Het Lada-leger

    Gisteravond en deze nacht was er dan het reeds langer aangekondigd overleg van de federale regeringstop over het o.m. betaalbaar houden van de energie. Daar deze vergadering bij het posten van deze blog nog niet was afgelopen, wordt dat waarschijnlijk iets voor morgen.

   Ondertussen is het wel duidelijk dat we hoe dan ook van het gas vanaf moeten zien te geraken. De bestaande kernreactoren vervangen door gascentrales was een  slecht idee, alleen al omdat die gascentrales extra CO2-vervuilend zijn en vooral geld kosten als ze niét werken. Door de oorlog in Oekraïne en de afhankelijkheid van Rusland is het invoeren van gas alleen maar twijfelachtiger geworden. Daarbij komt nog dat er vorige week een internationaal rapport circuleerde dat uitwees dat het transport van  gas, met schepen, maar vooral via pijpleidingen over land, nog een bijkomend nadeel heeft. Tijdens dat transport verliest het nl heel wat methaan, dat nog veel meer vervuilend is dan CO2 en er in feite voor zorgt dat gascentrales, als we alle kosten in aanmerking brengen, zelfs nog duurder zou zijn dan een steenkoolcentrale. Ophouden met die handel, dus.

   Gas en petroleum zal Europa altijd moeten invoeren, elektriciteit kan het zelf maken met de duurzame energie van wind en zon, maar ook met de kerncentrales die we al hebben en die later hopelijk kunnen vervangen worden door een nieuwe generatie die veiliger zal zijn én door waterstof waarvan de aanmaak nu nog te duur is,  maar waar men ook aan werkt.

---

   In de marge van bovenstaande nog dit:

   In een van mijn vorige blogs ter zake had ik al geschreven dat het ombuigen van het Russisch gas naar China nog 5 jaar kon duren vóór die pijpleiding naar China klaar zou zijn en dat die dan nog maar een capaciteit zou hebben van 1/5^de van wat nu naar Europa gaat. Met de olie zal het niet veel beter verlopen. Die verschepen naar Azië zou 45 dagen in beslag nemen, naar Europa slechts 5. ٕ

    De Franstalige christendemocraten hebben de naam van hun partij nog maar eens veranderd. Van de oude PSC over de CDH is het nu ‘Les Engagés’ geworden. Doet een beetje denken aan de Franse Gaullisten die hun partij nu ‘Les Républicains’ noemen, maar daarmee houdt elke vergelijking op. De ‘C’, die bij PSC stond voor ‘Chrétien’ maar bij CDH al niet meer (werd ‘Centre’) is nu helemaal verdwenen.

    Of het allemaal veel zal helpen, is maar de vraag. De oude PSC kon  decennia lang mee profiteren van het succes van de Vlaamse zusterpartij  CVP en op die manier heel wat ministerposten verzilveren die ze op eigen kracht nooit zou behaald hebben. Zowat hetzelfde als de Vlaamse socialisten bij de PSC, al blijft dat verhaal nog (even?) duren.

   E.e.a. neemt niet weg dat de ‘geëngageerden’ met enkele voorstellen afkomen die breken met het verleden. Zo wil de partij de werkloosheidsuitkeringen voortaan beperken in de tijd, een gevoelig punt in het werkloze Wallonië. Verder willen ze wel geen afschaffing van die miljarden verslindende Franse Gemeenschap, maar toch een beperking van het aantal ministers in de diverse regeringen.

   Of het allemaal zal helpen om de oude beleidspartij er weer bovenop te krijgen, is maar de vraag. Ook de nieuwe kleur, waarmee de partij straks zal uitpakken bij de verkiezingen, turquoise (in pittig Vlaams: ‘appelblauwzeegroen’!), zal daar weinig aan veranderen.

     In onze doorgaans linkse media maakt men zich vrolijk over het feit dat heel wat rechtse partijen en politici, niet alleen bij ons maar ook in het buitenland, vroeger vóór Poetin waren. Wel, ik was dat aanvankelijk ook. Na Jeltsin leek Poetin een verademing. Zelfs zijn oorlog in Tsjetsjenië veranderde daar weinig aan. Het leek ook maar een oorlog ver van ons bed en dan nog tegen een regio met fanatieke moslims, zo werd het ons in elk geval verkocht. Dat de hoofdstad Grosny compleet was plat gebombardeerd, werd bij ons trouwens pas jaren later echt bekend.

   Bij mij had Poetin afgedaan door de manier waarop hij die andere meedogenloze dictator Assad ging helpen in Syrië. Dat die man de andere religies spaarde, was gewoon uit eigenbelang, omdat zijn sjiïetische Alawieten maar 12% van de bevolking uitmaakten terwijl meer dan 65% soennieten waren, die hij meer haatte dan wie dan ook. Door de andere religies te ontzien, kon Assad de oppositie tegen zijn regime wat beperken, maar ook niet meer dan dat. Poetins luchtmacht heeft in Syrië niets anders gedaan dan wat het in Tsjetsjenië en nu in Oekraïne gedaan heeft: alles grondig en zonder enig onderscheid plat gegooid en telkens alle schuld aan de tegenpartijen gegeven.

   Toen Poetins troepen later Georgië binnenvielen,  liet hij zijn ware gelaat ook hier in Europa zien. Georgië raakte een vijfde van zijn grondgebied kwijt, de regio’s Abchazië en Zuid-Ossetië en kreeg een bewind dat ondergeschikt werd aan Rusland. Toen de rest van de wereld daarop niet reageerde, waren de annexatie van de Krim en wat daarna nog kwam, daar logische gevolgen van, met als (voorlopig?) laatste hoogtepunt de inval in Oekraïne, met als plan ook daar een regio  - de Donbas - af te pakken en de regering Zelensky te vervangen door een meer Russisch gezinde. Aan die ‘speciale operatie’, zoals hij zijn oorlog daar noemt, heeft hij zich echter flink misrekend. Eerst door de moedige weerstand van de Oekraïners zelf, dan door de solidariteit van het Westen met Zelensky en de hulp aan de Oekraïense vluchtelingen.

   I.pl.v. de binnenpretjes waarmee onze media nu rechtse partijen en politici met de vinger wijzen, zouden ze zich beter bezig houden met de PvdA en soortgenoten die de huidige wandaden van Poetin en Co nog wél proberen goed te praten. Wie zich vergist heeft en dat toegeeft moet op begrip kunnen rekenen. Wie volhardt in de boosheid niet.

   Het wordt steeds duidelijker dat Poetin, door Oekraïne binnen te vallen, een serieuze blunder heeft gemaakt. Zijn leger blijkt niet eens opgewassen tegen een kleinere, minder bewapende maar meer gemotiveerde tegenstander. Het heeft in Oekraïne heel wat materiaal en reeds enkele duizenden manschappen verloren. En dat alles op amper twee weken tijd.

   Net zoals destijds Stalin, is Poetin de eigen Russische middenklasse aan het liquideren. Die wijkt uit, nu niet meer  naar New-York of ‘Londongrad’, maar naar het Turkse Istanbul en het Armeense Yerevan, altijd nog beter dan naar e.o.a. gulag natuurlijk. Stalin handelde nog volgens een soort ideologie, hoe verderfelijk ook. Poetin is een oorlog aan het verliezen die hijzelf gekozen heeft, waarbij hij een broedervolk uitmoordt en tegelijkertijd de eigen  bevolking verarmt.

   Het feit dat er de laatste dagen in Oekraïne door het Russische leger steeds meer lukraak gebombardeerd wordt, is ook een bewijs van de zwakte van zijn landleger. Bombarderen met artillerie en vliegtuigen is moorden vanop afstand. Wie die bommen verstuurt ziet niet wat voor menselijk leed men aanricht.

   Ondertussen blijken de laatste twee dictators van Europa elkaar gesproken te hebben en beslist te hebben dat ook Wit-Rusland troepen over de grens naar Oekraïne zal sturen. Als dat klopt is dat een zoveelste bewijs dat Poetins infanteristen het alleen niet aankunnen. Speciaal detail van de samenkomst in het Kremlin: Lukashenko moest de vernedering van de lange ovale tafel niet ondergaan. Hij mocht aan een gewone tafel plaatsnemen.

    De oorlog in Oekraïne heeft aangetoond dat België schromelijk tekort schiet voor wat haar bijdrage tot de Nato betreft. Het budget voor Defensie zou 2% van het Belgische Binnenlands Product (bbp) moeten bedragen en daaraan geraken zou dit land zo’n 5 miljard euro extra kunnen kosten. Het staat daarin niet alleen, maar vooral nadat Duitsland, waar nu ook groenen mee in de Bondsregering zitten, besloten heeft die 2% wél te halen, zal het vroeg of laat ook hier moeten gebeuren. Zo geraakt ons leger misschien eens af van het etiket dat ‘Het Belgisch leger weinig méér is dan een uitzonderlijk goed bewapend pensioenfonds’ (The Economist).

---

   Misschien zou dit wel eens de gelegenheid kunnen zijn om opnieuw de militaire dienstplicht in te voeren. Zweden, voorlopig nog geen lid van de Nato, maar wél een buurland van Rusland, heeft dat al gedaan. Daar is een soort dienstplicht van een half jaar ingevoerd voor zowel jongens als meisjes.

   Als dat bij ons zou gebeuren, zou men een soort Plan B hebben als er uitzonderlijke toestanden plaats vinden. Dat ontbreekt in dit land nadat men de militaire dienstplicht én de Rijkswacht had afgeschaft. Wat er daarna overbleef is nu inderdaad niet veel meer dan een goed bewapend pensioenfonds en daaraan zou men enige verandering kunnen brengen..

   Het herinvoeren van de dienstplicht, op welke manier ook, zou ook van pas kunnen komen bij de immigratie. Al wie bv de Belgische nationaliteit heeft zou moeten kunnen worden opgeroepen. Wie dat weigert, omdat hij/zij bv een dubbele nationaliteit heeft, zou zijn Belgische nationaliteit kwijt spelen. Wie jong is – tot een bepaalde leeftijd – een andere nationaliteit heeft en de Belgische wil krijgen, zou dan eerst moeten beloven zijn dienstplicht te zullen vervullen.

   Tenslotte zou het herinvoeren van de dienstplicht vele jongeren, die nu zomaar wat verloren lopen, wat discipline bijbrengen, wat in de huidige losgelopen maatschappij een pluspunt zou kunnen zijn.

    Als men straks zijn gas en olie niet meer wil (zijn granen gaan hoofdzakelijk naar het Midden-Oosten en Noord-Afrika) en zijn economie dreigt in te storten, lijkt Poetin ervan overtuigd dat hij, om het met de woorden van de Latijnse schrijver Tacitus te zeggen, “van iets een woestijn kan maken en het ‘vrede’ kan noemen”.

    Bovenstaande is niet van mij, maar van Ian McEwan, een Brits schrijver in The Gardian. Volgens hem kan Poetin pijnloos slachtpartijen en vernietigingen bevelen vanuit de akelige politiestaat die hij bestuurt. Verandert er niets in het Kremlin, dan moet het collectieve geweten van de internationale gemeenschap op zoek naar andere oplossingen, want het gevaar bestaat dat, als het conflict zich verspreidt, Poetin wel eens zou kunnen concluderen dat hij dan toch in oorlog is met de Nato.

---

   ‘De meeste van ons zijn opgegroeid met de overtuiging dat het nazi-regime het ultieme kwaad was. De breed gedragen Baltische ervaring van WO II is echter, dat de Duitse bezetting die zij toen gekend hebben, bijna een verademing was in vergelijking met de grote brutaliteit en niets-ontziendheid van de Russische, ook lang na ‘ons’ einde van die oorlog’

   En dat is een statement van de Vlaming Luc van Doorslaer, hoogleraar aan de universiteit van Tartu in Estland.

---

    Zo hoort men het ook eens van iemand anders over het Rusland van Poetin, dat ik reeds langer omschrijf als een schurkenstaat. Denk maar aan wat er gebeurd is in Grosny, zoals ik reeds meldde, maar ook in het Syrische Aleppo en recentelijk nog in Idlib, waar ziekenhuizen, scholen en woonblokken werden plat gegooid, toen werd vastgesteld dat de grondtroepen er niets van bakten. Bij de Russische grondtroepen in Oekraïne bleek dat elk voertuig slechts voor 5 dagen rantsoen had meegekregen, de tijd die men waarschijnlijk dacht nodig te hebben om Oekraïne onder de voet te lopen. dat terwijl die oorlog nu al bijna aan zijn derde week toe is...

     Met al die terechte heisa over de oorlog in Oekraïne en de miserie die ze met zich meebrengt, zou men nog vergeten dat ook bij ons het leven verder gaat. Zo moet eind volgende week een definitieve beslissing vallen over de kernuitstap en alles laat voorzien dat de groenen hun zin niet zullen krijgen. Uitgerekend door die oorlog rijzen alle prijzen inzake energie de pan uit en zullen we er alles aan moeten doen om ervoor te zorgen dat we energie beschikbaar blijven houden én dat die betaalbaar blijft.

    De groenen hebben zelfs de bedreiging, dat ze desnoods de paarsgroen+ regering zouden laten vallen, al moeten intrekken. Officieel laten ze ‘de deur op een kier’, maar in hun achterhoofd zullen ze er zich wel van bewust zijn dat ze er anders bij de daarop volgende verkiezingen niet meer bij te pas zouden komen. Net zoals dat al eens gebeurde na een eerste paarsgroen (onder Verhofstadt) en het Agalev van ‘secretaris’ Jos Gijsels zelfs uit het parlement verdween.

   Nieuw in de discussie is wel dat Engie bereid zou zijn er toch over te praten. Op zich zegt dat nog niets, maar er zouden al ‘aftastende contacten’ zijn met de regering van Crootje. Voor de Fransen is het een win-win situatie, zoals ik eerder al eens geschreven heb.

    Ondertussen heeft Bart De Wever er nog een schepje bovenop gedaan door te stellen dat men best álle bestaande kernreactoren nog een tijd verder laat draaien. Gezien de huidige politieke ontwikkelingen zou dat zelfs aanvaardbaar zijn - ook in Duitsland denkt men daar nu aan – en passen in het plan van Europese Timmerfrans om al tegen het einde van dit jaar de Russische gasinvoer in Europa met 2/3 te verminderen. Dat betekent dat men er niet meer aan denken moet hier nog nieuwe gascentrales bij te bouwen en dat de kernuitstap wel eens een kernafstel zou kunnen worden.

   Beste lezers,

   Zoals ik reeds meldde in mijn blog 'L'état, c"est moi' wordt de inbox van mijn PC sinds deze namiddag overvallen door honderden spams. Ik heb er al zo'n 600 van weggewerkt, maar het zou daarmee misschien niet ophouden. Mijn systeembeheerder is ervan op de hoogte, maar dat zal vandaag niet meer opgelost raken. Ik ga wel door met mijn blogs, indien mogelijk.

'Strijden eeuwig, strijden leeuwig.

Strijden, makkers, 't is ons lot.

Strijdt het heden, strijdt 't verleden,

Strijdt de toekomst,

Rust bij God.' (Albrecht Roodenbach)

Guido van Alphen

    De term Oost-Europese oligarch of Russische oligarch wordt gebruikt voor zakenlieden uit de voormalige Sovjet-Unie die veel politieke macht verwierven tijdens de periode waarin dit land overging van communisme naar kapitalisme en uit elkaar viel. Hét schoolvoorbeeld van deze praktijken vindt men terug bij Gazprom, het Russisch gasbedrijf dat ontstond onder Gorbatsjov die de Russische ministeries van gas en olie liet fusioneren in 1989. De bedoeling was dat Gazprom de motor werd van zijn hervormingen.

   Al snel werd duidelijk dat de privatisering van Russische staatsbedrijven in 1992 uitdraaide op een persoonlijke verrijking van de leidinggevenden, meestal vriendjes van het regime. Na zijn eerste verkiezing tot president van Rusland was een der eerste besluiten van Poetin de bestaande leiding van Gazprom en andere staatsbedrijven te vervangen door hondstrouwe medewerkers, meestal afkomstig uit Sint-Petersburg, zoals hijzelf. De eerste nieuwe voorzitter van Gazprom onder Poetin werd Dmitri Medvedev, die later met Poetin één keer haasje-over zou spelen als president. Later hoefde dat niet meer, omdat Poetin ondertussen zo goed president voor het leven is geworden.

   Anders Aslund, een voormalig Zweeds diplomaat schreef daarover het boek: ‘Russia’s crony capitalism’(‘Ruslands vriendjeskapitalisme’), waarin hij schatte dat Poetins vrienden sinds 2004 jaarlijks 10 tot 15 miljard dollar uit Gazprom ‘wegpompten’, om het met de gepaste termen te zeggen. Ze kochten er in Rusland Tv-stations en kranten mee, die allemaal trouwe verdedigers van Poetin werden en in het buitenland luxejachten, vastgoed (vooral in Londen en New York) en voetbalclubs. Wie niet in de pas liep, zoals bv Michail Chodorkovski, eigenaar geworden van het oliebedrijf Yukos, ging voor jaren achter de tralies, en verspeelde zijn Yukos aan bedrijven die onder controle van Poetin-gezinden stonden.

   “L’état, c’est moi”(“de staat ben ik”) is een bekende uitspraak van Lodewijk XIV. Volgens sommigen zou de Franse ‘zonnekoning’ deze uitdrukking hebben gebruikt, toen een rechter in zijn tegenwoordigheid de woorden koning én staat uitsprak. Ze is (voorlopig?) naadloos toepasbaar op de eenzame man aan zijn lange Kremlintafel.

---

   En dan nog dit: Ik kreeg vandaag 450 mailtjes in mijn Inbox, waarvan het grootste deel met ‘delivery status failure’ en ook een deel spam waarin gezegd werd dat ‘my payment had been posted’. Gelukkig heeft deze brave man tijd zat en ik heb ze er allemaal uit gekregen (750 keer klikken!)...

   Bovenstaande is de reden wxaarom ik mijn blog een dag vroeger post.

   En zo zitten we dan met een tweede vluchtelingenstroom in Europa. Die verschilt wel van de eerste uit 2015. De ontheemden komen niet van over zee. Het zijn meestal vrouwen en kinderen. De mannen tussen 18 en 60 mogen Oekraïne niet uit, want ze moeten het land helpen verdedigen tegen de Russische agressor (en ze doén dat ook). Dat laatste houdt ook in dat een belangrijk deel van de vluchtelingen  in de buurlanden van Oekraïne zal blijven hangen, daar ze hopen zo snel mogelijk terug naar huis te kunnen gaan. Bij dat alles komt dan nog dat het gaat om Europeanen, ‘meinschn lik widre’, zouden ze in West-Vlaanderen zeggen. Blank en (orthodox)christelijk. Zelfs degenen die straks hier bij ons zouden blijven hangen, hebben doorgaans een vrij goede opleiding gehad en zouden we straks kunnen gebruiken voor allerlei technische beroepen, waar men nu om personeel smeekt.

   Het wordt natuurlijk wel bang afwachten wat het wordt met die oorlog tussen de twee ‘broedervolken’. Met een Poetin die duidelijk over zijn toeren is, weet men maar nooit. Persoonlijk hoop ik dat hij en zijn trawanten op e.o.a. manier zullen worden afgezet, want ook in Rusland zelf groeit de onrust en zijn er al overal tekorten. Er werd gisteren betoogd in liefst 50 Russische steden en de politie pakte al zo’n 10.000 mensen hardhandig op.

   Men raakt er zelfs amper nog aan de erg gedevalueerd roebel. De hoop is dat Kiev of een andere Oekraïense stad niet het lot ondergaat van Grosny, de hoofdstad van Tsjetsjenië, die rond de eeuwwisseling volledig werd plat gebombardeerd, zodanig zelfs dat de Russische ‘overwinnaars’ geen huis meer vonden om er hun hoofdkwartier in onder te brengen. En dat gebeurde toen ook door de pas verkozen Poetin als premier onder presidente Jeltsin. Zeven maand later won hij de presidentsverkiezingen. Een journaliste van de Russische krant Novaja Gazeta, Anna Politkovskaja, die erover rapporteerde, werd later in Moskou vermoord.

   Ik kom even terug op de reactie van onze vriend Jean van gisteren. Zoals hij al zo dikwijls geschreven heeft, wordt het meer dan tijd dat er in dit land e.e.a. verandert en daarin heeft hij groot gelijk. Het probleem is dat het zal moeten gebeuren via de democratische weg en die is niet altijd even duidelijk.

   Wij Vlamingen worden in dit België al gediscrimineerd sinds het ontstaan van deze onstaat. Wij zijn zowat het  enige volk ter wereld, dat als meerderheid in een democratische land het niet voor het zeggen heeft. Zoals ik reeds schreef in mijn  blog van 4 dezer (‘De Waalse relance’) hebben ze de tegenstanders de hele zaak grondwettelijk laten vergrendelen en lijken ze nog steeds niet zinnens aan die principes veel te veranderen.

     Toch is er een sprankeltje hoop. Mochten de Vlaamsnationale partijen bij de volgende regionale verkiezingen in het Vlaamse parlement de meerderheid halen – iets wat tot de mogelijkheden behoort – dan kan het Vlaams parlement Vlaanderen uitroepen tot deelstaat van het federale België, met als grenzen de bestaande grenzen van het Nederlandse taalgebied. Dat is weliswaar niet volgens het boekje, maar democratisch volstrekt legitiem, want het Vlaams parlement, verkozen om Vlaanderen te besturen, is de uitdrukking van het Vlaamse volk. En de wil van het soevereine volk is voor overtuigde Vlamingen het enige wat telt.

   Het komt er dus op aan dat men in 2024 niet meer stemt voor de traditionele partijen die de oorzaak zijn van Vlaanderens machteloze meerderheid en zeker niet voor Groen of PvdA die zich nog als Belgische partijen uiten. Pas als dat zou gebeuren én als de heer Bart De Wever tegen die tijd zijn veto tegen het VB opheft, zal Vlaanderen een eerste definitieve stap kunnen zetten naar zelfbestuur en/of onafhankelijkheid. Mocht De Wever dat niét doen, dan zal hij – nota bene: als historicus - zijn afspraak met de geschiedenis gemist hebben en zal Vlaanderen het maar moeten proberen zonder hem. Onze kerkhoven liggen vol met mensen die onmisbaar geacht werden.

   Ondertussen blijkt de grootmacht Rusland er nog steeds niet in geslaagd te zijn het buurlandje Oekraïne klein te krijgen. Dictator Poetin heeft zich lelijk misrekend op de weerbaarheid van de Oekraïners en zijn leger was er evenmin op voorbereid. Het activeren van zijn nucleaire bewapening heeft nog meer chaos teweeg gebracht en een treffen op een kerncentrale – de grootste in Europa - is voorlopig nog goed afgelopen.

   Ook in Rusland zelf groeit de tegenstand tegen de oorlog in het algemeen en Poetin in het bijzonder. Er loopt een petitie om die oorlog te stoppen die al meer dan  een miljoen handtekeningen heeft verzameld en dit allemaal in een land waar de officiële media monddood zijn gemaakt en al enkele duizenden betogers meteen werden opgepakt.

   De vraag is maar hoe men van zo’n dictator vanaf geraakt zonder er een andere in de plaats te krijgen of er geweld voor zal moeten gebruiken. Feit is in elk geval dat Poetin en zijn jaknikkers zich deerlijk hebben misrekend in Oekraïne én in  het Westen dat eindelijk is wakker geschoten. De NATO-landen vechten niet mee, sturen echter wel wapens en helpen de vluchtelingen op allerlei gebied. Finland en Zweden, voorlopig nog onafhankelijk, zullen waarschijnlijk toetreden tot de alliantie en waren al aanwezig op de laatste NATO-vergaderingen. Duitsland heeft zijn Ostpolitik opgegeven en gaat 100 miljard euro extra investeren in zijn leger.

   Allerlei grote internationale bedrijven stoppen hun activiteiten in Rusland en Russen worden geweerd in de meest uiteenlopende sportactiviteiten.  De banken zijn grotendeels lam gelegd, de roebel is niet veel meer waard nadat zo’n 15 miljard ervan van de banken is afgehaald. Ondertussen heeft de aannemer van de gaspijplijn Nordstream 2 de boeken neergelegd en iedereen die erbij betrokken was ontslagen.

    Voor de rest is het afwachten wat het wordt met de uitvoer van olie en gas. Dat gaat het Westen ook flink wat kosten, maar – in tegenstelling tot wat gebeurde na de annexatie van de Krim - en doordat de sancties nu veel zwaarder zijn, is men in het Westen bereid de gevolgen ervan te dragen.

   En dat alles wegens de nukken van de eenzame man aan die ellenlange ovale tafel daar in het Kremlin, die nog altijd denkt geschiedenis te moeten schrijven door te verwijzen naar WO II en het nazisme erbij te betrekken. Dat alles terwijl de president van Oekraïne een jood is en Poetin met zijn oorlogen in Georgië en de Donbas, en het virtueel annexeren van Wit-Rusland zelf eerder aan Hitler doet denken,

   In deze rubriek heb ik al enkele keren gesuggereerd dat, mochten we nog eens een staatshervorming krijgen, het de laatste zou moeten zijn. Die zullen we nodig hebben om alvast een eerste stap te zetten naar de splitsing van het huidige België en een definitief einde te maken aan de transfers die Vlaanderen alleen maar armer maken.

    Dat laatste werd nog eens bevestigd in het laatste nummer van ‘Onaf’, het maandblad van de Vlaamse Volksbeweging (VVB), waarin herinnerd wordt aan een uitspraak van federaal staatssecretaris voor Relance, Thomas Dermine (PS) in De Afspraak van 15 januari. Daarin zei de man dat Wallonië, om haar achterstand t.o.v. Vlaanderen in te halen, een economische groei zou moeten hebben die 2% hoger ligt dan de Vlaamse en dit gedurende 20 jaar. Dat wordt een Mission impossible, zoals iedereen dat wel zal snappen. Hetzelfde geldt trouwens voor de 80% werkzaamheidsgraad. Die haalt Wallonië nooit.

   Ondertussen gaat het Waalse potverteren wel verder, worden de Waalse kiezers alles en nog wat beloofd i.v.m. het verhogen van de pensioenen,  uitkeringen voor wie zelf ontslag neemt, gratis openbaar vervoer en nog van dat moois. Allemaal met geld van een overheid die door Vlaanderen wordt onderhouden.

    De redenen waarom Vlaanderen daar nog steeds weinig of niets tegen kan doen, is het gevolg van een grondwettelijke vergrendeling  (‘serail’ in technische termen) uit 1970 waarbij toen CVP,  BSP en PVV de Vlaamse demografische meerderheid hebben verkwanseld  voor een kunstmatige Belgische eenheid.

    Vlaanderen beschikt in het federale parlement over een ruime meerderheid om het tij te keren, maar dezelfde partijen, ondertussen uit schaamte van naam veranderd, vertikken het nog steeds te doen. Of wachten ze tot ook Vlaanderen – zoals Wallonië – een schuldgraad heeft van 200% van het Bruto Regionaal Product (BRP) ?

     Door de Russische invasie in Oekraïne en de daaropvolgende blokkering door het Westen van het internationaal Swift-betalingssysteem zitten de Russische banken en wie er mee samenwerken, in nauwe schoentjes.

   Gabriel Zucman, een Franse econoom die bekend staat om zijn onderzoek naar belastingparadijzen voor zowel bedrijven als particulieren, heeft er een boek over geschreven: ‘The Hidden Wealth of Nations: The Scourge of Tax Havens’ uit 2015. Daaruit is o.m. gebleken dat een groot deel van de handelsoverschotten, die Rusland jarenlang accumuleerde – vermoedelijk op buitenlandse rekeningen of in vastgoed in Londen en New-York – niet meer is terug te vinden. The New-York Times, toch zomaar niet de eerste de beste krant,  schat het persoonlijk vermogen van Poetin alleen al op zo’n honderd miljard dollar (100.000.000.000, mocht ge het omrekenen naar onze oude Befkes dan werd het zo’n 3.000.000.000.000 Bfr!).

   Zo’n zaken zal de gewone Rus in  de straat nooit officieel te weten komen. Evenmin zoals hij tegenwoordig iets zinnigs hoort of ziet van wat Poetins leger in Oekraïne precies uitspookt*. De Russische media spreken alleen over ‘speciale operaties’ en mogen de termen ‘oorlog, agressie en invasie’ niet gebruiken. Wie het toch doet, riskeert opgepakt te worden. Eind februari waren dat er al bijna 6.000, meestal op protestmeetings, maar ook zij die individueel hun ongenoegen lieten blijken.

    Geweldig land, dat van Poetin. Het grootste van de hele wereld! Jammer genoeg alleen qua oppervlakte...

---

   *Volgens een artikel van Sylvie Van Ginneken in De Standaard van dinsdag 1 maart, kan Poetin bij de invasie in Oekraïne rekenen op meer dan 10.000 Tsjetsjenen, die voor het overgrote deel wel moslims zullen zijn, om mee oorlog te voeren tegen  een land waarvan de bevolking – net zoals in Rusland zelf trouwens - overwegend orthodox-christelijk is. Toeval, zeker?

   Yuval Noach Hariri is een joods historicus en futuroloog, die wereldwijd bekend werd met zijn boek ‘Homo sapiens’ over het ontstaan van ons mensdom en de twee vervolgen daarop. Ik kreeg het boek twee jaar geleden bij mijn 80ste verjaardag en heb het in één adem uitgelezen. Het maakt sindsdien de ronde van de familie. Warm aanbevolen!

   Hariri is niet de eerste de beste. Twee jaar geleden slaagde hij erin om het Antwerpse Sportpaleis te laten vollopen voor een van zijn voordrachten. Bart De Wever, zelf ook historicus, liet toen een gemeenteraad naar een andere datum verplaatsen omdat hij het niet wou missen. Van respect gesproken.

    In een artikel in de Britse Gardian schrijft Hariri dat Poetin de oorlog in Oekraïne nu al verloren heeft. Diens bewering  dat Oekraïne geen echte natie is en de Oekraïners geen echt volk, is een van zijn vele leugens i.v.m. deze zaak. Oekraïne is een natie met meer dan duizend jaar geschiedenis en Kiev was al een metropool toen Moskou amper een dorp was. Poetin zal veldslagen winnen, maar niet deze oorlog, zegt Hariri. De Oekraïners hebben de hele wereld getoond dat ze een volk én een natie zijn en niet meer willen leven onder het juk van het Russische Rijk.

    Bij deze wil ik me bij mijn lezers verontschuldigen voor het feit dat ik al bijna de derde dag op rij over hetzelfde onderwerp – Oekraïne – schrijf, maar er gebeurt voor de rest bijna niets anders waarover momenteel te discussiëren valt. Het is overal Oekraïne en nog eens Oekraïne. Al de rest lijkt bijzaak, wat het misschien ook is. Toch kan men zich afvragen wat men straks in dit land zal beslissen over andere zaken die er ook toe doen. Denk maar aan de beslissing over de kernuitstap die uiterlijk op 18 dezer zou moeten genomen worden.

---

   Als Poetin met zijn inval in Oekraïne iets bereikt heeft, dan is het dat hij de samenwerking binnen de NATO en de EU heeft versterkt. Zelfs Duitsland, dat sinds de val van de Sovjet-Unie een soort vergoelijkingspolitiek t.o.v. Rusland heeft gevoerd – denk maar aan Willy Brandt, Gerard Schröder én Merkel – heeft daar een einde aan gemaakt. Dat niettegenstaande het land daarvoor een hoge prijs zou kunnen betalen. De Nordstream 2 gaspijpleiding blijft dicht en lijkt geen toekomst meer te hebben zolang Poetin blijft doordrammen.

    Volgens Poetin is Rusland Oekraïne binnengevallen om dat land te ‘ont-Nazi-ën’. Kan men grotere onzin vertellen, driekwart eeuw na WO II ?  Om dat te verwezenlijken heeft hij een paar honderdduizend soldaten enkele maanden langs de Oekraïense grenzen  gestationeerd en de hele tijd verteld dat ze ‘maar’ oefeningen deden. Dat hij het land niet eerder binnenviel was om China haar Olympische Winterspelen te  kunnen laten doorgaan.

   Had Poetin alleen de Donbas ingenomen met zijn zgz ‘vredestroepen’ was hij er misschien nog mee weggekomen, want tussen die regio en de rest van Oekraïne zou het toch niet meer goed zijn gekomen, Maar de man – president voor het leven - lijkt gek van glorie en heeft van de reconstructie van de Sovjet Unie zijn levenswerk gemaakt. Het lijkt wel of hij  aan e.o.a. fobie lijdt, als men hem ziet zitten aan die ellenlange ovale tafel, ver weg van zijn gesprekspartners, niet alleen Macron en Scholz, maar ook zijn eigen veiligheidsraad die 20 meter verderop zat (en die hij nog serieus beledigde). Het lijkt wel alsof hij bang is e.o.a. besmetting op te lopen.

    Het is te vrezen dat Oekraïne maar één stap verder zal zijn  dan wat gebeurd is in Georgië, Moldavië en de Krim. Daarna komen de Baltische staten aan de beurt, de buurlanden van Kaliningrad, het vroegere Koningsbergen (‘Königsberg’ in het Duits), dat de Russen als oorlogsbuit kregen na WO II en waarvoor hij dan weer wel een excuus zal vinden om zich ook daar bedreigd en ingesloten te voelen. Misschien heeft hij daar dan een ‘corridor’ nodig, net zoals der Adolf destijds...

     Zaterdagavond laat heeft de E.U. dan toch beslist, samen met de US, de UK en Canada, Rusland  uit te sluiten van het internationaal SWIFT-betalingssysteem, waarover ik het al had in mijn blog van 23 dezer (‘Een tweede Danzig?’).

    Dat die beslissing zo lang op zich heeft laten wachten, had zijn redenen. Daardoor kan Rusland nl wel afgesloten worden van het internationaal betalingssysteem, maar zal er ook schade zijn voor westerse bedrijven die met Rusland nog zaken doen.

   Swift is een vennootschap van en voor liefst 11.000 banken wereldwijd, waarmee ze hun onderlinge betalingen regelen. Het is a.h.w. een financiële telecommaatschappij. De hoofdzetel is gevestigd in het Waals-Brabantse Terhulpen, net over de taalgrens en telde eind vorig jaar 3.300 werknemers die jaarlijks zo’n 42 miljoen geëncrypteerde financiële berichten verwerkten.

    Om een idee te geven welke schade Rusland daarbij kan lijden, verwijst men naar Iran dat het reeds meemaakte en daardoor de helft van de inkomsten uit zijn olie-export en 30% van zijn buitenlandse handel verloor. Een financiële atoombom als het ware. Voor Rusland dreigt  nu iets  dergelijks.

---

   En dan nog dit. De afspraken die destijds inderdaad  met Rusland gemaakt zijn over de niet-uitbreiding van de NATO naar het oosten, waren informeel, niet op papier gezet en zeker niet ondertekend, zoals dat hoort bij internationale verdragen. Politiek gesproken zijn die dan ook waardeloos. Wij zouden ons hier bv ook niet houden aan informele beloftes die Vande Lanotte over zijn Zilverfonds en Verhofstadt in zijn Burgermanifesten destijds gedaan hebben, zelfs al stond er toen al wél iets van op papier.        

   De NATO is een defensieve organisatie die nog nooit een land heeft aangevallen. Iets dat men van het Rusland van Poetin niet kan zeggen. Vraag het maar eens in Georgië, Moldavië, Tsjetsjenië, de Krim of bv in Syrië waar de Russen ongediscrimineerd scholen en hospitalen bombardeerden, juist zoals men dat nu doet met burgerdoelen in Oekraïne.

   Ik kan best begrijpen dat Oost-Europese landen, die na WO II zo’n 50 jaar onder de Russische sovjetbezetting hebben moeten leven, dat geen tweede keer willen meemaken.

---

   Tenslotte nog dit: gisteren waren er in 44 Russische steden protestbetogingen tegen de oorlog in Oekraïne. De meeste van die betogers worden hardhandig aangepakt en/of opgepakt. Vraag is maar hoe dat ook daar verder gaat evolueren nu die gek in het Kremlin ook al dreigt om nucleaire wapens in te zetten...

    Ik heb  al eens geschreven dat het Rusland van Poetin een schurkenstaat geworden is, evenals het Turkije van Erdogan en het Iran van de ayatollahs. Voor wat Rusland de dag van vandaag betreft, kan ik dat alleen maar herhalen als men ziet wat die Poetin daar allemaal uitspookt.

     De waanzin die hij ten toon heeft gespreid m.b.t. Oekraïne tart elke verbeelding. Een buurland binnenvallen om daar het gezag neer te halen en te vervangen door een dat hijzelf zou aanduiden, is de redelijkheid voorbij.

    Poetin had al een waanzinnig parcours afgelegd, had al tegenstanders laten liquideren, al dan niet door vergiftiging , journalisten laten vermoorden, dictatoriale regimes gesteund in het buitenland en was daar telkens goed mee weggekomen. Zelfs de aanval op Georgië en de annexatie van de Krim werd min of meer door de vingers gezien door de rest van de wereld.

   Mijns inziens is de uiterste grens nu wel bereikt en zijn we aanbeland aan een mogelijke nieuwe koude oorlog of erger. Wie zijn bloedbroeders – zoals hij de Oekraïners zelf ooit noemde – naar het leven staat is een monster. We kunnen alleen maar hopen dat Poetin en zijn regime zich aan Oekraïne mispakken en dat er in dat Russische leger nog genoeg gezond verstand aanwezig is om Poetin en zijn partners in crime een halt toe te roepen.

   Al zal het denkelijk niet voor morgen zijn.

---

   Toch is het nu al duidelijk dat de Ruskis zich misrekend hebben voor wat de Oekraïense weerstand betreft. In mijn blog van 17 dezer (‘Het wilde oosten’) schreef ik al dat het Oekraïense leger sinds de annexatie van de Krim beter bewapend en beter getraind is, dat ze gemotiveerder zijn dan ooit en dat zelfs een groot deel van de burgerbevolking bereid is te vechten voor hun nieuwe vaderland. Het wordt geen ‘walk through the park’ voor Poetins leger en zelfs als het slaagt, is het in elk geval de sympathie van de vrije wereld kwijt.

    Er is de laatste tijd al heel wat misgelopen bij onze zorgcentra en crèches, met zelfs de dood van een zes maand oude baby tot gevolg. ‘Zelfbediening W. Beke’, zoals Kaariman hem noemde, komt hiermee weer eens onder druk te staan, net zoals al eens gebeurd was bij de eerste corona golf.

Hij gaat daar nog maar eens iets aan doen, zoals gewoonlijk nadat men te lang achter de feiten is blijven aanlopen.

   Een van de probleemgevallen, in een zorgcentrum in Grimminge, een deelgemeente van Geraardsbergen, kreeg ook nog een politiek staartje, waarbij nu eens niet Beke, maar Open-VLD te maken had. Na de schandalen i.v.m. de gouverneursbenoeming van Oost-Vlaanderen en de onverkwikkelijke affaire El Kaouakibi, gaat die partij ook niet vrijuit in de zaak van de gerechtelijk inval in het vroegere zorgcentrum, nu ‘cohousing’ geheten, in Grimminge, dat vorig jaar al zijn vergunning kwijtspeelde, maar nog steeds bewoond bleek. Alsof dat nog niet erg genoeg was, werden de achtergebleven bewoners serieus verwaarloosd en konden zij voor zorg en medicatie alleen nog rekenen op de poetsvrouwen. De uitbater en zijn vriendin werden daarvoor aangehouden, wat genoeg zegt.

   Wat Open-VLD daarmee te maken heeft? Wel, die uitbater had er een blitzcarrière binnen de partij opzitten en werd in 2017 zelfs uitgeroepen tot ‘ondernemer van het jaar’. Daarbij sleepte hij de ‘Unizo Business Award’ in de wacht en werd hij lid van het Bijzonder Comité van de Sociale Dienst van de partij  Intussen zat hij ook in het bestuur van de plaatselijke afdeling van Open-VLD, die in Geraardsbergen  de burgemeester levert. Hij kreeg aanvankelijk wel een omgevingsvergunning voor het bouwen van assistentiewoningen, maar niet voor de ‘cohousing’ en wat hij deed was in feite illegaal. Of ze hem ondertussen uit de partij zouden gezet hebben, is mij niet bekend, maar het ging ook dit keer weer over de postjes..

---