Dag lief dagboek, dag lieve lezertjes!

Hier zijn we maar weer eens, ik vergeet jullie niet, maar... 't heeft lang geduurd eer ik toegaf aan de 'trend', nu dus tóch: ik zit op Twitter! Heel leuk is 't daar, en alles is makkelijker dan ik dacht! Let wel: Sennet is óók toppie, maar 't is een beetje ver-PPS-t vind ik, en ik sla telkens groen uit van pure jaloezie omdat ik daar niks nope nada van ken noch kan , omdat ik in de verste verte niet weet hoe je zo'n prentje maakt. Ik las iets van tubes... ik dacht: misschien zijn dat de afbeeldingen van al die gestroomlijnde madammen die op de prentjes staan... ik ging om raad vragen aan Meneerke Google en kwam uit op fietsbanden. Toen besloot ik alle hoop te laten varen, samen met mijn onzinnig koppig verzet tegen de social media in 't algemeen. Ik capituleer!

Jaja, ik schik ook op Facebook, Instagram etc... te gaan. Het is mij beu om telkens weer gevraagd te worden "registreer", wanneer ik iemands bijdragen wil bekijken; curieuzeneuz mosterdpot als ik eeuwig ben! 

Zo dan, tot nog eens! En aan allen een zonnig week-end gewenst!

Wie schrijft, die blijft!

 en 'k zou graag nog een beetje blijven
 daarom begin ik maar te schrijven
 ik brei wat woorden aan elkaar
 die vormen dan spontaan een paar

 ik denk whoopy ik ben een dichter
 dat maakt het aards bestaan wat lichter
 ik brei desnoods een woordenboek
 puur om te weten wat ik zoek

 en ja... wat zoek ik? ik zoek niets
 al schrijvend vínd ik altijd iets
 en wat ik nu gevonden heb?
 geen passend rijmwoord op ik heb...

 de titel zet ik onderaan
 en zo is het gedicht gedaan

        Ode aan 't bezitloos zijn.

Lief dagboek,

we zijn verhuisd, jij en ik, we zijn van de Dagboekenlaan naar het Poëzieplein getrokken, op zoek naar levensreddende gedichten. Trouwens, ik bracht van een dagboek bijhouden alweer niks in huis. Tientallen, misschien wel honderden keren heb ik het geprobeerd: dagdagelijks schrijven, iets opschrijven, het lukt mij niet. Al kocht ik mooie boekjes die ik ook mooie namen gaf zoals Agenda, To do book, De dagen, Noten, A apple a day, Ma vie etcetera, na hooguit twee maanden werd ik hen ontrouw. Zo ook jou, lief dagboek.

Maar goed, niet getreurd, het weze zo. Ik troost mij door te denken aan de slogan van een of andere oude rederijkerskamer:

Alst past
bi appetite.

wat wil zeggen: als we goesting hebben. Zijn we 't daarover eens? Ja, we zijn het eens!

Lief dagboek, ik zeg het niet graag maar je weet: voor jou heb ik geen geheimen. Oei, je gaat op zoek naar het zoutvat? Doe maar, neem gerust een korrel.

Goed, hier dan: ik ben verslaafd! Het is jouw schuld! Sinds ik je weer ter hand nam moest ik er willens nillens die laptop van mij bij nemen, niet om half slapend Thuis, Familie en consorten te begeeuwen, neen, wel om geconfronteerd te worden met die onverbiddelijke rekenaar, alhier computer genaamd.

Man man man, is me dat een trekpleister zeg!  Van zodra ik ergens op spring kan ik blijven wippen, van de hak op de tak, van de os op de ezel, van de regen in de drup, van een Outlook die niet wil werken naar het Forum waarop ik niet meer terecht kan, van instellingen die  zgz. verouderd zijn naar prenten die plotsklaps in kruisjes veranderen, van wachtwoorden die niet meer kloppen naar vreselijke keuzes tussen al dan niet aanvinken van twee of meerdere instellingen waarvan ik er geen enkele snap, en daar zit ik dan te geelogen... en toch blijf ik zoeken, al bega ik op mijn weg wellicht de ene blunder na de andere, en geen enkele, zelfs geen verkeerd geplaatst puntje of komma, geen enkel blundertje ziet dat verachtelijk rekenmachien door de vingers! 

Zie, dat is nu net verslaving: blijven volharden in de boosheid. Ik weet niet of ik ooit zal genezen... Misschien door mij te richten op meer veilige activiteiten? De afwas bijvoorbeeld... DOEN, NU!

Zo. Ik neem vandaag mijn Lief Dagboek weer ter hand. Een nieuw schooljaar hé , daar horen boeken bij, wat jij? Trouwens, ik vind het begin van het schooljaar zinvoller dan het begin van het kalenderjaar, want zeg nu zelf: tussen 31 december en 1 januari verandert er niet veel, niets eigenlijk. O ja, een paar regeltjes en wetjes er bij of er af, maar dat geldt voor elk begin van de maand. Maar de eerste schooldag, dat voel je, dat zie je op straat. Er verandert écht iets, en juist dat vind ik nu leuk zie!

Dus, kleine meid, op met de geit!  

de dag trekt veel te vroeg
zijn nachtpon aan
het is een pon van zwart velours
de maan een sieraad van opaal
werd opgespeld het mag
wat meer zijn want de avond
is nog lang

op straat lopen de mensen
na-keuvelend voorbij terrasjes
al staat er dan een theelichtje
een vaasje met een roos
op ieder tafeltje en zijn er stoelen
ze haasten zich naar huis

ik wed er op dat zij niet eens
de maan hebben bekeken

ik heb een jas gekocht
ik heb een winterjas gekocht
ik heb een oversized jas gekocht

DAT MOCHT!

het is niet meer zoals het was
er zijn geen kinders in de klas
die giechelen achter mijn rug
ik ben nu hip en modieus
in mijn oversized jas

hij valt zo goed hij is zo ruim
ik krijg dat WOW-gevoel terug
van Waardig Ouder Worden

ik zit weer lekker in mijn vel
onder mijn oversized jas
in mijn oversized vel

©hehe

Als volleerde kurieuzeneuze mosterdpot ben ik ook benieuwd naar blogs die niet meteen bijna dagdagelijs actief zijn. Ik klik dan "Alle Blogs" aan bij "Blogs", ik scroll met mijn ogen toe en op een willekeurig moment stop ik. Waar de cursor dan staat open ik het blog. Erg leuk om doen, even tussen de soep en de patatten.

Heel wat blogs zijn leeg, andere zijn zelfs nooit begonnen en hebben nog het "Proficiat" bericht voluit op de pagina staan, weer andere bestaan niet meer, dat wordt mij vriendelijk meegedeeld. Maar er zijn er heus nog leuke bij zoals het blog "ad".

De blogger is wel al enkele jaren gestopt, maar het blog is zéker nog genietbaar! Ik ken de blogger van geen kanten, maar ik voel dat hij waarlijk plezier had in 't bloggen en dat maakt mij blij.

Ik zet dit blog dus even in de kijker.

Geniet je mee?