Onze Kongo / Notre Congo

     Het is niet de eerste keer dat ik erover schrijf en het zal ook niet de laatste keer zijn,  maar ik blijf niet begrijpen waarom men die Brusselse zes politiezones niet meteen tot één herleid, terwijl dat is afgesproken en  men daarvoor niet eens een 2/3 meerderheid nodig heeft. Het zou, bij manier van spreken, vandaag nog kunnen. Maar het gebeurt niet.

   In anderhalf jaar vonden in Brussel meer dan 170 schietpartijen plaats. Die gebeuren hoofdzakelijk in een vijftal gemeenten. Daarbuiten zijn er nog evenveel waar af en toe iets dergelijks gebeurt. In de resterende gemeenten gebeurt bijna niets en zitten de plaatselijke agenten in hun neus te peuteren, terwijl er enkele kilometer verder geschoten wordt en men daarvoor het leger ter hulp vraagt, soldaten die daarvoor niet zijn opgeleid. Te gek om los te lopen, zeker in een stad die denkt de navel van de westerse wereld te zijn.

   Brussel moet niet meteen meer politieagenten hebben, ze moet degenen die nu beschikbaar zijn inzetten waar ze nodig zijn.

    De VS hebben momenteel een staatsschuld van 40.000 miljard dollar. Dat is een verdubbeling op minder dan 10 jaar. De Amerikaanse Minister zonder Financiën denkt dat probleem te milderen door meer schulden aan te gaan met kortere looptijden waarop de rente lager is. En laat zoiets nu de oorzaak zijn geweest van het faillissement van onze Dexia-bank. Nu is België natuurlijk nog geen VS, al lijkt met het eigengereide beleid van The Donald daar alles mogelijk.

--

   Het wordt trouwens uitkijken naar wat onze federale regering zal uitspoken met háár begrotingstekort, het hoogste van de hele eurozone, dat tegen 2029 zonder ingrepen zal oplopen tot 5,8% van het bruto binnenlands product (bbp). België zit qua groei aan de staart in Europa, al is dat ook niet direct een ramp. Doe er 0,1 procentpunt bij en we zitten  weer in de middenmoot, samen met Portugal, Spanje en Griekenland, die het allemaal al hebben  meegemaakt en er voorlopig zelfs iets beter voor staan.

       Mijn ‘Sterk Verhaal’ van 15 dezer over die vliegtuigcrash van een Belgische legervliegtuig in Kongo in 1960, lijkt wel een eigen  leven te zijn gaan leiden, waarbij niet alleen wielrenner Marcel Indekeu verongelukte, maar ook Albert Meeuwssen uit Kasterlee die begraven ligt op dezelfde begraafplaats als mijn echtgenote, op 300 meter van ons huis. Ik heb dit doorgegeven aan de communicatiedienst van de gemeente, waar men e.e.a. gaat uitzoeken. Ondertussen is gebleken dat er destijds bij de vliegtuigcrash in Kongo nóg een Kastelaar betrokken was, die de ramp gelukkig wél heeft overleefd omdat hij net vóór het vertrek dringend naar ’t toilet moest en daarna met een tweede toestel kon vertrekken. Die dringende sanitaire stop redde zijn leven!

--

   Op 18 dezer overleed in Brugge Arno Schicht, algemeen directeur  DAF-Trucks Oevel/Westerlo in de jaren 1970 toen ik er gewerkt heb. Geboren in Almelo (Nederland), maar in Vlaanderen blijven wonen. Een gedistingeerd man met heel wat eretekens, zowel in Nederland als in België. Hij werd 93 en zal er dus niet bij zijn als ‘zijn’ DAF/Westerlo straks het 60-jarig bestaan van het bedrijf zal vieren, waaraan hij meer dan zijn steentje heeft toe bijgedragen.

     Er is nogal wat te doen over een nieuwe aanpak van de reclame bij het drinken van alcohol. Daar waar men  het vroeger had over alcoholgebruik, wordt dat nu alcoholmisbruik. Waarbij men wil komen om de mensen aan te raden helemaal géén alcohol meer te drinken. Voor een gewoonte die bij ons reeds een paar duizend jaar bestaat, is dat een straffe beslissing. Ik zou het eerder houden op ‘regelmatig, maar matig’. Voor wie het gewend is af en toe wat alcohol te drinken is het plots ermee stoppen niet altijd de oplossing. Dat beetje alcohol drinken zorgt er nl voor dat de aders iets worden uitgezet, waardoor men minder risico neemt op verstopping van aders en zo op hart- en bloedvatenziektes, die ook voorkomen bij roken, in dat geval niet door de nicotine maar door de teer die de luchtblaasjes rond de longen verstoppen, iets waaraan men niets kan verhelpen.

      Bij de verkiezingen van juni 2024 was er de hoop dat de twee Vlaams-nationale partijen de meerderheid in het eigen parlement zouden behalen. Die hoop was er nadat de laatste peilingen steeds een meerderheid  hadden laten zien, met het VB als grootste partij van Vlaanderen. Het was dan ook een grote ontgoocheling toen bleek dat dit niet het geval was en dat ze niet alleen twee zetels tekort kwamen voor die meerderheid, maar dat de N-VA in extremis toch weer de grootste Vlaamse partij werd. Dat gaf Bart De Wever het excuus dat hij met het VB alleen geen Vlaamse meerderheid had en er een derde partij nodig was. Daar alle andere partijen het VB boycotten, viel die uit de boot. En daar hield het niet bij op, toen bleek dat dezelfde De Wever al in 2020 in  een interview met VRT-reporter Wim De Vilder gezegd had nooit met het VB te zullen  samenwerken. Op dat gesprek was er een  embargo van 5 jaar zodat het pas bekend werd ná de verkiezingen van 2024.

   Sindsdien mag Vlaanderen het vergeten om zelfstandiger te worden, zeker voor de mensen van mijn generatie (ik ben ondertussen een overgrootvaer van 86). Ik ben trouwens niet de eerste die op dat vlak heeft afgehaakt. Denk maar aan mijn vriend Luc Dhondt die stopte met ‘Vlaanderen Vlagt Verder’. Ik ga niet stoppen met mijn dagelijkse blog op SeniorenNet en mijn brieven naar ’t Pallieterke, mijn lijfblad sinds 1957, maar alle andere Vlaamse feestelijkheden en abonnementen zijn niet meer aan mij besteed.  

‘O land van roem en rouwe, van liefd’ en lijdensnood, gij wordt nooit vrij noch groot (vrij naar Cyriel Verschaeve)

      Het ook zo genoemde ‘Brussels Effect’, waarbij de hele wereld naar de E.U. keek, lijkt wel definitief voorbij te zijn. De VS en China geven steeds meer de toon aan, al is dat voor China eerder in de eerste plaats voor het eigen binnenlands gebruik. Een voorbeeld is de eigen Chinese ontwikkeling van de DUV-lithograaf waarmee men halfgeleiderchips vervaardigt, als binnenlands alternatief voor de meer geëvolueerde EUV-lithografen die het Noord-Brabantse ASML als enige op de wereld maakt. Een alternatief voor de Nederlandse EUV-technologie blijft in China, gelukkig maar, nog jaren verwijderd. Het is eerder een poging van Chinese zelfredzaamheid. Voor de E.U. komt het er echter op aan een vervolg ter breien aan  de Chips Act van 2023 of we gaan hopeloos achter lopen.

  Wie leeft, zal zien.

 --

 En dan nog dit:

 Tijdens het voorbij weekeinde waren er in Brussel vijf schietincidenten, waarvan één met oorlogswapens. Minister Quintin (MR) van Veiligheid en Binnenlandse Zaken gaat daar iets aan doen en Brussel extra geld geven. Dat terwijl de federale meerderheid al beslist heeft de zes (in werkelijkheid zeven) politiezones te herleiden tot één, waardoor men efficiënter werken kan zoals in alle grote wereldsteden. Maar dat gebeurt niet, ondanks het feit dat daar geen twee-derde meerderheid voor nodig is…

  --

En dan nog dit:

 Tijdens het voorbij weekeinde waren er in Brussel vijf schietincidenten, waarvan één met oorlogswapens. Minister Quintin (MR) van Veiligheid en Binnenlandse Zaken gaat daar iets aan doen en Brussel extra geld geven. Dat terwijl de federale meerderheid al beslist heeft de zes (in werkelijkheid zeven) politiezones te herleiden tot één, waardoor men efficiënter werken kan zoals in alle grote wereldsteden. Maar dat gebeurt niet, ondanks het feit dat daar geen twee-derde meerderheid voor nodig is…

         En hiermee zitten we in de laatste week van de Grote Vakantie en kan de regering De Wever eens tonen wat ze nog waard is op het gebied van het in orde brengen van de Belgische begroting, waarvoor straks nog eens 10 miljard extra zal moeten gevonden worden. Daarmee zal het trouwens niet ophouden, al zal men waarschijnlijk moeten wachten tot na de volgende verkiezingen omdat voor verschillende hervormingen  een twee-derde meerderheid nodig is, welke men nu niet heeft.

   Wat men wél al kan doen is die zes (eigenlijk  zeven) Brusselse politiezones herleiden tot één, waarover al een akkoord is, zodat men de criminaliteit in Hellhole City eindelijk eens grondig aanpakkern kan. Wat theoretisch ook nog zou kunnen met een normale meerderheid, is het opdoeken van  de Fédération Bruxelles-Wallonie, die grondwettelijk niet bestaat, geen inkomsten heeft, maar wel de prijs van een extra gewest heeft. De materies die die Fédération beheert, Onderwijs en Cultuur, kunnen dan  worden ondergebracht in het Brusselse en Waalse gewest, zoals Vlaanderen dat al decennia geleden heeft gedaan in het eigen gewest.

   In ‘t Pallieterke van 20 augustus breekt Alain Grootaers terecht een lans voor de goede uitspraak van Spaanse plaats- en eigennamen die bij de VRT-nieuwsankers op zijn Frans worden uitgesproken. Dat gebeurt trouwens niet alleen bij de dubbelklanken, maar ook bij de dubbele Spaanse medeklinkers, ‘ll’ en ‘rr’. Men  heeft het, zowel op de VRT-radio als op de Tv steeds over de stad Sevilla, ‘Sevija’ i.pl.v. ‘Sevilja’. (ll wordt in het Spaans uitgesproken als lj). Raar genoeg doet men het bij de VRT niét  als het over bv etenswaren gaat en wordt de bekende Spaanse visschotel paella wel degelijk op zijn Spaans – dus ‘pa-elja’ uitgesproken. In ’t kort: men spreekt die Spaanse namen uit op zijn Frans. Dat hoeft zo niet te zijn. Als we voor vreemde plaatsnamen geen  eigen  Nederlandstalige vertaling hebben (zoals bv in Italië voor Milaan, Rome en Napels), dan moet men de plaatselijke uitspraak gebruiken. Voor Ceuta wordt het dan  trouwens ook geen Sé-uta, maar Sé-oeta. Het Spaans kent onze ‘u’ niet.

   Het is niet omdat Ben Crabbé bij ‘Blokken’ smelt voor het Frans dat heel de nieuwsdienst hem daarin moet volgen.

      Het Palestijnse volk, waarover dezer dagen zoveel te doen is, blijkt vroeger nooit bestaan te hebben. De naam zou een uitvinding geweest zijn van de KGB, de geheime dienst van de Sovjet Unie, in 1964. Zelfs Yasser Arafat wist niet eens dat hij een Palestijn was. Dat hij de Nobelprijs voor de vrede kreeg had alleen te maken met de politiek en niet met enige bekwaamheid van Arafat zelf. Er is tot nu toe bij mijn weten geen enkele moslim die een Nobelprijs heeft gehaald buiten die voor de Vrede, die trouwens niet in Zweden, Nobels thuisland, maar in Noorwegen wordt uitgekeerd.

   Op Stingray Classica, de zender met klassieke muziek 24 op 24 uur, speelt er af en toe, onder de naam ‘Coming Home’ (Telenet nr 50), een documentaire over het ontstaan van het Joodse Nationaal Orkest dat eerst onder de naam ‘Palestijns Orkest’ bestond. Dat was in 1936 toen de Nazi’s reeds de lakens uitdeelden in Duitsland.

   De reden waarom België er niet in slaagt haar staatsschuld en begrotingstekort onder controle te krijgen en alles duurder blijft worden, is omdat wij hier een reeks toestanden kennen die uniek zijn en men bijna nergens anders vindt. Een overzicht dat ik reeds enkele jaren bij hou:

 -           De automatische index (bestaat ook in Luxemburg, Malta en Cyprus, maar die kunnen we bezwaarlijk echte landen noemen).

-           De vastgelegde koopjesperiodes, met daaraan verbonden de sperperiode en de koppelverkoop.

-           De kiesplicht voor het federaal en Europees niveau (samen met Griekenland en Luxemburg).

-           Het bestaan van een kabinet voor elke minister, zowel federaal als regionaal. In een normaal land heeft alleen de eerste minister een kabinet. Bij ons zijn er zelfs burgemeesters die er een hebben.

-           Het bestaan van een alternatieve gewestelijke regering, de Fédération Bruxelles-Wallonie, (zgz de Franse Gemeenschap), die grondwettelijk niet eens bestaat, geen eigen inkomsten heeft maar wel een extra minister-president, een regering en een parlement die allemaal door de federale staat betaald worden.

-           Het recupereren van feestdagen die tijdens het weekeinde vallen.

-           Het verbod van opkomst voor onafhankelijken bij sociale- of bedrijfsverkiezingen (zoals bv de ondernemingsraden). Hier moet men daarvoor gesyndikeerd zijn .

-           Het cordon sanitair rond een politieke partij, die echter wel mag meedoen aan verkiezingen en zelfs subsidies krijgt in verhouding tot het aantal stemmen dat ze haalt, maar daar houdt het bij op.

-           De bedrijfswagens. Een vorm van gelegaliseerde belastingontduiking. Nergens rijden er percentsgewijs meer en dit als compensatie voor loonsverhogingen die men niet geven kan wegens allerlei akkoorden tussen werkgevers en vakbonden i.v.m. de index en de loonnorm, het risico van verhoogde belastingen (we hebben al de hoogste ter wereld) en het verlies van concurrentiekracht  t.o.v. de buurlanden, volgens de loonwet van 1996..

-           Het afschaffen van de Rijkswacht, wat in geen enkel ander Europees land gebeurd is (gendarmes, marechaussees, guardia civil en carabinieri zijn blijven bestaan), waardoor bij rampen en aanslagen bij ons geen Plan B meer voorhanden is, ook al omdat de dienstplicht eveneens werd afgeschaft.

-           De nationale sociale loonakkoorden (elders bestaan die ook, maar zijn ze sectoraal).

-           Het uitbetalen van de werkloosheidsvergoedingen via de vakbonden aan hun leden, niettegenstaande een Nationale Hulpkas die hetzelfde doet voor de niet gesyndikeerde leden,

-           Nog zoiets: Het Noordzeestrand is Vlaams, de zee blijft echter Belgische federale materie, waardoor de windparken (en de mosselen die in zee gekweekt worden) Belgisch zijn, niet Vlaams.

   En dan zijn er mensen die verwonderd zijn als een invloedrijk weekblad zoals The Economist (één miljoen exemplaren per week!) ooit schreef dat dit land nooit meer zou worden uitgevonden.

  België telt ±11 miljoen inwoners en wordt bestuurd door zes regeringen en evenveel parlementen. Brussel is nog complexer. De stad heeft een regering, een parlement, 19 gemeenten, officieel zes, maar in werkelijkheid zeven afzonderlijke politiezones en 33 intercommunales. In totaal telt Brussel met ± een miljoen inwoners 166 ministers, burgemeesters en gemeenteraadsleden, meer dan Berlijn en Parijs samen.

   België maakt van wanorde een politiek instrument. Dit complex politiek systeem stelt de politici in staat om hun kiezers vast te binden door middelen, vriendjespolitiek en overheidscontracten te verzamelen en te herverdelen.

   België heeft : 

- 18 nationale ministers en staatssecretarissen

- 36 regionale ministers

- 7 Ministers van de Franse Gemeenschap, de zgz ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’, die niet eens  in de Grondwet staat en geen eigen inkomsten heeft.

- 4 Ministers van de Duitstalige Oostelijke Gemeenten

- 210 federale parlementariërs en senatoren

- 89 Brusselse regionale parlementariërs

- 75 Waalse regionale parlementariërs

- 124 Nederlandstalige regionale parlementariërs - 94 parlementariërs uit de Franse Gemeenschap (wat een afwijking is in de denominatie!)

- 25 regionale parlementariërs

- 5 leden van de Franstalige Gemeenschapscommissie Brussel

- 5 leden van het Brusselse intercommunautaire comité

- 4 leden van de Nederlandstalige gemeenschapscommissie van Brussel - 10 provinciegouverneurs

- 60 MPP’s leden van provinciaal parlement

- 574 provincieraadsleden

- 8.878 Waalse gemeentelijke verkozen ambtenaren

- 1.128 verkozen gemeenteraadsleden in Brussel

- 12.450 gemeentelijke verkozenen in Vlaanderen

Dit zijn 23.778 politieke mandaten verdeeld in België.

Dus één gekozen ambtenaar voor ongeveer 500 Belgen.

M.a.w. 2 verkozenen per 1.000 inwoners.

   België is een uniek land dat nooit meer zal worden uitgevonden (dixit The Economist). En dan heb ik er het aantal Saksen-Coburgers nog niet eens bij gehaald, dat zopas weer officieel met één exemplaar is toegenomen…

Wordt vervolgd…

Take one fresh and tender kiss. Add one stolen night of bliss. One girl, one boy. some grief, some joy’.

Memories are made of this.

‘Don’t forget a small moonbeam. Fold it lightly with a dream. Your lips and mine, two sips of wine’.

Memories are made of this.

‘Then add the wedding bells. One house where lovers dwell. Three little kids for the flavor. Stir carefully through the days. See how the flavour stays. These are the dreams you will savor. With his blessings from above, serve it generously with love. One man, one wife, one love through life.’

Memories are made of this.

   *Bovenstaande was een hit van Dean Martin, gezongen op de muziek van Freddy Quinn’s ‘Heimweh’.

  In mijn blog van 16 dezer maakte ik een fout, toen ik schreef dat de werken aan Eindhoven Airport al voorbij waren. Die moeten nog beginnen, net zoals die in Charleroi. Het doet me denken aan mijn collegetijd, toen ik nog wel eens onder een huiswerk durfde schrijven ‘Missen is menselijk’. Tot een leraar er bij voegde: ‘Maar opletten is plicht’.

--

   De Hoge Venen gaan ze van naam veranderen. Het worden nu De Hoge Vlammen!

--

   The Donald gaat de gezamenlijke militaire oefeningen met Zuid-Korea, die jaarlijks plaats vinden, dit jaar reduceren om Kim Jong Oen, de dictator van Noord-Korea, waarmee hij goed zou overeenkomen, te plezieren…

      Na een derde hittegolf in Ukkel, een vierde in onze Kempen, lijken we op weg naar een week normaal zomerweer. Daarbij hoort een gedichtje.

   ‘Little drops of water, little grains of sand, make the mighty oceans and the pleasant land.

   But the little minutes, humble though they be, make the mighty ages of eternity’.

(Julia Abigale Fletcher Carney)

      Er is de laatste tijd nogal wat te doen geweest over de overlast van vliegtuigroutes over Zaventem wat ik voortaan maar ‘Brabant-Airport’ zal noemen. Ik zou er niet willen wonen, en  uitwijken naar Deurne bij Antwerpen lijkt ook geen oplossing. Er is echter wél een valabel alternatief en dat is de luchthaven van Eindhoven die voor de inwoners van onze Noorderkempen en Limburg beter bereikbaar is dan Zaventem. Ik heb er zelf al enkele keren gebruik van kunnen maken (o.a. voor een vlucht rechtstreeks naar Sardinië). Komt daar nog bij dat Eindhoven Airport, vroeger eerder vergelijkbaar met onze militaire luchtbasis van Melsbroek, zopas nog vernieuwd is met o.a. meerdere opstijg- en landingsbanen. Het oude, historische Brabant komt steeds meer in beeld.

      1960 was het jaar toen ‘Onze Kongo’ onafhankelijk werd. Toen ik klein was, zei ik altijd: ‘Als ik soldaat ben, ga ik naar de Kongo’. Halfweg mijn militaire dienstplicht termijn kreeg ik in 1960 daartoe de kans toen men bij het leger – ook bij de miliciens – vrijwilligers vroeg voor de Kongo, wegens de aldaar ontstane onlusten. Ik heb dat toen niét gedaan, maar een zekere Marcel Indekeu uit Hulshout, waarmee ik in 1959 mijn ‘drie dagen’ had gedaan in het Brusselse Klein Kasteeltje, deed dat wel. Marcel was toen al een bekende wielrenner, want dat jaar was hij kampioen van België geworden bij de liefhebbers. Hij zat in een militaire vliegtuig dat in 1960 in Kongo is neergestort. Ik had erbij kunnen zijn ...

--

   Bovenstaande komt uit mijn mémoires. Sinds donderdag 13 dezer heb ik daar wat aan toe te voegen. Toen ontmoette ik nl op de begraafplaats van Kasterlee een oudere man die er net als ik het graf van zijn vrouw kwam bezoeken. Hij bleek net zoals ik, ook geboren te zijn in februari 1940, had ook zijn legerdienst gedaan in 1960 en was ook niét ingegaan op dat avontuur in Kongo. Hij toonde mij in Kasterlee zelfs het graf van ene Albert Meeusen waar onder de naam alleen stond: 1940-1960 ‘Slachtoffer in Kongo’  De kans is groot dat die Albert op datzelfde vliegtuig zat als Marcel Indekeu…

      Straten ver staan aanschuiven voor een eclipsbrilletje dat daarna nog eens extra duur moest betaald worden. Reserveringen op het dak van het MAS in Antwerpen tot een bungalow in Spanje. Dat alles om een (bij ons gedeeltelijke) zonsverduistering mee te maken. Het was inderdaad de eerste keer sinds 1999 dat het nog eens gebeurd was, maar toen waren we er daar niet op voorbereid. Nu kreeg men rechtstreekse beelden met alle nodige commentaar op zowat alle zenders en kon men het hele gebeuren op radio en Tv rechtstreeks volgen vanuit zijn luie zetel vanaf de eerste tot de laatste minuut en zelfs nog langer.

       In mijn vorige blog had ik het terloops over Erich Korngold, de componist van ‘Die Totenstadt’. Het verhaal daarover kwam uit het boek ‘Bruges la Morte’ van Georges Rodenbach, een neef van Albrecht Rodenbach, de Vlaamse studentenleider. Georges schreef echter in het Frans in het toen enkel Franstalige België. Het Nederlands werd in  België pas officieel erkend eind 1889 en op de Luikenaar Simenon na waren alle bekende Belgische auteurs Vlamingen die in het Frans schreven.  De enige Belg die tot nu toe de Nobelprijs Literatuur won, was trouwens de Gentenaar Maurice Maeterlinck en ook die schreef toen in het Frans. Zijn bekendste werk was ‘Peleas & Melisande’, een Romeo & Julia verhaal dat ook enkele keren op muziek is gezet.

       Dit weekeinde was er op Stingray Classica in de serie ‘Exploring Masterpieces’ de uitzending ‘Concerto for Orchestra’ van Béla Bartók. Het werd de man zijn meesterwerk. Als Hongaar was hij tijdens WO II voor de Nazis naar de US gevlucht, had daar zwarte sneeuw gezien en stierf er aan leukemie*. Het jaar vóٕٕór zijn dood schreef hij dit concerto dat voor het eerst werd uitgevoerd in Boston en New-York. De uitvoering ervan in deze documentaire is van de Berliner Philarmoniker o.l.v. Pierre Boulez, zelf een monument in de klassieke muziek. Ze duurt ± een  half uur en is echt aan te raden.

--

*Wie ook naar de VS vluchtte was Erich Korngold, de componist van o.m. ‘Die Totenstadt’, die daar echter filmmuziek ging schrijven en er later een Oscar voor zou krijgen o.w.v. het inbrengen van het Leitmotiv dat hij daar in die films verwerkte. Een erfenis van Richard Wagner die later door Ennio Morricone nog geperfectioneerd zou worden in diens zgz ‘Spaghetti Westerns’. Ook Morricone kreeg daarvoor later een Oscar.