsluitingen, maken we op politiek gebied waarschijnlijk een even saaie laatste week mee vóór de politieke vakantie. Het punt is een oplossing te vinden voor de twee problemen die men vorig jaar in oktober had uitgesteld, nl de verlaging van de vennootschapsbelasting (een wens van N-VA en Open VLD) en de meerwaardebelasting (een droom van CD&V). Zoals het er nu naar uit ziet, zal die oplossing weer een Belgisch gedrocht worden dat ze compromis gaan noemen. De verlaging van de vennootschapsbelasting zal er komen, maar niet zoveel als Van Overtveldt wou en de meerwaardebelasting – die nu een abonnementstaks wordt genoemd, maar in feite een verdoken vermogenstaks is – zal, naar slechte Belgische gewoonte, de nodige uitzonderingen en achterpoortjes bevatten, waarin de meerderheidspartijen zich zullen kunnen vinden. Zoals ik al in mijn vorige blog schreef, verschilt deze centrumrechts regering in weinig nog van de vorige centrumlinkse. Deze week krijgen we daar ongetwijfeld de bevestiging van.

---

   Deze week staat er misschien ook nog iets te gebeuren in het zuiden van dit land. De kans is groot dat MR en CdH niet afwachten wat mijnheer Maingain in Brussel nog uit zijn hoed toveren zal en met zijn tweeën voor het Waals gewest een akkoord sluiten voor een nieuwe deelregering. Dat wordt dan een centrumrechtse, een complete nieuwigheid in wat we tot voor kort nog onze DDR noemden. Het zal even wennen worden, ook voor Bart De Wever die zijn gedoodverfde vijand dreigt te verliezen.

   Normaal zou de politieke meute na de nationale feestdag van 21 juli met vakantie gaan (‘op reces’ heet dat in Wetstratees), maar daar zal voorlopig niet veel van in huis komen. Onze nationale Charel heeft nl al zijn ministers gevraagd niet op verlof te vertrekken vóór er een akkoord is over de begroting en de economische situatie. Daarover zal nog dit weekeinde verder onderhandeld worden op Hertoginnedal en misschien zelfs nog de rest van de komende week.

   Het probleem is het nieuwe belastingsvoorstel, de zgn ‘abonnementtaks’, waarover ik het al had in mijn blog van 20 dezer. Dat voorstel was wel op tafel gelegd door Michel zelf, maar dan eerder met de bedoeling CD&V gunstig te stemmen, die persé een alternatief wil voor haar meerwaardetaks, de ‘rechtvaardige fiscaliteit’ zoals de tsjeven het noemen. Er zal waarschijnlijk ook deze keer weinig van in huis komen, daar men ondertussen ontdekt heeft dat de effectenrekeningen, waarop de taks zou geheven worden, ook de beleggingsfondsen zou treffen, waaronder het pensioensparen. Het zou toch al te gek zijn dat een werknemer via pensioensparen aangemoedigd wordt om wat geld opzij te zetten om de vergrijzingskosten te betalen – iets wat de Belgische overheid verzuimd heeft te doen - om straks daarop een extra belasting te moeten betalen. Men vergeet hierbij dat pensioensparen eigenlijk een soort pensioenbeleggen geworden is. Dit alles nadat diezelfde overheid, onder de regeringen Di Rupo en Michel de roerende voorheffing al verdubbelde tot 30% en zelfstandigen die hun vermogen in een KMO hadden gestoken nu een liquidatietaks van 30% moeten betalen als ze hun zaak stopzetten. Van ‘rechtvaardige fiscaliteit’ gesproken… Beleggen is echter geen exclusiviteit voor superrijken. Wie belegt i.pl.v. zijn geld te laten ontwaarden op de spaarboekjes, zou beloond moeten worden i.pl.v. bestraft.

   Het lijkt er steeds meer op dat de huidige federale centrumrechtse regering geen haar beter is dan de voorgaande centrumlinkse die we gehad hebben. Het blijft maar knippen, plakken en met de kaasschaaf werken, terwijl er structureel weinig of niets verandert. Tot straks de nu belachelijk lage rente weer de hoogte in schiet en dit land helemaal op zijn tandvlees zal zitten.

   Naar jaarlijkse traditie verscheen er deze week op de website van de Kamer de publicatie van de boekhouding van de verschillende politieke partijen. Die krijgen nl miljoenen euro’s toegestopt en dat blijkt soms nog niet genoeg. De kampioen in het opmaken van andermans geld in Vlaanderen was – Oh, verrassing! – de SP.a. Die partij kreeg in 2016 liefst 6 miljoen euro aan wat men ‘overheidsbijdragen’ noemt. Daar bovenop incasseerde de partij nog ruim een miljoen bijdragen van mandatarissen en zo’n 300.000 euro lidgelden. Met nog enkele inkomsten uit andere bronnen incasseerde de SP.a vorig jaar in totaal zo’n 8 miljoen euro. Dat bleek nog niet genoeg, want de partij had uitgaven voor 8,6 miljoen (voor het grootse deel aan personeelskosten) en was daarmee de enige partij in Vlaanderen die dat jaar geld had verloren. Ter vergelijking: de N-VA maakte 5,2 miljoen euro winst en zelfs de zgz ‘sociale’ CD&V hield er één miljoen aan over.

   Als het de SP.a een troost mag wezen: de Waalse PS kreeg het gedaan nog meer te verliezen, ondanks het feit dat die partij nóg meer had gekregen. En, nota bene, dat was vóór het duidelijk werd hoe er gesjoemeld was bij o.m. Publifin en Samusocial. Margaret Thatcher wist het al toen ze destijds opmerkte dat ‘het probleem met socialisme is, dat je op termijn steeds op het punt komt dat je andermans geld hebt opgebruikt’.

   Stel eens voor dat men die staatssubsidies zou afschaffen, iets waar ik voorstander van ben, evenals de subsidies aan de media. Men zou aardig wat minder onzin te zien en te horen krijgen.