Archief

   De reden waarom België er niet in slaagt haar staatsschuld en begrotingstekort onder controle te krijgen en alles duurder blijft worden, is omdat wij hier een reeks toestanden kennen die uniek zijn en men bijna nergens anders vindt. Een overzicht dat ik reeds enkele jaren bij hou:

 -           De automatische index (bestaat ook in Luxemburg, Malta en Cyprus, maar die kunnen we bezwaarlijk echte landen noemen).

-           De vastgelegde koopjesperiodes, met daaraan verbonden de sperperiode en de koppelverkoop.

-           De kiesplicht voor het federaal en Europees niveau (samen met Griekenland en Luxemburg).

-           Het bestaan van een kabinet voor elke minister, zowel federaal als regionaal. In een normaal land heeft alleen de eerste minister een kabinet. Bij ons zijn er zelfs burgemeesters die er een hebben.

-           Het bestaan van een alternatieve gewestelijke regering, de Fédération Bruxelles-Wallonie, (zgz de Franse Gemeenschap), die grondwettelijk niet eens bestaat, geen eigen inkomsten heeft maar wel een extra minister-president, een regering en een parlement die allemaal door de federale staat betaald worden.

-           Het recupereren van feestdagen die tijdens het weekeinde vallen.

-           Het verbod van opkomst voor onafhankelijken bij sociale- of bedrijfsverkiezingen (zoals bv de ondernemingsraden). Hier moet men daarvoor gesyndikeerd zijn .

-           Het cordon sanitair rond een politieke partij, die echter wel mag meedoen aan verkiezingen en zelfs subsidies krijgt in verhouding tot het aantal stemmen dat ze haalt, maar daar houdt het bij op.

-           De bedrijfswagens. Een vorm van gelegaliseerde belastingontduiking. Nergens rijden er percentsgewijs meer en dit als compensatie voor loonsverhogingen die men niet geven kan wegens allerlei akkoorden tussen werkgevers en vakbonden i.v.m. de index en de loonnorm, het risico van verhoogde belastingen (we hebben al de hoogste ter wereld) en het verlies van concurrentiekracht  t.o.v. de buurlanden, volgens de loonwet van 1996..

-           Het afschaffen van de Rijkswacht, wat in geen enkel ander Europees land gebeurd is (gendarmes, marechaussees, guardia civil en carabinieri zijn blijven bestaan), waardoor bij rampen en aanslagen bij ons geen Plan B meer voorhanden is, ook al omdat de dienstplicht eveneens werd afgeschaft.

-           De nationale sociale loonakkoorden (elders bestaan die ook, maar zijn ze sectoraal).

-           Het uitbetalen van de werkloosheidsvergoedingen via de vakbonden aan hun leden, niettegenstaande een Nationale Hulpkas die hetzelfde doet voor de niet gesyndikeerde leden,

-           Nog zoiets: Het Noordzeestrand is Vlaams, de zee blijft echter Belgische federale materie, waardoor de windparken (en de mosselen die in zee gekweekt worden) Belgisch zijn, niet Vlaams.

   En dan zijn er mensen die verwonderd zijn als een invloedrijk weekblad zoals The Economist (één miljoen exemplaren per week!) ooit schreef dat dit land nooit meer zou worden uitgevonden.

  België telt ±11 miljoen inwoners en wordt bestuurd door zes regeringen en evenveel parlementen. Brussel is nog complexer. De stad heeft een regering, een parlement, 19 gemeenten, officieel zes, maar in werkelijkheid zeven afzonderlijke politiezones en 33 intercommunales. In totaal telt Brussel met ± een miljoen inwoners 166 ministers, burgemeesters en gemeenteraadsleden, meer dan Berlijn en Parijs samen.

   België maakt van wanorde een politiek instrument. Dit complex politiek systeem stelt de politici in staat om hun kiezers vast te binden door middelen, vriendjespolitiek en overheidscontracten te verzamelen en te herverdelen.

   België heeft : 

- 18 nationale ministers en staatssecretarissen

- 36 regionale ministers

- 7 Ministers van de Franse Gemeenschap, de zgz ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’, die niet eens  in de Grondwet staat en geen eigen inkomsten heeft.

- 4 Ministers van de Duitstalige Oostelijke Gemeenten

- 210 federale parlementariërs en senatoren

- 89 Brusselse regionale parlementariërs

- 75 Waalse regionale parlementariërs

- 124 Nederlandstalige regionale parlementariërs - 94 parlementariërs uit de Franse Gemeenschap (wat een afwijking is in de denominatie!)

- 25 regionale parlementariërs

- 5 leden van de Franstalige Gemeenschapscommissie Brussel

- 5 leden van het Brusselse intercommunautaire comité

- 4 leden van de Nederlandstalige gemeenschapscommissie van Brussel - 10 provinciegouverneurs

- 60 MPP’s leden van provinciaal parlement

- 574 provincieraadsleden

- 8.878 Waalse gemeentelijke verkozen ambtenaren

- 1.128 verkozen gemeenteraadsleden in Brussel

- 12.450 gemeentelijke verkozenen in Vlaanderen

Dit zijn 23.778 politieke mandaten verdeeld in België.

Dus één gekozen ambtenaar voor ongeveer 500 Belgen.

M.a.w. 2 verkozenen per 1.000 inwoners.

   België is een uniek land dat nooit meer zal worden uitgevonden (dixit The Economist). En dan heb ik er het aantal Saksen-Coburgers nog niet eens bij gehaald, dat zopas weer officieel met één exemplaar is toegenomen…

Wordt vervolgd…

Take one fresh and tender kiss. Add one stolen night of bliss. One girl, one boy. some grief, some joy’.

Memories are made of this.

‘Don’t forget a small moonbeam. Fold it lightly with a dream. Your lips and mine, two sips of wine’.

Memories are made of this.

‘Then add the wedding bells. One house where lovers dwell. Three little kids for the flavor. Stir carefully through the days. See how the flavour stays. These are the dreams you will savor. With his blessings from above, serve it generously with love. One man, one wife, one love through life.’

Memories are made of this.

   *Bovenstaande was een hit van Dean Martin, gezongen op de muziek van Freddy Quinn’s ‘Heimweh’.

  In mijn blog van 16 dezer maakte ik een fout, toen ik schreef dat de werken aan Eindhoven Airport al voorbij waren. Die moeten nog beginnen, net zoals die in Charleroi. Het doet me denken aan mijn collegetijd, toen ik nog wel eens onder een huiswerk durfde schrijven ‘Missen is menselijk’. Tot een leraar er bij voegde: ‘Maar opletten is plicht’.

--

   De Hoge Venen gaan ze van naam veranderen. Het worden nu De Hoge Vlammen!

--

   The Donald gaat de gezamenlijke militaire oefeningen met Zuid-Korea, die jaarlijks plaats vinden, dit jaar reduceren om Kim Jong Oen, de dictator van Noord-Korea, waarmee hij goed zou overeenkomen, te plezieren…

      Na een derde hittegolf in Ukkel, een vierde in onze Kempen, lijken we op weg naar een week normaal zomerweer. Daarbij hoort een gedichtje.

   ‘Little drops of water, little grains of sand, make the mighty oceans and the pleasant land.

   But the little minutes, humble though they be, make the mighty ages of eternity’.

(Julia Abigale Fletcher Carney)

      Er is de laatste tijd nogal wat te doen geweest over de overlast van vliegtuigroutes over Zaventem wat ik voortaan maar ‘Brabant-Airport’ zal noemen. Ik zou er niet willen wonen, en  uitwijken naar Deurne bij Antwerpen lijkt ook geen oplossing. Er is echter wél een valabel alternatief en dat is de luchthaven van Eindhoven die voor de inwoners van onze Noorderkempen en Limburg beter bereikbaar is dan Zaventem. Ik heb er zelf al enkele keren gebruik van kunnen maken (o.a. voor een vlucht rechtstreeks naar Sardinië). Komt daar nog bij dat Eindhoven Airport, vroeger eerder vergelijkbaar met onze militaire luchtbasis van Melsbroek, zopas nog vernieuwd is met o.a. meerdere opstijg- en landingsbanen. Het oude, historische Brabant komt steeds meer in beeld.

      1960 was het jaar toen ‘Onze Kongo’ onafhankelijk werd. Toen ik klein was, zei ik altijd: ‘Als ik soldaat ben, ga ik naar de Kongo’. Halfweg mijn militaire dienstplicht termijn kreeg ik in 1960 daartoe de kans toen men bij het leger – ook bij de miliciens – vrijwilligers vroeg voor de Kongo, wegens de aldaar ontstane onlusten. Ik heb dat toen niét gedaan, maar een zekere Marcel Indekeu uit Hulshout, waarmee ik in 1959 mijn ‘drie dagen’ had gedaan in het Brusselse Klein Kasteeltje, deed dat wel. Marcel was toen al een bekende wielrenner, want dat jaar was hij kampioen van België geworden bij de liefhebbers. Hij zat in een militaire vliegtuig dat in 1960 in Kongo is neergestort. Ik had erbij kunnen zijn ...

--

   Bovenstaande komt uit mijn mémoires. Sinds donderdag 13 dezer heb ik daar wat aan toe te voegen. Toen ontmoette ik nl op de begraafplaats van Kasterlee een oudere man die er net als ik het graf van zijn vrouw kwam bezoeken. Hij bleek net zoals ik, ook geboren te zijn in februari 1940, had ook zijn legerdienst gedaan in 1960 en was ook niét ingegaan op dat avontuur in Kongo. Hij toonde mij in Kasterlee zelfs het graf van ene Albert Meeusen waar onder de naam alleen stond: 1940-1960 ‘Slachtoffer in Kongo’  De kans is groot dat die Albert op datzelfde vliegtuig zat als Marcel Indekeu…

      Straten ver staan aanschuiven voor een eclipsbrilletje dat daarna nog eens extra duur moest betaald worden. Reserveringen op het dak van het MAS in Antwerpen tot een bungalow in Spanje. Dat alles om een (bij ons gedeeltelijke) zonsverduistering mee te maken. Het was inderdaad de eerste keer sinds 1999 dat het nog eens gebeurd was, maar toen waren we er daar niet op voorbereid. Nu kreeg men rechtstreekse beelden met alle nodige commentaar op zowat alle zenders en kon men het hele gebeuren op radio en Tv rechtstreeks volgen vanuit zijn luie zetel vanaf de eerste tot de laatste minuut en zelfs nog langer.

       In mijn vorige blog had ik het terloops over Erich Korngold, de componist van ‘Die Totenstadt’. Het verhaal daarover kwam uit het boek ‘Bruges la Morte’ van Georges Rodenbach, een neef van Albrecht Rodenbach, de Vlaamse studentenleider. Georges schreef echter in het Frans in het toen enkel Franstalige België. Het Nederlands werd in  België pas officieel erkend eind 1889 en op de Luikenaar Simenon na waren alle bekende Belgische auteurs Vlamingen die in het Frans schreven.  De enige Belg die tot nu toe de Nobelprijs Literatuur won, was trouwens de Gentenaar Maurice Maeterlinck en ook die schreef toen in het Frans. Zijn bekendste werk was ‘Peleas & Melisande’, een Romeo & Julia verhaal dat ook enkele keren op muziek is gezet.

       Dit weekeinde was er op Stingray Classica in de serie ‘Exploring Masterpieces’ de uitzending ‘Concerto for Orchestra’ van Béla Bartók. Het werd de man zijn meesterwerk. Als Hongaar was hij tijdens WO II voor de Nazis naar de US gevlucht, had daar zwarte sneeuw gezien en stierf er aan leukemie*. Het jaar vóٕٕór zijn dood schreef hij dit concerto dat voor het eerst werd uitgevoerd in Boston en New-York. De uitvoering ervan in deze documentaire is van de Berliner Philarmoniker o.l.v. Pierre Boulez, zelf een monument in de klassieke muziek. Ze duurt ± een  half uur en is echt aan te raden.

--

*Wie ook naar de VS vluchtte was Erich Korngold, de componist van o.m. ‘Die Totenstadt’, die daar echter filmmuziek ging schrijven en er later een Oscar voor zou krijgen o.w.v. het inbrengen van het Leitmotiv dat hij daar in die films verwerkte. Een erfenis van Richard Wagner die later door Ennio Morricone nog geperfectioneerd zou worden in diens zgz ‘Spaghetti Westerns’. Ook Morricone kreeg daarvoor later een Oscar.