De Franse colère
Heel dat gele hesjesverhaal lijkt hoe langer hoe meer een opstand van gepeupel dat er alleen op uit is om amok te maken, te plunderen en alles kort en klein te slaan. De vraag is maar, hoe lang men dit gaat blijven toelaten. De mensen waarmee deze beweging begon, lijken steeds meer op nuttige idioten die zich voor de kar van niets ontziende criminelen hebben laten spannen met als doel de bestaande maatschappij te ontwrichten, zonder ook maar enig redelijk alternatief.
Op het gebied van volksopstanden is men in Frankrijk wel al e.e.a. gewend. Denk maar aan de Jacquerie-opstanden in de middeleeuwen, de Franse revolutie, de opstand van de Vendée tegen de sansculotten, de Commune na de Frans-Pruisische oorlog, het poujadisme van mei ’68, de dikwijls gewelddadige vakbondsbetogingen tegen alles en nog wat. De acties van de ‘gilets jaunes’ lijken de volgende te zijn in de lange rij. Ze waren vrij vreedzaam begonnen, zijn gekaapt door gepeupel met heel andere bedoelingen dan te reclameren op te hoge taksen op alles en nog wat.
Ze doen maar, alleen hoeft dat geweld niet naar hier over te waaien. Het is niet omdat onze francofonen naar Frankrijk opzien als konijnen naar een lichtbak, dat ze alles moeten overnemen wat in la douce France gebeurt. Er zullen altijd wel redenen zijn om te betogen, maar hier bij ons baldadigheden uithalen louter en alleen omdat ze in Frankrijk malcontent zijn over taksen en belastingen is er wel over. Recentelijk is hier nog gebleken dat het bij ons niet zo’n vaart loopt. Verre van zelfs. Als onze Francofonen denken het Franse voorbeeld tot in het absurde te moeten volgen, dat ze dit land dan splitsen zodat ze voor altijd en eeuwig deel kunnen uitmaken van dat heerlijke Frankrijk en dan kunnen deelnemen aan de Franse fratsen.

