DE APOSTATEN VAN DE VRT

In de vorige eeuw was het woord obscurantisme nog zeer courant. Een stereotiep voorbeeld was dat van de kasteelheer die tot de pastoor zei: “Houd jij ze dom, ik zal ze arm houden. Met arme dommeriken of domme armelui kunnen we alle kanten uit.”

Eigenlijk, moet ik dikwijls denken, is er niet bijster veel veranderd. De kasteelheer is gewoon vervangen door de politieke kameleon (al dan niet van de een of andere infantiele loge) die met belastingsgeld een staatszender in leven houdt, en in plaats van de pastoor hebben we de VRT gekregen.

Die VRT – als je sommige inmiddels drooggelegde bronnen mag geloven, voor drie kwart holebi en voor één kwart onzijdig, maar verder zo normaal als een muilezel maar kan zijn – heeft als opdracht gekregen de laatste pastoor in de grond te boren en Vlaanderen binnen de kortste keren te ontkerstenen, te liberaliseren, te mondialiseren en multicultureel te maken.

De bewijzen en voorbeelden zijn legio. Ik zou er dan ook niet over beginnen, mocht ik toevallig geen getuige geweest zijn van iets frappants… Van bepaalde radioprogramma’s (‘Het beste moet nog komen’) weten we dat het wachtwoord luidt “Geloof jij nog?” en dat het antwoord “Neen!” is. Ditmaal echter was ‘De zevende Dag’ op het tvscherm aan de gang. Ene Frank Westerman werd geïnterviewd door een barbiepopperig kind…

“Ben jij gevallen?” vroeg het wicht met een lief stemmetje.

Westerman schudde verbijsterd het hoofd.

“Euh… Ben jij afgevallen?” meende het wicht haar vraag te moeten verduidelijken.

Westerman keek Barbie stomverbaasd aan. Hij was waarschijnlijk bijgekomen en gaf dat niet graag toe.

“Ben je eraf gevallen?” hernam Barbie met priemende blik.

Ik zag Westerman van de os op de ezel springen en radeloos uitkijken naar een paard.

“Ik bedoel: ben jij afvallig geworden?” drong het wicht aan.

“Wil je weten of ik nog geloof?” stamelde de onthutste Westerman. “Ja, zeker. Waarom niet?”

Barbie keek hem bestraffend aan. Hoe was het in godsnaam mogelijk dat iemand in deze tijd nog geloofde? Hoe was die man ooit in ‘De zevende Dag’ verzeild geraakt? En welke onverlaat op de redactie had het nagelaten hem het wachtwoord te vragen?

Robin Hannelore

DE EREDOCTORATEN VAN DE WAANZIN

Dat er in Antwerpen een artistiekerige kliek aan het werk is die lijdt aan chronische zinsverbijstering, is geen nieuws. Dat Martine Cuyt van ‘Gazet van Antwerpen’ zowat de spreekbuis is van dit narcisme in het kwadraat ook al niet.

Op woensdag 21 maart kondigde dit voorbeeld uit de cursus kromme, gatlikkende en slordige journalistiek aan dat de Universiteit Antwerpen op 26 april een eredoctoraat zou uitreiken aan de Antwerpse stadsdichters Lanoye, Nasr en Moeyaert. Ze had het over “deze hoge academische erkenning” en onthulde dat de Antwerpse simplicissimus Luc Tuymans vorig jaar een dergelijk eredoctoraat kreeg “voor Algemene Verdiensten”.

Als dit geen waanzin is, dan worden in Geel de normaalste mensen van de wereld verpleegd. Of zit daar in de directie van die universiteit een gewiekste heibelier die de (maar al te vaak holle) titel eredoctor wil ridiculiseren? Mocht dat het geval zijn, dan verdient die vent of dat wijf applaus in plaats van spot. Immers, Luc Tuymans – door ‘Gazet van Antwerpen’ tot vervelens toe met denkbeeldige lauwerkransen bedacht – is helemaal geen groot schilder en de brave scribenten Lanoye, Nasr en Moeyaert – door ‘Gazet van Antwerpen’ op bedenkelijke wijze gehonoreerd met de publicatie van hun bombastische ‘stadsgedichten’ – zijn beslist geen grote dichters. Maar nogmaals: als het de aanstoker van dit burleske gedoe erom te doen is bijvoorbeeld Prins Filip als doctor honoris causa van de KUL nog eens aan de wasdraad te hangen, dan is er niets mis met dit initiatief. Prins Filip is namelijk ook geen groot schilder en geen groot dichter, zelfs geen groot spreker (wat iets anders is dan een grootspreker).

De Universiteit Antwerpen speelt nochtans met deze bekroningen (?) een gevaarlijk spel. Als ze ooit eens een echt verdienstelijke wetenschapper, humanist, weldoener of kunstenaar wil onderscheiden, zal die dan niet liever zijn kat sturen dan in de rij te gaan staan achter de homofiele vrienden van Martine Cuyt?

Robin Hannelore