Berichten van 12 juni 2017 tot 18 juni 2017

   Er zijn zo van die berichten en geruchten die iets weg hebben van het monster van Loch Ness. Ze blijven nl maar terugkomen. Een ervan is die van het basisinkomen voor iedereen, ooit aangekaart door zakenman Roland Duchâtelet toen die zijn Vivant beweging oprichtte. In principe komt het er op neer dat iedere volwassene in dit land levenslang een bepaald maandelijks bedrag toebedeeld zou krijgen, ongeacht van zijn situatie, of hij/zij werk heeft of niet. Om dat te bekostigen moeten dan wel alle nu bestaande uitkeringen worden afgeschaft : pensioen, kinderbijslag, werklozensteun enz. Er wordt in enkele landen al mee geëxperimenteerd, zoals in Nederland en Finland, maar dan op beperkte schaal en voorlopig alleen met uitkeringstrekkers. Het enige land waar het echt bestaat is Alaska, waar iedereen al sinds de jaren 1970 een jaarlijks bedrag tussen de 1.000 en de 2.000 dollar krijgt, maar dat geld komt niet van de staat, maar van de opbrengsten uit het oppompen van olie.

   Zopas is er een meer gedetailleerde studie uitgekomen van Itinera, een Belgische, overwegend Vlaamse denktank en die maakt brandhout van dat ‘gratis geld voor iedereen’. Volgens de studie zou iedereen elke maand 900 euro geven, voor de staat een meeruitgave van 15 miljard euro betekenen. Een maandelijks bedrag van 1500 zou op 77 miljard extra komen en zou de staat verplichten de belastingsdruk te verhogen tot bijna 70%, een onmogelijke zaak.

   Een basisinkomen wil drie zaken combineren: de armoede verminderen, eenvoudig en betaalbaar zijn. Dat blijkt een mission impossible te zijn. Bovendien is de verwachting dat de mensen minder zullen gaan werken, de economische groei zal afnemen, de belastingsinkomsten zullen dalen en de staatschuld nog zal toenemen. Tijd dus om met dat idee nu eens definitief te stoppen.

---

   Nog zo’n Loch Ness verhaal is de zgn ‘Tobintaks’, een soort speculatietaks van 0,1% op de aandelen- en obligatiehandel en 0,01% op die van afgeleide, financiële producten. Onze nationale Charel wil dat straks bij Europa aankaarten. Hij is ervoor. Heeft de man dan zo’n kort geheugen dat hij niet meer weet dat de eigen speculatietaks, een idee van – wie anders? – Kris Peeters, weer afgevoerd diende te worden omdat hij niet alleen niets opbracht, maar de staat zelfs geld kostte? Deze Tobintaks, genoemd naar het idee van een Nobelprijswinnaar voor Economie, is in feite een variant op de meerwaardebelasting waarop diezelfde Peeters hoopt als tegengewicht voor een eventuele vermindering van de vennootschapsbelasting. Dat er buiten België nog negen EU-landen aan willen meedoen, zal een magere troost zijn.

   In onze onovertroffen media was er dezer dagen nogal wat te doen over een rapport van Eurostat, de E.U.-organisatie die zich bezig houdt met de statistieken. Die kwam nl tot het besluit dat in België zowat alles duurder is dan in de buurlanden, met uitzondering van groenten en fruit. Die laatste twee worden hier nl op grote schaal geteeld en heel wat ervan wordt uitgevoerd, vandaar. Maar voor de rest is het huilen met de pet op en is het best te begrijpen dat heel wat landgenoten, die niet te ver van de grens wonen, hun inkopen in Frankrijk, Duitsland en Nederland gaan doen. Er rekening mee houdend dat heel veel landgenoten dicht bij een grens wonen (‘Een klein land heeft veel buitenland’, zei Jozef Luns ooit), maakt dat een slok op de nationale borrel (Eurostat schat het verlies in 2015 op 2,8 miljard euro).

   Als belangrijkste redenen wordt opgegeven: hogere lonen, een meertalige markt (hogere marketing kosten), dikwijls accijnzen bovenop de BTW, die zelf soms ook hoger is (bv op voeding), de witte kassa in de horeca en nog zo van die dingen. Waar echter helemaal niet over gesproken wordt, is dat dit land – als enige in Europa – nog steeds een Index heeft die bij elke stijging onze producten duurder maakt en wiens compensatie achter de prijzenevolutie aan loopt. Bij elke indexstijging gaan immers wel de uitkeringen en lonen omhoog, maar zullen die meerkosten tenslotte toch door de eindverbruiker moeten betaald worden of door de belastingbetaler, maar dat komt min of meer op hetzelfde neer, want dat kan ook een eindverbruiker zijn.

   Feitelijk is het niet slecht dat Eurostat dergelijke statistieken bijhoudt en publiceert. Het probleem bij ons is dat men er zo goed als geen rekening mee houdt. Wij staan erbij en kijken ernaar, denken dat de Index onze koopkracht in stand houdt, maar kopen ondertussen wel in het nabije buitenland, waar het zonder Index goedkoper is.

   Er is een tweede zitpenningenschandaal bloot gelegd in Brussel (Brusselse Keukens) en dat is geen verrassing, zoals ik al schreef in mijn blog van 11 dezer (‘Brussel is een vzw’). Er zullen er nog volgen en niet alleen in Brussel. Wat daar echter wel opvallend is, is dat minstens driekwart van de ‘begunstigden’ PS’ers zijn. Maar het gebeurt ook elders. Zelfs de leden van het Rekenhof hebben zichzelf bedacht met een zakcentje, maar daar zijn ze wel zo slim geweest het wettelijk vast te leggen, zodat zelfs het parlement er weinig tegen kan doen.

   Als onze federale regering nog eens zo’n allesomvattende regeringstop heeft, zouden ze die beter eens een keer daaraan wijden, want het hele politieke landschap blijkt erdoor bezoedeld te zijn. Zo eens iets anders dan te moeten praten over begrotingen in evenwicht, vennootschapsbelastingen en rechtvaardige fiscaliteit. En er zou heel veel overheidsgeld mee kunnen worden uitgespaard.

   Wat de vennootschapsbelasting betreft, volgens de Nationale Bank (NBB) gaf dit land in 2016 meer dan 14 miljard euro uit in de vorm van subsidies aan ondernemingen. Daartegen blijkt CD&V geen bezwaren te hebben. Als men al die uitzonderingen en achterpoortjes nu eens afschafte en verving door één goedkopere belasting – desnoods een vlaktaks – dan kwam het land er beter vanaf en zouden bedrijven misschien gemakkelijker investeren.

   Jan Smets, de gouverneur van de Nationale Bank (NBB) wist zopas te vertellen, dat het al bij al nog meevalt met de economische vooruitzichten in dit land. Voor de volgende drie jaar voorspelde hij zelfs meer dan 100.000 nieuwe jobs. Dat moet als muziek in de oren klinken van onze nationale Charel, die altijd heeft staan roepen dat het hem alleen ging om ‘Jobs, jobs, jobs!’. Helemaal ongelijk heeft hij daarbij niet, want meer jobs betekent meer mensen die afdragen en minder die van de staat op e.o.a. manier moeten trekken. Daarenboven komt dit normaal ook de handel ten goede door een verhoogde consumptie (enfin, dat hoopt men toch).

   Dat was het goede nieuws. Zoals er geen rozen zonder doornen zijn, is er bij de NBB ook geen goed nieuws zonder slecht nieuws. Dat laatste is het feit dat ruim één Belg op vijf met pensioen is of op korte termijn zal gaan en dat deze trend zich nog wel even zal doorzetten. Eigenlijk is dat geen nieuws, want men weet al járen dat er grote vergrijzingskosten op ons afkomen, vooral o.w.v. het feit dat de zgz ‘baby boomers’ met pensioen beginnen te gaan. Reeds onder de regeringen Verhofstadt wist men dat en was het daarom dat Vande Lanotte met zijn berucht Zilverfonds voor de dag kwam, het wondermiddel dat later een lege doos bleek te zijn. Het betekende wel dat men toen wist dat de kosten voor de vergrijzing er aan zouden komen. In de meeste ons omliggende landen is daarop geanticipeerd, hier had men het te druk om de 6% buffer, die Dehaene ervoor had aangelegd, op te souperen.

   In één adem vertelde Smets er trouwens bij dat hij schatte dat België (alle regeringen samen) nog 8 miljard euro zal moeten vinden om tegen 2019 een begroting in evenwicht te hebben. Daarvoor zijn de meer dan 100.000 nieuwe jobs verre van genoeg. Onze Charel zal weer moeten gaan toveren. ‘Ich bin gespannt’, zou Merkel zeggen.

   De verkiezingen in Frankrijk blijven nazinderen. Ze zijn dan ook spectaculair, al moet men e.e.a. wel relativeren. Het heeft nl te maken met twee factoren: het kiesstelsel zelf en de uiterst lage opkomst bij de eerste ronde (niet eens de helft).

   Sinds eind jaren 1950 heef men in Frankrijk verkiezingen met een meerderheidsstelsel. De reden daarvoor was, dat het land anders onbestuurbaar werd. Tussen 1947 en 1958 kende Frankrijk liefst 24 regeringen. Deed zo’n beetje denken aan Italië, waar ook geen enkele regering haar reguliere term uitdeed. Daar heeft dat geduurd tot de komst van Berlusconi. Men kan die man veel verwijten – een Trump avant la lettre o.m. – maar hij was wel de eerste Italiaanse premier na WO II wiens regering de hele termijn van zijn legislatuur uitdeed. En dit zonder over te schakelen naar een meerderheidsstelsel zoals in Frankrijk. Sinds enkele jaren is er in de Laars de Vijfsterrenbeweging van komiek Beppe Grillo. Die zal het waarschijnlijk niet zover brengen als Macron. Bij plaatselijke verkiezingen vorig weekeinde in zowat 1.000 Italiaanse steden en gemeenten ging het politieke zootje ongeregeld van Beppe er onderuit.

   Met amper 32% van de stemmen haalt Macron in Frankrijk zowat driekwart van de zetels binnen. In een proportioneel systeem zou dat maar een derde ervan geweest zijn en zou bv het FN in de eerste ronde 76 zetels hebben behaald tegenover nu een handvol, letterlijk! Zijn overwinning wordt een grote gok, waarvan we alleen maar kunnen hopen dat hij lukt. In het andere geval hebben we straks weer te maken met de traditionele partijen die er in Frankrijk al even weinig van bakken als hier bij ons. Ik schreef het nog in mijn blog van gisteren. Zolang onze traditionele partijen – of minstens één ervan – de Vlaamse kaart niet trekken, zal er ook hier niets veranderen.

---

   En dan nog dit: hieronder een email dat ik gisteren aankreeg met een klacht over een blog met als titel ‘Belgische poenpakkers’. De klacht was verstuurd naar Seniorennet en komt van ene ‘Redpoppy 54’, mij volkomen onbekend, maar – aan de naam te zien – waarschijnlijk een politieke roodhuid.

   Ik heb de uitdrukking ‘poenpakkers’ zeker al wel eens gebruikt, maar een titel ‘Belgische poenpakkers’ vind ik niet meteen, zeker niet dit jaar. Misschien leest die ‘Poppy 54’ nog mijn blogs uit de jaren stilletjes (ik zit – deze inbegrepen – aan nr 3.457!). Verboden te lachen!

redpoppy54@seniorennet.be heeft u e-mail gestuurd via het 'e-mail mij' formulier op uw blog https://blog.seniorennet.be/guvaal.

                              Titel: klacht

                              Bericht:

                              Geronimo,

Gelieve onmiddellijk het bericht te verwijderen:

http://blogs.seniorennet.be/guvaal/reageer.php?postID=2009728

met als titel Belgische poenpakkers.

De site waarvan u dat artikel heeft "geplukt" heeft klacht ingediend bij Seniorennet.Zij geven geen toelating dat bericht op uw blog te plaatsen vermits zij de juistheid niet kunnen garanderen.

Zij zullen meer dan waarschijnlijk ook zelf persoonlijk contact met u opnemen.

Blogmaster

redpoppy

                              IP-adres bezoeker: 141.134.114.21

   Nettobetalers zijn in de E.U. landen die meer afdragen dan ze terugkrijgen. Wij Belgen hebben het groot voorrecht daarbij te horen, samen met onze buurlanden Duitsland, Frankrijk, Nederland en (voorlopig nog) de U.K. Enige tijd geleden had de VRT die kostprijs nog eens berekend en kwam daarbij tot een nettoprijs van 112 euro (per inwoner!). Dat is niet niks, maar – zoals we het in dit land, jammer genoeg, regelmatig meemaken, sloeg die hele berekening op de gemiddelde Belg, niet op de gemiddelde Vlaming. Het Vlaams Belang heeft daar nu op ingehaakt en is voor de dag gekomen met een uitgebreide brochure aan de hand van Gerolf Annemans, die als Europees volksvertegenwoordiger weet waarover hij het heeft. Gerolf heeft uitgerekend dat de gemiddelde Vlaming jaarlijks 530 euro aan Europa betaalt en daarvoor slechts 191 euro terug krijgt, wat maakt dat hij/zij een nettobetaler is van 339 euro. Het betekent eveneens dat het gemiddelde dat de Waal en de Brusselaar betaalt beduidend onder het door de VRT berekende bedrag zal liggen. Altijd hetzelfde liedje, dat zal blijven duren zolang dit land zal blijven bestaan in zijn huidige vorm.

   Is dan daar echt niets aan te doen? Wel – en dat heb ik hier al meermaals geschreven – niet zolang de Vlaamsnationalisten geen meerderheid behalen in het Vlaamse parlement of het zou moeten zijn dat een van de traditionele partijen eindelijk ook eens ernstig de Vlaamse kaart zou trekken. Dat zal – zeker in dat laatste geval – nooit gebeuren door België op te doeken, maar misschien wel door een confederatie met twee deelstaten in het leven te roepen en die al dan niet samen Brussel zouden beheren. Dit dan als noodzakelijke tussenstap naar een verdere onafhankelijkheid. Een soort ‘onafhankelijkheid light’, zoals Remi Vermeiren* het noemt in een vraaggesprek met ’t Pallieterke. Zolang die traditionele partijen blijven zweren met het huidige status quo, betekent dat voor Vlaanderen achteruitgang.

* Remi Vermeiren, nu gepensioneerd, was in een vroeger leven voorzitter van de KBC bank, maar raakte in Vlaanderen bekend als hoofdauteur van het ‘Manifest voor een zelfstandig Vlaanderen’ van de Denkgroep In de Warande. Zijn inzet voor een Vlaamse onafhankelijkheid beschreef hij in zijn boek ‘België, de onmogelijke opdracht’.

   In de UK blijft het spannend. Zoals lezer Lucky9 terecht opmerkte in zijn reactie op mijn blog van 10 dezer (‘Mayday, mayday’!), is Theresa May een arrogant iemand die het deksel op haar neus kreeg toen ze het onderste uit de kan wilde. Door nieuwe verkiezingen uit te schrijven, die absoluut niet nodig waren, want haar partij had de volstrekte meerderheid, is ze nu zelfs de simpele meerderheid kwijt. Ze riskeert de speelbal te worden van een kleine plaatselijke partij – de Unionisten uit Noord-Ierland – terwijl dat alles de nakende Brexit onderhandelingen flink in de war kan brengen. Degenen die hoopten dat May een nieuwe Thatcher kon worden, zijn er aan voor de moeite. Als de besprekingen met de Noord-Ieren niet tot een goed resultaat leiden, is zelfs de kans groot dat May straks de eer aan zichzelf zal mogen houden, net zoals haar voorganger Cameron, die zichzelf feitelijk veel minder te verwijten had dan de domineesdochter (net als Merkel!). Enfin ze zijn er ‘over there’ nog niet mee klaar.

---

   In la douce France zou het ongeregeld legioen van Macron en zijn moeke op weg zijn naar een meerderheid in het parlement. Daar heeft men in Frankrijk maar zo’n 30% voor nodig, wat te maken heeft met hun kiessysteem dat ook al niet erg transparant lijkt (of moeten we dat democratisch noemen?). Als Macron het zal halen (er volgt nog een tweede stembeurt) dan is dat niet zozeer omdat hij en zijn aanhang zoveel gewonnen hebben, maar omdat de meeste kiezers van de traditionele partijen er de brui hebben aan gegeven. Volgens de laatste cijfers is niet eens de helft van de Franse kiezers komen opdagen en zouden na La République en Marche (Macron’s nieuwe partij), de podiumplaatsen worden ingenomen door Les Républicains van Sarkozy en het FN van Marine Le Pen. Où sont les socialistes d’antan?

   ---

   We zullen de uitslag in Duitsland, ergens in september, moeten afwachten om te weten wat de kansen zouden kunnen zijn voor een heropleving van Europa. Op economisch vlak is die al bezig, op politiek vlak is alleen maar te hopen dat men die heropleving niet om zeep helpt. Al bij al een magere troost...