kantklossen

Twee Nederlanders en een Belg praten over hun relatie. Zegt de ene Nederlander: Volgens mij gaat mijn vrouw vreemd met een timmerman! Ik vond zaagsel onder het bed. De andere Nederlander zegt: Volgens mij gaat mijn vrouw vreemd met een metselaar! Ik vond cement onder het bed. Zegt de Belg: Volgens mij gaat mijn vrouw vreemd met een paard! Een paard?...vragen de twee Nederlanders verbaasd. Ja, zegt de Belg, want ik vond gisteren een ruiter onder het bed!

grijs op grijs het grijs kent geen einde
grijs in grijs het grijs is het einde

zo in elk wezen schittert grijs zijn pit van verdriet
en er is niemand die ze ziet
en er is iemand die ze ziet

hier

een lichaam draagt de sporen van een leven mee
een lichaam de sporen verdiend en gekregen

een eenzaam en vergeten bestaan
achter gesloten deuren
kloppen grijs de dinsdagen in februari aan

henri

Op je zoektocht door het leven,
loop je tegen 't antwoord op
En geen berg is dan te hoog meer,
dan haal jij zelf de top

Mensenkind, kijk naar omhoog
Geef niet op, doe wat je kan
Eens loop jij ook trots rechtop
Mensenkind, er komt jouw tijd als man

Er is niemand die jouw hand pakt,
jouw wegwijs maken kan
Maar met hoop, geloof en liefde,
groeit een jongen tot een man

Mensenkind, kijk naar omhoog
Geef niet op, doe wat je kan
Eens loop jij ook trots rechtop
Mensenkind, er komt jouw tijd als man

Wat jij van and'ren leert,
leert een ander weer van jou
Temidden van degene van wie je houd

Alles waar jij ooit op hoopte,
die dromen in je hoofd
Ooit gaat het je een keer lukken,
als jij erin geloofd

               

Geen tijd hebben voor bezinning
is geen tijd hebben om te kijken waar we heen gaan
omdat we het te druk hebben met er te komen.

A. D. Sertillanges                                                        

CLOUSEAU
- Bergen en ravijnen -

Er zijn zo van die dagen dat een zwerver in me leeft
Ik moet naar buiten breken, ver weg van al wat mij omgeeft
Dan kan ik niets verdragen, loop nerveus en overstuur
In mijn bloed klopt verlangen naar onstuimig avontuur

Het kan opeens gebeuren, en het valt zo plots op mij
Geen mens houdt mij nog tegen, zelfs mijn liefste, zelfs niet jij
Ik kan het niet verklaren, 't is een gloed die smeult en brandt
Ja, los wil ik mij scheuren, los van elk gezond verstand

Het zijn bergen en ravijnen
Of een zaal van duizend man
Of de hitte van woestijnen
Die ik graag bedwingen zal

Dan scheur ik door de nachten, door de hitte die me slaat
Een dorre witte vlakte die me naar de eindstreep jaagt
Dan luwt opeens de storm en een rust die mij herschept
Onpeilbaar is de vreugde als je iets veroverd hebt

Het zijn bergen ?

't Is een beest dat wild tekeer gaat
Dat mijn angsten overstemt
Het gevaar dat me uitdaagt:
Koen, ik wil dat jij me temt

Dan wenkt opnieuw de haven van het huis waar ik verblijf
Dan proef ik weer de liefde van haar zoete warme lijf
Vind ik opnieuw de kalmte van het leven dat zich schrijft
Totdat de onrust wakker wordt en mij weer naar buiten drijft

Naar de bergen ?

                                                          henri