De laatste week van het jaar geraakte bekend, dat de Antwerpse haven in 2009, voor het eerst sinds vele jaren, minder traffiek had gekend. V…
De laatste week van het jaar geraakte bekend, dat de Antwerpse haven in 2009, voor het eerst sinds vele jaren, minder traffiek had gekend. Veel minder trafiek, tot -17%. Dat kwam door de crisis, luidt het daar in koor, maar dat is slechts gedeeltelijk waar. Rotterdam verloor slechts 8% en Zeebrugge won er zelf wat bij. Dat zijn twee havens uit dezelfd regio. Antwerpen gaat steeds meer gebukt onder een immobilisme dat zijn hele toekomst hypothekeert en wel om volgende redenen:
- In de eerste plaats is er de Oosterweelverbinding, die er waarschijnlijk niet komt en - mocht dat wél zo zijn - dan met vele jaren vertraging. De Vlaamse deelregering heeft daar 7 (zeven!) werkgroepen opgezet, maar men hoort er helemaal niets meer van. Ondertussen slipt de Ring steeds meer vast en geraakt men straks niet meer in noch uit de haven.
- Er zijn plannen om het vervoer vanuit de haven via de binnenscheepvaart en het spoor op te drijven, maar ook dat is een plan op langere termijn.
- De verdere uitbaggering van de Schelde door Nederland moet nog steeds beginnen. Of en wanneer dat gaat zijn, is nog koffiedik kijken.
- Over De IJzeren Rijn mag men een kruis trekken, zeker voor wat de nabije toekomst betreft.
- De elektronische inklaring van de haven, die al vanaf 2008 had moeten werken, drijft de douane tot wanhoop. Sinds dan zijn er al een twintigtal verschillende noodprocedures opgestart, maar goed werkt het nog niet. Enfin, eenzelfde verhaal als bij Justitie, alleen kost het ons hier veel meer geld. In Rotterdam werkt zo'n systeem al jaren feilloos...
- De Raad van State heeft, na de Lange Wapperbrug, ook de uitbreiding van het vliegveld van Deurne op de helling gezet. Klachten van de gemeenten Borsbeek en Mortsel werden hiervoor ontvankelijk verklaard.
Crisis of geen crisis, Antwerpen wordt een ramp, niet alleen voor de stad en haar inwoners, maar ook voor de hele regio en zelfs heel Vlaanderen. Als de motor begint te pruttelen, rijdt men niet ver meer.
Pers en politiek hebben een nieuw thema gevonden: de "immigratiesamenleving". Men is er bij de media blijkbaar van overtuigd, dat de instroo…
Pers en politiek hebben een nieuw thema gevonden: de "immigratiesamenleving". Men is er bij de media blijkbaar van overtuigd, dat de instroom van vreemden in ons land een constante zal blijven en dat wij ons daar maar moeten bij aanpassen. Daarbij worden - zoals gebruikelijk - enkele essentiële zaken uit het oog verloren:
- Landjes zoals Nederland en België zijn al klein en overbevolkt en kunnen moeilijker nóg meer mensen absorberen. Waar moeten die allemaal blijven?
- We zitten hier in België al met zo'n half miljoen eigen werklozen, die we niet aan de slag krijgen. Waar moeten de nieuwkomers dan werk vinden?
- België zit met een schuld die even hoog is als het bbp en is virtueel failliet. Dat zeg ik niet, dat komt van onze eigen federale minister van begroting. Als we de halve wereld naar hier zouden halen, krijgen we dat nooit betaald.
- Onze sociale zekerheid wordt betaald door de mensen die werken. Het heeft geen zin armoede in te voeren. Wie naar hier komt, zou niet van ons sociaal systeem mogen profiteren als hij/zij daar zelf niet toe bijdraagt of bijgedragen heeft.
- Ons land heeft nu al, op twee na, de hoogste schulden van de E.U. en - eveneens op twee na - de hoogste belastingen. Bijna 20% van de eigen mensen leven nu al onder de armoedegrens. Onze uitkeringen, pensioenen inbegrepen, zijn van de laagsten van Europa.
Als België er niet in slaagt zijn eigen huishouding onder controle te krijgen, zal het een utopie blijven te denken dat wij de wereld zullen kunnen verbeteren. Wie dat wil doen, moet eerst met zichzelf beginnen.
Deze week pakte De Standaard uit met een zgz "Kerstessay tot de vierde macht", een ontleding van onze media. De ondertitel was trouwens: "De media-omertà". Voor wie het nog niet zou weten, "omertà" is een maffiawoord en betekent "zwijgplicht".
Het essay besloeg in totaal acht krantenbladzijden en werd neergepend door ene Geert Buelens, schrijver, Standaard columnist en hoogleraar moderne Nederlandse letterkunde aan de universiteit van Utrecht. Als men dat leest, dan denkt men: nu gaan we eens de juiste uitleg krijgen over die media van ons, die zo weinig populair zijn bij de eigen bevolking.
Dat laatste wordt door de schrijver inderdaad bevestigd. Hij geeft o.m. toe dat de media in Vlaanderen al even onpopulair zijn als bv het gerecht en de politiek. Hij geeft daarbij enkele voorbeelden, maar één daarvan vermijdt hij (angstvallig?) te vermelden: nl het cordon sanitair. Over dat item zwijgt de geleerde professor in alle talen. Het woord komt in zijn acht pagina's zelfs niet eens ergens voor, terwijl iedere verstandige Vlaming weet dat dit een van de hoofdredenen is, waarom hij zijn media al lang niet meer gelooft.
M.a.w. Professor Buelens is al even schijnheilig als de meeste van zijn collega's die regelmatig de kans krijgen hun columns in De Standaard gepubliceerd te krijgen. De man wil gewoon politiek correct blijven. Een ander bewijs daarvan is, dat de enige journalist, die hij persoonlijk aanpakt in zijn essay, Koen Meulenaere is. Uitgerekend de man die, in Knack, regelmatig de kwaliteitskranten De Morgen en De Standaard, alsmede de VRT in hun hemd zet.
Media-omertà, ja. Zwijgplicht is hier wel degelijk de juiste titel.
Donderdag 31 december 2009
“ De impasse tussen de Vlaamse en Franssprekende partijen over de decentralisering van de macht van het federale naar het regionale niveau z…
“ De impasse tussen de Vlaamse en Franssprekende partijen over de decentralisering van de macht van het federale naar het regionale niveau zal het beleid afwenden van de vitale opdracht om de economie door de neergang te loodsen. Eventueel zal de coalitie struikelen vóór 2011. De levensstandaard zal stagneren en de werkloosheid verder stijgen”.
Bovenstaande tekst is niet van mij, ook niet van e.o.a. belgicist of separatist, maar komt uit de Britse “Economist”, toch een van de toonaangevende bladen in Europa. Het is van de hand van David Rennie, die onder de schuilnaam Charlemagne de Europese politiek volgt en bijna constant in Brussel aanwezig is. Een nuchtere vaststelling van een buitenstaander, waaraan weinig is aan toe te voegen.
De laatste drie jaren waren inderdaad verloren jaren. Sinds 2007 is er in dit land niets, maar dan ook niets meer gebeurd. Eerst o.w.v. de federale verkiezingen van dat jaar, dan o.w.v. de oranjeblauwe onderhandelingen die niets hebben opgebracht en daarna o.w.v. de compleet onzekere politieke situatie die er daarna ontstaan is en waarbij we vier premiers hebben gekend in een kleine twee jaar. Kers op de taart was tenslotte het complete immobilisme tijdens de legislatuur van curator Van Rompuy, die daarvoor – hoe is het mogelijk – nog beloond werd met de topjob in de herschikte Europese Unie.
Als er in 2009 hier bij ons iets speciaals gebeurd is, dan is het wel degelijk die opgang van Haiku Herman, die – letterlijk en figuurlijk – bij gebrek aan gewicht omhoog is gevallen, eerst tot premier van dit land, daarna tot de primus inter pares van Europa. De man geeft trouwens ridderlijk toe, dat hij in zijn leven nooit ergens echt voor heeft moeten vechten. Het is zo’n beetje gegaan zoals de loterij winnen, maar dan zonder een lot gekocht te hebben. Hoe belangrijk Europa geworden is, hebben we trouwens nog pas kunnen meemaken tijdens de klimaatflop van Kopenhagen. Het waren de USA en China die het daar tenslotte op een akkoordje gooiden, er Brazilië, India en zelfs Zuid-Afrika bij betrokken en heel Europa (Rusland inbegrepen) in de kou lieten staan.
Als het immobilisme in dit land in 2010 voortduurt, dan zou het inderdaad wenselijker zijn federale verkiezingen te houden vóór 2011. Dan moet echter eerst B-H/V zijn opgelost. De kortste oplossing daarvoor is een eenzijdige goedkeuring van Vlaamse meerderheid in de Kamer. Als de francofonen dan woord houden, laten ze de regering Leterme II vallen en kunnen er inderdaad geldige verkiezingen komen. Daarna zal dan moeten beslist worden dit land grondig te hervormen. Als dat niet zou lukken, dan wordt het Bye, bye, Belgium II. Toerisme Vlaanderen heeft er al een landkaart voor klaar liggen, waarop Wallonië bij Frankrijk werd ondergebracht…
---
Ondertussen zijn we weer aan de laatste dag van een jaar gekomen. Het zal weer snel Pasen zijn. Nog de beste wensen voor 2010 aan allen die de moeite blijven doen mijn schrijfsels te blijven volgen.
Woensdag 30 december 2009
Het is niet de eerste keer dat ik een lans breek om een deel overbodige politieke instellingen en jobs in ons land af te schaffen. Senaat en…
Het is niet de eerste keer dat ik een lans breek om een deel overbodige politieke instellingen en jobs in ons land af te schaffen. Senaat en provincieraden zijn er daar twee van. Dat geldt niet alleen voor België, maar ook voor ons eigen Vlaanderen. Als we willen dat wat we zelf doen, we beter doen, moet dat gewoon eens gebeuren. Het houdt met die twee voorbeelden trouwens niet op.
Dat laatste blijkt uit recent nieuws, dat Vlaanderen niet minder dan 15 arrondissementscommissarissen telt, die elk zo'n 100.000 euro per hoofd kosten. Wat doen die eigenlijk? Wel, niets, helemaal niets. Het gaat hier om een functie die in de verre negentiende eeuw in het leven was geroepen omdat de provinciegouverneurs toen in hun eigen provincie niet overal snel konden geraken. Die commissarissen waren dan ook zo'n soort vice-gouverneurs. Dat zijn ze nog, maar ze hoeven er niets anders meer voor te doen dan hun centen binnenrijven. Het is dan ook louter een job geworden voor politieke gebuisden. Bekendste recent voorbeeld is Anne Martens, dochter van haar vader, die benoemd werd in West-Vlaanderen. Als compensatie voor deze CD&V-benoeming, kreeg Open VLD er een in Oost-Vlaanderen en de SP.a een in Limburg. Hetzelfde ritueel dat ook wordt toegepast voor de benoeming van de gouverneurs. De N-VA heeft bij de laatste benoeming van de Limburgse gouverneur een schuchtere poging gedaan om er zich tussen te wringen, maar dat is niet gelukt. De klassieke partijen houden die luxe baantjes netjes voor zichzelf.
Die affaire met de arrondissementscommissarissen is niet de enige politieke uitwas in onze regio. Volgens een Leuvens onderzoek bestaan er in Vlaanderen 529 (!) intermediaire "structuren", waarvan gezegd wordt dat de ene helft dient om de andere te "coördineren". De meesten zijn zelfs door de Vlaamse overheid zelf opgericht en gaan van LOP's in het onderwijs, SERR's en RESOC's op sociaal economisch vlak tot SIT's, SELL's en LOGO's in de gezondheidssector. Er bestaat zelfs een "Raad van Adel", een "Vlaamse Heraldische Raad" en een "Commissie voor Onderzoek van Rijnschepen", om er maar enkele op te noemen.
Als dat gerommel in de marge mag dan niets op zich zelf betekenen, in zijn totaliteit kost dat ons, belastingbetalers, veel geld en dient het meestal om eenzelfde groep politieke zakkenvullers te onderhouden.
Er is nog veel werk aan de Vlaamse winkel!
Vele jaren lang zijn wij geabonneerd geweest op de Gazet Van Antwerpen. Het was zowat de laatste krant in Vlaanderen die voor haar Vlaams zi…
Vele jaren lang zijn wij geabonneerd geweest op de Gazet Van Antwerpen. Het was zowat de laatste krant in Vlaanderen die voor haar Vlaams zijn uitkwam en die ook de Vlaamse rechterzijde een kans gaf. Tot dan de krant, op aanraden van S.S. uit H., werd overgenomen door de Limburgse uitgeverij Concentra. De hoofdredacteur van het "Frutje", de katholieke overtuigde Vlaming Luc Van Loon werd ontslagen en vervangen door een politiek correcte logebroeder en de krant werd tenslotte wat ze nu nog is: de Gazet van Janssens.
Evenals enkele duizende andere overtuigde Vlamingen heb ik mijn abonnement op de Antwerpse krant niet meer vernieuwd. Het probleem daarna was, dat er in Vlaanderen eigenlijk geen echte Vlaamsgezinde krant meer overbleef. Dat ik, na enkele omzwervingen, tenslotte bij De Standaard terecht gekomen ben, had o.m. ook te maken met het feit dat die krant regelmatig nieuws uitbracht over klassieke muziek.
Wij zijn thuis nl fervente aanhangers van de echte klassiek, zowel concerten, opera's, Gregoriaanse missen als klassiek ballet. Tot voor enkele jaren terug was het zowat op alle zenders de gewoonte rond de Kersttijd wat meer klassieke muziek uit te zenden. De laatste jaren was dat aanbod al vreselijk verschraald, in zover dat we steeds meer gingen kijken naar Arte, de Nederlandse omroepen en de BBC, allemaal zenders die toch nog iéts van klassiek uitzonden in deze donkerste dagen van het jaar. Dat is ook dit jaar het geval, maar dan met één uitzondering: Exqi.
De nieuwe Tv-zender Exqi mag dan al een hoop flauwekul uitzenden, in deze Kerstdagen was het de Vlaamse zender met de meeste uitvoeringen van klassieke muziek. Ik denk dat Exqui op zijn eentje meer klassiek heeft gebracht dan alle andere zgz "Vlaamse" zenders samen , waarvan men bij de meeste niet eens bemerkt dat het nu Kerstmis is. Buiten dan enkele filmen over Santa Claus, de dronkelap die in Amerika verkocht wordt voor Sinterklaas. Filmen die we trouwens elk jaar opnieuw te zien krijgen.
Nu nog duimen dat Exqi op de ingeslagen weg verder gaat...
Het einde van het jaar wordt men overal om de oren geslagen met jaaroverzichten. Dit jaar is dat niet anders, er is zelfs meer. Enkele krant…
Het einde van het jaar wordt men overal om de oren geslagen met jaaroverzichten. Dit jaar is dat niet anders, er is zelfs meer. Enkele kranten pakken ook uit met een overzicht van het laatste decennium. Na de jaren tachtig en de jaren negentig, spreekt men nu van de jaren nul. Dat is in België zeker correct, nul op alle gebied. Het eerste decennium heeft niets opgebracht, noch op financieel, nog op politiek en zeker niet op communautair gebied.
Het was nochtans goed begonnen. Guy Verhofstadt, de schrijver van drie burgermanifesten waarin hij haarfijn de problemen van dit land én de remedies om ze te verhelpen beschreef, kreeg de kans dat nu eens waar te maken. Hij ging van België een modelstaat maken, met een ambitieuze begroting, meer jobs, minder belastingen, hogere pensioenen, betere rechtspraak, meer inspraak en een hervorming van de zgn "ethische" wetten.
Alleen op het laatste punt is hij geslaagd, althans volgens hemzelf en zijn gelijkgezinden, want nogal wat burgers (om het in zijn terminologie te zeggen) hadden (en hebben) daar nog problemen mee.
De Belgische problemen werden helemaal niet opgelost, ze werden er alleen maar erger door. Men is blijven klooien met steeds meer regels, compromissen, formulieren en uitzonderingen, met als gevolg dat België zich steeds verder vast rijdt. Onze pensioenen en uitkeringen zijn bij de laagste in Europa, onze belastingsdruk bij de hoogste. De begroting is ontspoord als nooit te voren en de jobs smelten weg als sneeuw voor de zon. De staatsschuld is weer opgelopen tot 100% van het bbp en is de hoogste in Europa, na die van Italië en Griekenland.
Verhofstadt is ondertussen uitgeweken naar Europa, waar hij - gelukkig - geen beslissingsmacht heeft en dus niet veel meer potten kan breken. De arme Leterme "regeert" nu al twee jaar in de grootste chaos en kan evenmin waar maken wat hij ooit beloofde. Toen hij zag, dat zijn programma niet realiseerbaar was, had hij ermee moeten stoppen. Nu zit hij opgescheept met een ploeg die regeert tegen de Vlaamse meerderheid in en met een Dehaene als chaperon die de problemen zou moeten oplossen die hij, Leterme, niet de baas kan.
Acht jaar Verhofstadt en twee jaar Leterme hebben hier inderdaad gezorgd voor de jaren nul. Nul komma nul, nul.
