Berichten van 2 november 2015 tot 8 november 2015

   Volgens een recente voorstelling van Eurostat zijn de sociale uitgaven van België, op Frankrijk na, de hoogste van Europa. De overheidsuitgaven bedragen daarnaast nog steeds 52% van het bbp en volgens ons eigen Planbureau zullen die vóór 2020 nooit onder de 50% komen. Verder is dit land een van de weinige Europese landen waar de werkloosheidsuitkeringen nog steeds niet beperkt zijn in de tijd.

   Het gaat er mij deze keer eens niet om dat daar iets aan zou kunnen/moeten gedaan worden, wel de vraag waarom men hier zo met de regelmaat van een klok klachten hoort over het asociale bestuur dat we zouden hebben. Er zal altijd wel iets zijn dat te bekritiseren valt, maar praten over asociale toestanden, over mensen die hier uitgebuit worden e.d. lijken dan ook eerder uit de fabeltjeskrant te komen. Wat moet men dan in de meeste andere landen zeggen, waar de toestand zeker niet beter is. Dan hebben we het nog niet eens gehad over onze index, die nergens elders nog bestaat en over allerhande sociale voordelen die nergens anders nog voorkomen, zoals bv het verkrijgen van een extra feestdag in ruil voor deze die in een weekeinde valt.

   Als wij, Vlamingen, met recht en rede over iets te klagen hebben, dan is het over de transfers, nóg zo iets dat nergens anders in die mate bestaat, maar daar raken we alleen vanaf als we het ooit in de eigen regio voor het zeggen zullen hebben. Dat laatste lijkt me zwaar gehypothekeerd als men in een Zevende Dag De Wever hoorde zeggen dat zijn partij nooit met het VB zal samenwerken. De proef op de som daarvan zullen we alleen krijgen als N-VA én VB samen in Vlaanderen ooit een volstrekte meerderheid zouden halen…

   Mede door de herfstvakantie valt er in de binnenlandse politiek deze week bitter weinig te beleven. Gelukkig zijn er nog de francofone vrouwelijke ministers die toch voor wat vuurwerk gezorgd hebben, al hadden ze dat liever anders gezien. Zowel Marghem als Galant zijn in opspraak gekomen wegens het niet naleven van bepaalde procedures, waarbij ‘bevriende’ relaties voorrang kregen. Michel heeft weer e.e.a. moeten rechtzetten, maar de kans is groot dat er straks in het parlement nog een stukje over gedebatteerd zal worden. Don Calvo en Laurette Mitraillette kunnen hun messen nu al beginnen te slijpen.
   Een ander verhaal is een uitspraak van een derde francofone dame*, nog maar pas ingevallen in de federale ploeg, nl Sophie Wilmès, de gloednieuwe minister van Begroting, die vindt dat er voor het uitvoeren van de taxshift een tekort zou zijn van 2 miljard euro, later gecorrigeerd naar 1,6 miljard, wat nog steeds een behoorlijk gat zou zijn. Van Overtveldt van Financiën heeft het einde van het herfstreces niet afgewacht om bovenstaande te ontkennen. Hij zegt dat Wilmès appelen met peren vergelijkt. ’t Is maar hoe ge ’t bekijkt, dus. Hiermee eindigt het verhaal niet, want Eric Van Rompuy, de eerder chagrijnige broer van de Natte Dweil, komt nu af met een tekort van 3 miljard. De man die nooit geen minister kon worden, laat trouwens geen gelegenheid onbenut om de regering waarin ook zijn eigen partij zit (die van de ‘Wij is de weg’) in verlegenheid te brengen. Het moet niet altijd Kris Peeters zijn…

   Net als de zesde staatshervorming vrees ik dat het woord taxshift nog dikwijls zal vallen, omdat het – net als die hervorming – iets is waar de doorsnee burger geen touw aan vast kan knopen en het hem dan ook waarschijnlijk geen bal interesseert.

* In Italië hebben ze het spreekwoord ‘Donna al volante, pericolo costante’ (vrouw aan ’t stuur, constant gevaar). Dat had in eerste instantie met autorijden te maken, maar kan ook anders geïnterpreteerd worden.

   Van zodra bekend was dat de Russische Airbus, die verongelukte boven de Sinai woestijn, uit elkaar gespat was in de lucht en er van enige afgevuurde raket geen sprake kon zijn, was het duidelijk dat er een bomontploffing was geweest binnen in het vliegtuig. Het verhaaltje van de duikersfles klopt niet. Een ontploffing daarvan kon alleen een aanwezige bom actief maken, maar op zich geen vliegtuig uit elkaar doen spatten. Voor zover dat nog nodig was, was ook het feit dat er daarvoor helemaal geen communicatie was vanuit de cockpit er een bevestiging van. Dat Rusland en Egypte bovenstaande halsstarrig blijven ontkennen, heeft te maken met het eigenbelang. Het toerisme in Egypte was al met één derde terug gelopen sinds de zgz ‘Arabische lente’ en als blijkt dat men daar zo maar ongecontroleerd een bom kan neerleggen in een vliegtuig, zal het aantal toeristen naar dat land verder serieus blijven dalen.

   De Russen krijgen een koekje van eigen deeg. De haast willekeurige bombardementen op Syrische dorpen en steden zorgen in de eerste plaats voor veel burgerslachtoffers en hebben tot nu toe niets veranderd aan de oorlogssituatie op de grond. Tegelijk kan men in Rusland eens aanvoelen wat het betekent als het deze keer de eigen mensen zijn die op een zo dramatische manier hun leven verliezen. De MH17-vlucht van Malaysia Airlines werd neergehaald door een Russische Bukraket, aan de Oost-Oekraïnse rebellen ter beschikking gesteld door het Russische leger en meer dan waarschijnlijk door Russische soldaten afgevuurd. Dat weet zowat iedereen tegenwoordig, maar niemand mag of durft het te zeggen, want het zou mijnheer Poetin geen plezier doen. En zo zullen we wel nooit te weten komen wie het daar gedaan heeft. Als Poetin en Sisi het been stijf houden, zal met de crash boven de Sinai hetzelfde gebeuren.

   Tenslotte nog dit: of het nu om het neerhalen van een vliegtuig, het doodschieten van mensen in musea of op stranden betreft, op vakantie gaan naar moslimlanden zal letterlijk levensgevaarlijk blijven. Zelfs Turkije is niet meer veilig als de situatie daar verder islamiseert. Reisagentschappen én toeristen die die landen blijven aandoen ‘omdat ze zo goedkoop zijn, mijnheer’, moeten dat risico er dan maar bijnemen. Ik begrijp niet dat onze media, VTM op kop, zich daarover druk blijven maken. De volkse uitdrukking: ‘Voor niks, steendood’ is hier wel erg cynisch van toepassing.

   Ik kom even terug op mijn blog van gisteren, waarin ik Bertie weer eens gelijk moet geven met zijn reactie (cijfermatig kan ik niet tegen hem op!). Maar men moet wel érgens mee beginnen, zeker als men weet dat er tijdens de regeerperiode Di Rupo niet één baan is bijgekomen in de privé, maar integendeel 30.000 verloren zijn gegaan.

   Bertie heeft eveneens gelijk als hij stelt dat, om de schade in te halen, er meer dan 900.000 extra jobs moeten bijkomen en dat aan dit tempo het zo nog bijna 50 jaar kan duren. En dat alleen al om onze buurlanden bij te benen. Dat werd gisteren ook bevestigd door De Tijd, die VOKA citeert. Eén uur arbeid kost in dit land ook nu nog altijd 14% meer dan in de buurlanden. Daarnaast zijn de cijfers, zoals meestal gebeurt, alleen toepasselijk op heel België. Als men die volgens de gewesten zou publiceren, zou men zien dat ook op dit gebied Wallonië en vooral Brussel ver achterlopen. In Vlaanderen daalt de werkloosheid voor de derde maand op rij, wat toch ook aangeeft dat het bij ons minder slecht gaat.

   Er is dus nog werk aan de winkel en dat wordt nog eens bevestigd door het nieuwste overzicht door de Wereldbank van de ranglijst Ondernemingsklimaat, waarop België nog maar eens een plaats zakt. Het staat nu op 43, terwijl een vergelijkbaar land als Denemarken op plaats 3 staat. De Denen hebben dan wel geen last van een gewest waar staken belangrijker lijkt dan werken…

   Voor het eerst in bijna 20 jaar (van 1996) daalt in dit land het ambtenarenbestand. Vorige maand gingen er bijna 20% minder bedrijven failliet dan in dezelfde periode van 2014. Er werden in de eerste 6 maanden van dit jaar 10.000 nieuwe jobs gecreëerd in de privé. De factuur van de staatsschuld is met één miljard euro gezakt. Oktober 2015 was de meest succesvolle maand van het jaar op de beurs. Waar klagen we nog over?

   Dat verminderen van die ambtenaren en de extra tewerkstelling in de privé zijn opstekers. Dat betekent immers dat de staat minder moet uitgeven. Hoe meer mensen er aan het werk zijn in de privé, hoe beter voor het in stand houden van onze sociale zekerheid. Bij de overheidsjobs zitten de zorgsector en de dienst van de dienstencheques er wel niet bij, maar dat zijn twee factoren die het geheel niet schaden. De dienstencheques halen meer laaggeschoolden uit de werkloosheid, het uitbreiden van de zorgsector is nodig wegens de algemene veroudering van de bevolking.

   Met dit alles betekent het nog niet dat dit land er bovenop komt. Zolang het overheidsbeslag boven de 50% zit en de staatsschuld boven de 100, is er geen echte reden tot juichen. Toch is het een stap in de goede richting, omdat het om echte jobs gaat en geen die het overheidsapparaat nog zwaarder maken. Verhofstadt beloofde ooit 300.000 nieuwe jobs en die kwamen er ook, maar alleen bij de overheid. Bij Di Rupo gebeurde hetzelfde, zij het op kleinere schaal, maar toen gingen er wel 30.000 jobs verloren in de privé. We zullen dus maar duimen, dat tenminste de slogan ‘jobs, jobs, jobs’ geen ijdele kreet blijft.

   Het Middenoosten blijft de aandacht opeisen. De Turkse verkiezingen werden gewonnen door Erdogan’s AKP, wat verwacht werd, maar met een ruimere meerderheid dan in juni, wat niét verwacht werd. Voor zover we daar van democratie kunnen spreken, was het wel opmerkelijk dat in een land waar geen stemplicht is, er meer dan 80% ging stemmen. De ruime overwinning van de AKP (de ‘partij voor rechtvaardigheid en ontwikkeling’) kan daar mee te maken hebben gehad, maar was evenzeer het gevolg van enkele duidelijke schendingen van mensenrechten tijdens de campagne er naartoe, iets wat bevestigd werd door de waarnemers van de Raad van Europa (niet te verwarren met de E.U.). Verscheidene kranten, radio- en Tv-stations die tégen Erdogan waren, werden op overheidsbevel gesloten of gewoon door de AKP overgenomen. De oppositiepartijen werden geboycot als een VB in het kwadraat. Op China na zitten er nergens meer journalisten en uitgevers achter de tralies dan in Turkije. Dat zegt genoeg en het is eerder bang afwachten wat de volgende zet van de nieuwe sultan zal zijn. Erdogan en Poetin doen er in de regio wel aan Realpolitik, dit in tegenstelling tot ‘das Mädchen’ en de benevelde Luxemburger die de Europese Commissie voorzit, die aan beloftepolitiek doen, wat Europa wel eens zuur zou kunnen opbreken. Ik vraag me trouwens af waarom onze media zich druk maken omdat Erdogan zijn land steeds meer richting het Oosten stuurt. We zouden er blij om moeten zijn.

---

   Ik kan akkoord gaan met het merendeel van de reacties op mijn blog van gisteren over Syrië. Wel wil ik iets kwijt over dat zgz gedoogbeleid vanwege Assad m.b.t. de andere godsdiensten in zijn land. De sekte waartoe Assad behoort, de sjiïetische Alawieten, vertegenwoordigde bij het begin van het conflict slechts 15% van de bevolking. De soennieten haalden 65%, maar hebben er nooit iets te zeggen gehad. Dat Assad de andere godsdiensten spaarde, ook de christelijke, was met voorbedachten rade en zeker niet omdat hij verdraagzaam zou zijn. Die minderheden vertegenwoordigden nl de resterende 20% van de bevolking, wat maakte dat de dictator samen met hen op 35% kon rekenen, wat het verschil minder groot maakte. Vergeten we niet dat Saddam Hoessein, die in Irak ook regeerde met een minderheid, hetzelfde deed. Die had zelfs een christen (Tariq Azziz) die het tot minister bracht en later tot vicepremier. Na de val van Hoessein hebben in Irak de minderheden, waaronder de christenen die Saddam steunden, daarvoor de prijs betaald. Hetzelfde gebeurt nu in Syrië. Dé oplossing zou zijn die groepen uit elkaar te halen en ieder een eigen land te geven, zoals ik ook reeds insinueerde in mijn blog van gisteren, maar dat wordt door de VN tegengewerkt omdat die liefst van al de bestaande grenzen in stand willen houden, ongeacht de drama’s die daardoor ontstaan. Dat gebeurt ook in Afrika en om dezelfde reden zal de VN Catalonië niet erkennen als onafhankelijk land en (waarschijnlijk) straks ook Vlaanderen niet…

   Groot nieuws vorige week: Obama zou zijn buitenlandstrategie drastisch gaan wijzigen en grondtroepen sturen naar Syrië. ‘Boots on the ground!’ titelde De Standaard op haar voorpagina. Later bleek het te gaan om minder dan 50 ‘special forces’, die de Koerdische rebellen in het Noordoosten van het land, tegen de Turkse grens, zouden ‘adviseren’. In verhouding tot de sterkte van het Amerikaanse leger zijn dat de klassieke drie man en een paardenkop…

   Een nog grotere flop werd het eerste ‘vredesoverleg’ tussen 18 landen in Wenen, waarbij deze keer ook Saoedi-Arabië en Iran waren uitgenodigd, maar geen Syriërs. Na vele uren overleg was het enige punt van overeenkomst dat men over twee weken nog eens bijeen zou komen… Het belangrijkste agendapunt bleek nl niet de toekomst van het Syrische volk te zijn, maar dat van de heer Bashar al-Assad, de dictator wiens familie reeds 44 jaar de meerderheid van het Syrische bevolking onderdrukt en uitmoordt, die nu al verantwoordelijk is voor de dood van een kwart miljoen burgers, voor de verwoesting van zowat alle bekende steden en dorpen en voor vele miljoenen vluchtelingen.

   Even ridicuul was ook de consensus die er op dat Weense overleg was, dat Syrië één land moest blijven. Dat kan nooit onder Assad, want dan krijgt die de kans opnieuw met zijn minderheid van Alawieten de meerderheid van Soennieten en Koerden te onderdrukken. Als Russen en Iraniërs Assad willen sparen, kan hij hoogstens (voorlopig?) president blijven van de regio Damascus, zouden de Koerden een eigen land moeten krijgen en zou wat nu nog steeds bezet is door IS – zowel in Syrië als in Irak – één nieuw land moeten worden waarin de Soennieten het voor het zeggen zouden hebben. Alleen op die manier is er een kans dat men de nu strijdende partijen uit elkaar kan houden, dat zowel Soennieten, Sjiieten als Koerden in Syrië als in Irak een eigen land kunnen hebben waar ze niet naast elkaar moéten leven en dat een vrede op lange(re) termijn er mogelijk zou kunnen zijn.

   Er tenslotte ook even op wijzen dat Europa er bij zit voor spek en bonen. De E.U kan alleen wat dreigen met economische sancties, waar geen van de deelnemers aan het overleg van wakker zal liggen. Ondertussen blijft een in moderne tijden nooit geziene vluchtelingenstroom Europa onder de voet lopen, waarbij Noordwest Europa serieus gedestabiliseerd dreigt te worden. Met Poetin als lachende derde…