Berichten van 7 januari 2013 tot 13 januari 2013

   De eerste werkweek van 2013 zit erop voor de regering Di Rupo en onze media hebben geen woorden van lof genoeg om ze te prijzen, want er is heel wat gepresteerd, zeggen ze. Zou het? Er is inderdaad heel wat werk verricht, maar zal het ook iets opbrengen?

   Er is een verstrenging gekomen van de beruchte wet Lejeune, waardoor criminelen na amper één derde van hun straf konden vrijkomen. Nu wordt dat allemaal wat moeilijker gemaakt, maar de wet wordt niet drastisch gewijzigd, laat staan afgeschaft en met slimme advocaten en de nodige poen blijven er tal van mogelijkheden.

   Het zou ook moeilijker worden om criminelen vrij te krijgen wegens procedurefouten, in theorie althans. Wat dat in de praktijk gaat worden, is nog koffiedik kijken. Ook voor deze materie geldt het bovenstaande verhaal van die slimme advocaten, waarvan men verwacht dat ze naar het Grondwettelijk Hof zullen stappen, waarna de hele zaak misschien weer eens moet worden overgedaan.

   Er zal geknabbeld worden aan de dotaties van het koningshuis, maar dat geldt voorlopig alleen voor tante Faby, die wat te kort door de bocht was gegaan. Dat ook de francofone volksvertegenwoordiging zo snel daarop reageerde, heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat de weduwe van de heilige Boudewijn niet alleen aan haar Spaanse neefjes en nichtjes had gedacht, maar ook aan enkele katholieke instellingen en dat laatste mag natuurlijk niet de PS.

   In ’t kort, zoals ik al menig keer in deze rubriek heb herhaald, was er ook in deze zgz drukke week geen tijd om een echte hervorming door te voeren, maar bleef alles – voor de zoveelste keer – bij knippen en plakken. Wie daarover triomfantelijk doet, maakt zich blij met een dooie mus.

   Met de regelmaat van een klok worden we om de oren geslagen met columns en andere uiteenzettingen waarmee gesteld wordt hoe belangrijk Brussel voor dit land is, ook voor Vlaanderen. Niet zelden gebeurt dat in het kader van politieke vaststellingen omtrent separatisme of confederalisme. Als echter puntje bij paaltje komt, gaat het altijd om hetzelfde: geld.

   Dat is zopas nog maar eens gebleken, nu blijkt dat de Brusselse regering in haar begroting voor 2013 al inkomsten heeft ingeschreven die ze pas zal krijgen als de zo geroemde zesde staatshervorming van Elio en zijn acolieten zal zijn uitgevoerd. Dat het nog dit jaar zal gebeuren is zeer twijfelachtig.

   Het is trouwens niet de eerste keer dat de kiekenfretters zich op die manier vergaloperen. De afspraak bij de akkoorden voor de zesde staatshervorming was, dat Brussel inderdaad extra geld zou krijgen, 461 miljoen euro om juist te zijn. Dat zou echter in verschillende fazen gebeuren. Zo zou de stad de eerste schijf krijgen na de splitsing van B-H/V. Ook toen had het hoofdstedelijk gewest echter het bedrag al in haar begroting (die van vorig jaar) ingeschreven nog vóór de splitsing een feit was. Daar er niet tegen geprotesteerd werd, heeft men gedacht die truc nog maar eens te herhalen. Het lijkt allemaal zo’n beetje op chantage, waarin de meerderheidspartijen blijkbaar geen graten zien. Volgens Guy Vanhengel, Brussels minister van Begroting, heeft zijn gewest daar recht op*. En wat als er straks een kink in de staatshervorming komt? Gaat dat zgz ‘rijke gewest’ dan dat geld terugstorten?

   Er is dezer dagen heel wat aan de hand in dit land: de commotie bij Ford Genk, de koninklijke dotaties**, de aanpassing van de wet Lejeune, het wereldnieuws rond Denderleeuw, de zaak Kim De Gelder en ga zo maar verder. Men zou beter opletten dat we ondertussen niet in stilte ‘gepakt’ worden in de communautaire thema’s die voor ons belangrijker zijn en die ons echt geld gaan kosten. Voor Vlaanderen, dat nu al teveel betaalt om dit land recht te houden, is elke extra communautaire uitgave er een teveel.

* Een van de redenen, waarom Brussel extra geld krijgt is, omdat het zogezegd geld moet derven doordat de tienduizenden pendelaars van buiten het gewest in Brussel geen belasting betalen. Waarover men niet spreekt is over de steeds talrijker wordende inwoners van het hoofdstedelijke gewest die in de Vlaamse Rand komen werken en daar ook geen belasting betalen. Een zoveelste berekening met twee maten en twee gewichten waarbij het tenslotte steeds Vlaanderen is dat betaalt.

** De beste quote in de verhitte discussies over de dotaties vond ik die van Jan Jambon: ‘Hoe blauwer het bloed, hoe rode de diesel’! Doordenkertje…

   Ons koningshuis is, nog maar eens, in opspraak gekomen. Deze keer dank zij Fabiola de Mora y Aragon, die haar bezittingen in een privéfonds heeft gestopt en op die manier haar erfgenamen in Spanje de Belgische successierechten bespaart. Ze heeft daarbij niets onwettigs gedaan. De Belgische wetten zijn nu eenmaal wat ze zijn en slimme immigranten hebben snel door hoe ver ze hierin kunnen gaan. Wie genoeg geld heeft en het zich kan veroorloven, vindt hier gespecialiseerde advocaten die het allemaal voor u zullen uitvissen. De Belgische wetgeving is zo ingewikkeld geworden dat advocaten wel verplicht zijn zich te specialiseren in één bepaald gebied van de rechtspraak (de zgn ‘niche’), maar er dan ook álles van weten. Dit in tegenstelling tot de rechters, die over alles zouden moeten kunnen oordelen, maar al lang niet meer het bos zien van de bomen.

   Wat Fabiola betreft, die is met haar ‘Pereos’ fonds trouwens niet aan haar proefstuk. Hoe zou het zitten met haar onwettig gebouwd klooster in Opgrimbie? Voor zover ik het nog weet, werd de bouwvergunning daarvoor ingetrokken, maar staat het klooster, dat gebouwd werd in 1994, er nog steeds.

   Om nog even op dat Belgisch Gerecht terug te komen, is er ook een voorstel om vrijlatingen na procedurefouten in te perken. De advocaten gespecialiseerd in deze materie, Hans Rieder op kop, staan nu op hun achterste poten om deze wijziging te betwisten en noemen het een ‘gepruts aan de grondrechten’. Buitenlandse criminelen de kans geven te gaan lopen, zoals reeds meermaals gebeurd is na stomweg onnozele procedurefouten, zouden dus grondrechten zijn in dit ‘efficiënte’ land (de natte droom van Kris Peeters).

   Nu nog de kieswet veranderen zodat er geen tweede ‘Denderleeuw” kan plaatsvinden en dan kunnen onze superdemocraten weer op hun twee oren slapen.

   Het gaat niet goed met onze vakbonden. Ze mogen dan nog steeds veel leden hebben, het lijkt er steeds meer op dat hun greep op wat er in dit landje gebeurt en nog te gebeuren staat, steeds zwakker wordt. Eén uitleg kan zijn dat het ACV, toch nog altijd de grootste bond, een serieuze financiële aderlating heeft moeten ondergaan met het Arco/Dexia debacle, maar er is meer aan de hand.

   Neem nu de herrie bij Ford Genk. Na maanden van onrust en acties werd er een zeer kleine meerderheid (54%) bereid gevonden om nog tijdelijk voort te werken, op basis van een akkoord tussen directie én vakbonden. Bij de toeleveranciers ligt voorlopig echter nog alles plat, zodat ook diegenen die willen werken, het voorlopig niet kunnen. Bijkomende vraag is, hoe lang de werkweigeraars het gaan volhouden, want zij krijgen op dit ogenblik helemaal niets meer, zelfs geen stakingsgeld. Er zal m.i. nog veel moeten gepraat worden alvorens men de situatie daar onder controle zal krijgen.

   En dan is er de NMBS, waarover eindelijk een beslissing is gevallen in het kernkabinet en die voortaan nog uit twee eenheden zal bestaan (plus een interim aanwervingsdienst) en niet meer uit drie zoals sinds enkele jaren het geval was, iets dat niet werkte. Of het nu zal werken is nog zeer de vraag, want de NMBS zal voortaan in feite uit twee en een halve eenheid bestaan, weer zo’n oplossing ‘à la belge’. De vakbonden zijn het daarmee trouwens niet eens en het ABVV dreigde al met ‘acties’, waarbij de reizigers waarschijnlijk nog maar eens de dupe zullen worden. Dit alles terwijl zowel de regering als de vakbonden zeggen dat zij in de eerste plaats de belangen van die reizigers voor ogen hebben. Probeer er maar eens aan uit te kunnen. Ik heb zo het idee dat de hoofdreden van al dat gehakketak het feit is dat de Spoorwegen, eens de nieuwe structuur er zal zijn, niet meer de ‘Nationale Maatschappij der Belgische Syndicalisten’ zal zijn en dat daar het schoentje wringt. De NMBS is altijd door de vakbonden als hun speeltuin beschouwd. Zij deelden er de lakens en de postjes uit. Er zal nu moeten bespaard worden op die postjes, te beginnen met de topjobs, maar ook verder in de kaders en dit pikken de vakbonden niet. Alle andere argumenten dienen maar als rookgordijn.

   Waar is de tijd toen er door de vakbonden bijna elk jaar gedreigd werd met een ‘hete herfst’, als de zaken niet liepen zoals zij het wilden? Die periode lijkt nu achter de rug. Het Inter Professioneel Akkoord (IPA), waarover altijd zo veel te doen was, is in sourdine voorbereid en zal waarschijnlijk stoemelings worden gesloten. De vraag is maar, of er dit jaar wel eens geen ‘hete lente’ zal komen. Met een ACV dat op zijn centen moet letten is de kans klein dat men daar een vakbondsfront voor zal vinden. Anderzijds wordt het voor de rode vakbond steeds moeilijker om verzet te plegen tegen een regering die door gelijkgezinden gerund wordt. De man achter het nieuwe NMBS-plan, Paul Magnette, is dan uitgerekend nog de coming man van de PS. De syndicale soep zal dan straks waarschijnlijk ook niet zo heet gegeten worden als ze werd opgediend. Dat is althans te hopen voor de treinreizigers, maar ook voor de werknemers van de betrokken maatschappijen.

   Ik heb het nog altijd moeilijk met de uitspraak van Vlaams minister-president Kris Peeters in de Zevende Dag van vorig weekeinde, waarbij hij beweerde geen voorstander te zijn van een onafhankelijk Vlaanderen, maar van een efficiënt België. Hoe kan een man in een dergelijke positie zo’n stommiteiten zeggen?

   ‘Een efficiënt België’!

Dat is dat land:

-          met een staatsschuld van meer dan 100% en die nog grandioos kan oplopen mocht het fout lopen met de restholding van Dexia (Frankrijk, dat ook al geen voorbeeld van goed beheer is en in die zaak heel wat minder riskeert dan België, heeft daarvoor al geld opzij gezet. België niet);

-          dat nog altijd moet beginnen geld opzij te zetten voor de aanstormende vergrijzing, iets wat in al onze buurlanden al járen geleden werd gedaan;

-          met zijn overvolle gevangenissen, waarvoor maar geen serieuze oplossingen voor gevonden wordt. Het toezicht op korte straffen, vooropgesteld voor september 2013, is zopas nog met twee jaar uitgesteld omdat er geen geld voor is. Wie voor een enkelband in aanmerking komt, komt op een wachtlijst te staan en weet hoegenaamd niet of dat nog maanden of jaren gaat duren. En zo blijven veroordeelde criminelen vrij rondlopen.

-          waar geen geld meer is voor het vernieuwen van de onderhoudscontracten voor de boten en de helikopters van de zeevaartpolitie, waardoor o.m. die van Gent met een opblaasbare zodiac moet uitvaren…

-          waar we de hoogste energieprijzen betalen, de hoogste consumptieprijzen, de hoogste telefoontarieven en – op één na – de hoogste belastingen van heel Europa;

-          met het hoogste aantal ambtenaren, ministers en kabinetten van heel West-Europa;

-          met zowat de laagste pensioenen van Europa;

-          waarvoor de Walen kiezen dat het zou blijven bestaan omdat ze op die manier door de Vlamingen onderhouden worden, iets waartoe ze zelf niet in staat blijken te zijn;

   Als Kris Peeters wacht op een efficiënt België, dan kan hij even goed wachten op Godot. Als hij ook dat verkiest boven een onafhankelijk Vlaanderen, dan is de man niet waardig nog langer minister-president van datzelfde Vlaanderen te blijven.

   N.a.v. de discussies over de uitspraken van Di Rupo in twee Vlaamse gratiskranten schreef ik gisteren al, dat hijzelf daar electoraal geen last van zal hebben, maar de Vlaamse partijen in zijn regering wél. Als we bij die uitspraken dan ook nog eens het initiatief van Reynders tellen die een Vlaamse ambassadeur terug roept uit Congo-Brazzaville omdat hij daar teveel Nederlands heeft gesproken of de verklaringen van ‘Loulou’ Michel die ons komt zeggen dat wij het cordon sanitaire* niet mogen doorbreken, dan vraag ik me af waarmee we bezig zijn.

   Bovenstaande uitspraken maken het nog maar eens duidelijk, dat we met deze zesde staatshervorming de problemen van dit land nog verre van opgelost hebben. Zolang politici, zowel francofone als Vlaamse, mensen in een andere regio kunnen schofferen zonder daar zelf electoraal voor gestraft te worden, is het duidelijk dat dit land nog verre van hervormd is en dat we die zevende staatshervorming zeker nodig zullen hebben.

   Wie trouwens bij de bespreking van deze problemen uit zijn rol gevallen is, is Vlaams minister-president Kris Peeters. Tot nu toe was hij zo’n beetje het enige CD&V boegbeeld dat ontsnapte aan de federale malaise die zijn partij doormaakt en waar ze maar niet uit geraakt. De spreidstand die Peeters nu al enkele jaren uitvoert, wordt echter steeds hachelijker. Hij kan niet de Vlaamse kool en de Belgische geit blijven sparen. Peeters vertelde in de Zevende Dag dat men eerst de zesde staatshervorming moet doorvoeren en dan pas aan de zevende kan beginnen. Als er echter nog lang getreuzeld wordt (tweederde van die zesde moet nog gerealiseerd worden) dan geeft hij de federale regering van Di Rupo een uitstekend excuus om alles inderdaad te rekken en te trekken, iets waarin Di Rupo al bewezen heeft een crack te zijn. En mogen we het confederalisme voor 2014 vergeten. Tenzij de V-partijen dan een volstrekte meerderheid zouden halen in het Vlaamse parlement, wat inhoudt dat ze dan ook de partij van Peeters niet langer nodig zouden hebben en Peeters zelf dus ook niet. De brave man moet dan ook geen uitspraken doen dat hij geen voorstander is van een onafhankelijk Vlaanderen, maar wel van een efficiënt België. Peeters mag dan al een achtenswaardig man zijn, die tot nu toe zo slim was zich niet aan de Belgische brij te verbranden, met uitspraken zoals die hierboven riskeert hij dat wél. ‘Een efficiënt België’, laat me niet lachen…


* Ondertussen zijn de vier 'grote' partijen het in Dendcrleeuw niet eens geraakt en 'gedoogt' het VB er het kartel N-VA/CD&V. Het eerste resultaat was al dat de OCMW voorzitter uit dat kartel is gekozen. De schepenen volgen een dezer dagen. Denderleeuw is hopelijk een beginpunt om een eind te maken aan het cordon en de daarbij behorende totalitaire democratie.

   Wat bezielt ACV-militanten om een nieuwjaarsreceptie van de N-VA te gaan verstoren? Om te beginnen doet men zoiets niet bij zo’n gelegenheid. Ten tweede hebben die mensen zich van partij vergist. In de federale regering zit N-VA in de oppositie en in de Vlaamse regering werkt ze samen met CD&V, toch officieel nog altijd de partij waarmee de christelijke arbeidersbeweging verbonden is. Dat ze in haar hetze tegen de Vlaamsnationalisten dan nog de steun krijgen van Peter Mertens, de communist uit de Antwerpse gemeenteraad, is helemaal te gek voor woorden.

   Leven die mensen misschien op een andere planeet? Weten die nog altijd niet dat De Wever niets liever vraagt dan aangevallen te worden? Ze kregen trouwens bij Barts openingsspeech meteen lik op stuk, toen diezelfde die hen herinnerde aan de vuile spelletjes die ze zelf gespeeld hebben via Arco bij Dexia en het Gemeentelijk Fonds en waarbij ze voor de vuigste kapitalisten niet moesten onderdoen. Wat gaan ze nu verder doen? De N-VA leden uit hun vakbond smijten zoals ze dat met de VB-leden hebben gedaan? Er zal straks in Vlaanderen niet veel volk meer overblijven in de tot nu toe grootste vakbond van het land.

   Uitgerekend de dag daarop, één dag vóór ‘verloren maandag’*, valt Di Rupo diezelfde Vlaamsnationalisten frontaal aan in de gratiskrant van bij de warme bakker. Hij vindt dat er in die kerstboodschap van Albert II – waarvoor hij als premier verantwoordelijk is -  niets verkeerd staat, dat hij daar achter blijft staan en zegt dat de N-VA zéér gevaarlijk is voor dit land. Dat laatste klopt, zeker voor wat hij ‘zijn’ land noemt. Want zijn land is al lang niet meer ons land en de vraag is alleen nog hoe lang de collaborerende Vlaamse partijen van de huidige federale meerderheid dergelijke aanvallen tegen Vlaanderen in het algemeen en tegen Vlaanderens grootste partij in het bijzonder gaan blijven steunen. Twee van die partijen hebben nl enkele jaren geleden zelf ook gekozen voor een overgang naar het confederalisme, maar doen nu alsof dat maar om te lachen was. Iets duidelijker: om de mensen wat wijs te maken. Waar is de tijd toen Verhofstadt dat nog zwart op wit in zijn burgermanifesten schreef en Leterme het daarover met De Wever roerend eens was? Zelf durven CD&V en Open VLD De Wever en de zijnen niet openlijk meer aanvallen. Ze zijn al te dikwijls van een kale reis thuis gekomen. Ze laten het vuile werk dan maar over aan hun vakbonden en aan hun grote vriend Di Rupo, zonder schijnbaar te beseffen dat ze zich op die manier nog meer in de vernieling gaan rijden, want Di Rupo kan in Vlaanderen niet worden weggestemd; zij wél.

   Er is maar één uitleg voor de hevigheid waarmee de Vlaamsnationalisten in het algemeen en de N-VA in het bijzonder worden aangevallen: de schrik zit er diep in bij tsjeven en liberalen.  Hun gebruikelijke argumenten doen het niet meer  en ze hopen dan maar op e.o.a. soort schoktherapie of een deus ex macchina. De tijd die nog rest tot de volgende verkiezingen wordt voor hen wel akelig kort…


* 'Verloren maandag' wordt in het Antwerpse gevierd op de eerste maandag na Driekoningen. Het was vroeger de dag waarop de ambtenaren weer aan de slag gingen en nieuwe medewerkers werden onthaald. Dat werd er zodanig gevierd, dat er van werken die dag niet veel meer in huis kwam. Nu beperkt men zich tot het uitdelen en eten van worstenbroden en appelbollen.