En de regen kwam! *

      Lezer Ottorongo reageert op mijn blog van gisteren over Trump’s fratsen en zegt dat het Westen hem beter zou helpen om die Straat van Hormuz open te houden. Dat klopt, maar wel op voorwaarde dat diezelfde Trump eerst met datzelfde Westen daarover een akkoord heeft en het niet gebeurt op zijn  ‘Aziel Zarbon’s’ (‘j’agis, puis je réfléchis’), zoals ik al eens vermeldde. Zolang Trump voor alles en nog wat om de haverklap van mening verandert, kan men op die man geen staat maken. Misschien brengen de tussentijdse verkiezingen in de US in november daar wel meer duidelijkheid in.

   Trump heeft zich nog geen klein beetje vergist door die oorlog tegen Iran te starten. Na de betogingen tegen het regime in februari had hij gedacht een eind te kunnen maken aan het Iraans regime. Dat is niet gelukt. Erger nog, het regime is er sterker door geworden, waardoor er voor Trump weinig anders overblijft dan deze oorlog uit te zweten. De verliezers zullen daarbij niet alleen de VS zijn, maar een groot deel van  de westerse wereld, dat hogere olieprijzen en de gevolgen ervan zal dragen. Dat Trump bijna dagelijks met een ander idee komt, het ene al wat gekker als het ander, zal daaraan weinig verhelpen.

Wij zijn twee vrienden, Flup en ik

Twee dikke vrienden, Flup en ik.

Wij blijven altijd bij elkaar,

Al worden we ook honderd jaar.

Twee dikke vrienden,

Tot de laatste snik.’

(Bart)

--

(Naar het gedichtje van Dennie Christiaan)

      Politiek Latijns Amerika is altijd een kruitvat geweest, van Bolivar over Allende tot  Ortega. Deze laatste verjoeg in 1979 met zijn linkse rebellen de toenmalige dictator van Nicaragua Somoza en is er nog steeds zelf president. Bij de laatste verkiezingen liet Ortega zijn tegenstanders opsluiten* en nu heeft hij – ondertussen 80 – besloten dat er in Nicaragua geen verkiezingen meer zullen komen. M.a.w. hij is nu zelf een dictator…

--

*Dat opsluiten van politieke tegenstanders gebeurt ook in het Turkije van Erdogan, nota bene: een land met het op één na grootste leger van de NAVO, al heeft de grootte van een leger in deze tijden van drones en raketten niet zoveel belang meer. Sinds de oorlog in Oekraïne is oorlog voeren een computerspelletje geworden.

   De Vlaamse én de federale regering hebben de laatste werkdag vóór hun vakantie nog vergaderd tot een stuk in  de nacht (de federale zelfs tot 05.00 uur zaterdagmorgen) en  hebben daar een  reeks van meer dan 80 akkoorden besproken die te lang is om op te noemen. Het lijkt er wel steeds meer op dat het ging volgens het principe ‘If you can’t convince them, confuse them’, waardoor men tenslotte het bos niet meer ziet door de bomen.

   Het wordt wachten op verder nieuws om e.e.a. te kunnen vernemen en/of verduidelijken. Dat zal dan iets worden voor na de nationale feestdag en de politieke vakantie.

  Wie leeft, zal zien 

      Spanje heeft uiteindelijk het WK Voetbal gewonnen. Opmerkelijk was het feit dat hun elftal slechts één doelpunt incasseerde en dat dat gescoord werd door onze Charles De Ketelaere, ex-Club Brugge en via Milaan terechtgekomen bij Atalanta Bergamo, de stad van o.m. wielrenner Felice Gimondi en componist Gaetano Donizetti.

   Ondertussen werd het contract van Rudi Garcia eind dezer maand niet verlengd als trainer van  de nationale ploeg. Hij haalde wel een behoorlijk resultaat, maar bleek regelmatig onberekenbaar en ook zijn rode en zwarte duivels waren het niet altijd met zijn beslissingen eens.

--

   Zondag gebeurde er nog iets speciaals. Tadej Pogacar, de nieuwe ‘kannibaal’, werd voor de tweede keer dit jaar geklopt en telkens door een van bij ons: in Parijs-Roubaix door Wout Van Aert en zondag door Remco Evenepoel die zijn  allereerste bergrit won in de ‘Toer de Zwans’.

      Brussel huisvest meer dan 120 internationale organisaties en ruim 300 buitenlandse diplomatieke missies. De economische impact daarvan loopt op tot een kwart van de totale economische actualiteit van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en tot 20% van de Brusselse tewerkstelling. Dat het niettegenstaande dat alles met Brussel de verkeerde kant uitgaat, komt door verpaupering, segregatie en toenemende criminaliteit, waardoor heel wat bedrijven uitwijken naar de Brusselse Vlaamse Rand, waar de economische groei de laatste tien jaar tot 5 keer hoger was dan in Brussel zelf. Het komt er daar nu wel op aan dat de verfransing er wordt tegengehouden, een werkje voor Vlaams Minister Weyts, die er woont.

   Als Brussel wil dat Vlaanderen haar niet los laat, moet ze daar dringend iets aan doen. Niet alleen het herleiden van de zes politiezones tot één enkele, maar ook de afschaffing van de ongrondwettelijke Fédération Bruxelles-Wallonie en het herleiden van de 19 gemeenten tot één stadsgewest. En tenslotte een correcte toepassing van de bestaande taalwetgeving.

       De Noord-Brabantse chipmachinebouwer ASML blijft onze wereld verbazen. Nadat vorige week bleek dat haar jaarcijfers met 3,7 miljard euro waren gegroeid, pakt het bedrijf nu uit met het bericht dat het elke medewerker op 1 januari 2027 een bonus van liefst 20.000 euro zal geven. De voorwaarden moeten nog worden uitgewerkt, maar vast staat dat de personeelsleden die die bonus zullen krijgen in dienst moeten blijven tot 1 januari 2030.

   Als tegenprestatie zal de groep meer vragen van haar personeel door een geplande uitbreiding van de capaciteit in 2027 en 2028. ASML telde einde juni meer dan 44.500 werknemers (omgerekend in voltijdsen).

   En dat alles gebeurt op 15 km van Turnhout dat kandidaat blijft voor een bijna zekere uitbreiding. Als het doorgaat zal het daar waarschijnlijk op de oude Philips-site zijn, die nu niet veel meer voorstelt.

   Hoop doet leven!

   Er is dezer dagen heel wat te doen geweest over ‘The Odyssey’, de laatste film van Christopher Nolan, die ook al o.m. de kaskraker ‘Oppenheimer’ maakte. ‘The Odyssey’ gaat over de tien jaar die Odysseus, de koning van Ithaka, nodig had om na de oorlog van Troye weer thuis te geraken. Wie zoals ondergetekende het verhaal van Homeros al op school kreeg (ik in mijn Latijns-Griekse jaren), kan erover meepraten. Een werk met 12.000 verzen van 700 jaar v.Chr. Het is trouwens niet het eerste verhaal daarover. Denk maar aan ‘Elektra’, de opera van Richard Strauss.

   Het leukst van alle reacties tot nu toe vond ik wel in een spotprent in De Standaard van 15 dezer, waarin geopperd werd dat die vertraging er was omdat de Straat van Hormuz toen  waarschijnlijk dicht zat!

--

      Ondanks alle waarschuwingen en protesten gaat de Vlaamse regering, samen met de federale en het Chinese Geely toch 119 miljoen euro investeren in het Gentse assemblagebedrijf. Ik heb daarover al een half dozijn keren geschreven dat dit uitstel van executie is, net zoals dat gebeurd is met Ford Genk, Opel Antwerpen en VW/Audi Vorst. Het enige verschil is dat de Chinese eigenaar, die ondertussen al een tweede Europese fabriek heeft opgestart in Slowakije, waar het goedkoper kan produceren, waarschijnlijk straks in Gent Chinese auto’s gaat maken voor de Europese markt.

--

   Ondertussen laat ASML, de Nederlandse fabrikant van EUV-chipmachines uit het Noord-Brabantse Veldhoven, waarover ik al e.e.a. verteld heb, weten dat het vorig jaar een winst heeft gemaakt van zo’n 3,7 miljard euro. Een  mogelijke uitbreiding  naar de Antwerpse Kempen – op 15 km er vandaan - zal Vlaanderen heel wat meer opbrengen dan wat nu in Gent nog kan gebeuren.

   Volgens het jaarrapport van Jozef Ostijn, de vice-gouverneur van, het administratief arrondissement Brussel-hoofdstad, worden zijn beslissingen over de tweetaligheid van ambtenaren door de Brusselse Gewestregering in de prullenbak gekieperd. De taalwetten worden er bewust gesaboteerd en dit mét medeweten van de Nederlandstalige partijen die daartegen nooit geprotesteerd hebben, met het excuus dat er onvoldoende beschikbare tweetalige kandidaten zouden zijn.

   In slechts één gemeente, Schaarbeek, is meer dan een derde van de dossiers in orde met de taalvoorschriften. Een paar hangen rond de 20%, maar Molenbeek maar 3%, Jette 2% en in Sint Joost is er geen enkel dossier in orde. Niet één. Sint Lambrechts Woluwe weigert zelfs de gevraagde informatie door te sturen. En dat alles gebeurt in wat officieel nog altijd de hoofdstad van Vlaanderen zou zijn…

   Een reden te meer om die Fédération Bruxelles-Wallonie op te blazen, zoals ik in deze rubriek al enkele jaren voorstel.

--

   En dan nog dit. Als de Vlaamse regering toch zoveel geld en energie verspilt aan allerlei projecten, waarom verandert ze de naam 'Brussels Airport' dan niet in bv 'Brabant Airport'?

   Zoals ik al meermaals heb geschreven krijgen we in dit België nog weinig geregeld, tenzij met een zoveelste staatshervorming en die kan alleen maar succes hebben als er een twee-derde meerderheid voor is. Dat wordt dus afwachten tot de volgende verkiezingen, waarschijnlijk pas in 2029.

   Wat nog wél kan gebeuren met een  normale meerderheid, dus ook zonder staatshervorming, is bv het herleiden van de zes Brusselse politiekorpsen (in werkelijkheid zijn het er zeven) tot één enkele én de afschaffing van de Fédération Bruxelles-Wallonie, die niet in de Grondwet staat, geen inkomsten heeft en dus ongrondwettelijk is. Die Fédération is in feite de Franstalige Gemeenschap die alleen bevoegd is voor Cultuur en Onderwijs. Vlaanderen had ook zo’n Nederlandstalige Gemeenschap die echter meteen geïntegreerd werd in het Vlaamse Gewest. Brussel en Wallonië hebben  daar een extra apart Gewest van gemaakt dat door België betaald wordt. Dat laatste maakt dat Vlaanderen daar mee voor  betaald. Kan nog erger?

   Ik erger me daarom dood dat de Vlaamse partijen zoiets laten blijven gebeuren, Vlaams-nationalisten inbegrepen. Zeker in de wetenschap dat het met een normale meerderheid kan worden geregulariseerd.

   Wat mij in al die discussies rond de elfde juli blijft storen is dat Brussel nog altijd officieel de hoofdstad van Vlaanderen is, terwijl de Vlaamse partijen er zo goed als niets meer te vertellen hebben en de PS er nog altijd de lakens uitdeelt. Het doet me denken aan hoe The Donald de stad ooit noemde, ‘Hellhole City’, wat me dan weer deed denken aan de naam die een buitenwijk van Cagliari, de hoofdstad van Sardinië in mijn tijd kreeg, toen ze de titel ‘stad’ mocht dragen alleen al omdat het aantal inwoners de 40.000 had overschreden…

   De titel hierboven is in het Campidanees, een der vele Sardische dialecten en hoeft geen vertaling voor wie wat Italiaans kent.

--

   En dan nog dit. In de discussies over de oversterfte bij de hittegolf in juni, vergelijkt men die in onze media met de vorige in augustus 2024, maar vergeet men daarbij dat er in juni normaal gesproken dagelijks tot twee uur meer zon is...

     Nadat er zowat een week veel blabla is verkocht over die 11^de juli  - de Vlaamse feestdag – zal er de volgende week veel blabla zijn over de 21^ste, de nationale feestdag. Het heeft feitelijk allemaal te maken met het begrotingstekort dat men maar niet onder controle krijgt, iets wat ergens in het najaar bij Europa moet worden aangekaart. Arizona zal het tenslotte wel overleven omdat er gewoon geen alternatief is. Zelfs vervroegde verkiezingen zouden niets uitmaken, want dan riskeert men dat de PS in Wallonië weer aan de macht komt, zoals de laatste peilingen aangeven.

     Mijn 11 juli 2026 was  de uitzending om 16.15 uur op Stingray Classica (Telenet nr 50) van naamgenoot  Conrad van Alphen als dirigent van de Sinfonia uit Rotterdam met de negende symfonie van die achterkleinzoon van een bakker uit Mechelen die het creëerde toen hij al meer dan tien jaar potdoof was,  er twee jaar aan gewerkt had en er als allereerste ooit een koor aan toevoegde met de ‘Ode an der Freude’ van Schiller. Die finale mogen ze mij elke dag geven, ik krijg er nog steeds de tranen van in mijn ogen.

     Over de Slag der Gulden Sporen is al heel wat geschreven. Daar het zo lang geleden is, is het helemaal niet zeker dat alles in dat verhaal klopt. Wat wél zeker is, is dat het de eerste veldslag in de geschiedenis is waarbij het voetvolk een ridderleger verslagen heeft. Een 30 jaar later gebeurde dat een tweede keer, toen in Schotland, waarbij een Schots leger van voetvolk een Brits ridderleger versloeg. Acteur Mel Gibson maakte daar een  film over met de naam ‘Braveheart’.

    De Brugse Metten daarentegen was geen primeur. Dat gebeurde eerder al op Sicilië toen de plaatselijke bevolking in opstand kwam tegen de – ook daar – Franse bezetters. Het verschil was dat de Brugse Metten startten met de ochtendgebeden (metten) en die in Palermo met de avondgebeden (vespers). Giuseppe Verdi maakte er een prachtige opera over: ‘I Vespri Siciliani’.

   Zaterdag 11 juli ‘viert’ Vlaanderen weer zijn jaarlijkse feestdag. ‘Vieren’ bij wijze van spreken, want evenmin als de vorige jaren is deze dag een officiële feestdag, waarbij alleen ambtenaren en wie een officiële functie heeft, thuis kan blijven. Ik ga me daar niet meer over opwinden, ze doen maar. Dit jaar valt de dag trouwens op een zaterdag, wat maakt dat het voor zowat iedereen een vrije dag zal zijn.

   De verkiezingen van 9 mei 2024 waren voor mij en vele andere Vlaams-nationalisten een pijnlijke verrassing. Net toen de voorafgaande peilingen wezen op een mogelijke Vlaams-nationale meerderheid in het eigen parlement, bleken N-VA en VB een paar zetels daarvoor tekort te hebben. Daarenboven werd de N-VA weer de grootste Vlaamse partij en kon ze, met het excuus van het niet behalen van meer dan 50%, een Vlaamse deelregering vormen met Vooruit en CD&V, die nog steeds het cordon sanitaire tegen het VB handhaven. Zelfs hopen op een later beter resultaat was er helemaal niet meer bij, toen bekend werd dat Bart De Wever reeds in 2020 in een  interview met Wimke De Vilder verklaard had nooit met  het VB te zullen samenwerken.

   Ze doen maar. Ikzelf heb ondertussen alle abonnementen op Vlaamsgezinde edities opgezegd, met uitzondering  van ’t Pallieterke dat ik lees sinds het nummer van 2 juni 1955, dat ik toen als 15-jarige student op college ontving van vader (met het nieuws van het overlijden van stichter Bruno De Winter) en ik nog steeds in mijn bezit heb. Dat Pallieterke is trouwens sinds vorige week verschenen in een  kleiner en handiger formaat, maar met meer pagina’s.

      In deze rubriek heb ik al meer dan eens geschreven dat België niet meer zou uitgevonden worden als het al niet bestond. Dat was geen vondst van mezelf, maar van The Economist, het meest gelezen economisch-politiek weekblad van de wereld (± 1 miljoen exemplaren).

   Enkele weken geleden, om juist te zijn in De Tijd van 30 mei, vond ik een variant op die uitspraak, toen Bart Haeck, redacteur politiek en Economie van De Tijd, schreef dat België overkomt als een ongelukkig koppel dat bijeenblijft voor de kinderen.

   Steeds volgens Haeck, een specialist ter zake, ontstond België in 1830 als een buffer tussen de toenmalige Europese grote mogelijkheden en werd het, zoals elders in Europa, geleid door een Frantalige elite. De invoering van het algemeen stemrecht deed die elite plots beseffen dat een meerderheid in het land die taal niet sprak en creëerde een communautaire spanning die nooit meer is verdwenen en waarvoor Vlaanderen nog steeds de rekening betaalt.

  ‘ Trump ziet ideologie als een zwakheid. Het enige wat voor hem telt is geld, meer bepaald ‘making money’. Als hij deze manier van werken, die hem deed struikelen in Venezuela  (en mogelijk in het Midden-Oosten*), blijft volgen, zal de werkelijkheid hem tonen dat hij verkeerd bezig is’.

*Bovenstaande is niet van mij, maar mijn vertaling uit The Economist van 18 april als conclusie van een artikel over Venezuela. Wat tussen haakjes staat heb ik zelf er bij gezet.

--

     Die Infantino heeft zijn naam niet gestolen. De man is inderdaad infantiel, zoals reeds bleek toen hij Trump destijds die nepbeker voor zijn gemiste Nobelprijs gaf

--

   Buiten het mikken op de linker- of rechterbovenhoek van het doel is er nog een manier om succesvol een strafschop te scoren: de Panenka.

   De Panenka-strafschop is een bijzondere. Ze is genoemd naar de Tsjechoslowaak Antonin Panenka. Die scoorde zo de winnende goal in de penalty-serie van de finale van  het EK in 1976 tegen West-Duitsland (tijdens de Koude Oorlog).

   Een Panenka is een speciale, eerder gewaagde manier om een strafschop te nemen, waarbij de speler de bal zachtjes door het midden speelt,  als het ware een soort lob. De doelman duikt dan normaal naar een van de twee hoeken, waarna de bal eerder tergend langzaam in het doel rolt. Het lijkt piece of cake, maar het feit dat het later zo goed als niet meer is voorgevallen zegt toch iets over de koelbloedigheid die ervoor nodig is.