Archief

      Er zijn nogal wat reacties op de verkiezingsoverwinning van Péter Magyar in Hongarije en velen zeggen dat hij niet veel beter is dan Orbán. Dat zal de toekomst moeten uitwijzen. Wie 2/3^de van de stemmen haalt, moet een kans kunnen krijgen. Twee-derden, een cijfer waarvan onze Vlaams-nationalisten alleen maar kunnen dromen, zeker nadat gebleken is dat De Wever al in 2020 in dat interview met Wimke Devilder gezegd had nooit met het VB te zullen samenwerken. Op die manier wordt 51% al een onmogelijke zaak die ikzelf niet meer mee zal maken..

   De 16 jaar die Orbán aan het bewind was doen denken aan de tijd van Wilfried Martens bij ons. Die is ook bijna 14 jaar federaal minister-president geweest, al dient gezegd dat zijn laatste termijn bijna volledig beheerst werd door zijn kabinetschef Jean-Luc Dehaene die hem trouwens vrij succesvol opvolgde.

      Péter Magyar heeft zijn achternaam niet gestolen. ‘Magyar’ betekent nl ‘Hongaars*’. De postzegelverzamelaars zullen het zich ook nog wel herinneren. Péter staat voor een zware taak:  We kunnen alleen maar hopen dat Hongarije onder Magyar een duidelijkere Europese richting uit zal gaan, iets vergelijkbaar met Polen, dat zo’n beetje het Duitsland van Oost-Europa werd na de verkiezingswinst van de Poolse pro-Europese oppositie in 2023.

   Ik kan best begrijpen dat niet iedereen het daarmee eens is, maar Europa verdeeld achterlaten is ook geen optie. 16 jaar eenzelfde aan ’t bewind is niet goed, ook niet in een democratisch land. Dat meer dan 2/3^de van de kiezers voor verandering heeft gestemd, zegt genoeg. Het wordt afwachten wat het zal worden na de tussentijdse verkiezingen in The States, want het ziet er niet naar uit dat de republikeinen het daar, na de stunts van The Donald, dit keer weer gaan halen.

--

* Het Hongaars is een taal die niet behoort tot de Indo-Europese talen. Ze is verwant is met het Mongools, zoals o.m. ook het Turks, het Fins, het Laps en het Ests. Dzjengis Khan en Attila, weet je wel…

      Viktor Orbán heeft de parlementsverkiezingen in Hongarije verloren en wel dusdanig dat de oppositie waarschijnlijk de 2/3^de meerderheid zal halen. We zullen nog zien wat het daarna wordt, maar slechter kan moeilijk.

   Wat ik Orbán vooral verwijt – en dat vindt men nauwelijks terug in onze pers – is dat hij zijn jeugdidealen verloochend heeft. Bij de Hongaarse opstand tegen de Sovjet-bezetter werd de toenmalige Hongaarse premier, Imre Nagy, door de Russen  gevangen  genomen en geëxecuteerd. Na de val van de Sovjetunie kreeg Nagy een herbegrafenis waarop het woord gevoerd werd door Viktor Orbán, toen een studentenleider. Van die speech heeft hij zich later niet alleen niets van aangetrokken, maar zelfs het tegenovergestelde gedaan. Het heeft nog lang geduurd, maar nu ligt hij er en hij ligt er hopelijk voor goed.

       Het wordt tijd dat ik streekgenoot Wout Van Aert eens te pakken krijg. Rik Van Steenbergen heb ik persoonlijk gekend, nadat vader hem, bij zijn afscheid, enkele bouwgronden aan de kust van Sardinië cadeau had gegeven. Rik Van Looy kreeg ik te pakken na een Ronde van Sardinië die hij gewonnen had nadat hij op exact de juiste plek in de eerste rit demarreerde die we hem met een groot reclamebord hadden voorgesteld. Wout, afkomstig uit Lille, een gemeente die grenst aan Kasterlee, verhuisde naar Herentals vlakbij een restaurant waar ik nog wel eens ga eten. Na West-Vlaanderen hebben de Antwerpse Kempen  zowat de beste wielrenners van Vlaanderen voortgebracht en daar kan ik alleen  maar fier op zijn.

--

   En dan nog dit:

   ‘Den Trump’ doet mij denken aan Achille Van Acker (’Aziel Zarbon’ voor de ingewijden), een naoorlogse Belgische premier, die als slagzin had ‘J’agis, puis je réflechis’  Alleen doet The Donald dat voor zaken die de hele wereld raken, niet alleen het Belgiekske van de jaren stilletjes.

      N.a.v. de zgz vredesgesprekken over de Iran-oorlog, die zaterdag begonnen in Pakistan, loont het misschien wel eens de moeite te lezen waarom de Amerikanen al meer dan eens in Azië aan het kortste eind getrokken hebben in gewapende plaatselijke conflicten. Een voorbeeld daarover is het boek ‘The Ugly American’, een politieke roman van Eugene Burdick en William Lederer uit 1958 die toen de mislukkingen van het Amerikaans diplomatiek corps in Zuidoost-Azië beschrijft. Het boek hekelt de arrogantie, incompetentie en het falen van Amerikaanse diplomaten in Zuidoost-Azië tijdens de Koude Oorlog. Het is bijna perfect toepasbaar op The Donald en zijn entourage in hun huidige Midden-Oosten aanpak.

--

   Niet alleen het boek ‘The Ugly American’, ook dat van‘Het Peter Principe’, dat ik in deze rubriek al enkele keren belichtte, zou hier van pas kunnen komen. Het principe dat in een hiërarchische organisatie – zoals bv een staatsbedrijf – medewerkers worden gepromoveerd tot ze hun niveau van onbekwaamheid bereiken. ‘Dood gepromoveerd’, zeg maar. Het werd te boek gesteld door Lawrence J. Peter, een Canadees pedagoog, vandaar de naam en blijft actueel.

      Niet alleen het boek ‘The Ugly American’, ook dat van ‘Het Peter Principe’, dat ik in deze rubriek al enkele keren belichtte, zou hier van pas kunnen komen. Het principe dat in een hiërarchische organisatie – zoals bv een staatsbedrijf – medewerkers worden gepromoveerd tot ze hun niveau van onbekwaamheid bereiken. ‘Dood gepromoveerd’, zeg maar. Het werd te boek gesteld door Lawrence J. Peter, een Canadees pedagoog, vandaar de naam en blijft actueel.

--

   ‘Den Trump’ is nog het best te vergelijken met de Belgsiche naoorlogse ex-premier Achille Van Acker (’Aziel Zarbon’ voor de ingewijden) van wie de uitspraak ‘J’agis, puis je réflechis’ bij de kenners is bijgebleven.

     ‘The Ugly American’ is de titel van een politieke roman van Eugene Burdick en William Lederer uit 1958 die toen de mislukkingen van het Amerikaans diplomatiek corps in Zuidoost-Azië beschrijft. Het boek hekelt de arrogantie, incompetentie en het falen van Amerikaanse diplomaten in Zuidoost-Azië tijdens de Koude Oorlog. Het is bijna perfect  toepasbaar op The Donald en zijn entourage in hun huidige Midden-Oosten aanpak.

     Het ziet er naar uit dat het staakt-het-vuren in het Midden-Oosten maar een dooie mus zal zijn. De Straat van Hormuz zal geld blijven kosten nu Iran langs daar de opgelopen schade wil recupereren. Wie daar wat gaat betalen is een vraagteken en Libanon lijkt helemaal het kind van der rekening te worden. Als er al een oplossing zal komen, zal het nog even duren vóór we dat aan de pomp zullen voelen.

   Met wat er nu op tafel ligt zullen de problemen niet opgelost geraken. De Noorse schrijver Hendrik Ibsen zei het al: ‘Hva de gjør, gjør fult og helt, ikke stykkevis og delt’. Vrij vertaald: ‘Wat je doet moet je goed doen, niet half en half’ .

     Dinsdagavond zag ik op Stingray Classica (Telenet nr 50) nog de negende symfonie van de achterkleinzoon van die bakker uit Mechelen, met daarbij dat prachtig slot met de Ode an der Freude van Schiller (‘Alle Menschen werden Brüder’) en werd het afwachten of Trump zijn dreigement van een totale oorlog tegen Iran zou bevestigen. Dat bleek tenslotte – gelukkig maar – weer niet het geval te zijn. Er is nu voorlopig weer een staakt-het-vuren van twee weken dat hopelijk wordt nageleefd.

   Wie leeft zal zien.

       De Paasdagen zitten er weer op. De klokken zijn terug en het leven kan weer zijn normale gang gaan. Toch is het niet allemaal meer zoals in mijn jeugd, lang geleden. Toen vielen de klokken uit tijdens de mis op Witte Donderdag en hoorde men ze weer tijdens die van Paaszaterdag. Bijna iedereen ging toen nog naar de mis en spoedde zich na die mis snel naar huis, waar dan die Paaseieren geraapt werden. Tegenwoordig is alles gecommercialiseerd en raapt men het hele Paasweekeinde eieren, ook tijdens wat men nu de ‘Stille Zaterdag’ noemt, die vroeger tot na die mis niet meer stil was.