Berichten van 10 augustus 2026 tot 16 augustus 2026

      Er is de laatste tijd nogal wat te doen geweest over de overlast van vliegtuigroutes over Zaventem wat ik voortaan maar ‘Brabant-Airport’ zal noemen. Ik zou er niet willen wonen, en  uitwijken naar Deurne bij Antwerpen lijkt ook geen oplossing. Er is echter wél een valabel alternatief en dat is de luchthaven van Eindhoven die voor de inwoners van onze Noorderkempen en Limburg beter bereikbaar is dan Zaventem. Ik heb er zelf al enkele keren gebruik van kunnen maken (o.a. voor een vlucht rechtstreeks naar Sardinië). Komt daar nog bij dat Eindhoven Airport, vroeger eerder vergelijkbaar met onze militaire luchtbasis van Melsbroek, zopas nog vernieuwd is met o.a. meerdere opstijg- en landingsbanen. Het oude, historische Brabant komt steeds meer in beeld.

      1960 was het jaar toen ‘Onze Kongo’ onafhankelijk werd. Toen ik klein was, zei ik altijd: ‘Als ik soldaat ben, ga ik naar de Kongo’. Halfweg mijn militaire dienstplicht termijn kreeg ik in 1960 daartoe de kans toen men bij het leger – ook bij de miliciens – vrijwilligers vroeg voor de Kongo, wegens de aldaar ontstane onlusten. Ik heb dat toen niét gedaan, maar een zekere Marcel Indekeu uit Hulshout, waarmee ik in 1959 mijn ‘drie dagen’ had gedaan in het Brusselse Klein Kasteeltje, deed dat wel. Marcel was toen al een bekende wielrenner, want dat jaar was hij kampioen van België geworden bij de liefhebbers. Hij zat in een militaire vliegtuig dat in 1960 in Kongo is neergestort. Ik had erbij kunnen zijn ...

--

   Bovenstaande komt uit mijn mémoires. Sinds donderdag 13 dezer heb ik daar wat aan toe te voegen. Toen ontmoette ik nl op de begraafplaats van Kasterlee een oudere man die er net als ik het graf van zijn vrouw kwam bezoeken. Hij bleek net zoals ik, ook geboren te zijn in februari 1940, had ook zijn legerdienst gedaan in 1960 en was ook niét ingegaan op dat avontuur in Kongo. Hij toonde mij in Kasterlee zelfs het graf van ene Albert Meeusen waar onder de naam alleen stond: 1940-1960 ‘Slachtoffer in Kongo’  De kans is groot dat die Albert op datzelfde vliegtuig zat als Marcel Indekeu…

      Straten ver staan aanschuiven voor een eclipsbrilletje dat daarna nog eens extra duur moest betaald worden. Reserveringen op het dak van het MAS in Antwerpen tot een bungalow in Spanje. Dat alles om een (bij ons gedeeltelijke) zonsverduistering mee te maken. Het was inderdaad de eerste keer sinds 1999 dat het nog eens gebeurd was, maar toen waren we er daar niet op voorbereid. Nu kreeg men rechtstreekse beelden met alle nodige commentaar op zowat alle zenders en kon men het hele gebeuren op radio en Tv rechtstreeks volgen vanuit zijn luie zetel vanaf de eerste tot de laatste minuut en zelfs nog langer.

       In mijn vorige blog had ik het terloops over Erich Korngold, de componist van ‘Die Totenstadt’. Het verhaal daarover kwam uit het boek ‘Bruges la Morte’ van Georges Rodenbach, een neef van Albrecht Rodenbach, de Vlaamse studentenleider. Georges schreef echter in het Frans in het toen enkel Franstalige België. Het Nederlands werd in  België pas officieel erkend eind 1889 en op de Luikenaar Simenon na waren alle bekende Belgische auteurs Vlamingen die in het Frans schreven.  De enige Belg die tot nu toe de Nobelprijs Literatuur won, was trouwens de Gentenaar Maurice Maeterlinck en ook die schreef toen in het Frans. Zijn bekendste werk was ‘Peleas & Melisande’, een Romeo & Julia verhaal dat ook enkele keren op muziek is gezet.

       Dit weekeinde was er op Stingray Classica in de serie ‘Exploring Masterpieces’ de uitzending ‘Concerto for Orchestra’ van Béla Bartók. Het werd de man zijn meesterwerk. Als Hongaar was hij tijdens WO II voor de Nazis naar de US gevlucht, had daar zwarte sneeuw gezien en stierf er aan leukemie*. Het jaar vóٕٕór zijn dood schreef hij dit concerto dat voor het eerst werd uitgevoerd in Boston en New-York. De uitvoering ervan in deze documentaire is van de Berliner Philarmoniker o.l.v. Pierre Boulez, zelf een monument in de klassieke muziek. Ze duurt ± een  half uur en is echt aan te raden.

--

*Wie ook naar de VS vluchtte was Erich Korngold, de componist van o.m. ‘Die Totenstadt’, die daar echter filmmuziek ging schrijven en er later een Oscar voor zou krijgen o.w.v. het inbrengen van het Leitmotiv dat hij daar in die films verwerkte. Een erfenis van Richard Wagner die later door Ennio Morricone nog geperfectioneerd zou worden in diens zgz ‘Spaghetti Westerns’. Ook Morricone kreeg daarvoor later een Oscar.

   Deze maand augustus zijn er op Stingray Classica (Telenet nr 50) regelmatig uitvoeringen van klassieke meesterwerken waaronder de negende symfonie van Ludwig Van Beethoven, de allereerste symfonie in de klassieke muziek met een koor dat de ‘Ode an der Freude’ van Schiller zingt. In werkelijkheid zou Schiller die ‘Ode an der Freiheit’ genoemd hebben, maar de Habsburgse keizer in Wenen was het daarmee niet eens. Toen er een einde kwam aan de Sovjetbezetting van Oost-Duitsland speelde de Berliner Philharmoniker, o.l.v. Lennard Bernstein, de componist van Westside Story, aan de Brandenburger Tor in Berlijn de symfonie wél onder de titel ‘Ode an der Freiheit’.

   Als ik de finale van deze symfonie hoor met die ‘Ode an der Freude’, krijg ik nog altijd de kriebels, denkend aan de achterkleinzoon van een bakker uit Mechelen die, toen hij die  muziek schreef, al meer dan 10 jaar potdoof was! –

--

   Onze vriend Jean, lezer van deze blog sinds ik me herinner, pleitte in reactie op mijn blog van 8 dezer nog maar eens voor een Vlaamse republiek met gesloten grenzen, gesloten transfers en gesloten rooftunnels. Wie zou het daar niet mee eens zijn? Alleen zal onze generatie dat niet meer meemaken.

  Om te beginnen zou er in Vlaanderen een Vlaams-nationale meerderheid moeten zijn. Die zal er de eerste jaren niet komen zolang DeWever en Co niet willen samenwerken met het Vlaams Belang, dat in de laatste peiling weer Vlaanderens grootste partij is geworden. Een alternatief zou zijn meer samen te werken met Nederland, waarvan ik ook voorstander ben. Meer Benelux, zeg maar, want anders zal het ook niet lukken. Het net goedgekeurde Brabo III-project was daarbij een stap in de goede richting. Mocht ASLM, de succesvolle chipmachinemaker uit het Noord-Brabantse Veldhoven, zijn  plannen van uitbreiding naar onze Noorderkempen uitgevoerd krijgen, zou dat een  tweede stap zijn. Dat zou zelfs geen nieuwigheid zij, ook DAF deed het al. De verdere samenwerking met het Leuvense wereldvermaarde onderzoekcentrum voor Nano-elektronica en digitale technologie Imec een derde stap.

   Zover zijn we echter nog niet, maar het blijft mogelijk. Waar leven  is, is hoop.