Moet er nog stroom zijn ?

   Vorige week wist António Guterres, secretaris-generaal van de Verenigde Naties, te vertellen dat het hoog tijd werd een einde te maken aan wat hij ‘de absurde oorlog in Oekraïne’ noemde. De man vergiste zich blijkbaar want, volgens het Kremlin althans, is er daar helemaal geen oorlog, alleen maar een ‘speciale militaire operatie’.

    Wat die operatie inhoudt, dacht men dat dat te maken had met het willekeurig bombarderen van woonblokken, scholen, crèches en hospitalen, zoals we dat al kennen van wat het laatste decennium is gebeurd in Grozni, Aleppo en nog zo’n paar onrustige plaatsen, waar men de Russen ter hulp had geroepen.

    Nee, een ‘speciale militaire operatie’ houdt blijkbaar in dat, wanneer de ‘ordehandhavers’ ergens moeten vertrekken, ze ‘en passant’ ook even zowat iedereen doodschieten die op straat komt en – als dat laatste niet gebeurt – ook wie niét op straat komt. Zelfs het martelen en terechtstellen van burgers in hun eigen woning of achtertuin hoort blijkbaar daarbij:  handen op de rug vastgebonden en dan een kogel door het hoofd.

    Zeg niet, dat het niet waar is, want de beelden zijn de hele wereld rond gegaan, behalve in Rusland waarschijnlijk en misschien niet op de officiële Chinese zenders.

    ‘Slow Joe’ kreeg heel wat kritiek toen hij – voor eigen rekening, zei hij daarna – stelde dat men beter van Poetin vanaf geraakte. Ik hoefde daar niet meteen op te reageren, want dat had ikzelf  eerder ook al gesuggereerd in mijn blog van 19 maart (‘Toch maar Europa’).

     Nooit meer oorlog? Dat valt nog te bezien. Als het maar geen ‘speciale militaire operatie’ wordt!

    Met alle miserie die we de dag van vandaag meemaken, is het geen verrassing dat de laatste update van de Nationale Bank (NBB) voorspelt dat de inflatie dit jaar zal stijgen met 7,4%. Daarmee zit de NBB nog onder het gemiddelde dat de media vertellen en dat reeds meer dan 8% zou zijn. Door onze automatische loonindex zal dat voor overheden en werkgevers een aderlating worden van zo’n 20 miljard euro op drie jaar tijd. Daar deze indexering praktisch alleen in België automatisch gebeurt*, betekent dat voor onze bedrijven een serieus concurrentieverlies tegenover de buurlanden van zo’n 13%. Dit is niets nieuw, maar is nooit zo erg geweest.

    In de buurlanden, maar ook elders, worden de lonen in zo’n situatie ook aangepast, maar per sector en niet automatisch, waarbij men vaststelt welke bedrijven er voor loonsverhoging in aanmerking komen, om te vermijden dat minder goed draaiende zaken daardoor over de kop zouden gaan. Die kunnen nl een zwakkere economische groei hebben, tragere banencreatie, ontwrichte overheidsfinanciën en tekorten op de handelsbalans. Zoiets hebben we in  de jaren 1970 al eens mee gemaakt en dat dreigt nu weer te gebeuren. Daarbij komt ook nog dat dit landje met een staatsschuld zit om U tegen te zeggen, terwijl buurlanden – zoals bv Nederland – wel een hogere inflatie aankunnen doordat ze die schuld niét of veel minder hebben.

*  Dat gebeurt ook in Luxemburg, Malta en Cyprus, voor zover ge dat 'echte' landen wil noemen.

   Om de torenhoge gasprijzen te counteren, wacht Europa niet tot het najaar, maar legt het nu al gasreserves aan en gaat dat proberen via groepsaankopen. Dat zal nodig zijn, zeker als er geen oplossing komt vanuit Rusland en men de bevoorrading vanuit dat land met 2/3 wil verminderen tegen het einde van dit jaar. Er zou een grotere bevoorrading komen uit Amerika en het Midden-Oosten, met wel als gevolg een nog hogere gasprijs.

   Verder weigeren de G7 de levering van Russisch gas voortaan in roebels te betalen, zoals Poetin dat eiste. Die zou als reactie daarop de gaspijplijn kunnen sluiten, maar krijgt dan ook geen geld meer binnen en zal het proces om van dat gas vanaf te geraken nog sneller moeten worden. Veel betekenend is dat, ondanks de bedreiging van Poetin de gastoevoer af te sluiten bij niet betaling in roebels, Gazprom -- de gasleverancier zelf – daar geen oren naar heeft en blijft leveren. Of ‘Audi-Kanzler’ Schröder, pas nog in functie verhoogd binnen Gazprom, daar voor iets tussen zit, is niet bekend.

---

   Tenslotte nog wat over de NATO, die volgens sommigen aan de oorsprong zou liggen van de oorlog in Oekraïne. De NATO is een defensieve organisatie die nog nooit een land heeft aangevallen. De uitbreiding van de NATO naar centraal- en Oost-Europa was in de eerste plaats niet het gevolg van druk vanwege de NATO, maar een vrije beslissing van democratisch verkozen regeringen. Als die straks de NATO willen verlaten, kunnen ze dat meteen doen. Die zal daarvoor geen oorlog beginnen zoals Rusland in Oekraïne. Na 40 jaar Russische overheersing was het niet de NATO die naar het Oosten trok, maar de Centraal- en Oost-Europese landen die naar het Westen wilden. Met een Poetin die heimwee heeft naar dat Sovjet tijdperk willen zij niets meer te maken hebben.

   Na het terugdraaien van de kernuitstap, waardoor Doel 4 kan blijven werken en de goedkeuring van de fusie van de havens van Antwerpen en Zeebrugge, is er deze week nog een derde belangrijke beslissing getroffen in de Koekenstad: Via een akkoord tussen liefst 13 belangengroepen, kan de havenuitbreiding met een tweede getijdedok doorgaan, zal het dorp Doel blijven bestaan, zullen 665 hectaren landbouwgrond omgevormd worden tot natuurgebied en zal 200 hectaren landbouwgebied behouden blijven.

   Van doorslaggevende aard voor dit akkoord was de bemiddeling van Freddy Aerts, topambtenaar en bouwingenieur, die 4 jaar aan het dossier gewerkt had en daarvoor speciaal terugkeerde uit zijn pensioen. De actiegroepen die ondertussen al een procedure hadden lopen bij de Raad van State, hebben deze stopgezet en daarenboven beloofd geen nieuwe procedures te zullen opstarten.

    Dat alles maakt dat het fusiebedrijf Antwerpen/Zeebrugge meer dan ooit de draaischijf zal worden van de Vlaamse economie en de nummer één van de Vlaamse tewerkstelling. Nu maar hopen dat de werken aan de Oosterweelverbinding en de Ring niet langer zullen worden gehinderd door Greenpeace, BBL, Grondrecht en andere groenen die ook nog een procedure hebben lopen bij de Raad van State en dat men de Pfos/Pfas vervuiling, die er inderdaad is, afzonderlijk zal blijven behandelen, zeker nu er na meer dan 20 jaar zich nog altijd een eerste slachtoffer van enige besmetting ter zake zich moet melden.

   Na de laatste vredesbesprekingen tussen Rusland en Oekraïne, die plaats vonden in Istanbul, beloofden de Russen hun troepen uit de onmiddellijke omgeving van Kiev  (voorlopig?) weg te trekken. Zogezegd doen ze dat om verder menselijk leed te voorkomen. De Oekraïeners zeggen dan weer dat de Russen dat doen, omdat ze rond Kiev er niet in slagen verder op te rukken. Volgens mij is de echte reden waarom ze Kiev niet bombarderen, wat ze ook hadden kunnen doen zonder er te geraken, zoals ze met Charkov en Marioepol gedaan hebben, omdat ze het historisch centrum van die stad niet willen stukschieten. Dat is nl niet alleen een historische plek voor de Oekraïeners, maar ook voor de Russen (zie mijn blog van 22 maart ‘En nu, Kiev ?) en zelfs Poetin niet de geschiedenisboeken in wil gaan als de vernietiger van het historisch Russisch erfgoed, de bakermat van ‘Kiev – Roes’, waaruit het eerste Russische Rijk is ontstaan.

   Wat wél zou kunnen, is dat de Ruski’s hun troepen van de regio Kiev zullen verplaatsen naar de Donbas, waar het tenslotte op 24 mei allemaal om begonnen is. Als Poetin zich bij de ‘bevrijding’ van die regio had gehouden, zou er heel wat van de huidige onmenselijke miserie niet hebben plaats gevonden. Nu zal hij zich tot die regio moeten beperken, al was het maar om verder gezichtsverlies te vermijden.

*‘Drôle de guerre’ – letterlijk vertaald: ‘ Kluchtige oorlog’ - is de naam van een documentaire over de invasie van Nazi-Duitsland in Polen; de start van de Tweede Wereldoorlog.

   De Vlaamse liberalen blijken nog steeds niet bekomen te zijn van de laatste opiniepeiling, waarbij zij onder de symbolische drempel van 10% zijn gezakt. Ze zijn daar trouwens niet de enigen die daarover bezorgd zijn, ook onze media tonen zich verrast. In De Standaard van 29 maart schrijft Bart Brinckman dat van de liberale voorzitter Lachaert  eerder bekend is dat die kiest voor donkerblauwe accenten. M.i. leeft die Brinckman op een andere planeet. Lachaert is uitgerekend de man die het bij de donkerblauwe aanhang grondig verkorven heeft door bij de voorzitterverkiezing  eerst te beloven voor een centrumrechtse regering te gaan en daarna – eens verkozen – te hebben gekozen voor een centrumlinkse, net hetzelfde wat zijn  tegenkandidate Gwendolientje had beloofd.

   Lachaert had er blijkbaar op gespeculeerd dat de populariteit van Crootje als premier voor zijn partij belangrijker was – de postjes bij de liberalen, weet je wel -  maar dat blijkt niet het geval te zijn. Alhoewel ‘Alexandre’ (zoals men hem thuis noemt) in de peilingen wel op de eerste plaats blijft staan als populairste Vlaamse politicus, zegt dat electoraal gesproken niets. Dat is vroeger ook altijd zo geweest bij al zijn Vlaamse voorgangers als Belgisch premier. De reden daarvoor is waarschijnlijk dat men die bijna elke dag op Tv te zien  krijgt, zo’n beetje zoals de reclame.

---

   Tenslotte nog dit voor onze taalpuriteinen: het woord ‘pandemie’ slaat niet in de eerste plaats op de ernst van de ziekte, maar op de verscheidenheid.

   Een pandemie is een epidemie op wereldwijde schaal. Het woord is afkomstig uit het Grieks: παν (pan) betekent geheel, δῆμος (dêmos) betekent volk. Van dat laatste komt ook ons woord ‘democratie’.

    Een ziekte kan plaatselijk veel erger zijn, maar is geen ‘pandemie’ als ze niet overal aanwezig is over de hele wereld, zoals bij corona het geval was. Het wordt dan een ‘endemie’ geheten.

    In de laatste weekeindeditie van De Tijd verscheen een uitgebreid artikel aan de hand van Kenneth Rogoff. De man van 69, is een voormalig hoofdeconoom van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en professor economie aan de universiteit van Harvard. Samen met een collega gaf hij zopas een boek uit met de titel : ‘This time is different’, waarin hij o.m. een pleidooi houdt tegen hoge staatsschulden en voor meer zelfvoorzienendheid, iets dat niet alleen geldt voor de States, maar evenzeer voor andere landen, het onze inbegrepen.

   Volgens professor Rogoff zijn de pandemie en de invasie van Poetin de ergste schokken sinds de oliecrisis van de jaren 1970. Daar bovenop komt nu dan nog de groeivertraging in China. En er is oorlog, een sluimerende pandemie en een oplopende inflatie, waarbij het woord ‘stagflatie’ valt, een combinatie van stagnatie en inflatie. ‘Het voelt aan’, zegt hij, ‘als het einde van de jaren 1960’. Hij noemt de inval in Oekraïne veel zenuwslopender dan de pandemie. ‘Een mogelijk instabiele megalomaan, die zich in het Kremlin schuil houdt met 5.000 nucleaire raketten, terwijl zijn leger westwaarts trekt’.

   Waaraan ik zou willen toevoegen: ‘Om een buurland,  waarmee Rusland een gezamenlijke geschiedenis, cultuur  en godsdienst heeft, grotendeels te verwoesten omdat de mensen daar niet langer willen leven in de invloedsfeer van een quasi totalitair regime waaraan ze alleen maar slechte herinneringen hebben’.

---

   En dan nog even iets over de reactie op het aanhalen van het Peter Principe in mijn vorige blog. Dat is inderdaad een managementterm, die echter ook in het boek van Peter & Hull werd toegepast in de politiek en waarbij Peter o.m. het voorbeeld geeft van Julius Caesar, die slaagde als  legeraanvoerder, maar – volgens hem - boven zijn competentieniveau zat als staatsman.

    Ik heb het boek thuis, de originele Engelstalige uitgave van Buccaneer Books    

   Onze vroegere nationale-,  nu Europese Charel ziet zijn mandaat als voorzitter van de Europese Raad verlengd met twee en een half jaar, tot eind 2024. De man barst van de ambitie, maar heeft in werkelijkheid niet veel positiefs uitgevoerd. Dat men hem ‘de secretaris van Macron’ noemt zal daar ook niet veel aan verhelpen.

   Michels carrière doet zo’n beetje denken aan die van partijgenote Sofie Wilmès, die ‘riskeert’ in het najaar benoemd te worden als nieuwe secretaris-generaal van de NATO en in feite blijft omhoogvallen bij gebrek aan gewicht (mijn blog van 12 februari). Gestart als ‘zoon van’, werd Michel jr reeds Waals minister op zijn 25ste. Dat hij in de Zweedse coalitie premier van België werd, dankte hij aan het feit dat hij op dat ogenblik voorzitter was geworden van MR, die men nodig had om de socialisten er buiten te houden.

   Of Michels carrière crescendo zal blijven lopen, is – in tegenstelling tot die van Wilmès – eerder twijfelachtig. De man is wat te houterig en zijn  Engels is niet van het beste. Ook zijn houding bij enkele topontmoetingen, waarbij Ursula von der E.U. straal genegeerd werd (o.a. bij Erdogan) en Charel daartegen niets ondernam, wordt hem kwalijk genomen. Hij lijkt echt wel een typisch voorbeeld van het Peter Principe dat zegt dat ‘mensen in een hiërarchisch systeem gepromoveerd worden tot ze een niveau bereiken waarvoor ze niet langer competent zijn’. ‘Doodgepromoveerd’, zeg maar.

   Al jaren pleit ik in deze rubriek om van de Vlaamse feestdag van 11 juli een officiële feestdag te maken, dus voor iedereen en geen apartheidsfeestdag, zoals dat tot nu toe het geval is, waarbij Vlaamse ambtenaren ervan kunnen genieten, maar bv werknemers in de privé niet. Nu blijkt dat in het regeerakkoord van Paarsgroen+ er wel degelijk gesteld is er een feestdag voor iedereen van te maken en dat niet alleen voor de Vlaamse regio, maar ook voor de Waalse (27 september) en de Brusselse (8 mei). België zou echter België niet zijn  als men daar geen nationale draai aan zou geven. Het blijkt nl dat de federale minister van Werk, Pierre-Yves Dermagne (PS), die daarover een voorstel moest doen, wil uitgaan van de werkplek en niet van het behoren tot een bepaalde gemeenschap of gewest.

    Dat laatste zou inhouden dat de Vlaamse pendelaars naar Brussel – en dat zijn er nogal wat – een betaalde feestdag zouden krijgen op het Brusselse Irisfeest van 8 mei en niet op 11 juli. Op die echte Vlaamse feestdag zouden ze dan wel moeten gaan werken of een dag vakantie voor afgeven. Waarom het gemakkelijk maken als het moeilijk ook kan?

    Annelies van Binnenlandse Dinges zal er volgende week mee te maken krijgen en hopelijk past die er een mouw aan, anders wordt dit een zoveelste nieuw negatief punt op mijn lijst ‘Only in Belgium’.

---

    En dan nog dit: Uit een laatste peiling van o.m. Het Laatste Nieuws, blijkt dat vooral de Vlaamse liberalen verliezen. De partij zou zelfs bij verkiezingen de 10% niet meer halen. Feitelijk een normale evolutie van een partij waarvan de voorzitter zijn woord niet hield t.o.v. de achterban die hem verkozen had. Zelfs de zgz ‘premierbonus’ van Crootje zal daar niets aan veranderen, want die dient alleen maar als dweil voor de linkse partijen  die in Paarsgroen+ de lakens uitdelen.

     Brussel is de laatste week flink in het nieuws geweest als hoofdstad van de E.U., thuisbasis van de NATO en gastheer van de G7. Wie niet beter weet, zeker in  het buitenland, moet een geweldig gedacht hebben van de stad. De werkelijkheid is echter heel wat genuanceerder.

   Ergens in het najaar van 2021 heb ik reeds een blog geschreven over de belabberde toestand van de Brusselse begrotingen. Die waren er zo erg aan toe, dat het Rekenhof de begroting, opgemaakt door Brussels minister van Financiën Sven Gatz, terugstuurde omdat er op een gegeven punt sprake was van 777.000 euro i.pl.v. 777 miljoen euro. Nu blijkt dat die zaak nog steeds niet geregeld is en dat de stad nog altijd  geen volwaardige begroting heeft voor dit jaar, 2022 dus. Als gevolg daarvan kan het alleen werken  met voorlopige twaalfden, zoals men dat noemt. Dat wil zeggen dat Brussel  maandelijks slechts één twaalfde van het budget van 2021 mag uitgeven.

   Ondertussen zijn de Brusselse schulden tussen 2016 en 2020 met 90% gestegen naar 8,9 miljard euro, bijna 180% van de jaarlijkse inkomsten, staan er 10 Brusselse gemeenten onder financiële voogdij van het Brusselse Gewest en dreigt een faillissement. De bevoegde minister Clerfayt (Défi, het vroegere FDF) doet er niets aan en wordt al ‘Clairfailliet’ genoemd. Vrij vertaald: ‘klaar voor het failliet’. Met dank aan dertig jaar PS-bestuur.

    Meyrem Almaci heeft haar ontslag als voorzitster van Groen aangeboden. Normaal zou ze nog twee jaar aanblijven, maar dat ziet ze niet meer zitten. De officiële reden voor haar ontslag zou zijn dat ze zich nu ineens meer gaat aantrekken van haar familie. Nu zo ineens? Volgens mij is ze eerder het (eerste) slachtoffer van de mislukte kernuitstap.

   Het gaat niet goed met Groen, dat haar dada van de  volledige kernuitstap niet heeft kunnen waarmaken. De ‘overwinningsnederlaag’ bij de laatste verkiezingen, de rel met Calvo en de deelname aan Paarsgroen+ heeft haar geen enkele bonus opgeleverd, buiten de ministerpostjes. Groen blijft een aanhangsel van Ecolo, in de eerste plaats Belgisch, on- om niet te zeggen anti-Vlaams en dat snappen ondertussen ook de vele simpele zielen die vroeger in de partij geloofden en nu niet meer.

   Partijen als Groen en PvdA maken in Vlaanderen weinig kans om door te breken, juist omdat ze maar aanhangsels zijn van  hun Waalse medestanders, die in de eerste plaats links zijn. Ze zouden beter moeten weten, want ze kopiëren gewoon de Vlaamse socialisten die nooit iets anders hebben gedaan en alleen blij mogen zijn nog te mogen meespelen als de PS dat wil. Net zoals de socialisten van ons ‘mateke’, hebben Groen en de PvdA blijkbaar nog altijd niet begrepen dat het niet opgaat de Belgische kaart te trekken, terwijl ze alleen maar stemmen kunnen halen in het eigen Vlaanderen dat ze verwaarlozen.

   Dat de prijs van brood, bloem en zonnebloemolie zou stijgen, was te verwachten. Dat er tegelijkertijd al meteen zou gehamsterd worden, is een herhaling van het corona tijdperk, dat zelf nog niet helemaal voorbij is. Mede door de prijsstijgingen zal de bevoorrading bij ons wel geen ramp worden. Dat wordt het wel in sommige landen van het Midden-Oosten en van Noord-Afrika, die ook de vorige jaren de grootste afnemers waren van de tarwe uit Rusland én Oekraïne, zoals ik zelf reeds meldde in mijn blog van 18 dezer (‘Ons dagelijks brood’).

   De prijsstijgingen zullen zich trouwens niet beperken tot voedsel. Denkt maar aan de fossiele brandstoffen, de toeleveringskosten, de grondstoffen en alles wat daarmee te maken heeft. De vraag is alleen hoe lang die verhoogde kosten zullen kunnen worden aangerekend, want in feite is er geen echt tekort, maar worden bepaalde zaken met opzet ingehouden of duurder gemaakt.

   Ondertussen blijven onze regeringen maar geld uitdelen alsof het echt niet meer op kan. Waar blijft de begrotingscontrole, of is die ook al afgeschaft? Verwijzen naar wat andere landen doen, is geen optie. De meeste van onze buurlanden – Frankrijk uitgezonderd – hebben een begroting die nog beheersbaar blijft. Het koninkrijk België heeft zo stilaan de grootste staatsschuld van heel Europa. ‘We zijn ons aan het ruïneren’, Dat zei Crootje letterlijk n.a.v. een vergadering van de Europese staatshoofden*. Voor één keer moet ik hem gelijk geven, maar er hem meteen daarbij aan herinneren dat het momenteel wel de verantwoordelijkheid is van zijn eigen Paarsgroen+-regering

. 

*Dat gebeurde gisteren op het Klara-journaal van 10.00 uur.

    Corona blijkt opnieuw in de lift te zitten. Een echte verrassing kan men dat moeilijk noemen. De mensen komen weer bijeen, in  het dichter bevolkte Vlaanderen  nog meer dan in Wallonië. Van de laatste variant, de omikron, was al meteen  bekend dat hij besmettelijker was dan de vorigen en dat blijkt nog steeds zo. Anderzijds was omikron minder gevaarlijk en ook dat klopt nog steeds, behalve dan voor de 65-plussers en zelfs dat is geen verrassing.

   Jongeren en mensen van de middelbare leeftijd die geen buitengewone inspanningen moeten leveren,  zullen dus nog steeds besmet kunnen geraken, maar er in verhouding minder last van hebben. Al blijkt dat niet zo bij sportbeoefenaars. Een record aantal wielrenners gaf zaterdag forfait voor Milaan- San Remo omdat ze zich niet goed voelden. Een van de afhakers, Europees kampioen Sonny Colbrelli, nam daarna wél deel aan de Ronde van Catalonië en moest bij de aankomst van de eerste rit gereanimeerd worden! Ook een van de Borlée’s diende forfait te geven bij de  Wereldkampioenschappen Indoor atletiek.

   Voor de ouderen blijft het opletten geblazen en ikzelf – de 80 voorbij – draag nog steeds mijn mondmasker in supermarkten of op drukke plaatsen. Mocht ik morgen besmet raken, dan zou ik het wel eens kunnen vergeten.

   Gelukkig zitten we ondertussen in een zonnige lente en staan we voor de zomer. We zullen maar duimen en hopen, dat er na de zomer weer geen nieuwe variant opduikt.

    In de waanzin van de oorlog in Oekraïne is het de vraag of Poetins ‘bevrijdingsleger’ het zal aandurven het historisch centrum van Kiev plat te bombarderen, zoals dat gebeurd is in Charkov en Marioepol. Kiev betekent nl voor zowel Russen als Oekraïeners de bakermat van hun beschaving, een beetje te vergelijken met wat Rome is voor West- en  Zuid-Europa..

   Ik schreef reeds dat Kiev al bestond als stad, toen Moskou nog een  boerengat was.  Ze ontstond aan de rivier de Dnjepr, aan de handelsroute van de Varjagen naar Constantinopel. Wanneer de stad gesticht werd, is onduidelijk. Volgens de Nestorkroniek is het in of vóór de negende eeuw ontstaan door de komst van de Varjagen of Roes. Het omliggende gebied benoemden zij tot Kiev-Roes. De stad zelf werd Kiev genoemd. In die tijd leefden in de omgeving van Kiev de Slavische Poljanen. Uit Roes ontstond later de naam Rusland.

   Kiev beleefde zijn bloeitijd tussen 882 en 1169, toen het de hoofdstad van het Oost-Slavische Kievse Rijk was. Uit die periode, waarin de Slaven overgingen op het (oosterse) christendom, dateren de belangrijkste monumenten in de stad, de Sint-Sofiakathedraal en het Holenklooster. Als Poetins leger verder doet zoals het nu bezig is met zijn terreur op burgerdoelen in andere Oekraïense steden, bestaat het risico dat er ook van die historische monumenten in Kiev niet veel meer zal overblijven.

   Poetins beslissing om Oekraïne binnen te vallen was gebaseerd op drie veronderstellingen:

-        Dat Zelensky een schertsfiguur was en zijn regering snel zou vallen.

-        Dat het Oekraïense leger niets voorstelde t.o.v. het Russische en het hoogstens een week zou stand houden.

-        Dat het Westen te zwak en te verdeeld was om te reageren.

     Hij heeft zich daarbij serieus vergist, op alle punten. Zoals ik reeds schreef in mijn blog van 17 februari (‘Het wilde oosten’) was de annexatie van de Krim en de opstand van de door Rusland gesteunde Donbas wat té vlot verlopen en leek het Westen erin te berusten. Dat was niet meer het geval bij de haast getelefoneerde inval van 24 februari.  Poetin heeft zich toen vreselijk misrekend en de ramp is, dat hij nu blijkbaar niet meer terug kan. Veel zal afhangen van de vraag hoelang zijn leugens t.o.v. zijn eigen volk zullen stand houden.

   Het bestaan van de Russische oligarchen was geen uitvinding van Poetin. Ze waren het gevolg van de al te lakse wetten waarbij, na de val van de Sovjet Unie, zowat alle grote bedrijfstakken van de Russische economie voor een appel en een ei geprivatiseerd werden. De nieuwe eigenaars werden op slag miljardairs en lieten het niet aan hun hart komen. Toen Poetin rond de eeuwwisseling aan de macht kwam, wist hij dat ook en verving hij de meeste van die oligarchen, zoals men ze is gaan noemen, door zijn eigen mannetjes, meestal uit zijn vriendenkring van Sint Petersburg. De belangrijkste voorwaarde om oligarch te worden en te blijven, was dat ze zich niet met politiek zouden bezig houden. Wie dat wél deed, zoals Mikhail Kodorkovski, die kritiek uitte op Poetin en zich kandidaat stelde bij de presidentsverkiezingen, verloor zijn contract met de staat en ging voor tien  jaar achter de tralies.

    Door de Russische inval in Oekraïne zijn zowat alle oligarchen hun fortuin buiten Rusland ofwel kwijt gespeeld of is het bevroren zodat ze er voorlopig niet veel meer mee kunnen aanvangen.

   Er is echter één uitzondering en die heet Jevgeni Prigozjin, ook al uit Sint Petersburg. Hij komt uit de georganiseerde misdaad en zat in de jaren 1980 negen jaar in de gevangenis. Toen hij vrij kwam, startte hij een handel in hotdogs en bouwde hij zijn zaak uit tot chique restaurants. In die functie kreeg hij van Poetin bij dienst aanstelling tot president de opdracht de staatsbanketten te verzorgen. Dat leverde hem de naam op van ‘kok van Poetin’, maar hij was meer dan dat en bezorgde het Kremlin een huurlingenleger dat bekend werd onder de naam ‘Wagner-groep’. Die naam heeft te maken met de de facto leider van de groep, een zekere Dimitri Oetkin, 20 jaar actief bij de veiligheidsdienst van het Russische leger, wild van het Derde Rijk van ‘der Adolf’ en van de muziek van Richard Wagner, voor wie diezelfde Adolf een boontje had. In Oetkins nek prijkt een SS-tatoeage. Uitgerekend die man moet de ‘denazificatie’ van Oekraïne mee bewerkstelligen,  Sinds zijn aanstelling knapt hij alle vuile werkjes op, waarvan men Poetin beschuldigt maar waar die altijd kan zeggen er niets mee te maken te hebben gehad en dat zowel in Syrië, in verschillende Afrikaanse landen en nu dus ook in Oekraïne.

*   In een oligarchische regeringsvorm is de rechtsgeldigheid van de wetten gebaseerd op het goeddunken van een gesloten elite.  Het woord ‘oligarchie’ komt uit het Oud-Grieks. De filosoof Plato noemde het ‘de slechte variant van aristocratie’.

.

    De kernuitstap, de dada van Groen sinds de eeuwwisseling, toen nog Agalev, komt er dus meer dan waarschijnlijk niet. Volgens het akkoord dat de zeven partijen van Paarsgroen+ op 18 maart gesloten hebben, zullen de twee jongste kernreactoren – Tihange 3 en Doel 4 – actief blijven tot 2035, dus tien jaar langer dan eerst voorzien. Als compensatie zullen er wel twee nieuwe gascentrales komen, maar die zullen enkele oude centrales van hetzelfde type mettertijd vervangen en dienen in de eerste plaats om dit land enige zekerheid te bieden tegen mogelijke black-outs, vooral tijdens de winter van 2025/26.

   E.e.a. zal nog moeten worden doorgesproken met uitbater Engie, die vooraf gezegd had dat het niet meer mogelijk zou zijn. Poetins oorlog in Oekraïne heeft de kaarten echter zo geschud, dat men van zijn gas vanaf wil en er dus niets anders op zal zitten. Eén zaak staat wél vast – en dat heb ik hier al enkele keren geschreven – het zal veel extra geld kosten. We zullen waarschijnlijk meer zekerheid van energie hebben, maar de betaalbaarheid ervan is voorlopig nog koffiedik kijken.

   In elk geval zal er verder werk worden gemaakt van een uitbreiding van de duurzame energiemogelijkheden, de verdere ontwikkeling van een moderne versie van de kernenergie en waterstof. Gas, olie en kolen zullen op lange termijn verder worden afgebouwd. Wat dat politiek zal betekenen, valt ook nog af te wachten want tussen vandaag en de verkiezingen van 2024 – als paarsgroen+ het zo lang uithoudt – kan er nog veel gebeuren.

   Tenslotte heeft Groen de 8 miljard euro die het als compensatie vroeg om te investeren in groene energie moeten milderen tot 1,2 miljard. De vraag is maar of Almaci & Co straks bij die volgende verkiezingen niet hetzelfde lot zullen ondergaan van het Agalev van Jos Gijsels & Co in Verhofstadt I en – hopelijk samen met de traditionele partijen – zullen worden weggestemd.

   Hoop doet leven!

   We kunnen, meestal zelfs terecht, blijven klagen over dat Europa dat niet werkt, over de trage besluitvorming, de Amerikaanse inmenging en ga zo maar door, maar alles wel beschouwd leven we hier al meer dan driekwart eeuw zonder oorlog. Als men ziet wat er in Oekraïne gebeurt, dan mag men blij zijn dat we niet in een land leven dat grenst aan een zoals dat van Poetin. Terwijl de hele wereld kan zien wat er daar gebeurt, blijft de man het tegenovergestelde beweren en glashelder ontkennen dat hij daar in de eerste plaats burgerdoelen verwoest en onschuldige burgers terroriseert onder het voorwendsel dat ze in een nazistaat zouden leven, een systeem dat al 75 jaar tot de geschiedenis behoort, terwijl hun verkozen president joods is.

   We kunnen alleen maar hopen dat er in Rusland zelf iets gebeurt, waarbij men van Poetin en zijn trawanten, oligarchen inbegrepen, vanaf geraakt en er normale betrekkingen mee kan aanknopen. Met een  Rusland zonder Poetin zou er geen oorlog zijn in Oekraïne, geen dictator in Wit-Rusland, geen conflicten meer in Georgië en andere grensstaten of verderop (in Syrië bv).  Er zou een eind kunnen komen aan het vergiftigen van politieke tegenstanders in binnen- en buitenland, het neerschieten van lijnvliegtuigen, het annexeren en inpalmen  van andermans grondgebied, het arresteren en mishandelen van politieke tegenstrevers.

    In verhouding tot wat er in en rond Rusland gebeurt, leven wij hier in een oase van rust en welvaart die bijna nergens anders ter wereld zijns gelijke kent, met als grootste probleem het behoud van onze koopkracht. Dat gebeurt verre van consequent en zoals we dat zouden willen, Europa praat, overlegt, bemiddelt, duldt oppositie maar laat de media betrekkelijk vrij, zeker in verhouding tot wat in Rusland nu gebeurt. Als men dat elders ook overal zou doen, zou de wereld een saaiere, maar wel betere en veiligere plaats zijn.

      Zoals ik reeds in een van mijn vele commentaren over het drama in Oekraïne schreef, is het inderdaad zo dat Rusland de grootste exporteur ter wereld is van granen en Oekraïne op de vijfde plaats komt. Samen maken ze zo’n 29% uit van de wereldproductie. Net zoals bij de levering van olie en gas wordt er nu bij ons al gepanikeerd over de prijs van bloem en – daaruit voortvloeiend – van het brood. Dat klopt niet helemaal.

   Om te beginnen riskeert de rest van de wereld dit jaar waarschijnlijk geen graan te zien vanuit Oekraïne, maar wel vanuit Rusland, voor zover het daar rustig blijft. Daar komt nog bij dat het grootste deel van dat graan niet door Europa wordt gekocht, maar door de landen van het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Als er daar straks graan tekort is, zal dat echter ook bij ons gevoeld worden, maar niet zo erg als wanneer we weinig of niets zouden krijgen.

    Voor een land zoals Egypte bv, met de tweede grootste bevolking van Afrika, zou het wel een ramp kunnen worden. De reden hiervoor is echter dat brood daar overgesubsidieerd wordt en dit reeds sinds 1989, de laatste keer dat de prijs van brood daar verhoogd werd. Dat betekende toen ± 1 dollar per brood. Die prijs is sindsdien gebleven maar heeft nu nog maar een waarde van 6 dollarcent. De staat past bij en geeft  jaarlijks bijna 3 miljard dollar uit om de prijs zo te kunnen houden. Men moet geen specialist ter zake zijn  om te beseffen dat dit niet houdbaar zal zijn als er straks niet genoeg graan zal zijn en men vreest er zelfs voor een tweede zgz ‘Arabische lente’ die destijds ook begonnen was doordat de koopkracht van de mensen er niet veel meer voorstelde.

---

    In de marge van bovenstaande nog dit. Wie zich zorgen maakt over de prijs van  brood, kan eens proberen het zelf te bakken. Ik doe dat al sinds de jaren 1980 en bak momenteel zowel gewoon als zuurdesembrood, dat niet moet onderdoen voor de meeste bakkerijen die tegenwoordig ook zelden nog zelf brood bakken, maar brood verkopen van de zgz ‘koude bakker’.

   En voor wie het mopje nog niet zou kennen: Het verschil tussen een warme- en een koude bakker? De warme leeft nog!

    Toen wij in het verre 1975 ons huis bouwden – in open bebouwing - kwamen we net uit de oliecrisis van 1973/74 en besloten we geen verwarming op stookolie te plaatsen, maar het huis elektrisch te verwarmen. Centraal daarbij stond de accumulatie, die goedkoper uitkwam dan het nachttarief. Het was ook een stuk properder en het huis werd geïsoleerd volgens de toen heersende normen: glaswol, isomo, dubbele beglazing, geen ramen of deuren naar het Noorden, met volledige onderkeldering, waar geen verwarming hoefde en een kruipzolder. Voor de aankoop was het plaatsen van elektrische apparatuur ook goedkoper, want die kostte minder dan het plaatsen van een ketel in de kelder en een vat in de grond, om nog te zwijgen over de leidingen van en naar de radiatoren. Daarbij dient opgemerkt dat de woonruimte (hall, living, keuken, badkamer en 3 slaapkamers) maar 104 m² in beslag nam en we, als Plan B zeg maar, een open haard hadden met warme lucht, tijdens  het voor- en najaar..

   Ik heb daarvan nooit spijt gehad en er me steeds over verwonderd hoeveel mensen er bleven zweren bij de stookolieverwarming, iets wat ook nu weer opviel n.a.v. de door het dak gaande energiekosten. Als ik me niet vergis, is er enkele jaren geleden een verbod gekomen om nog nieuwe ketels te plaatsen en zijn er het jaar vóór dat verbod nog duizenden van die ketels verkocht. In Wallonië zou één op de twee huizen  nog verwarmd zijn met stookolie, waarschijnlijk de reden waarom men ook nu deze wijze van energiegebruik blijft subsidiëren.

   Elektriciteit zal er steeds zijn, omdat we die zelf kunnen aanmaken. Duurzame energie blijft het hoofddoel maar zal nooit voldoende zijn omdat die niet constant aanwezig is. Hoe men het ook draait of keert, kernenergie en waterstof zullen het moeten doen, ook al zal dat de nodige tijd vragen. Het zal dit land én een groot deel van Europa energie-onafhankelijk maken, zodat onze nakomelingen  zich niet langer zo erg zullen moeten bekommeren om de bevoorrading van buiten Europa. Het zal echter geen wandeling in het park worden, want alles heeft zijn prijs. Maar van  alles op welke manier ook blijven subsidiëren zal niemand beter worden.

    Morgen, 18 maart 2022, zullen we  eindelijk weten of dit land in 2025 al dan niet black-outs zal meemaken.