Berichten van 11 juni 2018 tot 17 juni 2018

   ‘Ze’ gaan weer staken, de linkse vakbonden van ‘den IJzeren Weg’. Einde juni, begin juli staan er weer een tiental stakingsdagen op het menu. Uitgerekend bij een overheidsbedrijf waar de gemiddelde medewerker heel wat meer extra voordelen heeft dan elders. En zoals gewoonlijk staken ze tegen de centrumrechtse regering, willen ze allemaal een erkend zwaar beroep hebben en nog van dat moois. Even traditioneel is niet die regering het slachtoffer van hun acties, maar de doordeweekse treinreiziger, die die dagen maar moet zien hoe hij/zij op het werk geraakt. Om nog te zwijgen van al die mensen die zich geen eigen vervoer kunnen veroorloven. Bijkomend gevolg: nóg meer files op de weg en kans op ongevallen.

   Ik schreef het al in mijn blog van 17 mei ll: ‘Staking? Laat ze staken’ en ik blijf daarbij. Dat de federale regering een voorbeeld neemt aan de Franse president Macron. Die heeft de hervorming van het Franse Spoor erdoor gekregen ondanks een staking van 30 dagen, de langste ooit in Frankrijk. Macron trok er zich niets van aan en liet alles overwaaien. We moeten hier hetzelfde doen, ondanks de hinder en het ongemak dat velen daardoor hebben. Het is meer dan genoeg geweest. En hopelijk zullen de mensen het zich herinneren als ze dit najaar en volgend voorjaar in het kieshokje staan en zullen ze geen stem meer geven aan de politieke partijen die achter dergelijke stakingen blijven staan en die idioten blijven steunen.

   Hebben die vakbonden dan geen poot om op te staan? Dat is ook niet het geval, maar men moet eerst altijd wel eens proberen om met elkaar te overleggen i.pl.v. te staken. Een staking zou het laatste drukkingmiddel moeten zijn, niet het eerste zoals dat de laatste tijd gebeurt. Dé reden van wat er nu op ons afkomt zijn simpel de sociale verkiezingen in het najaar. Het blijft een schande dat de reiziger steeds daarvoor gegijzeld moet worden.

   Het verschil tussen een specialist en een manager:

- Een specialist is iemand die veel weet van weinig, steeds meer komt te weten van steeds minder en op de duur alles weet van niets.

- Een manager is iemand die weinig weet van veel, steeds minder komt te weten van steeds meer en op de duur niets weet van alles.

   Aan bovenstaande mop moest ik denken toen ik hoorde van die duizend (1.000!) academici die een petitie hebben ondertekend tegen wat zij de ‘deshumaniserende’ uitlatingen van Francken over de vluchtelingen vinden. Om te beginnen lijkt dat een groot aantal, maar men moet weten dat er in dit landje zo’n 40.000 zijn die van zichzelf zeggen dat ze academicus of iets in dien aard zijn. Verder zijn de meeste van die mensen misschien wel een crack op hun eigen gebied, maar weten zij van wat daarbuiten gebeurt even weinig af als de normale stervelingen. Het zijn dikwijls verstrooide professoren tenzij ze politiek geëngageerd zijn (zoals Eva Brems en Petra de Sutter die voor Groen opkomen). ’t Pallieterke sprak terecht van een ‘kudde’ academici.

   Open brieven en betogingen van dergelijke groepen en hun moderne versie, die men ‘burgerplatvormen’ noemt, zijn tegenwoordig schering en inslag en meestal het gevolg van wat via sociale media op straat wordt gegooid. Het doet allemaal een beetje denken aan een Belgische versie van de Italiaanse 5 Sterren Beweging, die het daar, inderdaad, ver gebracht heeft. Of dat hier ook het geval is of zal worden, is zeer de vraag. Door de band zijn onze mensen iets nuchterder, zeg maar minder emotioneel dan de Transalpijnen*. Voorlopig kunnen we het hier beter hebben over een 5 Nullen Beweging. Dat ze toch enig belang toegewezen krijgt, heeft veel te maken met onze media, die betogingen die hun kraam passen - al zijn het maar met de gebruikelijke ‘drie man en een paardenkop - steeds duidelijk in beeld brengen.

* Garibaldi maakte Italië één in de negentiende eeuw met een gevolg van duizend man (i mille). Die riskeerden daarvoor echter wel hun leven op de boottocht van Genua naar Sicilië en de terugtocht te voet tot in Rome. Dat was nog iets anders dan protestbrieven ondertekenen vanuit de luie zetel.- en dan denken dat ge het wereldgeweten vertegenwoordigt.

   --------------------------

En dan nog dit:

    In een vraaggesprek, vorige week bij Telefacts, wist Radja Nainggolan, de grote verongelijkte, te vertellen dat hij de rose-tattoo bij hem heeft laten zetten zonder na te denken. Ik heb zo de indruk dat die knaap nog wel meer heeft uitgespookt zonder erbij na te denken. Wie zijn privéleven via Facebook, Twitter of konsoorten zomaar op straat gooit, moet niet verwonderd zijn dat daarop gereageerd wordt en niet altijd in positieve zin….

   De ontmoeting tussen Donald Trump en Kim Jong Oen wordt in onze doorgaans linkse media voorgesteld als een overwinning voor de Noord-Koreaan, dat terwijl het gewoon om een intentieverklaring ging en er hoegenaamd nog niets reëel beslist is. Als het akkoord tussen de States en Noord-Korea stand houdt, zal ‘The Donald’ echter de pluimen op zijn hoed mogen steken en wordt hij de derde Amerikaanse president die na WO II iets historisch bereikt zal hebben voor de buitenlandpolitiek van zijn land. Vóór hem waren dat Richard Nixon en Ronald Reagan. Nixon – ook al verguisd door de media na de Watergate affaire – maakte een einde aan de oorlog in Vietnam en knoopte opnieuw betrekkingen aan met het communistische China van Mao, mede dank zij de waardevolle inzet van zijn buitenlandminister Henry Kissinger. ‘Ronny’, die evenmin als Trump in de gratie stond bij de media (hij was ‘maar’ een acteur) maakte een einde aan de Sovjet Unie, met de bereidwillige medewerking van Lech Walesa en Johannes-Paulus II. Opmerkelijk is wel dat het telkens om republikeinse presidenten ging die niet in de gratie stonden van de poco media, terwijl de twee grootste kneusjes, die wél door die media verheerlijkt werden in dezelfde periode, democraten waren: Jimmy Carter en Barack Obama. Het zegt ook iets over de media zelf. ‘Wie geen krant leest, wordt niet geïnformeerd. Wie wél de krant leest wordt gedesinformeerd’, wist Mark Twain honderd jaar geleden al…

   Als het met Noord-Korea goed afloopt, is het de vraag wat voor soort communisme er in dat land dan zal komen. Meest waarschijnlijk een van het Chinese type, waarbij de economie een beperkte vrijheid zal krijgen. We kunnen voor de Noord-Koreanen alleen maar hopen dat de betrekkingen met Zuid-Korea verbeteren. Misschien ligt daar nog meer de sleutel voor een vredevolle toekomst van het Koreaanse schiereiland.

----------------

   Democratie heeft trouwens ook haar grenzen. Bij de gemeenteraadsverkiezingen in Rotterdam bleef de partij Leefbaar Rotterdam, de erfgenaam van Pim Fortuyn, de grootste ondanks een verlies van drie zetels. Toch zal ze niet meer in het bestuur van de stad zetelen. Er komt daar een coalitie van niet minder dan zes partijen: VVD, D66, Groenlinks, PvdA, CDA en ChristenUnie-SGP, deze laatste zelf al een samensmelting van twee partijen. Met in het achterhoofd de slogan ‘teveel koks bederft het eten’, zal dit nooit fatsoenlijk werken in Europa’s grootste havenstad. N-VA doet er toch maar best aan dit in de gaten te houden in die andere havenstad, Antwerpen. Een coalitie aldaar van SP.a, Groen, CD&V, PvdA en Open VLD zou even raar lijken, maar niet onmogelijk.

      Er zijn in dit land 80.000 vacatures en meer dan 200.000 werklozen. Een blinde kan zien dat hier iets niet klopt, want het aantal niet-actieven is nóٕg groter. Er zijn de langdurig zieken, de vervroegde gepensioneerden, de arbeidsongeschikten, de niet werkende allochtonen, de ouderen en de laaggeschoolden. Een serieus aandeel hiervan is gewettigd ongeschikt, maar mij gaat men niet wijs maken dat dat allemaal mensen zijn die niet op e.o.a. manier kunnen werken. Zoals ik in mijn blog van 7 april ll (‘De werkzaamheidsgraad’) schreef, zijn er nog altijd in totaal 2,76 miljoen landgenoten tussen de 15 en 64 jaar die niét werken.

   Wie de dag van vandaag wil werken, kan werk vinden. Normaal zou dat de economische situatie van heel wat mensen moeten verbeteren. Dat vloekt dan weer met een toename van kinderen die onder de armoedegrens zouden leven, dit althans volgens Kind & Gezin. Vlaams minister Homans kreeg het daarvoor zwaar te verduren in haar parlement, omdat zij bij haar aantreden gesteld had die kinderarmoede tegen 2020 te zullen halveren. Dat zoiets niet zomaar gaat lukken, geeft ze nu zelf toe en daarbij verwijst ze naar de toename van de immigratie. Daarin heeft ze een punt. Ikzelf schrijf hier al jaren dat de armoede in dit land zal blijven toenemen zolang we ze blijven invoeren. Het blijft dweilen met de grenzen open. Die nieuwkomers zijn mensen die misschien ooit wel eens zullen integreren, maar dat kan járen duren en ondertussen zullen die het inderdaad niet breed hebben. Daarvoor nu het ontslag van Homans eisen, zoals de oppositie doet, is wel een brug te ver. Tegenwoordig lijkt het wel een nieuwe rage dat van elke minister die – volgens de oppositie – ergens faalt, meteen het ontslag wordt geëist. Eerst was dat Francken, dan Vandeput, daarna Geens en nu Homans. Het wordt een beetje lachwekkend.

   Na de weigering om nog een boot van de diverse ngo’s met illegalen in de Italiaanse havens aan wal te laten komen, is Matteo Salvini, voorzitter van de Italiaanse Lega en nu ook Italiaans minister van Binnenlandse Zaken, de gebeten hond. Nochtans doet de man gewoon wat hij zijn kiezers beloofd had: geen illegalen meer toelaten in hun land en degenen die er zijn (500 à 600.000!) zo snel mogelijk terug naar waar ze vandaan kwamen. A la Trump, zeg maar. De poco media zijn het daarmee niet eens. Zij vinden het blijkbaar normaal dat politiekers dingen beloven en daarna niét doen. Het wordt nog even wennen voor de diverse ngo’s die onze huidige wereld rijk is. Zoals Kaaiman schreef in zijn laatste weekeindcolumn: ‘ Jammer dat Trump geen oplossing heeft beloofd voor de miserie van de Arco spaarders. Ze hadden hun geld reeds gehad’.

   Het is haast niet te geloven, maar er is een tweede Arco-drama in de maak. Vijf jaar geleden lanceerde een groep uit wat men het ‘sociale middenveld’ noemt: de ngo’s Greenpeace, Fairfin, Oxfam, maar ook het ABVV en zelfs het ACV, een coöperatief bankproject, NewB. Die zgz ‘Ethische Bank’ lijdt momenteel een geaccumuleerd verlies van 7 miljoen euro en kreeg daarom van de Nationale Bank geen banklicentie meer, wat zo’n beetje doet denken aan wat het Optima van Jeroen Piqueur in Gent overkomen is. Nu wil NewB vers geld ophalen bij haar 52.000 … coöperanten. Waar hebben we dat nog gehoord? Zoals Rik Van Cauwelaert in zijn wekelijkse column van De Tijd schreef: ‘ Ethisch bankieren blijft bankieren. Wie wil zwemmen met de haaien, moet de gevaren kennen’. Dat laatste blijkt bij de ngo’s de laatste jaren niet meer het geval te zijn. Denk maar wat Oxfam in Afrika overkomen is en de brutaliteit waarmee Greenpeace misbruik maakte van het figuurtje Maya van studio 100 om die zaak aan te vallen over de verkoop van bewerkt vlees aan kinderen, terwijl de ngo in hetzelfde filmpje reclame maakt voor het roken (bij kinderen, nota bene!). Voor dit laatste komt er waarschijnlijk zelfs een rechtszaak.

   Bij heel wat ngo’s schijnt het besef van redelijkheid niet meer te bestaan. Zij denken de wereld een geweten te moeten schoppen, terwijl ze vinden zelf niet volgens de regeltjes te moeten spelen. Het zou hen wel eens slecht kunnen bekomen.

   We weten allen zo stilaan dat de werkzaamheidgraad van dit land erg laag ligt, zelfs lager dan het Europees gemiddelde. Zoals wel eens meer gebeurt met internationale vergelijkingen en statistieken, kijkt men zich dan wel blind op de Belgische cijfers en niet op de regionale verschillen binnen België. N.a.v. van het door onze nationale Charel voorgestelde ‘Samenwerkingsfederalisme’ – als ge het mij vraagt, daar was indertijd ook Leterme al mee bezig – zijn ook de regionale cijfers bekend geraakt. En daaruit blijkt dat de Vlaamse werkgelegenheidsgraad (73%) hoger ligt dan het Europees gemiddelde (71,1), terwijl dat van Wallonië maar 63% bedraagt en dat van Brussel 61. Eigenlijk is dat geen verrassing, als men weet dat Wallonië slechts goed is voor 23% van de toegevoegde waarde aan de Belgische economie en Vlaanderen o.m. tekent voor 83% van de uitvoer.

   De oproep van Michel aan álle regio’s klinkt dan ook hol, want Vlaanderen doet meer dan zijn best (en dan hebben we het nog niet over de transfers gehad). Het zijn de andere twee die er werk van moeten maken. Michel durft dat niet zo expliciet zeggen, omdat hij volgende jaar voor verkiezingen staat waar hij het in zijn eigen regio, Wallonië, hard te verduren zou kunnen krijgen.

   Ondertussen is gebleken dat er ook in Vlaanderen een meerderheid zou zijn die geen Michel II wil, zeker niet met dezelfde partijen die nu deel uitmaken van Michel I. Dat bleek dan weer uit die laatste peiling van VTM e& Co. Men durft het (nog) niet hardop te zeggen, maar mocht men vragen met welke partijen dan wel, dan zou de kans wel eens groot kunnen zijn dat men er CD&V niet meer bij wil hebben. Met een saboteur als Kris Peeters had deze federale regering immers geen oppositie nodig.

   Er was vorige week nog maar eens een peiling naar het kiesgedrag van de waarde landgenoten, deze van VTM, Het Laatste Nieuws en RTL. Het opmerkelijke daarbij was een forse achteruitgang van de partij van De Wever, met zo’n 6%, ondanks het feit dat Bart zelf in Vlaanderen stevig op plaats 2 blijft staan en Theo Francken op plaats 1. Nog op te merken dat de peiling in Vlaanderen telefonisch werd uitgevoerd op zo’n 1.000 personen, terwijl in Wallonië, dat maar half zoveel inwoners telt, er 2.400 mensen werden aangesproken. Mathematisch is de Waalse peiling op die manier een stuk betrouwbaarder.

   Het is al eerder geweten dat peilingen slechts momentopnamen zijn. Men zegt er trouwens meestal bij: ‘mochten er nu verkiezingen zijn’. Vooral de zaak van het per ongeluk doorgeschoten Koerdische kind heeft e.e.a. waarschijnlijk emotioneel beïnvloed. Waar ik nog het meeste vragen bij heb is, in hoever een peiling over het hele land betekenisvol kan zijn in het vooruitzicht van plaatselijke gemeenteraadsverkiezingen. Gaat men in Zechelterwande straks bij de gemeenteraadsverkiezingen tegen de N-VA stemmen, omdat in het Waalse Bergen een verdwaalde politiekogel, als gevolg van een onverantwoord gedrag van de chauffeur van het busje waarin het zat, een kindje het leven verloor? Dat allemaal omdat Bart De Wever er, m.i. terecht, op gewezen had dat ook de ouders een deel van de verantwoordelijkheid dragen. Ze hadden asiel aangevraagd in Duitsland, kregen die niet omdat Iraaks Koerdistan al sinds de val van Sadam Hoessein een veilige regio is, hadden in Duitsland moeten blijven en hadden er al een poging op zitten in een koelwagen, waarbij ze toen allemaal, ook de kinderen, hun leven riskeerden.

   Kortom, zo’n peiling op zo’n moment heeft m.i. helemaal geen waarde. Voor plaatselijke verkiezingen kan ze niet dienen en tegen dat de andere verkiezingen eraan komen, ligt niemand er nog van wakker.