Berichten van 17 november 2014 tot 23 november 2014

   Dat Justitie bij ons een puinhoop is, is genoegzaam bekend. Er zijn de laatste jaren wel nieuwe gevangenissen bijgekomen en in Gent zelfs een soort psychiatrische instelling voor veroordeelden met een geestelijke handicap, er is wat vereenvoudigd en stilaan geraakt zelfs alles min of min gedigitaliseerd, maar de processen blijven een vorm van ergernis. Denk maar aan het geval van die Italiaanse maffiafamilie Aquino, waarvan bewezen is dat ze miljoenen euro heeft verdiend met drugstrafieken, maar waarvan er van de hele clan, 38 stuks, nog steeds geen enkele is aangehouden. Reden ervoor is, dat ‘la famiglia’ met het illegaal verkregen drugsgeld schaamteloos de duurste advocaten van Vlaanderen aan het werk heeft gezet en dat die letterlijk alle middelen inzetten om het niet tot een veroordeling te laten komen.

   De Belgische gerechtelijke wetgeving stamt nog grotendeels uit de tijd van Napoleon, is dus twee eeuwen oud en sindsdien steeds ‘aangepast’, niet veranderd, waardoor advocaten steeds meer specialiseren en de rechters – die over alles moeten oordelen – het bos niet meer zien door de bomen. Zo kan het zijn dat iemand die riskeert veroordeeld te worden, niet naar zijn proces komt. In dat geval wordt hij veroordeeld bij verstek en moet dat proces in beroep helemaal opnieuw gedaan worden. Dubbele kosten dus. En het kan nóg straffer.

   Een sterk actueel verhaal is een aan de gang zijnde proces tegen een Antwerpse douanier, die in de haven onder één hoedje speelde met een drugsbende en op die manier hopen geld kreeg toegespeeld. Het was trouwens door zijn opvallend luxueuze leven dat de zaak in 2012 aan het licht kwam. De man kwam (al dan niet op aanraden van zijn advocaten) niet naar zijn proces. Hij werd daarin bij verstek veroordeeld maar ging in beroep. Bij dat proces in beroep was hij weer afwezig, werd hij opnieuw bij verstek veroordeeld en moet het hele verhaal nog eens worden overgedaan. Viermaal in totaal dus.

   Koen Geens, de nieuwe federale minister van Justitie wil nu paal en perk stellen aan dergelijke praktijken. Men kan over de politieke overtuiging van de man zijn twijfels hebben – Koen is een echte tsjeef – als specialist in vennootschapsrecht kent hij wel het klappen van de zweep. Het is trouwens van Stefan Declerck geleden dat er op Justitie nog eens iemand gezeten heeft die ervoor gestudeerd had en dus de nodige ervaring heeft. Declerck was dan nog een watje (‘Ik werk eraan’, was zijn slagzin). Hopelijk krijgt Geens de tijd om voor Justitie een nieuw wetboek uit te dokteren dat van deze tijd is en niet van het begin van de negentiende eeuw. Dat zou pas een verandering zijn.

   Bij het aantreden van elke regering komt er niet alleen een stoelendans van ministers en staatssecretarissen, maar ook van een hele rits beheersposten bij instellingen en maatschappijen die aan de diverse ministeries gelieerd zijn, zoals dat heet. Dat is nu niet anders en de Vlaamse regering maakt zich klaar om daar werk van te maken. Zoals het eveneens traditie is dat die extra baantjes netjes (nou, ja) verdeeld worden onder de partijen van de meerderheid. De operatie heeft geen naam, maar ‘soske-sjot’ zou passend kunnen zijn. Het houdt nl in, dat de socialisten meer dan waarschijnlijk deze keer buiten de prijzen zullen vallen, iets wat ze helemaal niet meer gewend waren. Het is al gebeurd dat e.o.a. hoofd van zo’n afdeling blijft zitten, maar dat is eerder de uitzondering die de regel bevestigt.

   Het gaat om de voorzittersposten en die van de raden van bestuur van o.m. De Lijn, de VRT, de VDAB en enkele minder bekende instellingen zoals PMV, de belangrijkste investeringsmaatschappij van de Vlaamse overheid. Deze laatste beheert wel 900 miljoen euro activa in diverse investeringsdossiers, zoals bv in kinderdagverblijven en overheidsgebouwen. Daarenboven ook het verstrekken van risicokapitaal, wat in het verleden niet altijd van een leien dakje liep (denk maar aan Electrawinds*). Dat socialisten voor de begeerde taken zo goed als niet meer in aanmerking zullen komen, heeft niet alleen te maken met het feit dat ze niet meer in de Vlaamse regering zitten, maar ook omdat de nieuwe ploeg af wil van hun rode gratis beleid.

   In de marge van bovenstaande is het dan ook opmerkelijk dat twee voormalige Vlaamse SP.a-ministers, Ingrid Lieten en Freya Van den Bossche tot 2019 elk twee medewerkers in dienst kunnen houden, die betaald zullen worden door diezelfde Vlaamse regering. Kostprijs: zo’n 2,5 miljoen euro. Het was kersvers VB-voorzitter Van Grieken die de kat de bel aanbond, waarop Geert Burger niet meteen een antwoord had. Geert gaf echter wel toe dat daar vragen bij konden gesteld worden en dat hij het zou laten onderzoeken. Wordt dus (hopelijk) vervolgd. Of valt dat niet onder ‘soske-sjot’?

* Pas deze week raakte bekend dat het ondertussen beruchte Electrawinds de jaarrekeningen voor 2013 heeft kunnen afronden en dit met een verlies van 153 miljoen euro. Dat is 20 miljoen meer dat de omzet die het bedrijf in dat jaar maakte. Ondertussen zijn de beste delen uit het bedrijf verkocht, al heeft het nog steeds een beursnotering in Duitsland en blijft het projecten beheren van België tot Zuid-Afrika. E.e.a. mede gefinancierd door overheidsbedrijven, die hun deelneming ondertussen zo goed als afgeschreven hebben…

   Het wordt nog spannend, nu – vier dagen vóór de stakingsdag van a.s. maandag - een (eerste?) groep amokmakers van de rode intifada in Brussel is opgepakt. In eerste instantie zei men dat er ‘maar’ drie Antwerpse dokwerkers bij waren, later op de avond waren het er al zeven. In elk geval hebben Justitie en politie er goed aangedaan er snel werk van te maken, zodat mogelijke navolgers weten waar ze aan toe zijn. Vergeten we niet dat zij en niet de vakbonden straks de schade mee zullen mogen betalen. Die vakbonden hebben wel miljarden euro op (waarschijnlijk buitenlandse) banken staan, maar ze hebben geen rechtspersoonlijkheid, waardoor ze zelf niet eens vervolgd kunnen worden, laat staan aansprakelijk gesteld worden voor de aangerichte schade door hun ‘sympathisanten’. Ook dat past in het kader ‘Only in Belgium’.

   Maandag is er in Antwerpen geen betoging, wel een algemene staking, waarbij de haven gegarandeerd plat zal liggen. Dat is een makkie, want een handvol stakende sluiswachters (de klassieke drie man en een paardenkop) volstaan om dat te verwezenlijken. Problematisch zou het kunnen worden, mochten bedrijven, zoals die van de Chemie, geen minimumbezetting kunnen realiseren, iets wat primordiaal is voor de veiligheid van die bedrijven zelf, maar ook van hun omgeving. Dat wordt nu nog door de vakbonden gegarandeerd, maar zou in het gedrang kunnen komen, mochten zgz ‘vliegende stakingsposten’ verkeersknooppunten bezetten, waardoor de werknemers voor die minimumbezetting niet ter plaatse zouden geraken. Hopelijk laat De Wever het zover niet komen. Bart zal zeker zijn best doen om het verschil te laten zien met de PS burgemeester van Broekzele, die nog steeds geen akkoord heeft met zijn eigen politie over de mislukte ordehandhaving van twee weken geleden. Bij gebrek aan een schandpaal, zouden ze dat PS-creatuur best mee in de kerstboom hangen die zopas op de Brusselse Grote Markt is neergepoot.

   In navolging van de E.U. worden nu ook bij ons in parlementaire commissies hoorzittingen gehouden, waarbij de nieuwe ministers en staatssecretarissen hun beleidsverklaring komen afleggen en zowel leden van oppositie als van de meerderheid daarover hun zeg mogen doen. Allemaal super democratisch, dat wel, al ontgaat mij toch wat daarvan het voordeel is. Wie de hele lijst van al die beleidsmensen moet ondergaan, zal straks ook wel niet meer het bos van de bomen zien. Vooral na de tumultueuze start in het parlement zelf, was er de vrees dat het weer tot harde confrontaties zou komen, maar die zijn uitgebleven, zodat het al bij al een saaie bedoening is geworden.

   We hebben te maken met een regering die feitelijk atypisch is voor wat we hier gewend zijn en datzelfde geldt ook voor heel wat van de nieuwe excellenties, vooral bij de N-VA en de MR. Het zit niets anders op dan ze toch maar wat krediet te geven en te zien wat ze er straks van bakken. Er zijn er nog in ’t water gesprongen die later bleken te kunnen zwemmen.

   Een stap in de goede richting is alvast de geplande afschaffing van het zilverfonds, een dada van Vande Lala, waarmee hij de kosten van de vergrijzing ging oplossen. Dat is een lege doos gebleken, met daarenboven elk jaar nog 120.000 euro structurele administratiekosten en dat alles voor een fonds zonder geld. De overheid kocht zelf staatsschulden op en zette die opzij, maar kon dat staatspapier niet verzilveren zonder de staatsschuld te doen stijgen. Zoals Danny Pieters (N-VA) het verwoordde: ‘Ik schrijf een briefje dat ik mezelf 3 miljard euro verschuldigd ben en steek dat in een spaarvarken’. Het moeizaam opgebouwde begrotingsoverschot werd door de regeringen Verhofstadt opgemaakt en i.pl.v. te besparen werd er nog meer geld uitgegeven. Het begin van de torenhoge staatsschuld waaronder het land nu gebukt gaat, danken we nog altijd aan het genie uit Gent en Umbrië.

   Verder wordt het wachten of de discussie over de vermogenswinstbelasting er komt. Ze staat niet in het regeringsakkoord en kan alleen weer aan bod komen als daarover binnen de regering een nieuw akkoord zou worden gemaakt. Met de CD&V ervoor en de Open VLD ertegen, terwijl MR en N-VA de kat uit de boom kijken, kan men daarmee nog alle kanten uit. Tussendoor moeten de gemaakte akkoorden – inbegrepen die van de zesde staatshervorming - worden uitgevoerd. Ik zie het allemaal nog niet gebeuren. Michel I krijgt voorlopig het voordeel van de twijfel, maar daar houdt het ook bij op.

   Voor zover nodig is er nog maar eens een studie verschenen over de loonkosten in Europa. Daaruit blijkt dat die, op Denemarken na, het hoogst zijn in dit land. Als men alleen de loonkost in de industrie neemt, staan we zelfs op de eerste plaats. Opmerkelijk aan deze studie is wel, dat ze uitgaat van een onderzoekinstelling van de Duitse vakbonden, Institut für Makroökonomie und Konjunkturforschung (IMK), waarop zelfs vanuit linkse hoek weinig kritiek kan gegeven worden. Eén uur arbeid kostte een Belgische werkgever in de privé vorig jaar gemiddeld 42,40 euro, t.o.v. bv 34,90 in Frankrijk, terwijl het Europees gemiddelde nog lager ligt, nl amper 23,90.

   Daar houdt het niet mee op, want voor een Belgische werknemer moet de werkgever hier meer uitgeven, terwijl diezelfde werknemer minder mee naar huis neemt. Met het verschil gaat onze staat lopen. Jammer dat er van die verschillen geen vergelijkingen gemaakt worden met het buitenland. De loonkostenhandicap met de buurlanden bedraagt zo’n 16%. Ondanks de initiatieven ter zake vanwege de regering Michel, zal daar maar ongeveer een kwart vanaf gaan. Dan blijft er nog 12% over…

---

   Ook het verhaal over een vermogensbelasting* blijft rondwaren. In een vorige blog had ik reeds geschreven dat het voor dit land bijna niet te verwezenlijken is, daar dit afhangt van het kadaster en dat blijkt hier (met opzet?) sinds 1975 niet meer te zijn aangepast. Daaraan zou natuurlijk een mouw kunnen gepast worden, maar dan stelt zich een volgend probleem. Men mag nu hier wel geen echte vermogensbelasting hebben, in werkelijkheid bestaan er reeds een hele reeks kleinere belastingen die op hetzelfde neerkomen en, zoals men weet, veel kleintjes maken groot. Even een bloemlezing: de roerende voorheffing, de registratierechten, de onroerende voorheffing, de successierechten, de schenkingsrechten, de taks op langetermijnsparen, de beurstaks, de hypotheekrechten en zo zijn er misschien nog wel enkele. Als men het kadaster weer in orde zou brengen en een vermogensbelasting invoeren die daarop gebaseerd zou worden, dan zou men in principe al die andere vormen ofwel moeten afschaffen ofwel moeten herzien. Men kan immers niet tweemaal voort hetzelfde belast worden. Ik denk niet dat het al voor morgen zal zijn.

* Voor een vermogenswinstbelasting, waar CD&V voorstander van is, zou dan wel ruimte zijn, alhoewel het mij meer overkomt als de zoveelste steekvlampolitiek. Het steekt sommigen de ogen uit dat er in dit land slechts 8% taksen geheven worden op meerwaarde op aandelen, waar dit zelfs in Luxemburg 29% is, in Duitsland 48, in Nederland 55 en in Frankrijk 60%. Coucke’s jackpot heeft hier voor een stroomversnelling gezorgd, maar ook dit wordt een verhaal van lange adem, waartegen zelfs de socialistische oppositie weinig kan inbrengen. Tijdens de laatste 25 jaar dat ze mee aan het bewind waren, hebben ze ook nooit aanstalten gemaakt er iets aan te doen…

   In De Standaard van maandag (de enige dag dat ik die krant nog koop, omdat De Tijd dan niet verschijnt), schrijft Ludo Abicht dat hij niet begrijpt waarom de N-VA een resolutie om de Palestijnse staat te erkennen, niet onderschrijft. Zweden blijkt dat al gedaan te hebben en er zouden nog in enkele andere Europese landen resoluties in die zin in de pijplijn zitten..

   Abicht is een linkse Vlaamsgezinde, maakt deel uit van de Gravensteen groep, maar ziet de situatie daar in het Midden-Oosten door een erg rooskleurige bril, meer zelfs: eerder door een rode bril. Dat de Palestijnen onrecht wordt aangedaan is een feit, maar is deels aan henzelf te wijten. In de Gaza strook heeft Hamas de touwtjes in handen en die organisatie streeft naar de vernietiging van Israel, zowat het enige democratische land van die hele regio. Nogal wiedes dat de joden zich daar moeten weren, ook al gebeurt dat niet altijd ‘koosjer’. Anderzijds kan Hamas op één lijn gesteld worden met de Moslim broeders, de groep die in Egypte weliswaar na een verkiezing aan de macht kwam, maar die ondertussen onthoofd en uitgeschakeld werd. De meeste linkse supporters van de Palestijnse zaak schijnen er zich niet van bewust te zijn dat de kans groot was dat de Moslim broeders, mochten ze in Egypte nog aan de macht zijn, het wel eens op een akkoordje hadden kunnen gooien met die Islamitische Staat waarvan we ondertussen de gruwelen kennen. God weet wat we dan zouden meegemaakt hebben.

   Het is daar in het Midden-Oosten kiezen tussen pest en cholera, maar zolang die IS-barbaren en hun supporters niet zijn uitgeschakeld, heeft het geen zin te praten over democratie, want dat schijnt iets te zijn dat door moslims alleen maar elders aanvaard wordt, maar niet in hun eigen regio. Het blijft dan ook verbazen dat de linksen in West-Europa de hand blijven houden boven een gemeenschap, die als geheel als verdraagzaam wordt voorgesteld, maar die zoveel extremisme vertegenwoordigt dat 90% van de huidige bloedige wereldconflicten er het gevolg van zijn. Zolang groepen als Hamas, Hezbollah, Boko Haran, Al Shabaad, Al Qaeda, IS en Taliban in de naam van Allah blijven moorden, verkrachten en oorlog voeren, heeft het geen zin te denken dat de problemen zullen opgelost zijn met de erkenning een Palestijnse staat, als die staat zelf ook gedomineerd blijft  door een extremistische organisatie zoals Hamas.

   N.a.v. de verkiezing van Meyrem Almaci tot nieuwe voorzitster van Groen, heeft SP.a-voorzitter Tobbackske de hand naar de watermeloenen uitgestoken en de hoop uitgesproken dat ze straks meer zouden gaan samenwerken. ‘Wij zijn er voor de gewone mensen’, zei de ‘zoon van’. Dat zou betekenen dat al wie in Vlaanderen niet links is, geen gewone mensen zijn. Driekwart van de Vlamingen dus. Tobbackske lijkt in dit opzicht een beetje te redeneren in de trant van ‘monsieur normal’ in Frankrijk die er ook zo’n potje van gemaakt heeft dat men al vreest dat hij bij de volgende presidentiële stembusgang zelfs de tweede ronde niet zal halen. De man is zo normaal geworden dat zijn populariteit de laagste ooit is van een Franse president na WO II. Al bijna even laag als die van Tobbackske in zijn eigen SP.a. Niet te verwonderen dat Almaci daar zomaar niet in trapt.

   Verder had Tobbackske het ook over het feit dat hij Groen en de SP.a ziet als de ‘progressieve krachten’ in onze regio. Dat terwijl de rode oppositie zich met hand en tand verzet tegen elke verandering. Zoiets heet niet progressief, maar conservatief. Als het in dit land fout loopt, dan heeft dat niets te maken met die nieuwe regering zonder socialisten, maar aan alle andere federale regeringen van de laatste 25 jaar mét daarin de linksen. Liberalen en christendemocraten zaten ook wel afwisselend in die regeringen, maar konden de veranderingen, die ze nu hopelijk beogen, niet verwezenlijken omdat uitgerekend de socialisten steeds dwars lagen. Schoolvoorbeeld daarvan is het mismagement van onze pensioenen, een departement dat 18 jaar aan één stuk door socialistische ministers werd mismeesterd.

   Of is het misschien progressief te noemen dat men de dag van vandaag niets wil inleveren ondanks de torenhoge staatsschuld die ze hebben achtergelaten? ‘Na ons de zondvloed’ of, om het met de woorden van Luc Coenen, gouverneur van de Nationale Bank te zeggen: ‘Nu staken is zoveel als tegen je kinderen zeggen: jullie kunnen de pot op’ (Stond twee weken geleden op de cover van Trends).