Berichten van 9 april 2018 tot 15 april 2018

   Wat moeten we denken over de ‘represaille’ van de westerse geallieerden als reactie op het zoveelste chemische bombardement van Assad & Co op de eigen burgers? Veel meer dan wat spierballenvertoon lijkt het niet te zijn. Men heeft erop gelet elkaar zo weinig mogelijk pijn te doen met een bombardement dat men niet langer kon uitstellen zonder gezichtsverlies te lijden. Niet dat het voor mij erger had moeten/mogen zijn. Al bij al gaat het in Syrië in de eerste plaats om moslims tegen moslims, de ene zijn sjiïeten, de andere soennieten. Die ‘eigen burgers’, waarover ik het hierboven had, zijn gewoon leden van de andere sekte. Daar Assad een sjiïet is, zijn voor hem de soennieten ketters en dat blijkt in de islam nog erger te zijn dan andersgelovigen. Hoe de verhoudingen nu zijn, weet feitelijk niemand meer, maar bij de aanvang van het conflict vertegenwoordigde Assad hoogstens 15% van de bevolking, waarvan 12% van de eigen Alawieten sekte en enkele procenten andersgelovigen, die gedoogd werden om het verschil met de soennieten iets kleiner te kunnen maken. Als men op Tv burgers ziet paraderen in Damascus om hun steun aan Assad te betuigen, dan komt dat over alsof álle burgers daar stonden te manifesteren. Dat waren echter alleen Alawieten die hoofdzakelijk in de regio rond de hoofdstad wonen en daar de meerderheid vormen.

   Syrië kan nooit meer het land worden van vóór het begin van de burgeroorlog. Zelfs als Assad erin zou slagen de helft van de soennieten uit te schakelen, blijft er nog zo’n 35% van over en dat is nog altijd meer dan het dubbele van wat er aan Alawieten zal zijn. Vooral de Koerden, die zowat heel Syrië ten oosten van de Eufraat bezetten, het best georganiseerd zijn en gesteund worden door het Westen, zullen zich er nooit bij neerleggen dat de situatie terug naar af zal gaan. Het Westen doet er dan ook best aan die mensen te blijven helpen, al was het maar omdat ze als niet-Arabieren veel verdraagzamer zijn en de vrouwen er gelijk zijn aan de mannen (én mee vechten!). Geef de Koerden een vaderland in Oost-Syrië, laat de regio rond Damascus (maar ook niet meer dan dat) aan de Alawieten, zodat Rusland daar zijn bases kan behouden, want daar is het de Russen om te doen. Maak daarna van het resterende gebied een nieuwe soennietische staat, eventueel samen met het noorden van Irak, waar de soennieten nu ook verdrukt worden door de sjiïeten, die er na Sadam de macht hebben overgenomen. Misschien is dan ook sultan Erdogan, een soenniet, akkoord en gaat hij de Koerden buiten Turkije eindelijk eens met rust laten, al weet men met die gek nooit wat hij gaat doen.

   Met beter hopen is de tijd wel verlopen, maar een ander perspectief zie ik daar niet.

   Men zou het haast vergeten, maar ondertussen dwaalt Carles Puigdemont rond in Duitsland, nadat hij daar vrijgelaten werd uit de gevangenis, zij het onder voorwaarden en mag hij voorlopig dat land niet uit. De hoofdbeschuldiging van de Spaanse Inquisitie, nl rebellie, werd door het Duitse Hof afgewezen, omdat er nergens sprake was van geweld. Dat geldt zelfs ook voor Spanje, waar men dat niet geweten wil hebben. Zoals ‘Pokemon’ het zelf verwoordde bij zijn voorlopige (?) in vrijheidstelling, is het een schande dat er in het Europa van de 21^ste eeuw nog politieke gevangenen zijn.

   Rajoy, voorlopig nog de Spaanse eerste minister en de hoofdverantwoordelijke voor de nieuwe Inquisitie en de chaos in zijn land, krijgt gelukkig steeds meer tegenwind, ook in Spanje zelf. Zo slaagt hij er niet in de nieuwe begroting van het land goedgekeurd te krijgen. Hij regeert nl met een minderheidsregering, die o.m. gedoogd wordt door vijf parlementsleden van een Baskische partij die weigeren de begroting goed te keuren als niet eerst het Catalaans probleem wordt opgelost. Die Basken weten waarmee ze bezig zijn, ook zij willen onafhankelijk worden en hebben ondertussen begrepen dat zoiets niet lukt met geweld, maar misschien wel met via de parlementaire weg, zoals de Catalanen het nu proberen. De tweede beschuldiging, misbruik van overheidsgeld, is in Spanje gewoon een lachertje als men weet dat er uitgerekend tegen de partij van Rajoy – de Partido Popular (PP) - momenteel enkele rechtszaken lopen om het zelfde delict.

   En Europa staat erbij en kijkt ernaar, terwijl de hoofdverantwoordelijken er wel als de kippen bij zijn om wettelijk verkozen mensen in Polen en Hongarije de duivel aan te doen omdat ze weigeren in het gedoogbeleid van de E.U. mee te stappen. Hoelang willen die zich nog belachelijk maken?

   Wat in deze zaak ook nog niet is uitgeklaard, is hoe ze Puigdemont geklist hebben in Duitsland. Blijkbaar is dat gebeurd met een GPS-tracker die men aan zijn wagen had gehecht. Meer dan waarschijnlijk gebeurde dat op een illegale manier, ofwel door spionnen van de Spaanse veiligheidsdiensten ofwel met de hulp van die van ons. Als het dat laatste is, dan is er ook daarover het laatste woord nog niet over gevallen.

   Volgens een studie van de UGent zou dit land, mocht het alleen kunnen rekenen op hernieuwbare energie, jaarlijks maar genoeg energie hebben voor 32 dagen en - om rond te komen - tot op 2 februari! ‘Grey day’ noemen ze die dag in vaktermen. Voor België wordt dat ‘Mayday’. We staan daarbij op de vierde laatste plaats in Europa. En dan zijn er hier pipo’s die denken dat ze tegen 2025 geen kerncentrales meer nodig zullen hebben… Zelfs met het Europees gemiddelde heeft men maar groene stroom tot 3 maart.

   Opmerkelijk bij deze studie is, dat Nederland, waarbij België dikwijls vergeleken wordt (en het meestal slechter doet), bij de drie landen behoort die het nog slechter doen dan wij. Dat betekent dat de positivo’s die denken in geval van nood van dat land stroom te kunnen kopen, er ook aan zullen zijn voor de moeite. Eerder bleek al dat zelfs Frankrijk bij de laatste winterprik stroom moest gaan aankopen in het buitenland.

   Meer dan waarschijnlijk wordt heel het energiedebat, samen met dat over de pensioenhervorming (met de discussie over wat een zwaar beroep is) over de komende verkiezingen getild en zullen er pas daarna door de volgende federale regering knopen worden doorgehakt. Het zou wel een schande zijn, mochten politiekers en/of partijen straks tijdens de verkiezingscampagnes pluimen op hun hoed gaan steken voor deze niet eens genomen beslissingen. En dan hebben we het niet eens gehad over de eventuele beursgang van Belfius, omdat men niet tot een akkoord komt over de Arco affaire. De kans is trouwens groot dat die beursgang na de vaknatie een flop wordt, gewoon omdat het momentum - zeg maar, de interesse - ervoor voorbij zal zijn.

   In Antwerpen was er dezer dagen een zekere politieke beroering, nadat bekend werd dat de joodse rabbijn Aaron Malinski bij de gemeentelijke verkiezingen op zou komen op de CD&V-lijst. De man, die in Vlaanderen enige bekendheid verwierf door enkele jaren geleden mee te doen met ‘De slimste mens’, verklaarde zijn keuze door te zeggen dat Open VLD, op wiens lijsten tot nu toe de meeste joodse kandidaten stonden in Antwerpen, tegen het onverdoofd slachten en tegen de besnijdenis is. Wil dat zeggen dat CD&V - die nu al de naam heeft een moslim partij te zijn - er wél vóór zou zijn?

   Voor de petite histoire: die Malinsky kwam al eens op in 2006, maar toen op de SP.a-lijst en is dus de zoveelste die dat zinkend schip verlaat. Malinsky is bestuurslid van de grootste joodse gemeenschap in de koekenstad, maar dat zegt weinig, want in 2006 werd hij niet eens verkozen. Daarom wil hij nu zeker zijn van een verkiesbare plaats. Het zal drummen worden op de Antwerpse CD&V-lijst want niemand kan zeggen wat daar een verkiesbare plaats zal zijn, buiten dan de eerste die al is voorbehouden voor Kris Peeters..

   Voor de joodse gemeenschap zal het een moeilijke keuze worden. Vóór Malinsky stemmen zou wel eens een verloren stem kunnen zijn, want het huidige stadbestuur heeft ook enkele joodse leden en is de joodse gemeenschap meer dan genegen. Dat CD&V straks nog tot de besturende meerderheid zal behoren, is helemaal niet zeker. Het feit dat zowel joden als moslims vóór onverdoofd slachten en besnijdenis zijn (de moslims bij de meisjes, de joden bij de jongens), maakt de zaak alleen maar ingewikkelder. Hét verschil voor ons, buitenstaanders, is dat we met de joden zo goed als geen problemen hebben, met de moslims zoveel te meer. In Antwerpen voor CD&V stemmen blijft hoe dan hoe verwerpelijk, zolang die partij haar tsjevenmentaliteit behoudt en over alles en nog wat rond de pot blijft draaien.

   In Frankrijk zijn de spoorbonden gaan staken. Dat is daar niet zo uitzonderlijk, want evenals bij ons is dat zowat de sector waarin het meest gestaakt wordt. Dat bij een overheidsinstantie die – ook al net zoals bij ons – zwaar door de staat gefinancierd wordt (bij ons bijna 3 miljard euro per jaar, bij de zuiderburen 14 miljard!). Nieuw deze keer bij de Franse staking is, dat die niet aan één stuk door loopt, maar dat telkens twee dagen gestaakt wordt en dan drie dagen ‘gewerkt’. In totaal worden dat 36 stakingsdagen (tot ergens in juni), wat het spoorverkeer er grondig zal verstoren. In de eerste stakingsweek was slechts een derde van het personeel tot staken bereid, maar bij machinisten en treinbegeleiders was dat twee derden. In 1995 hebben de Frans spoorbonden ooit 6 weken gestaakt (en toen gewonnen), maar deze keer is e.e.a. wel anders. Het is de bedoeling van Macron dat de Franse spoorwegen (SNCF) efficiënter worden in het vooruitzicht op de liberalisering van het Europese spoornet en omgevormd tot een naamloze vennootschap, die echter wel in staatshanden blijft.

   Om te beginnen kunnen de stakers, in tegenstelling tot in 1995, niet rekenen op sympathie bij de reizigers. Een tweede punt is dat de nieuwe president Macron doet alsof zijn neus bloedt en zich officieel van heel de staking niks aantrekt. Vorig jaar heeft die er zo een nieuwe arbeidswet doorgejaagd en ook nu is het de bedoeling dat hij zijn zin wil krijgen. Als hem dat lukt, wil hij ook het Franse parlement serieus afslanken, want ook dat – weer net zoals bij ons – is grotendeels waardeloos geworden, zeker met een president die heel wat meer macht heeft dan onze nationale Flup.

   Nu de economieën aantrekken wordt er trouwens overal weer nogal wat gestaakt. Blijkbaar hopen de vakbonden het linkse blazoen weer wat te kunnen opkalfateren na de zware electorale nederlagen in zowel Frankrijk, Duitsland als Nederland.

   Enfin, we kunnen alleen maar hopen dat het ventje van Brigitte het in Frankrijk zal halen. Als het in Brussel blijft druppelen als het in Parijs regent, kunnen we er hier zelf misschien ook nog baat bij hebben.

   Viktor Orbán, de uitgaande premier van Hongarije, heeft daar met zijn rechtse Fidesz partij voor de vierde keer (de derde op rij) de verkiezingen gewonnen en een volstrekte meerderheid van meer dan tweederde van de stemmen. De opkomst van de kiezers was er zo groot dat men de kieslokalen langer heeft moeten openhouden. Daardoor dachten onze poco media dat Orbán het niet zou halen. Ze namen weer maar eens hun wensen voor werkelijkheid. De man, die zijn politieke carrière ooit begon toen hij de grafrede hield bij de door de Sovjets vermoorde president Imre Nagy, blijft sant in eigen land omdat hij opkomt voor de eigen mensen, de eigen cultuur, niets wil weten van moslim immigranten en niet gedicteerd wil worden door de bobo’s van de E.U.. Dat wordt hem natuurlijk bij die E.U. erg kwalijk genomen, maar ondertussen weten we dat ook wij niet op veel sympathie moeten rekenen bij het Europese monster dat de E.U. is geworden, dat kleinere landen de les wil spellen maar te laf is om tussenbeide te komen in Spanje en toelaat dat er de dag van vandaag in Europa nog mensen om hun politieke overtuiging gevangen worden gezet..

    Als West- en Zuid-Europa op de lange termijn riskeren de sharia te zullen moeten aanvaarden (zie mij blog van 8 dezer), dan mogen we blij zijn dat er in Centraal- en Oost-Europa landen zullen zijn waar de Joods-Christelijke erfenis en de Verlichting nog zullen blijven meetellen. Laat ons daaraan denken als we straks op onze beurt in het stemhokje zullen staan.

   In mijn blog van 5 dezer (‘De rode deemstering’) had ik het terloops over Vilvoorde, waar men horecazaken opricht zonder dat er ook maar één persoon onze Nederlandse taal machtig is. Waarop onze vriend Jean – terecht – reageerde door te schrijven dat burgemeester Bonte daar wel al eens eerder aan had mogen denken. In Vilvoorde is er echter nog heel wat meer aan de hand.

   De stad Vilvoorde, met zo’n 43.000 inwoners, kreeg in 2016 liefst 1.500 inwoners bij alleen al uit Brussel. Er vertrokken er dat jaar wel 600 naar de hoofdstad, zodat we kunnen spreken van een aangroei van 900. Het probleem is dat de meeste van die 1.500 geen Nederlands spreken en dat de meeste van die vertrekken dat wel doen. Vilvoorde riskeert dan ook op termijn steeds meer allochtonen binnen te krijgen en heeft nu al de naam de 20^ste gemeente van Brussel te zijn. Bijna 70% van de minderjarigen is er reeds van allochtone afkomst.

   De belangrijkste reden waarom die zgz Brusselaars – het gaat vooral om Marokkanen, Kongolezen en Oost-Europeanen - naar Vilvoorde afzakken, is de kostprijs van het vastgoed. Een gemiddeld woonhuis met tuin kost er zo’n 250.000 euro. Dat is niet mis, maar toch 100.000 minder dan in Brussel. Burgemeester Bonte kan daar weinig aan doen, de Vlaamse overheid wél, bv door een opkoopbeleid van de oudere huizen, want het zijn vooral die die door de Brusselse allochtonen worden opgekocht. Dat beleid zou gekoppeld kunnen worden aan een grootschalig renovatieprogramma en een woonbeleid met voorkeur voor Nederlandstalige gezinnen. De stad Vilvoorde voert zelf al een woonbeleid via een stadsvernieuwingsproject in een voormalige industriezone langs het kanaal, maar heeft niet de middelen om de hele stad daarin te betrekken. Het is vijf vóór twaalf om er iets aan te doen en het woord is nu aan de Vlaamse regering, wil zij verhinderen dat de Brusselse olievlek nog verder gaat uitdeinen richting Vlaanderen.