Een Straf Verhaal

      Straten ver staan aanschuiven voor een eclipsbrilletje dat daarna nog eens extra duur moest betaald worden. Reserveringen op het dak van het MAS in Antwerpen tot een bungalow in Spanje. Dat alles om een (bij ons gedeeltelijke) zonsverduistering mee te maken. Het was inderdaad de eerste keer sinds 1999 dat het nog eens gebeurd was, maar toen waren we er daar niet op voorbereid. Nu kreeg men rechtstreekse beelden met alle nodige commentaar op zowat alle zenders en kon men het hele gebeuren op radio en Tv rechtstreeks volgen vanuit zijn luie zetel vanaf de eerste tot de laatste minuut en zelfs nog langer.

       In mijn vorige blog had ik het terloops over Erich Korngold, de componist van ‘Die Totenstadt’. Het verhaal daarover kwam uit het boek ‘Bruges la Morte’ van Georges Rodenbach, een neef van Albrecht Rodenbach, de Vlaamse studentenleider. Georges schreef echter in het Frans in het toen enkel Franstalige België. Het Nederlands werd in  België pas officieel erkend eind 1889 en op de Luikenaar Simenon na waren alle bekende Belgische auteurs Vlamingen die in het Frans schreven.  De enige Belg die tot nu toe de Nobelprijs Literatuur won, was trouwens de Gentenaar Maurice Maeterlinck en ook die schreef toen in het Frans. Zijn bekendste werk was ‘Peleas & Melisande’, een Romeo & Julia verhaal dat ook enkele keren op muziek is gezet.

       Dit weekeinde was er op Stingray Classica in de serie ‘Exploring Masterpieces’ de uitzending ‘Concerto for Orchestra’ van Béla Bartók. Het werd de man zijn meesterwerk. Als Hongaar was hij tijdens WO II voor de Nazis naar de US gevlucht, had daar zwarte sneeuw gezien en stierf er aan leukemie*. Het jaar vóٕٕór zijn dood schreef hij dit concerto dat voor het eerst werd uitgevoerd in Boston en New-York. De uitvoering ervan in deze documentaire is van de Berliner Philarmoniker o.l.v. Pierre Boulez, zelf een monument in de klassieke muziek. Ze duurt ± een  half uur en is echt aan te raden.

--

*Wie ook naar de VS vluchtte was Erich Korngold, de componist van o.m. ‘Die Totenstadt’, die daar echter filmmuziek ging schrijven en er later een Oscar voor zou krijgen o.w.v. het inbrengen van het Leitmotiv dat hij daar in die films verwerkte. Een erfenis van Richard Wagner die later door Ennio Morricone nog geperfectioneerd zou worden in diens zgz ‘Spaghetti Westerns’. Ook Morricone kreeg daarvoor later een Oscar.

   Deze maand augustus zijn er op Stingray Classica (Telenet nr 50) regelmatig uitvoeringen van klassieke meesterwerken waaronder de negende symfonie van Ludwig Van Beethoven, de allereerste symfonie in de klassieke muziek met een koor dat de ‘Ode an der Freude’ van Schiller zingt. In werkelijkheid zou Schiller die ‘Ode an der Freiheit’ genoemd hebben, maar de Habsburgse keizer in Wenen was het daarmee niet eens. Toen er een einde kwam aan de Sovjetbezetting van Oost-Duitsland speelde de Berliner Philharmoniker, o.l.v. Lennard Bernstein, de componist van Westside Story, aan de Brandenburger Tor in Berlijn de symfonie wél onder de titel ‘Ode an der Freiheit’.

   Als ik de finale van deze symfonie hoor met die ‘Ode an der Freude’, krijg ik nog altijd de kriebels, denkend aan de achterkleinzoon van een bakker uit Mechelen die, toen hij die  muziek schreef, al meer dan 10 jaar potdoof was! –

--

   Onze vriend Jean, lezer van deze blog sinds ik me herinner, pleitte in reactie op mijn blog van 8 dezer nog maar eens voor een Vlaamse republiek met gesloten grenzen, gesloten transfers en gesloten rooftunnels. Wie zou het daar niet mee eens zijn? Alleen zal onze generatie dat niet meer meemaken.

  Om te beginnen zou er in Vlaanderen een Vlaams-nationale meerderheid moeten zijn. Die zal er de eerste jaren niet komen zolang DeWever en Co niet willen samenwerken met het Vlaams Belang, dat in de laatste peiling weer Vlaanderens grootste partij is geworden. Een alternatief zou zijn meer samen te werken met Nederland, waarvan ik ook voorstander ben. Meer Benelux, zeg maar, want anders zal het ook niet lukken. Het net goedgekeurde Brabo III-project was daarbij een stap in de goede richting. Mocht ASLM, de succesvolle chipmachinemaker uit het Noord-Brabantse Veldhoven, zijn  plannen van uitbreiding naar onze Noorderkempen uitgevoerd krijgen, zou dat een  tweede stap zijn. Dat zou zelfs geen nieuwigheid zij, ook DAF deed het al. De verdere samenwerking met het Leuvense wereldvermaarde onderzoekcentrum voor Nano-elektronica en digitale technologie Imec een derde stap.

   Zover zijn we echter nog niet, maar het blijft mogelijk. Waar leven  is, is hoop.

      Vrij verrassend nieuws uit het Midden-Oosten waar Turkije, Saoedi-Arabië en Pakistan een trilateraal pact gesloten hebben dat veel weg heeft van het artikel 5 van de NATO. De overeenkomst vermeldt nl dat een gewapende aanval tegen een van de drie landen zal gezien worden als een aanval tegen alle drie. En die drie zijn niet de minsten. Oliereus Saoedi-Arabië is financieel en militair sterk, Turkije heeft het tweede grootste leger van de NATO en Pakistan is een kernmacht.

   In de oorlog (nou, ja) tussen Iran en de VS krijgen in de eerste plaats de Saoedi’s het steeds moeilijker met de aanvallen van de Houthi’s die samenspannen met Iran en een deel van Jemen bezet houden. Ze zijn te vergelijken met Hamas en Hezbollah, met dit verschil dat die geen Straat van Hormuz en Bab el-Mandeb hebben die ze kunnen blokkeren. De Houthi’s kunnen dat wél.

   Wat ik in onze media nog niet gehoord of gelezen heb is, dat het ook gaat om een politieke en straks misschien ook echte strijd tussen Soennieten (Saudi’s, Turken en Pakistanen) en Sjiïeten (Iran, Hamas, Hezbollah en de Houthi’s), zo’n beetje te vergelijken met wat we hier in Europa hebben meegemaakt tussen Rooms-Katholieken en Protestanten in de zestiende eeuw.

   De Soennieten, die meer dan 80% van de moslimbevolking vertegenwoordigen, geloven dat hun eerste leiders gekozen moesten worden op basis van hun bekwaamheid. De Sjiïeten daarentegen vinden dat het leiderschap binnen de familie van de profeet Mohammed had moeten blijven.

   Ondertussen verwachten we hier in de Kempen de vierde hittegolf. Daardoor en mede wegens het politieke reces valt er weinig nieuws te rapen, buiten het feit dat onze wereld aan het verloederen is.

    De politiek van  Trump doet denken aan dat Tv-spelletje van eind jaren 1990 ‘Doet hij het of doet hij het niet’. In België wordt het aftellen naar wat Arizona denkt te doen met de begroting die zal moeten worden gepresenteerd aan Europa, maar zelfs zaken waarvoor geen Grondwetswijziging nodig is, zoals bv het reduceren van  de zes (eigenlijk zeven) Brusselse politiezones raken maar niet opgelost. Laat staan wat het gaat worden als men ooit van Hellhole City één stadsgewest wil maken en van de 19 gemeenten, districten (zoals in  Antwerpen).

   Wie leeft, zal zien…

Toen moeder aan de was was

En het water in de goot goot,

Zag zij een zwermpje vliegen vliegen.

Zij zei: ‘Ei, ei,

D’r is geen enkele bij bij!’

(Auteur onbekend)

• Diafora betekent een stijlfiguur waarbij je hetzelfde woord herhaalt, maar elke keer in een andere betekenis. Het komt uit het Grieks.

   Ik haalde deze diafora uit de kalender van De Druivelaar, die ik al ken sinds 1973.

      In de Antwerpse haven is het Brabo-project tussen Zandvliet en het Nederlandse Rilland afgerond, waardoor 2 gigawatt extra transportcapaciteit op het hoogspanningsnet beschikbaar komt. Er werd tien jaar aan gewerkt en kostte België 350 miljoen euro. Buiten de extra capaciteit, gelijk aan die van twee kerncentrales, is er nu ook de mogelijkheid van de uitwisseling van elektriciteit met Nederland. Na Brabo III is er ook een voorakkoord over een nieuwe verbinding tussen Belgisch en Nederlands Limburg, tussen Kinrooi en Maasbracht..

    Als we dan toch geen Vlaams-nationale meerderheid kunnen verwezenlijken in het eigen parlement, is Brabo III een alternatief om van onze regio de welvarendste logistieke draaischijf te maken van Noord-West Europa. Er is niet alleen de haven van Antwerpen-Zeebrugge, er is ook nog North Sea Port, de fusie van de havens van Gent, Terneuzen en Vlissingen, er is Rotterdam, er zijn Eindhoven Brainport (ASML), Leuven (Imec) en Zaventem, dat ik Brabant-Airport zou willen noemen. ‘Brussels’ is geen naam meer om mee uit te pakken. Het wordt steeds meer Hellhole City.

   Tenslotte nog dit: onze Schelde ondervindt minder impact van de droogte t.o.v. de Rijn en de Donau. Dat komt omdat het een getijdenrivier is die een sterke verbinding heeft met de Noordzee en de bovenloop regelmatig uitgebaggerd wordt om de Antwerpse haven bereikbaar te houden voor grote vrachtschepen.

   In deze rubriek schrijf ik al jaren dat men die  ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’ beter afschaft. In werkelijkheid gaat om de Franstalige Gemeenschap, die zich alleen zou moeten bekommeren om het Franstalig Onderwijs en Cultuur, geen eigen inkomsten heeft en niet eens in de Belgische Grondwet wordt vermeld, feitelijk ongrondwettelijk is en kan worden geïntegreerd in  het Brusselse en Waalse Gewest, zoals het Vlaamse Gewest dat reeds decennia geleden heeft gedaan met de Nederlandstalige Gemeenschap. Die integratie kan gebeuren zonder welke hervorming ook.

   Het is te logisch om waar te zijn, maar in het land dat nooit meer zou uitgevonden worden, is het dat niet. De Fédération heeft nl zopas beslist een handelsvertegenwoordiging te vestigen in Rabat, Marokko, het land waaruit heel wat jongelui zouden willen vertrekken, zoals we zopas nog hebben  meegemaakt in de Spaanse enclave Ceuta. De handelsvertegenwoordiger voor Brussel wordt een zekere Moustapha Budehich (klinkt echt Brussels), die momenteel kabinetschef is van Brussels minister Ahmed Laaouej (klinkt even Brussels). Budehich krijgt daarvoor, voor een periode van 5 jaar, 150.000 euro per jaar, plus vergoedingen voor het verblijf van zijn familie.

    Wat mij in deze zaak het meest stoort, is niet dat de Brusselse minister-president Boris Dilliès (MR) het daarmee eens is, maar wel dat onze Vlaamse partijen, niet alleen in Brussel, maar ook daarbuiten, daartegen niet eens protesteren en Brussel nog altijd beschouwen als de hoofdstad van Vlaanderen. Arm Vlaanderen!

   Om de wille van de smeer likt de kat de kandeleer…

   De Belgische tienjaarsrente is gestegen naar 3,79 procent, het hoogste peil sinds 2012, iets waarvoor de Nationale Bank had gewaarschuwd.   

   Tussen 2022 en 2026 ging bijna 1 extra procentpunt van het Bruto Binnenlands Product (bbp) op aan de betaling van de rente op de overheidsschuld. Om het te zeggen met de woorden van François Villeroy de Galhau, een gewezen gouverneur van de Banque de France, waar het al niet veel beter loopt: ‘Het land zit vast in een proces van geleidelijke verstikking’.

   Zo hoort men het ook eens van iemand anders, van iemand die er bovendien iets van kent. De Wever & Co zullen weten wat doen dit najaar!

      Het was me daar wat in Ceuta, de Spaanse enclave in Noord-Marokko, toen er zo’n 70.000 (!) meestal jonge mannen de landgrens negeerden en via de zee de enclave binnenkwamen. Groot alarm in Spanje, maar die invasie was het gevolg van een beslissing van het Spaanse Hooggerechtshof, dat op 8 juli geoordeeld had dat migranten die op zee worden onderschept op weg naar de enclaves Ceuta en Mellilla niet zonder meer teruggestuurd kunnen worden, maar een asielprocedure moeten kunnen opstarten.

   Ondertussen zijn de meeste van die onverwachte gasten naar hun land van herkomst teruggestuurd, maar meer dan 70 hebben het niet overleefd.

   Dat drama in Ceuta is mede het gevolg van een beslissing van de linkse Spaanse regering van Pedro Sanchez die dit jaar honderdduizenden mensen zonder papieren een verblijfsvergunning heeft gegeven om ze als werkkrachten in te zetten. Het doet denken aan het ‘Wir schaffen das’ van Angela Merkel in 2015.

    Tom Van Grieken kreeg ooit bakken kritiek toen hij zei te vrezen voor de omvolking van Europa. Die is echter reeds volop bezig.

   Het doek lijkt nu definitief te zijn gevallen over de Bende van Nijvel die, zo’n 40 jaar geleden, 28 dodelijke slachtoffers maakte en waarvan het Belgisch Gerecht niets, maar dan ook niets zou hebben teruggevonden. Lezers van mijn blog weten dat ik daar anders over denk en ik wil daarop nog even terugkomen.

   Half maart 2024 verscheen in De Standaard een interview over de Bende van Nijvel, een van een hele bladzijde, van Eddy Vos (67). Eddy wie? Wel, ik kende de brave man toen ook niet, maar hij had de laatste 15 jaar aan het hoofd gestaan van het onderzoek naar de Bende van Nijvel, ging nu met pensioen en vond het erg de naastbestaanden van de slachtoffers niet te kunnen geven hebben waarop ze hoopten. Nul komma nul. Om dezelfde reden is het al een tijdje geleden dat ik er nog over geschreven heb. Dat ik het nu wel weer doe, is niet uit leedvermaak maar het gevolg van een vraag toen van Yves Barbieux, de journalist van dienst, die op het einde van het interview vroeg wat er nog niét gebeurd was in het dossier van de Bende, waarop Vos o.a. de CCC vermeldde. En laat dit nu juist het thema zijn dat ik steeds bespeeld heb in deze zaak.

   Heel het onderzoek naar de Bende van Nijvel was gericht op de mogelijke, bijna zekere interventie van al dan niet militaire rechtse krachten, terwijl ik steeds heb volgehouden dat de CCC, de ‘Cellules Communistes Combattantes’ er ook iets mee te maken konden hebben. Het was nl té opmerkelijk om toevallig te zijn dat, nà het oprollen van de CCC,  die bommen plaatsten waarbij doden vielen en openlijk ervoor uitkwamen ons democratisch systeem te willen ontwrichten, er door de zgz Bende van Nijlen geen enkele aanslag meer werd gepleegd. Niet één. Maar zo’n idee paste niet in de complottheorie van de Belgische Staatsveiligheid die zich liever bezig hield met het schaduwen van betogingen en vergaderingen van het Vlaams Blok/Belang. Het dossier van de bende werd, om redenen die nooit bekend werden gemaakt, van Dendermonde overgebracht naar Charleroi, waar het jarenlang stof heeft vergaard tot niemand er nog iets serieus in kon terugvinden. De verjaardagstermijn werd speciaal voor deze zaak van 30 op 40 jaar gebracht, maar meer dan een bezigheidstherapie – waaraan op een gegeven ogenblik zo’n 100 man ‘werkte’!- is het nooit geworden. Nu verjaart het dossier definitief en is het ‘over and out’

      In mijn blog van 8 juli (‘Voetbal & Varia’) schreef ik reeds dat FIFA-baas Infantino zijn naam niet gestolen had, nadat hij Donald Trump een nep-vredesbeker had gegeven. De man is inderdaad infantiel*, en daarmee houdt het zelfs niet op. Op vraag van The Donald maakte hij zelfs een rode kaart ongedaan van niet toevallig een Amerikaanse speler, die daarna mee tegen België zou spelen, iets wat gelukkig zonder sportieve gevolgen bleef.

   Nu komt hij af met het voorstel om het FIFA-WK te verkopen waarbij elk land aandelen krijgt en straks álle ±150 FIFA-landen  zullen kunnen deelnemen aan een volgend WK. Dat zou o.m. kunnen betekenen dat Europese landen dan voorrondes zouden moeten kunnen gaan spelen in bv Chacamaca en Cochabamba. Gelukkig is de UEFA het daarmee niet eens en bestaat er de mogelijkheid dat we straks twee competities naast elkaar zullen krijgen, zoals dat nu al het geval is in de bokssport.

   Voetbal moet een sport blijven, geen financiële bedoening.

--

* Infantiel betekent ‘nog kinderlijk, hoewel volwassen’. In Spanje kent men de term ‘Infante’. Dat betekent daar dan weer ‘zoon van koninklijke bloede, geboren na de kroonprins’.

--

  Ondertussen blijkt de infantiele zijn voorstel weer te hebben ingetrokken. Dat vernam ik pas zaterdagmorgen, nadat bnovenstaande al gepubliceerd was. Hij blijkt ook de 'Trumpziekte' gekregen te hebben gekregen. Zien hoe vercer afloopt.

      We staan dit weekeinde weer voor het drukste van het jaar voor wat het wegverkeer betreft. Heel wat Belgen en Nederlanders keren terug uit vakantie en anderen  gaan nu pas vertrekken. Dat is niets nieuw. Wat er dit jaar wél bijkomt zijn de vele branden in Zuid-Europa die het allemaal nog ingewikkelder gaan maken. Niet alleen het verblijf, maar misschien ook de reis. Je zal maar uren overal in  de file staan. Het wordt meer dan altijd: Oost-West, thuis best.

   De zomerfeesten lopen op hun einde. De Tour, Tomorrowland en de Gentse Feesten zijn voorbij. Hier en daar is er nog wat te doen, vooral i.v.m. de zogeheten ‘Prides’, stoeten waarin heel wat mensen het zotteke uithangen om te bewijzen dat ze normaal zijn.

   Homofilie is geen schande, wordt bij ons niet meer als een ziekte beschouwd, zoals bij de Islam, maar eerder als een afwijking van de gewone norm, zoals bv linkshandigheid. Het tegenwerken zou,  volgens sommige zenuwartsen, ongunstige gevolgen kunnen teweeg brengen in de hersenhelften. Dit werd o.m. bevestigd door de Vlaamsgezinde professor Dr Karel Evrard, zenuwarts, zaliger gedachtenis, zoals ik al eens schreef in mijn blog van 21 mei van dit jaar.

   Als de Lgbti-gemeenschap echter serieus wil worden genomen, zal meer moeten gebeuren dan het zotteke uithangen, eerder het tegendeel, zoals we zopas nog in Berlijn hebben kunnen meemaken.

   Sinds de jaren 1950 groeit de Vlaamse economie systematisch sneller dan de Waalse en de Brusselse. Daardoor is er een belangrijk welvaartsverschil ontstaan dat nog steeds blijft groeien. Zoals ik hier al meermaals geschreven heb, is er ook qua werkzaamheidsgraad – 77% voor Vlaanderen, tegen 68% in Wallonië en 64% in Brussel – een verschil dat blijft groeien. Ondanks die verschillende dynamiek loopt het beleid in de regio’s grotendeels gelijk, o.m. door de’ automatische loonindex en de loonnorm, wat economisch gezien geen steek houdt. Om nog te zwijgen  over de politieke ambten waarbij Vlaanderen steeds benadeeld blijft.

   Hoe lang nog?

      Mathieu van der Poel, dé man van de laatste etappe in de Tour, is officieel een wel Nederlander, maar we zouden hem beter een Brabander noemen. Hij werd in 1995 geboren in het moederhuis van Kapellen, net zoals mijn oudste dochter, en zijn familie woonde toen in Heide-Kalmthout, dat grenst aan Nederland, meer bepaald aan Woensdrecht en Hoogerheide, waar de familie van der Poel vandaan komt.. Ikzelf werd geboren en getogen in Kalmthout, maar wist pas later dat de familie van der Poel er ook woonde. Straffer nog, ik had vader Adrie al eens ontmoet toen die een paar jaar deel uitmaakte van een wielerploeg die gesponsord werd door DAF-Trucks. Ik werkte toen in Eindhoven op de hoofdzetel bij de afdeling Bezoeken en had de eer de ploeg, met coach Fred De Bruyne, de fabriek te laten zien. Ik heb daar nog foto’s van.

   Het heeft gisteren nog eens geregend! Hier in Kasterlee hadden we in de late namiddag én 's nachts zelfs een flinke regenbui. Dat was weer even geleden en de natuur zal er dankbaar voor zijn. Toch mogen we niet klagen als men hoort en ziet wat er allemaal in Zuid-Europa gebeurt, waar tienduizenden hun huis moeten achterlaten om te kunnen overleven. Je zal maar in de regio van Bordeaux of Madrid wonen. Van Madrid zei men vroeger al ‘Cuatro meses de invierno y ocho de inferno’. De stad ligt nl op een hoogvlakte, waar het ’s winters koud kan zijn en ’s zomers heet. Maar wat ze daar nu beleven tart elke verbeelding.

*De titel verwijst naar de bekende roman uit 1937 van de Amerikaanse schrijver Louis Bromfield, die later ook verfilmd werd.