Het Euro-Effect

         En hiermee zitten we in de laatste week van de Grote Vakantie en kan de regering De Wever eens tonen wat ze nog waard is op het gebied van het in orde brengen van de Belgische begroting, waarvoor straks nog eens 10 miljard extra zal moeten gevonden worden. Daarmee zal het trouwens niet ophouden, al zal men waarschijnlijk moeten wachten tot na de volgende verkiezingen omdat voor verschillende hervormingen  een twee-derde meerderheid nodig is, welke men nu niet heeft.

   Wat men wél al kan doen is die zes (eigenlijk  zeven) Brusselse politiezones herleiden tot één, waarover al een akkoord is, zodat men de criminaliteit in Hellhole City eindelijk eens grondig aanpakkern kan. Wat theoretisch ook nog zou kunnen met een normale meerderheid, is het opdoeken van  de Fédération Bruxelles-Wallonie, die grondwettelijk niet bestaat, geen inkomsten heeft, maar wel de prijs van een extra gewest heeft. De materies die die Fédération beheert, Onderwijs en Cultuur, kunnen dan  worden ondergebracht in het Brusselse en Waalse gewest, zoals Vlaanderen dat al decennia geleden heeft gedaan in het eigen gewest.

   In ‘t Pallieterke van 20 augustus breekt Alain Grootaers terecht een lans voor de goede uitspraak van Spaanse plaats- en eigennamen die bij de VRT-nieuwsankers op zijn Frans worden uitgesproken. Dat gebeurt trouwens niet alleen bij de dubbelklanken, maar ook bij de dubbele Spaanse medeklinkers, ‘ll’ en ‘rr’. Men  heeft het, zowel op de VRT-radio als op de Tv steeds over de stad Sevilla, ‘Sevija’ i.pl.v. ‘Sevilja’. (ll wordt in het Spaans uitgesproken als lj). Raar genoeg doet men het bij de VRT niét  als het over bv etenswaren gaat en wordt de bekende Spaanse visschotel paella wel degelijk op zijn Spaans – dus ‘pa-elja’ uitgesproken. In ’t kort: men spreekt die Spaanse namen uit op zijn Frans. Dat hoeft zo niet te zijn. Als we voor vreemde plaatsnamen geen  eigen  Nederlandstalige vertaling hebben (zoals bv in Italië voor Milaan, Rome en Napels), dan moet men de plaatselijke uitspraak gebruiken. Voor Ceuta wordt het dan  trouwens ook geen Sé-uta, maar Sé-oeta. Het Spaans kent onze ‘u’ niet.

   Het is niet omdat Ben Crabbé bij ‘Blokken’ smelt voor het Frans dat heel de nieuwsdienst hem daarin moet volgen.

      Het Palestijnse volk, waarover dezer dagen zoveel te doen is, blijkt vroeger nooit bestaan te hebben. De naam zou een uitvinding geweest zijn van de KGB, de geheime dienst van de Sovjet Unie, in 1964. Zelfs Yasser Arafat wist niet eens dat hij een Palestijn was. Dat hij de Nobelprijs voor de vrede kreeg had alleen te maken met de politiek en niet met enige bekwaamheid van Arafat zelf. Er is tot nu toe bij mijn weten geen enkele moslim die een Nobelprijs heeft gehaald buiten die voor de Vrede, die trouwens niet in Zweden, Nobels thuisland, maar in Noorwegen wordt uitgekeerd.

   Op Stingray Classica, de zender met klassieke muziek 24 op 24 uur, speelt er af en toe, onder de naam ‘Coming Home’ (Telenet nr 50), een documentaire over het ontstaan van het Joodse Nationaal Orkest dat eerst onder de naam ‘Palestijns Orkest’ bestond. Dat was in 1936 toen de Nazi’s reeds de lakens uitdeelden in Duitsland.

   De reden waarom België er niet in slaagt haar staatsschuld en begrotingstekort onder controle te krijgen en alles duurder blijft worden, is omdat wij hier een reeks toestanden kennen die uniek zijn en men bijna nergens anders vindt. Een overzicht dat ik reeds enkele jaren bij hou:

 -           De automatische index (bestaat ook in Luxemburg, Malta en Cyprus, maar die kunnen we bezwaarlijk echte landen noemen).

-           De vastgelegde koopjesperiodes, met daaraan verbonden de sperperiode en de koppelverkoop.

-           De kiesplicht voor het federaal en Europees niveau (samen met Griekenland en Luxemburg).

-           Het bestaan van een kabinet voor elke minister, zowel federaal als regionaal. In een normaal land heeft alleen de eerste minister een kabinet. Bij ons zijn er zelfs burgemeesters die er een hebben.

-           Het bestaan van een alternatieve gewestelijke regering, de Fédération Bruxelles-Wallonie, (zgz de Franse Gemeenschap), die grondwettelijk niet eens bestaat, geen eigen inkomsten heeft maar wel een extra minister-president, een regering en een parlement die allemaal door de federale staat betaald worden.

-           Het recupereren van feestdagen die tijdens het weekeinde vallen.

-           Het verbod van opkomst voor onafhankelijken bij sociale- of bedrijfsverkiezingen (zoals bv de ondernemingsraden). Hier moet men daarvoor gesyndikeerd zijn .

-           Het cordon sanitair rond een politieke partij, die echter wel mag meedoen aan verkiezingen en zelfs subsidies krijgt in verhouding tot het aantal stemmen dat ze haalt, maar daar houdt het bij op.

-           De bedrijfswagens. Een vorm van gelegaliseerde belastingontduiking. Nergens rijden er percentsgewijs meer en dit als compensatie voor loonsverhogingen die men niet geven kan wegens allerlei akkoorden tussen werkgevers en vakbonden i.v.m. de index en de loonnorm, het risico van verhoogde belastingen (we hebben al de hoogste ter wereld) en het verlies van concurrentiekracht  t.o.v. de buurlanden, volgens de loonwet van 1996..

-           Het afschaffen van de Rijkswacht, wat in geen enkel ander Europees land gebeurd is (gendarmes, marechaussees, guardia civil en carabinieri zijn blijven bestaan), waardoor bij rampen en aanslagen bij ons geen Plan B meer voorhanden is, ook al omdat de dienstplicht eveneens werd afgeschaft.

-           De nationale sociale loonakkoorden (elders bestaan die ook, maar zijn ze sectoraal).

-           Het uitbetalen van de werkloosheidsvergoedingen via de vakbonden aan hun leden, niettegenstaande een Nationale Hulpkas die hetzelfde doet voor de niet gesyndikeerde leden,

-           Nog zoiets: Het Noordzeestrand is Vlaams, de zee blijft echter Belgische federale materie, waardoor de windparken (en de mosselen die in zee gekweekt worden) Belgisch zijn, niet Vlaams.

   En dan zijn er mensen die verwonderd zijn als een invloedrijk weekblad zoals The Economist (één miljoen exemplaren per week!) ooit schreef dat dit land nooit meer zou worden uitgevonden.

  België telt ±11 miljoen inwoners en wordt bestuurd door zes regeringen en evenveel parlementen. Brussel is nog complexer. De stad heeft een regering, een parlement, 19 gemeenten, officieel zes, maar in werkelijkheid zeven afzonderlijke politiezones en 33 intercommunales. In totaal telt Brussel met ± een miljoen inwoners 166 ministers, burgemeesters en gemeenteraadsleden, meer dan Berlijn en Parijs samen.

   België maakt van wanorde een politiek instrument. Dit complex politiek systeem stelt de politici in staat om hun kiezers vast te binden door middelen, vriendjespolitiek en overheidscontracten te verzamelen en te herverdelen.

   België heeft : 

- 18 nationale ministers en staatssecretarissen

- 36 regionale ministers

- 7 Ministers van de Franse Gemeenschap, de zgz ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’, die niet eens  in de Grondwet staat en geen eigen inkomsten heeft.

- 4 Ministers van de Duitstalige Oostelijke Gemeenten

- 210 federale parlementariërs en senatoren

- 89 Brusselse regionale parlementariërs

- 75 Waalse regionale parlementariërs

- 124 Nederlandstalige regionale parlementariërs - 94 parlementariërs uit de Franse Gemeenschap (wat een afwijking is in de denominatie!)

- 25 regionale parlementariërs

- 5 leden van de Franstalige Gemeenschapscommissie Brussel

- 5 leden van het Brusselse intercommunautaire comité

- 4 leden van de Nederlandstalige gemeenschapscommissie van Brussel - 10 provinciegouverneurs

- 60 MPP’s leden van provinciaal parlement

- 574 provincieraadsleden

- 8.878 Waalse gemeentelijke verkozen ambtenaren

- 1.128 verkozen gemeenteraadsleden in Brussel

- 12.450 gemeentelijke verkozenen in Vlaanderen

Dit zijn 23.778 politieke mandaten verdeeld in België.

Dus één gekozen ambtenaar voor ongeveer 500 Belgen.

M.a.w. 2 verkozenen per 1.000 inwoners.

   België is een uniek land dat nooit meer zal worden uitgevonden (dixit The Economist). En dan heb ik er het aantal Saksen-Coburgers nog niet eens bij gehaald, dat zopas weer officieel met één exemplaar is toegenomen…

Wordt vervolgd…

Take one fresh and tender kiss. Add one stolen night of bliss. One girl, one boy. some grief, some joy’.

Memories are made of this.

‘Don’t forget a small moonbeam. Fold it lightly with a dream. Your lips and mine, two sips of wine’.

Memories are made of this.

‘Then add the wedding bells. One house where lovers dwell. Three little kids for the flavor. Stir carefully through the days. See how the flavour stays. These are the dreams you will savor. With his blessings from above, serve it generously with love. One man, one wife, one love through life.’

Memories are made of this.

   *Bovenstaande was een hit van Dean Martin, gezongen op de muziek van Freddy Quinn’s ‘Heimweh’.

  In mijn blog van 16 dezer maakte ik een fout, toen ik schreef dat de werken aan Eindhoven Airport al voorbij waren. Die moeten nog beginnen, net zoals die in Charleroi. Het doet me denken aan mijn collegetijd, toen ik nog wel eens onder een huiswerk durfde schrijven ‘Missen is menselijk’. Tot een leraar er bij voegde: ‘Maar opletten is plicht’.

--

   De Hoge Venen gaan ze van naam veranderen. Het worden nu De Hoge Vlammen!

--

   The Donald gaat de gezamenlijke militaire oefeningen met Zuid-Korea, die jaarlijks plaats vinden, dit jaar reduceren om Kim Jong Oen, de dictator van Noord-Korea, waarmee hij goed zou overeenkomen, te plezieren…

      Na een derde hittegolf in Ukkel, een vierde in onze Kempen, lijken we op weg naar een week normaal zomerweer. Daarbij hoort een gedichtje.

   ‘Little drops of water, little grains of sand, make the mighty oceans and the pleasant land.

   But the little minutes, humble though they be, make the mighty ages of eternity’.

(Julia Abigale Fletcher Carney)

      Er is de laatste tijd nogal wat te doen geweest over de overlast van vliegtuigroutes over Zaventem wat ik voortaan maar ‘Brabant-Airport’ zal noemen. Ik zou er niet willen wonen, en  uitwijken naar Deurne bij Antwerpen lijkt ook geen oplossing. Er is echter wél een valabel alternatief en dat is de luchthaven van Eindhoven die voor de inwoners van onze Noorderkempen en Limburg beter bereikbaar is dan Zaventem. Ik heb er zelf al enkele keren gebruik van kunnen maken (o.a. voor een vlucht rechtstreeks naar Sardinië). Komt daar nog bij dat Eindhoven Airport, vroeger eerder vergelijkbaar met onze militaire luchtbasis van Melsbroek, zopas nog vernieuwd is met o.a. meerdere opstijg- en landingsbanen. Het oude, historische Brabant komt steeds meer in beeld.

      1960 was het jaar toen ‘Onze Kongo’ onafhankelijk werd. Toen ik klein was, zei ik altijd: ‘Als ik soldaat ben, ga ik naar de Kongo’. Halfweg mijn militaire dienstplicht termijn kreeg ik in 1960 daartoe de kans toen men bij het leger – ook bij de miliciens – vrijwilligers vroeg voor de Kongo, wegens de aldaar ontstane onlusten. Ik heb dat toen niét gedaan, maar een zekere Marcel Indekeu uit Hulshout, waarmee ik in 1959 mijn ‘drie dagen’ had gedaan in het Brusselse Klein Kasteeltje, deed dat wel. Marcel was toen al een bekende wielrenner, want dat jaar was hij kampioen van België geworden bij de liefhebbers. Hij zat in een militaire vliegtuig dat in 1960 in Kongo is neergestort. Ik had erbij kunnen zijn ...

--

   Bovenstaande komt uit mijn mémoires. Sinds donderdag 13 dezer heb ik daar wat aan toe te voegen. Toen ontmoette ik nl op de begraafplaats van Kasterlee een oudere man die er net als ik het graf van zijn vrouw kwam bezoeken. Hij bleek net zoals ik, ook geboren te zijn in februari 1940, had ook zijn legerdienst gedaan in 1960 en was ook niét ingegaan op dat avontuur in Kongo. Hij toonde mij in Kasterlee zelfs het graf van ene Albert Meeusen waar onder de naam alleen stond: 1940-1960 ‘Slachtoffer in Kongo’  De kans is groot dat die Albert op datzelfde vliegtuig zat als Marcel Indekeu…

      Straten ver staan aanschuiven voor een eclipsbrilletje dat daarna nog eens extra duur moest betaald worden. Reserveringen op het dak van het MAS in Antwerpen tot een bungalow in Spanje. Dat alles om een (bij ons gedeeltelijke) zonsverduistering mee te maken. Het was inderdaad de eerste keer sinds 1999 dat het nog eens gebeurd was, maar toen waren we er daar niet op voorbereid. Nu kreeg men rechtstreekse beelden met alle nodige commentaar op zowat alle zenders en kon men het hele gebeuren op radio en Tv rechtstreeks volgen vanuit zijn luie zetel vanaf de eerste tot de laatste minuut en zelfs nog langer.

       In mijn vorige blog had ik het terloops over Erich Korngold, de componist van ‘Die Totenstadt’. Het verhaal daarover kwam uit het boek ‘Bruges la Morte’ van Georges Rodenbach, een neef van Albrecht Rodenbach, de Vlaamse studentenleider. Georges schreef echter in het Frans in het toen enkel Franstalige België. Het Nederlands werd in  België pas officieel erkend eind 1889 en op de Luikenaar Simenon na waren alle bekende Belgische auteurs Vlamingen die in het Frans schreven.  De enige Belg die tot nu toe de Nobelprijs Literatuur won, was trouwens de Gentenaar Maurice Maeterlinck en ook die schreef toen in het Frans. Zijn bekendste werk was ‘Peleas & Melisande’, een Romeo & Julia verhaal dat ook enkele keren op muziek is gezet.

       Dit weekeinde was er op Stingray Classica in de serie ‘Exploring Masterpieces’ de uitzending ‘Concerto for Orchestra’ van Béla Bartók. Het werd de man zijn meesterwerk. Als Hongaar was hij tijdens WO II voor de Nazis naar de US gevlucht, had daar zwarte sneeuw gezien en stierf er aan leukemie*. Het jaar vóٕٕór zijn dood schreef hij dit concerto dat voor het eerst werd uitgevoerd in Boston en New-York. De uitvoering ervan in deze documentaire is van de Berliner Philarmoniker o.l.v. Pierre Boulez, zelf een monument in de klassieke muziek. Ze duurt ± een  half uur en is echt aan te raden.

--

*Wie ook naar de VS vluchtte was Erich Korngold, de componist van o.m. ‘Die Totenstadt’, die daar echter filmmuziek ging schrijven en er later een Oscar voor zou krijgen o.w.v. het inbrengen van het Leitmotiv dat hij daar in die films verwerkte. Een erfenis van Richard Wagner die later door Ennio Morricone nog geperfectioneerd zou worden in diens zgz ‘Spaghetti Westerns’. Ook Morricone kreeg daarvoor later een Oscar.

   Deze maand augustus zijn er op Stingray Classica (Telenet nr 50) regelmatig uitvoeringen van klassieke meesterwerken waaronder de negende symfonie van Ludwig Van Beethoven, de allereerste symfonie in de klassieke muziek met een koor dat de ‘Ode an der Freude’ van Schiller zingt. In werkelijkheid zou Schiller die ‘Ode an der Freiheit’ genoemd hebben, maar de Habsburgse keizer in Wenen was het daarmee niet eens. Toen er een einde kwam aan de Sovjetbezetting van Oost-Duitsland speelde de Berliner Philharmoniker, o.l.v. Lennard Bernstein, de componist van Westside Story, aan de Brandenburger Tor in Berlijn de symfonie wél onder de titel ‘Ode an der Freiheit’.

   Als ik de finale van deze symfonie hoor met die ‘Ode an der Freude’, krijg ik nog altijd de kriebels, denkend aan de achterkleinzoon van een bakker uit Mechelen die, toen hij die  muziek schreef, al meer dan 10 jaar potdoof was! –

--

   Onze vriend Jean, lezer van deze blog sinds ik me herinner, pleitte in reactie op mijn blog van 8 dezer nog maar eens voor een Vlaamse republiek met gesloten grenzen, gesloten transfers en gesloten rooftunnels. Wie zou het daar niet mee eens zijn? Alleen zal onze generatie dat niet meer meemaken.

  Om te beginnen zou er in Vlaanderen een Vlaams-nationale meerderheid moeten zijn. Die zal er de eerste jaren niet komen zolang DeWever en Co niet willen samenwerken met het Vlaams Belang, dat in de laatste peiling weer Vlaanderens grootste partij is geworden. Een alternatief zou zijn meer samen te werken met Nederland, waarvan ik ook voorstander ben. Meer Benelux, zeg maar, want anders zal het ook niet lukken. Het net goedgekeurde Brabo III-project was daarbij een stap in de goede richting. Mocht ASLM, de succesvolle chipmachinemaker uit het Noord-Brabantse Veldhoven, zijn  plannen van uitbreiding naar onze Noorderkempen uitgevoerd krijgen, zou dat een  tweede stap zijn. Dat zou zelfs geen nieuwigheid zij, ook DAF deed het al. De verdere samenwerking met het Leuvense wereldvermaarde onderzoekcentrum voor Nano-elektronica en digitale technologie Imec een derde stap.

   Zover zijn we echter nog niet, maar het blijft mogelijk. Waar leven  is, is hoop.

      Vrij verrassend nieuws uit het Midden-Oosten waar Turkije, Saoedi-Arabië en Pakistan een trilateraal pact gesloten hebben dat veel weg heeft van het artikel 5 van de NATO. De overeenkomst vermeldt nl dat een gewapende aanval tegen een van de drie landen zal gezien worden als een aanval tegen alle drie. En die drie zijn niet de minsten. Oliereus Saoedi-Arabië is financieel en militair sterk, Turkije heeft het tweede grootste leger van de NATO en Pakistan is een kernmacht.

   In de oorlog (nou, ja) tussen Iran en de VS krijgen in de eerste plaats de Saoedi’s het steeds moeilijker met de aanvallen van de Houthi’s die samenspannen met Iran en een deel van Jemen bezet houden. Ze zijn te vergelijken met Hamas en Hezbollah, met dit verschil dat die geen Straat van Hormuz en Bab el-Mandeb hebben die ze kunnen blokkeren. De Houthi’s kunnen dat wél.

   Wat ik in onze media nog niet gehoord of gelezen heb is, dat het ook gaat om een politieke en straks misschien ook echte strijd tussen Soennieten (Saudi’s, Turken en Pakistanen) en Sjiïeten (Iran, Hamas, Hezbollah en de Houthi’s), zo’n beetje te vergelijken met wat we hier in Europa hebben meegemaakt tussen Rooms-Katholieken en Protestanten in de zestiende eeuw.

   De Soennieten, die meer dan 80% van de moslimbevolking vertegenwoordigen, geloven dat hun eerste leiders gekozen moesten worden op basis van hun bekwaamheid. De Sjiïeten daarentegen vinden dat het leiderschap binnen de familie van de profeet Mohammed had moeten blijven.

   Ondertussen verwachten we hier in de Kempen de vierde hittegolf. Daardoor en mede wegens het politieke reces valt er weinig nieuws te rapen, buiten het feit dat onze wereld aan het verloederen is.

    De politiek van  Trump doet denken aan dat Tv-spelletje van eind jaren 1990 ‘Doet hij het of doet hij het niet’. In België wordt het aftellen naar wat Arizona denkt te doen met de begroting die zal moeten worden gepresenteerd aan Europa, maar zelfs zaken waarvoor geen Grondwetswijziging nodig is, zoals bv het reduceren van  de zes (eigenlijk zeven) Brusselse politiezones raken maar niet opgelost. Laat staan wat het gaat worden als men ooit van Hellhole City één stadsgewest wil maken en van de 19 gemeenten, districten (zoals in  Antwerpen).

   Wie leeft, zal zien…

Toen moeder aan de was was

En het water in de goot goot,

Zag zij een zwermpje vliegen vliegen.

Zij zei: ‘Ei, ei,

D’r is geen enkele bij bij!’

(Auteur onbekend)

• Diafora betekent een stijlfiguur waarbij je hetzelfde woord herhaalt, maar elke keer in een andere betekenis. Het komt uit het Grieks.

   Ik haalde deze diafora uit de kalender van De Druivelaar, die ik al ken sinds 1973.

      In de Antwerpse haven is het Brabo-project tussen Zandvliet en het Nederlandse Rilland afgerond, waardoor 2 gigawatt extra transportcapaciteit op het hoogspanningsnet beschikbaar komt. Er werd tien jaar aan gewerkt en kostte België 350 miljoen euro. Buiten de extra capaciteit, gelijk aan die van twee kerncentrales, is er nu ook de mogelijkheid van de uitwisseling van elektriciteit met Nederland. Na Brabo III is er ook een voorakkoord over een nieuwe verbinding tussen Belgisch en Nederlands Limburg, tussen Kinrooi en Maasbracht..

    Als we dan toch geen Vlaams-nationale meerderheid kunnen verwezenlijken in het eigen parlement, is Brabo III een alternatief om van onze regio de welvarendste logistieke draaischijf te maken van Noord-West Europa. Er is niet alleen de haven van Antwerpen-Zeebrugge, er is ook nog North Sea Port, de fusie van de havens van Gent, Terneuzen en Vlissingen, er is Rotterdam, er zijn Eindhoven Brainport (ASML), Leuven (Imec) en Zaventem, dat ik Brabant-Airport zou willen noemen. ‘Brussels’ is geen naam meer om mee uit te pakken. Het wordt steeds meer Hellhole City.

   Tenslotte nog dit: onze Schelde ondervindt minder impact van de droogte t.o.v. de Rijn en de Donau. Dat komt omdat het een getijdenrivier is die een sterke verbinding heeft met de Noordzee en de bovenloop regelmatig uitgebaggerd wordt om de Antwerpse haven bereikbaar te houden voor grote vrachtschepen.