zit over hem te waken

Niemand heeft er om gevraagd, het wordt ons zomaar gegeven. We hebben zorgeloze jaren, herinneringen die we voor altijd bewaren. Maar er komt een tijd, van onzekerheid. Dat we niet weten, wat er komen zal. We stellen ons kwetsbaar op en een doolhof van wegen, maar niemand weet welke weg hij moet nemen. Ook voor mij, brak die tijd eens aan. Ik vertrok ooit eens op verlof, maar ik kwam niet meer terug. Mijn geest daar gebleven, terwijl ik mezelf hier echt zag staan. In mijn hoofd klopte niets meer, alles ging verkeerd. Van somber naar depressief, wat ik heb mezelf bezeerd. In het leven dat ons is gegeven, maken wij dit soort dingen mee. Een stukje beschadigd, dat is waar ik mee leef. Maar overal is licht, ergens bloeit alles weer op. De liefde die we krijgen, het helpt ons er door heen. De liefde die ik krijg, voor alles wat ik geef. Wanneer komt er nou een einde? Dat was wat ik dacht, toen ik niets meer zag. Al mijn zorgen beperkten het zicht dat ik had. Besluiteloos, machteloos, dat is hoe ik mij voelde toen, maar ik koos om te vechten voor mezelf. Maar alleen kon ik het niet doen, zo veel werk, zo veel gedoe. Dat was wanneer ik besefte, hoe belangrijk familie kon zijn. Wat ze voor me betekenden door wat ze deden voor mij. Ze stonden dag en nacht klaar, om met me te praten. Zij gaven mij zo veel steun al die jaren! In het leven dat ons is gegeven, maken wij dit soort dingen mee. Een stukje beschadigd, dat is waar ik mee leef. Maar overal is licht, ergens bloeit alles weer op. De liefde die we krijgen, het helpt ons er door heen. De liefde die ik krijg, voor alles wat ik geef. Ik was er nog niet helemaal, maar bijna. Soms weer een terugval, het voelde echt zo zwaar. Maar ik kwam je tegen en dat is het geweest. In mijn ogen weer een vonkje, al die tijd gedoofd. En geduld werd mij beloofd. Altijd weer tranen in mijn ogen, want nooit heb je gelogen. Jij stond daar, armen uitgestrekt. Je zei: ‘Waarom zo onzeker?’ ‘Omdat ik bang ben, dat je bedenkt.’ Maar bang heb ik niet hoeven zijn, ook als is het soms best moeilijk voor je geweest. Je hebt gekozen om pijn met me te delen, lief voor mij, maar zwaar voor jezelf. Zo veel steun heb je me gegeven, Niet alleen maar praten, nee nog veel meer. Je liet me lachen op de dagen, dat ik dacht dat ik niet meer dieper kon. Door jou ben ik me af gaan vragen, waar gaat dit nou allemaal om?

moppen tap

---

                                                                                         


We zijn een steen draaiend
Om de gouden zon
We zijn miljarden kinderen
Samen in één
Maar wanneer ik hoor over
Een gat in de lucht (ozonlaag)
Tranen (zout water) komen in mijn ogen
We beklimmen de hoogste berg
We laten de woestijn bloeien
We zijn zo geniaal
We kunnen lopen op de maan
Maar wanneer ik hoor over hoe
De bossen sterven
Tranen komen in mijn ogen

Ik heb geleefd voor liefde
Maar nu is dat niet genoeg
Want de wereld die ik liefheb gaat dood
(en nu moet ik huilen)
En tijd is geen vriend
(geen vriend van mij)
Want vrienden zijn niet meer belangrijk
En het gaan langzaam voorbij
Recht voor onze ogen

We ontdekken de diepste zeeën
Sturen foto's van Mars
We zijn zo betoverd van
Hoe slim we zijn
Waarom moet een baby
Zo hongerig zijn dat ze huilt
Tranen komen in mijn ogen

Ik heb geleefd voor liefde
Maar nu is dat niet genoeg
Want de wereld die ik liefheb gaat dood
(en nu moet ik huilen)
En tijd is geen vriend
(geen vriend van mij)
Want vrienden zijn niet meer belangrijk
En het gaat langzaam voorbij
Recht voor onze ogen

We zijn een steen draaiend
Om de gouden zon
We zijn miljarden kinderen
Samen in één
Wat zal ik van mij denken
De dag dat ik sterf
Tranen komen in mijn ogen
Tranen komen in mijn ogen
Tranen komen in mijn ogen
 

henri

Rijd een Belgische patrouilleauto van de politie over de weg, raast er een supersnel voertuig voorbij. Natuurlijk, hup, die Belgen erachter aan en geven een stopteken, waarop de bestuurder gewoon doorrijd. De Belgen doen hun zwaailicht aan, geen effect. Dan roepen ze versterking op en racen ze er met 10 wagens en 2 helikopters erachteraan. Na een tijdje stopt-ie eindelijk. Dan stapt er een agent naar de bestuurder toe en gebaart dat ie z’n raampje open moet draaien. Agent: “Zo meneer, enig idee hoe hard u reed?”
Bestuurder: “Ja, tuurlijk.”
Agent: “Ten eerste, waarom stopt u nu pas en ten tweede, waarom reed u zo hard?”
Bestuurder: “Ten eerste, ik ben nu op het station en daarom stop ik. Ten tweede, ik rij zo hard als ik wil omdat ik de bestuurder van deze trein ben.”

                               
                                                                             

Is een sprookjesteam

een elftal

en een snoepje waarvan het water in de mond loopt

een kwijlebal?

Zijn spullen waarvan men gaat houden

hechtmaterialen

en kunnen slagers

nooit falen?

Zo is een bendeleider

verantwoordelijk voor de troep

en zijn vaklui

traag in hun beroep.

 

 

                                             

 

                                                                                                       



                       



                                                       

henri