Het Trump fiasco

     Met alle heisa die er dezer dagen heerst over Oekraïne en Gaza zou men nog vergeten dat er nog zoiets bestaat als een Vlaamse deelregering. Alhoewel ook die officieel nog met vakantie is, heeft Cieltje Van Achter, Vlaams minister voor Media en Brussel, een plan voorgesteld om iets te doen aan de achterstand van het Nederlands in Brussel. Beter laat dan nooit, zou ik zeggen.

   Cieltje, als ik me niet vergis, de schoondochter van Geert Burger, gaat geld vrijmaken voor extra inspanningen waarbij Frans- en anderstaligen in Brussel de achterstand op taalgebied kunnen inhalen. Of er veel van in huis gaat komen, is maar de vraag. Aan Cieltje zelf zal het niet liggen, ook niet aan haar partij, de NVA, maar die laatste moet eerst zien mee in de nog steeds te vormen Brusselse regering te komen, iets waarmee de grootste oppositiepartij, de PS, het nog steeds niet eens is. In wat officieel nog altijd de hoofdstad van Vlaanderen heet, mag de grootste Vlaamse partij voorlopig niet meespelen…

      Zoals ik reeds vreesde in mijn blog van 13 dezer, is ‘The Donald’ ook op weg om – politiek gesproken – net zoals Elon Musk een PQ-nul te worden. Promotiecoëfficiënt Nul. Hij blijft politiek verwarren met sjachelen, iets waarin hij wél goed is, en heeft zo ook zijn politiek incompetentieniveau bereikt  Poetin liet hem in Anchorage maar lullen en stak hem daarna in zijn zak zonder ook maar één toegeving te moeten doen.

   ‘Poetins doelstellingen blijven onveranderd: Oekraïne onderwerpen, de bondgenoten verdelen en invloed krijgen op de Europese veiligheidsarchitectuur. De enige weg naar duurzame vrede is die van de kracht: onverminderde druk op Rusland, maximale steun  aan Oekraïne en een langdurige, forse investering in de eigen defensie en veiligheid.’

   Bovenstaande alinea is niet van mij, maar van de drie ministers van Buitenlandse Zaken van Litouwen, Letland en Estland, landen die weten wat een Russische bezetting betekent, en verscheen in de Financial Times.

       Zoals voorzien was, is Poetin met zijn gevolg geland op de militaire luchtbasis van Anchorage, waar hij verwelkomd werd door The Donald in persoon, waarna beiden zich terugtrokken voor de aangekondigde gesprekken over – in de eerste plaats – de oorlog in Oekraïne, waaraan Trump een einde wil maken. Het probleem bij Poetin zit hem in het feit dat ‘Vlad’ sinds zijn aantreden als Russisch president er steeds met de botte bijl is ingevlogen. Eerst liet hij Grosny, de hoofdstad van Tsjetsjenië, plat bombarderen, daarna gebeurde dat in Syrië waar de tegenstanders van de familie Assad met de Russische bommen te maken kregen en later lanceerde hij die aanval op buurland Oekraïne. Daar dacht hij op zes dagen tijd – meer proviand hadden zijn troepen niet bij -  Kiev in te palmen, maar dat mislukte. Erger zelfs – voor Poetin althans – is dat meer dan drie jaar na die aanval in Oekraïne niet verder geraakt is dan zo’n kleine 20% van dat land – bijna zo groot als Frankrijk – te bezetten. Ondertussen is die oorlog Rusland veel geld gaan kosten en gingen de opbrengsten van olie en gas grotendeels verloren voor de Russische samenleving.

--

   Na 2,5 uur palaveren zijn de heren er in  Anchorage niet uit geraakt. Positief was wel dat er verder zal gepraat worden. Wie leeft zal zien

   Vandaag zouden Vlad en Taco elkaar ontmoeten in Alaska. Doet me denken aan dat succesliedje van Bobbejaan Schoepen, ‘De Trappers van Alaska’. Of het allemaal veel zal uit maken is een andere zaak. Wie een ander land binnenvalt en daar een deel van bezet, moet daarvoor niet beloond worden en  heeft geen enkel recht om te eisen daar delen van te mogen annexeren. Om het met Bobbejaan af te maken: ‘Slechts de maan geniet van het vrolijk trapperslied’

      ‘Apple a day, doctor away’ is een bekend gezegde, dat ik reeds jaren dagelijks toepas, in deze tijd van de eigen appelbomen (cox en renet). 2025 is voor het fruit in het algemeen, maar voor appelen en peren in het bijzonder een boerenjaar, althans in onze contreien. Maandagavond was er  zelfs het nieuws dat men in Limburg de grote appeloogst laat persen om er sap van te maken. Ik heb daarvoor een eigen methode, die ik mijn lezers niet wil onthouden. Ik maak er nl gelei van, ‘lek’ zoals wij het hier noemen.

   Was de appelen en snij ze in stukjes. Overgiet ze daarna met water tot ze ondergedompeld zijn. Kook ze gaar en laat ze minstens één nacht in het sap trekken. Voeg er suiker bij (± ¾ kg per kilo sap) en laat ze ongeveer een kwartier goed doorkoken, totdat de gelei opstijft. Vul de potjes en sluit ze af. 

   Onrijpe appelen, zelfs afvallers, genieten de voorkeur. Die hebben nl nog veel pectine, wat rijp fruit niet meer heeft, waardoor de ‘lek’ sneller verstijft. Ik laat er ook de schillen aan, omdat mijn appel- en perenbomen niet bestoven worden.

      In mijn blog van 4 april (‘Het Peter Principe*’) schreef ik al dat Elon Musk zijn al tijdelijke politieke functie van controleur  bij het nieuwe ministerie van management-efficiëntie nog eerder had opgegeven dan eerst gepland, omdat hij – volgens mij - het slachtoffer was geworden van het Peter Principe, dat stelt dat elke werknemer in een hiërarchie stijgt tot hij zijn onbekwaamheid  bereikt. Musk bleek een crack in de businesswereld, maar niet in de politiek.

   Men kan zich zo stilaan afvragen of dat ook niet geldt voor The Donald zelf…

*Laurence J. Peter was een Canadese pedagoog die bij het grote publiek bekend is voor zijn ‘Peter Principle’, beschreven in zijn boek ‘Why everything always goes wrong’.

   Ik kom nog even terug op mijn verhaal over de politieke families. Diegenen die   ik opgaf waren, niet toevallig, allemaal van de Open VLD. Geen wonder dat het die partij niet meer voor de wind gaat. Het fenomeen bestaat echter ook elders.

  Wiens vader was ooit eens directeur van een vakantiecentrum, zijn moeder burgemeester van een Oost-Vlaamse stad en nu voorzitster van een ziekenfonds? Ze zetelde ook jarenlang in de senaat, net zoals trouwens een van zijn grootmoeders. Zijn broer trouwde in volle corona- crisis en vierde zijn trouwfeest op een luxejacht in de haven  van Saint-Tropez, iets wat een doorsnee Belg zich toen hier niet kon veroorloven. En dat zijn er dan allemaal van de ‘partij van de zgz ‘werkman’, ‘La gauche caviar’ is een benaming die haar nu beter past.

   Een Gents advocaat-generaal, die als lid van de examencommissie van de Hoge Raad voor de Justitie examenvragen doorspeelde aan  een deelnemer, niet toevallig de zoon van de afdelingsprocureur in  Brugge en een vrouwelijke rechter in Ieper, krijgt zijn ontslag. Ook die procureur en de dame in Ieper kregen een – zij het mildere – straf, wat ik niet meer dan juist vind.

   Het is alleen te hopen dat dit een alleenstaand geval is en doet me denken aan wat in onze politiek schering en inslag is, waar ook bepaalde families niet weg te denken zijn. De Verhofstadts bv, maar ook De Gucht, Decroo, Declercq en andere Lachaerts. Het verschil met Justitie is wel dat men in de politiek die mensen kan wegstemmen.

   Gisteren stierf Jim Lovell, een vroegere Amerikaanse astronaut, commandant van de Apollo 13, het toestel dat een ontploffing binnenin meemaakte, waardoor het niet meer op de maan geraakte, laat staan weer op de aarde. Jim’s boodschap aan de thuisbasis in Houston: ‘Houston, we have a problem’ werd wereldbekend toen er later ook een film over werd gemaakt met dezelfde titel.

   Diezelfde woorden gebruikten wij ook bij ITS,  de International Trucks Service van DAF-Trucks waar ik toen werkte, als iemands headset het niet meer deed en zijn telefoon uitviel. De collega’s wisten dan meteen dat er iets schortte en wat het was.

   Jim en zijn twee mede-astronauten konden zich redden via de maanlander die ze aan boord hadden. De man werd tenslotte 97!

      Het verschil tussen een specialist en een manager:

-      Een specialist is iemand die veel weet van weinig, steeds meer komt te weten van steeds minder en tenslotte alles weet van niets.

-      Een manager is iemand die weinig weet van veel, steeds minder komt te weten van steeds meer en tenslotte niets weet van alles!

--

   Bovenstaande is maar een grapje, maar als men ziet hoe tegenwoordig over zaken en politiek gediscussieerd wordt, zou men er hier en daar nog iets van kunnen geloven. Heel dat tarievenverhaal bv is één grote klucht, waarvan het einde nog lang niet in het zicht is.

     Morgen, zaterdag, is er weer de jaarlijkse Pride in Antwerpen. Ooit in het leven geroepen om de holebi-gemeenschap een stem te geven, is dat een spektakel geworden waar de doorsnee Vlaming zich stilaan steeds meer aan ergert. Ikzelf heb in mijn leven vrienden en collega’s gehad die homoseksueel waren, maar die daar niet mee te koop liepen.

   Voor mij is homofilie geen ziekte, maar een afwijking van de gewone norm, zoals bv linkshandigheid. Het tegenwerken zou, o.m. volgens sommige zenuwartsen, ongunstige gevolgen kunnen teweeg brengen in de hersenhelften, maar daar houdt het voor mij ook bij op  Dat sommigen daarmee willen uitpakken, o.m. door zich als dragqueen te presenteren – zoals o.m. Sammy Madhi en Koen  Crucke - is gewoon sensatie.

      Gisteren werd de 80^ste verjaardag herdacht van  de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki, en dat betekende ook het einde van WO II.

   De reden om de atoombommen te gooien op Hiroshima en Nagasaki was om een einde te maken aan de oorlog met Japan. Na de Japanse aanval op Pearl Harbour drongen de Amerikanen de Japanners terug, maar dat gebeurde eiland na eiland waarbij de US telkens veel soldaten verloren. De meeste Japanners gaven zich niet over en vochten meestal tot de laatste man. Hoe wreed het ook was, het was het enige alternatief om die oorlog meteen te beëindigen zonder verder verlies van eigen manschappen. Vergeten we trouwens niet dat dit voor de allereerste keer in de geschiedenis gebeurde en men toen het resultaat vooraf niet 100% kon inschatten.

   Volgens een artikel uit Het Financiële Dagblad aan de hand van ene Bertold Nieuwesteeg (ondernemer en opiniemaker), zou een gezinsvakantie naar Bali evenveel CO2-uitstoot hebben als acht jaar verwarmen, douchen en koken thuis! ‘Misschien toch maar beter een treinreis naar Berlijn’, stelt hij voor. ‘Ofwel reizen een label te geven zoals nu al gebeurt bij koelkasten, woningen en ontbijtgranen’.

   Slecht nieuws voor onze wereldreizigers, die al dan niet met pak en zak denken de wereld te moeten gaan ontdekken. Voor het warme weer moet men trouwens tegenwoordig niet meer naar het zuiden. Het is hier al warm genoeg, soms zelf al té warm. Al bij al komen we er hier nog goed vanaf, als men ziet wat er zo allemaal elders gebeurt.

   Er lijkt trouwens dit jaar hier meer fruit te zijn dan de vorige jaren. De eerste verse peren worden al te koop aangeboden en zelf ben ik al begonnen met het maken van appelen- en perenlek. Dat doe ik in de eerste plaats met de afvallers, die meer pectine bevatten.

     Het zijn weer eens de westerse landen die de Palestijnen ter hulp mogen snellen, dat terwijl de buurlanden – meestal Arabieren en andere moslims – de andere kant uitkijken. In het beste geval mogen onze hulpverleners er een tussenlanding maken, zoals in Jordanië en Egypte, maar daar houdt het bij op. Libanon bestaat alleen nog op papier, Syrië herstelt van een halve eeuw Assad-dictatuur en Iran is al gewaarschuwd met enkele ‘Trumpbommen’, terwijl Hamas en Hezbollah, de vroegere Iraanse sterkhouders in Gaza en Libanon, in de touwen liggen.

    En dan zijn er nog de Koerden die zich in oostelijk Syrië versterkt hebben terwijl ze in Turkije hun PKK hebben opgedoekt. Daar heerst Erdogan, de Turkse Poetin die zijn politieke tegenstanders wel niet laat vermoorden, maar ze achter de tralies zet, zodat hij de volgende verkiezingen weer ‘democratisch’ kan winnen.

   Zoals ik al eens meer heb geschreven, vechten ze in het Midden-Oosten al 5.000 jaar en zal dat morgen niet eindigen.

   Inch’Allah!

      In de weekeindeditie van De Tijd stond een interessant interview met voormalig topdiplomaat Frans Van Daele, ooit ambassadeur in de Verenigde Staten en bij de Europese Unie,  maar bij het bredere publiek vooral bekend geworden toen hij bij het aantreden van Flup De Laatste, in 1013, diens kabinetschef werd en vond dat Flup het niet kon. ‘Hij kan het niet’, zei hij toen letterlijk.

   In het interview doet de heer Van Daele nog enkele markante uitspraken. Zo zegt hij dat als Trump ervoor wil zorgen dat de US de wereldmacht blijven en tegelijk de kosten kunnen afschuiven op hun bondgenoten, The Donald aan het scoren is. Als hij ooit de Nobelprijs voor de vrede wil halen, wordt dat een ander verhaal en moeten we eerst wachten op de resultaten in Oekraïne en Gaza. Daar voegt hij nog aan toe dat Oekraïne en Gaza niet met elkaar te vergelijken zijn. Oekraïne is een soeverein land dat we economisch en militair ondersteunen nadat een buitenlandse mogendheid er is binnengevallen. De situatie in Gaza is helermaal anders.

   Zo hoort men het ook eens van een man met ervaring, die trouwens vindt dat de E.U. van Von der Leyen relatief zwak blijft omdat het te verdeeld blijft en het met slechte kaarten nog goed onderhandeld heeft. Vraag is maar of het zo zal blijven.

      Ik ben al lang een fan van Rik Van Cauwelaert, die vroeger in Knack en nu in de weekeindeditie van De Tijd zijn commentaar geeft op de Belgische politiek. Als éminence grise in die materie dwingt hij heel wat respect, ook bij mij die het verder tof vindt dat Rik, net zoals ik, uit de school stapte op zijn zestiende en er toch in  slaagde zijn zin serieus te blijven doen. Meestal ben ik het met hem eens, maar toch niet altijd en overal, zoals blijkt uit zijn column in de weekeindeditie van De Tijd van dit weekeinde. Daarin heeft hij het over de statistieken i.v.m. met de werkzaamheid en de pensioenen in Europa en Belgenland. Die statistieken kloppen wel, maar Rik maakt hier de klassieke fout dat hij alleen de officiële Belgische cijfers van de werkzaamheid noemt ((72,3%), terwijl iedereen hier stilaan weet dat die voor Vlaanderen iets meer dan 76% bedragen, terwijl die in Wallonië en Brussel de 70% niét halen. Dat terwijl het Europese streefdoel de 80% is. Als specialist ter zake weet Rik dat de federale en de regionale cijfers in dit land niet dezelfde zijn. Het zou dan ook geen schande zijn als hij daar duidelijker voor uit zou komen.

--

   Wat in  dit land wel nationaal blijft, zijn het weerbericht en de sport. Wat dit laatste betreft is het een publiek geheim dat minstens 75% van de succesvolle sporters Vlamingen zijn – bij het wielrennen zelfs 95% - maar steeds vermeld worden als Belgen. Laatste in  de rij is ene  Roos Vanotterdijk die bij de wereldkampioenschappen zwemmen in Singapore liefst twee medailles behaalde. Waar is de tijd dat we al blij waren dat er niemand verdronken was (grapje).

      In deze rubriek schrijf ik al enkele jaren dat Vlaanderen beter de logistieke draaischijf kan worden van Noordwest-Europa en niet van de landen van de Club Med, met in  de eerste plaats Frankrijk. Voor wat de energiebevoorrading betreft blijkt dat niet meer te kloppen. Frankrijk kan nl nog steeds rekenen op heel wat van zijn nucleaire centrales. Nederland heeft de gasbevoorrading vanuit Groningen stopgezet, onze milieuactivisten wilden de kernenergie vervangen door gas en hebben die in feite vervangen door niets. Het gevolg daarvan is, dat bijna zo’n 12.000 bedrijven in Nederland nu wachten op een aansluiting op het net. In sommige gebieden, zoals rond Eindhoven – de zgn technologiecluster Brainport* – zal vóór 2035 geen nieuwe aansluiting mogelijk zijn. Wij hier riskeren hetzelfde als we voor onze bevoorrading niet verder op Frankrijk zouden kunnen rekenen. We zullen er vet mee zijn, met de ‘Green Deal’ van Timmerfrans en Ruttte. Hou je open haard maar in orde; hij zal nog van pas komen.

*Metropoolregio Brainport Eindhoven is een  samenwerkingsverband van o.m. ASML, Philips, VDL-Groep en Jumbo Supermarkten.

       N.a.v. de vele partijen die, zowel bij ons als elders, persé een einde willen stellen aan de vreselijke toestanden in Gaza, blijf ik erbij dat Hamas de laatste gijzelaars – dood of levend – moet vrijlaten. Dat zou het Israël van Bibi het laatste excuus ontnemen om de slachtpartijen verder te zetten. Ik zou er zelfs nog een voorwaarde bij willen stellen, nl dat Hamas zichzelf zou opheffen. Zo’n beetje als wat gebeurd is in Turkije, waar de Koerdische PKK dit gedaan heeft. Dit niét doen is alleen maar goed voor de plaatselijke politiek om tweederangsfiguren zoals een Mahdi of ons mateke de indruk te geven dat ze nog meetellen en die Gaza misbruiken voor hun eigen  binnenlandse politiek.

     Bertin Mampaka, een Belgisch-Kongolees politicus die al 21 jaar in het Brussels parlement blijkt te zitten, tegenwoordig voor de MR, is met een origineel idee afgekomen. De man is sinds de verkiezingen van vorig jaar zowaar waarnemend voorzitter van dat parlement geworden en stelt voor het te verhuizen naar het gebouw waarin nu nog even de Senaat zit. Dat laatste is beter gelegen en onderhouden. De oude gebouwen zouden dan verkocht kunnen worden. Sinds hij waarnemend voorzitter is, heeft Mampaka al afstand gedaan van zijn dienstwagen en zijn vergoeding als voorzitter van de Raad van de Franstalige Gemeenschapscommissie. Niet dat de man zo onbaatzuchtig is, want eigenlijk kreeg hij door de twee Brusselse parlementen een dubbele vergoeding en dito dienstwagen, iets wat zijn voorgangers ook al kregen en niét weigerden. We zouden er allemaal eens mee kunnen lachen, maar als het ooit zover komt, moet men wel eerst van Brussel één stadsgewest hebben gemaakt en geen stad én gewest zoals nu laten blijven. Voor wat hoort wat, zou ik zeggen.