'Rien ne va plus'

      Eens ik in Oevel mijn rondleidingsteksten onder de knieën had, maakte ik er ook een Italiaanse versie van. Ik had toen  het geluk dat uitgerekend toen DAF met een eigen vestiging begon in Italië. E.e.a. maakte dat ik overstapte naar Eindhoven, waar de rondleiding in de fabrieken niet te voet gebeurde, zoals in Oevel, maar met een elektrisch treintje, waarop ik gewoon de teksten in 4 talen kon aflezen. Ik maakte er ook een Italiaanse versie van en daarna zelfs een Spaanse, nadat ik op kosten van de zaak Spaans had kunnen bijleren. Dat gaf me het idee om dat ook te doen met andere talen, om te beginnen met Portugees, maar later ook met Deens, Zweeds en Noors. Ik gaf de importeurs uit die landen de Engelse tekst door, zij vertaalden die zodat ik die maar af te lezen had. Tegelijk kocht ik van die talen ‘Teach Yourself Books’, zodat ik ook enig begrip ervan had.  Op een gegeven ogenblik sprak ik zo tien talen, voor mijn werk althans. Vooral de Noren, die buiten Scandinavië nooit hun eigen taal meer hoorden en van mij in Eindhoven een technische uitleg van twee uur in net Noors kregen, waren daarover razend enthousiast.

      Zoals de meeste lezers van mijn rubriek zich wel zullen herinneren werkte ik het grootste deel van mijn carrière bij DAF-Trucks. Die begon halfweg de jaren 1970 in de assen- en cabinefabriek in Oevel/Westerlo, waar ik de bezoekers rondleidde en overzicht had op de kantine. Men vroeg iemand die viertalig was (Nederlands, Frans, Duits en  Engels) en iets  kende van horeca. Ik sprak ook nog Italiaans, na een verblijf van 9 jaar op Sardinië en had daar ook twee jaar een hotel uitgebaat. Ik kreeg de job meteen,  ook al was ik niets technisch en moest ik al die termen nog leren. Ik kreeg daar echter drie maanden voor en maakte er later nog een woordenboekje over (‘DAF-Oevel Technische Vertaald’). Na zo’n vijf jaar verhuisde ik naar DAF’s hoofdzetel in Eindhoven, waar ik vijf jaar later overstapte van de afdeling Bezoeken  naar de Internationale Truck Service, een 24 uursservice die ik bleef doen tot mijn 65^ste.

   De fabriek van DAF in Westerlo bestaat in september 60 jaar en dat gaat gevierd worden. Na al die tijd zijn ze mij daar nog niet vergeten, want ik kreeg een uitnodiging erbij te zijn. Ik ga proberen erbij te zijn.

      The Donald heeft het akkoord met Iran, dat normaal vandaag zou besproken worden in Zwitserland, eergisteren al ondertekend in  Parijs na de top van de E7, dit na een uitgebreid avondmaal in Versailles. Men kan zich dan ook afvragen wat ze vandaag nog gaan vertellen, want ik neem aan dat Iran die ondertekening nog niet gedaan heeft. Enfin, we kunnen alleen maar hopen dat er een positief resultaat uit de bus komt en dat tenminste die Straat van Hormuz weer wordt opengesteld, al is het maar voor 60 dagen moest het toch nog mislopen. Er is nog altijd Israël en Hezbollah, om nog niet over Hamas te beginnen.

   Zoals ik al eens meer heb opgemerkt werkt Trump zo’n beetje zoals onze vroegere Belgische premier Achiel Van Acker – ‘Aziel Zarbon’ voor de kenners - met zijn fameuze uitspraak: ‘J’agis et puis je réfléchis’.

      Het zou deze week nog even spannend kunnen worden. Er was de vergadering van de G7. Vrijdag is er de bijeenkomst in Zwitserland voor de ondertekening van een mogelijk staakt-het-vuren in het Midden-Oosten en zaterdag komt de Arizona-kern samen om de aanslepende begrotingsdossiers te deblokkeren.

   Dat laatste is nodig voor de nieuwe geplande saneringsronde, nu blijkt dat de geplande besparing van 7 miljard euro niet zal volstaan en het minstens 10 miljard zou kunnen worden. De harde deadline is half oktober, wanneer de begroting voor volgend jaar bij Europa moet zijn ingediend.

   Volgens ingewijden is het uitkijken naar Georges-Louis Bouchez, die zoals steeds blijft moeilijk doen. Ik begrijp niet waar de andere federale regeringspartijen zich druk over maken. Bouchez zal Arizona niet laten vallen, nu alle recente peilingen uitwijzen dat zijn partij er bij de volgende verkiezingen niet meer bij zal zijn

   Voor de zaak van de zgz oorlog tussen Iran en de US is het afwachten wat er op vrijdag en  daarna nog afgesproken  wordt. Zolang Israël bij die besprekingen niet betrokken wordt, heeft het geen zin met die besprekingen verder te gaan.

   Hetzelfde geldt voor de Belgische politiek. Zolang de partijen die sinds de eeuwwisseling aan de macht waren niet bereid zijn, daar daadwerkelijk iets aan te doen, zal er in dit land niets veranderen. Met of zonder N-VA, die daar tijdens de regering Michel ook bij betrokken was.

      Er zou dan toch een akkoord zijn tussen de VS en Iran voor een staakt-het-vuren van 60 dagen, waarbij de straat van Hormuz weer vrij zou komen en Iran zich ertoe zou verplichten af te zien van kernwapens. Dat akkoord, het 40ste voorstel al van The Donald, zou deze vrijdag in Zwitserland worden ondertekend door Iran en de VS, maar nog niet door Israël. ‘Eerst zien’, zei de blinde…

--

  Ook wat de financiële toestand van België betreft, zal er nog e.e.a. dienen te worden uitgeklaard. Wie moeten we nog geloven? Ikzelf hou het bij Christine Lagarde van het Europees Monetair Fonds, Pierre Wunsch van de Belgische Nationale Bank en Paul D’Hoore van VTM. Al de rest is platte politiek.

--

   Ondertussen blijft men tegen alles en nog wat op straat komen en staken. Alsof dat iets zal helpen…

      De Amerikaanse dominantie in de wereldwijde populaire cultuur lijkt voorbij. Het land controleert nog altijd een groot deel van de entertainmentsector en raapt zo een groot deel van de winsten op. Maar op de inhoud heeft het zijn greep verloren, en daarmee ook de culturele aantrekkingskracht die jarenlang miljoenen luisteraars, kijkers en gamers naar Amerikaanse waarden en ideeën lokte. Andere landen haasten zich om dat gat op te vullen, van Brazilië in de muziek tot Zuid-Korea op tv en China in gaming. Alle ogen zijn nu gericht op de VS voor het WK. Maar het is nu een tanende macht geworden in het nieuw spel van soft power.

  Voor de rest gebeurt er weinig of niets in de wereldpolitiek. Van de deal US-Iran komt voorlopig niets in huis en dat zal wel zo duren tot men Israël erbij betrekt of gewoon uitsluit voor verdere onderhandelingen. Ondertussen moet The Donald zich voor zijn 80^ste verjaardag troosten met een primitief kooigevecht, een soort Vlaamse kermis van 50 jaar geleden…

*Uit The Economist van 13 dezer.

   De Tijd van het weekeinde schrijft over de allerlaatste peiling dat het Vlaams Belang weer groter is dan de N-VA. Dat klopt niet helemaal, daar de krant die peiling van Het Laatste Nieuws en de VTM vergelijkt met die van  De Standaard en de VRT. Het VB was al groter in een vorige peiling van Het Laatste Nieuws.

   Of het allemaal veel uit zal maken blijft een groot vraagteken. In deze laatste stemming krijgt het VB 26,6% van  de bevraagden en de N-VA 22,3%. Dat betekent dat de twee Vlaams-nationale partijen samen zelfs geen meerderheid zouden halen, mochten er nu verkiezingen zijn en ze zouden willen samenwerken. Het blijft dus huilen met de pet op.

   Niet dat de andere partijen het beter doen. Groen haalt nog net 7% en Anders 6,9%, met 12,6% voor CD&V en 12, 9% voor Vooruit. En dat alles met een  begrotingstekort dat vreselijk onderschat wordt en volgens Pierre Wunsch, de gouverneur van de Nationale Bank, wel eens het dubbele zou kunnen worden van wat Bart De Wever denkt. 14 miljard i.pl.v. 7…

--

   Vandaag, 14 juni, is het de verjaardag van The Donald. Hij deelt die dag met mijn achterkleindochter Jante die 78 jaar jonger is. Bij ons in de familie geen unicum, want ondergetekende deelt zijn verjaardag, 6 februari, met niemand minder dan Ronald Reagan, de man die samen met Gorbatshov, Walesa en Paus Johannes-Paulus II een einde maakte aan de Koude Oorlog.

      Volgens de allerlaatste peiling, de tweede na de verkiezingen van 9 juni 2024, blijft het Vlaams Belang de grootste in Vlaanderen. De N-VA betaalt hiermede haar verlies van de eerste plaats als mogelijk redder van België, niet van Vlaanderen. Zeker na de bekendmaking van het interview van De Wever met Wim De Vilder in 2020, dat 5 jaar geheim moest blijven en waarbij Bart vertelde dat hij nooit met het VB zou samenwerken, moeten de Vlaams-nationalisten niet meer overtuigd worden voor de N-VA te stemmen. Vlaanderen mag zijn onafhankelijkheid vergeten en zal in Europa de enige meerderheid blijven die het niet voor het zeggen zal hebben in eigen land. Verder dan een soort confederalisme zal het nooit worden.

      In ’t Pallieterke van deze week staat een boekbespreking van Karim Van Overmeire, zelf auteur van ‘De Guldensporenslag’, over ‘Het Verhaal van Brabant’ van  VRT-journalist Luc Pauwels. Enfin, ‘boekbespreking’ is volgens Van Overmeire niet het juiste woord, want Pauwels vindt het zelf een uit de hand gelopen grap, waarbij feiten en fictie vermengd werden. Pauwels blijkt wél gelijk te hebben als hij schrijft dat Brabant te weinig aan bod kwam in ‘Het Verhaal van Vlaanderen‘ van Tom (d) Waes.

   De naam van Vlaanderen  wordt al eeuwenlang misbruikt om een groter gebied aan te duiden dan het historische graafschap. Van Overmeire verwijst daarbij naar Hendrik Conscience, een Antwerpenaar en dus een Brabander. Ik zou er daar nog enkele Brabanders willen aan toevoegen: Rubens, Van Dijck, de gebroeders van Eyck (uit Arendonk) om de Breugels niet te vergeten. En dan is er nog die ‘Van’ Beethoven, de achterkleinzoon van een bakker uit Mechelen, die de dag van vandaag hier en daar een Duitser wordt genoemd, maar beter zou omschreven worden als een Duitstalige Brabander. Als grootvader Louis zijn muzikale carrière niet beëindigd had in Bonn, maar ergens in het toenmalige hertogdom Brabant, was Ludwig een Vlaamstalige geweest (maar zou hij ook niet in  Wenen zijn geraakt).

    Brabant wordt in ‘Het Verhaal van Vlaanderen’ inderdaad tekort gedaan. Het strekte zich ooit uit van ’s Hertogenbos tot en met de stad Brussel en profiteerde op alle gebied mee van de Bourgondiërs en de Habsburgers.

   Dat sluiten en verbreken van wapenstilstanden in het Midden-Oosten lijkt steeds meer op een welles-nietes zottekensspel. De ene doet niets en de andere doet niets, en elke uitspraak brengt een andere voort. Elke dag zegt men de die oorlog snel voorbij zal zijn, om dan binnen de 24 uur weer ergens te bombarderen en dit langs beide zijden.

   Heel dit zottekensspel wordt dan nog doorkruist door de wereldkampioenschappen voetval die dit jaar in heel Noord-Amerika plaats vinden, zowel in  Canada, Mexico als in The States. Dat WK wordt voor het eerst met 48 ploegen gespeeld in 104 wedstrijden. De supporters van Iran en een vijftal Afrikaanse landen mogen van de Trumpadministratie de US niet in en de spelers van Iran mogen er alleen komen om te voetballen. Slapen moeten ze in Mexico.

  Ik heb zo het idee dat we de volgende dagen en  weken nog e.e.a. gaan meemaken…

--

   Tenslotte toch nog iets positiefs:

  ‘ Goede voetballers spelen altijd alsof ze 0-1 achter staan’.

Die uitspraak komt niet van een ‘deskundige’, maar van Jos Wilmots zaliger gedachtenis, in een vroeger leven prof Germaanse Filologie aan de ULeuven!

      Ik kom nog maar eens terug op mijn artikels over de creatieve destructie, dit keer n.a.v. een column van Ive Marx, hoogleraar  aan de UAntwerpen, vooral geïnteresseerd in de opleiding sociaal-economische wetenschappen, in De Standaard van gisteren. Daarin schrijft hij ‘dat het Vlaamse belastinggeld Volvo Gent moet helpen om de strijd nog even aan te kunnen met een Slovaakse rivaal. We weten allemaal hoe het zal aflopen. Allicht kun je die 119 miljoen euro beter uitgeven aan echte palliatieve zorg.’

   Marx noemt die politiek ‘De Wallonisering van Vlaanderen’ en verwijst daarbij naar de miljoenen die Wallonië decennialang in Caterpillar heeft gestoken om de firma daarna toch kwijt te spelen. Zo hoort men het ook eens van iemand anders, en niet de eerste de beste. Marx is regelmatig te gast in allerlei VRT-praatprogramma’s.

      Vake Diependaele wil  119 miljoen euro vrijmaken om Volvo Gent te redden en gaat daarmee in tegen de algemene tendens om zoiets niet (meer) te doen. Remember Opel Antwerpen, Ford Genk en VW/Audi, waar extra geld er tegenaan smijten niets heeft uitgehaald, tenzij dat uitstel afstel werd.

   Zoals ik reeds schreef in mijn blog van 8 mei van dit jaar, hebben de automontagefabrieken in ons land hun tijd gehad en moeten ze vervangen worden door nieuwe, bij voorkeur technologische industrieën met digitale infrastructuur, waarbij radicale innovaties oude technologieën, bedrijven en productieprocessen vervangen. We kunnen alleen maar hopen dat het project om het Noord-Brabantse ASML, dat reeds samenwerkt met o.m. het Leuvense Imec, een vervolg zal krijgen in de regio Turnhout.

    Na de naamsverandering van ‘Nieuwe VLD’ in ‘Anders’, blijkt nu ook de liberale vakbond van naam te zijn veranderd. I.pl.v. ACLVB (Algemene Centrale der Liberale Vakbonden) heet die voortaan ‘Synova’ , wat dat ook moge betekenen. Feit is dat onze Vlaamse liberalen schrik lijken te hebben van hun eigen schaduw.  Van wat zij er sinds Verhofstadt I van gebakken hebben is dan ook niets om fier over te zijn. Het is nu wel ‘Anders’, maar niet beter.

--

  En dan nog dit:

   In mijn commentaar verwijs ik al jaren naar Zwitserland als voorbeeld van een confederatie, waarbij elk kanton (bij ons zou dat elk gewest zijn) verantwoordelijk is voor zijn eigen begroting en dus de tering naar de nering moet zetten.

  In de Financial Times stond daarover een artikel van een zekere Gillian Tett, columnist en decaan van Kings College van de universiteit van Cambridge. De man schrijft daarin dat Zwitserland met zijn kantonnale begrotingen toont dat kiezers  - als ze begrijpen hoe inkomsten worden gegenereerd en uitgegeven, én daarover kunnen stemmen – geneigd zijn voorzichtiger te worden en streven naar een schuld die onder controle blijft.

   Daar kunnen we in dit landje alleen maar van dromen…

--

      In schrijf al enkele jaren in mijn  blogs dat die Fédération Bruxelles-Wallonie een ongrondwettelijk gedrocht is, een overbodig gewest zonder inkomsten dat elk jaar misschien wel miljarden kost. Daar het niet in de Grondwet staat, kan het met een eenvoudige meerderheid opgedoekt worden en hoeft men daarvoor niet op een staatshervorming te wachten. Waarom gebeurt dit niet, zeker nu het Franstalig Onderwijs moet besparen en daarvoor op straat komt? Dit terwijl men het vrijgekomen geld nu zou kunnen gebruiken om datzelfde  onderwijs te steunen, wat in Vlaanderen al decennia geleden gebeurd is.

   Zelfs in mijn lijfblad, ’t Pallieterke, heeft het geduurd tot het nummer van 4 juni 2026 alvorens daar één woord over gepubliceerd werd. En dat gebeurde dan nog via een uitspraak van Thomas Derminne (PS), die het een ‘wankele constructie’ noemt.

      De staking van een deel van de Skeyes-luctverkeersleiders liet nog eens zien hoe in gewikkeld dit landje is.De stakers waren hoofdzakelijk uit Luik en Charleroi en die staakten omdat ze straks naar Namen zouden moeten gaan werken. Dat was vooraf afgesproken en ze zouden er niet minder voor betaald worden, integendeel zelfs. Nu komen ze ook naar Zaventem. Het resultaat was echter ook de luchthaven van Zaventem, waar officieel niet gestaakt werd, moest worden stilgelegd omdat er geen  verkeersveiligheid meer was over het hele Belgische luchtruim

      Gisteren was er in Brussel nog maar eens een grote, zelfs gewelddadige betoging, dit keer van het Franstalig onderwijs, o.w.v. de plannen van Arizona om ook in dat onderwijs serieus te besparen. Zoals ik in mijn blogs al meermaals geschreven heb, valt dat Franstalig onderwijs onder de fameuze ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’, wat onwettelijk is en heeft ze – net als Cultuur daar – daarom geen eigen inkomsten, Het simpelste zou zijn – wat ik ook reeds meermaals heb geschreven – dat men die Fédération opdoekt en het Franstalige Onderwijs en Cultuur onderbrengt in respectievelijk het Waals- en het Brussels Gewest, zoals Vlaanderen dat reeds decennia geleden gedaan heeft, maar dat is blijkbaar te simpel. De Franstaligen hebben blijkbaar in dit land geen geld genoeg voor hun onderwijs, maar wél voor een overbodig gewest. De mandaten, weet je wel…

   Geen drie jaar nadat de Europese Chips Act van kracht werd, stelde de Europese Commissie gisteren al een tweede versie voor. E.e.a. heeft te maken met de AI-opmars en de wereldwijde geopolitieke rivaliteit.

    Microchips zijn de bouwstenen van de digitale economie en zijn onmisbaar geworden voor alles en nog wat. Slechts 10% ervan wordt vandaag de dag in Europa geproduceerd. Wat hier wél gebeurt, is dat de lithografiemachines, waarmee die chips gemaakt worden, wél in Europa geproduceerd worden en nog wel vlak bij ons, in het Noord-Brabantse Veldhoven op 15 km van Turnhout, bij ASML, waarover ik al enkele blogs heb geschreven. Meer nog: ASML heeft nog steeds een quasi-wereldmonopolie, levert haar productie aan megabedrijven zoals TSMC, Nvidia en  Samsung. Het is dé wereldleider in het maken van chipmachines.

   In Veldhoven werken momenteel al zo’n 800 Kempenaars van bij ons en dat zouden er nog veel meer kunnen worden, mochten de uitbreidingsplannen naar Turnhout  en/of Arendonk werkelijkheid worden. ASML is trouwens nu al Vlaamser dan men zou denken. Het werkt al vele jaren samen met Imec, het Leuvense chiponderzoekcentrum, dat ook al wereldvermaard is en dat onderzoeken verricht voor bedrijven van over de hele wereld.

   Hét probleem met dit België is, zoals econoom Geert Noels het stelt, dat iedereen zo stilaan klant wordt van de staat: de uitkeringsgerechtigde, de ambtenaar, de subsidieontvanger, de gepensioneerde. Op die manier gaat onze welvaart op de langere termijn verloren. Ofwel blijven we zo voortdoen tot de rentesneeuwbal ons verplettert, ofwel worden we straks door het IMF behandeld zoals Griekenland ooit is overkomen.

   Ofwel doen we er iets aan en schaffen we bv alle btw-uitzonderingen af, enkele sociale voorzieningen inbegrepen, voeren we een strengere fraudeaanpak in bij de zgz langdurige zieken, die dat allemaal niet zijn. Zijn we wat strenger voor schijnzelfstandigen en gebruiken we AI in de eerste plaats om belastingontduikingen op te sporen. En zo zijn er nog heel wat verbeteringen waar momenteel geen  gebruik van wordt gemaakt.

   Als er niets gebeurt wordt België een Wallonië in het groot en dan hebben we het nog niet gehad over Broekzele…