ik ben op deze plek gekomen door te relativeren en emotionele rust te generen ik leerde van elke tegenslag dat het me ook sterker maakte ik wist niet dat ik zo'n enorme kracht in me had! ik versloeg verslavingen, overwon intens verdriet, maakte korte metten met kolkende woede diep in me
ik keer terug naar het heden en zie dat ik de weg naar mijn toekomstplek bijna heb bereik
Niemand heeft er om gevraagd,
het wordt ons zomaar gegeven.
We hebben zorgeloze jaren,
herinneringen die we voor altijd bewaren.
Maar er komt een tijd,
van onzekerheid.
Dat we niet weten, wat er komen zal.
We stellen ons kwetsbaar op en een doolhof van wegen,
maar niemand weet welke weg hij moet nemen.
Ook voor mij, brak die tijd eens aan.
Ik vertrok ooit eens op verlof, maar ik kwam niet meer terug.
Mijn geest daar gebleven, terwijl ik mezelf hier echt zag staan.
In mijn hoofd klopte niets meer,
alles ging verkeerd.
Van somber naar depressief,
wat ik heb mezelf bezeerd.
In het leven dat ons is gegeven,
maken wij dit soort dingen mee.
Een stukje beschadigd, dat is waar ik mee leef.
Maar overal is licht, ergens bloeit alles weer op.
De liefde die we krijgen, het helpt ons er door heen.
De liefde die ik krijg, voor alles wat ik geef.
Wanneer komt er nou een einde?
Dat was wat ik dacht, toen ik niets meer zag.
Al mijn zorgen beperkten het zicht dat ik had.
Besluiteloos, machteloos,
dat is hoe ik mij voelde toen,
maar ik koos
om te vechten voor mezelf.
Maar alleen kon ik het niet doen,
zo veel werk, zo veel gedoe.
Dat was wanneer ik besefte, hoe belangrijk familie kon zijn.
Wat ze voor me betekenden door wat ze deden voor mij.
Ze stonden dag en nacht klaar, om met me te praten.
Zij gaven mij zo veel steun al die jaren!
In het leven dat ons is gegeven,
maken wij dit soort dingen mee.
Een stukje beschadigd, dat is waar ik mee leef.
Maar overal is licht, ergens bloeit alles weer op.
De liefde die we krijgen, het helpt ons er door heen.
De liefde die ik krijg, voor alles wat ik geef.
Ik was er nog niet helemaal, maar bijna.
Soms weer een terugval, het voelde echt zo zwaar.
Maar ik kwam je tegen
en dat is het geweest.
In mijn ogen weer een vonkje, al die tijd gedoofd.
En geduld werd mij beloofd.
Altijd weer tranen in mijn ogen,
want nooit heb je gelogen.
Jij stond daar, armen uitgestrekt. Je zei:
‘Waarom zo onzeker?’ ‘Omdat ik bang ben, dat je bedenkt.’
Maar bang heb ik niet hoeven zijn, ook als is het soms best moeilijk voor je geweest.
Je hebt gekozen om pijn met me te delen,
lief voor mij, maar zwaar voor jezelf.
Zo veel steun heb je me gegeven,
Niet alleen maar praten, nee nog veel meer.
Je liet me lachen op de dagen,
dat ik dacht dat ik niet meer dieper kon.
Door jou ben ik me af gaan vragen,
waar gaat dit nou allemaal om?
We zijn een steen draaiend Om de gouden zon We zijn miljarden kinderen Samen in één Maar wanneer ik hoor over Een gat in de lucht (ozonlaag) Tranen (zout water) komen in mijn ogen We beklimmen de hoogste berg We laten de woestijn bloeien We zijn zo geniaal We kunnen lopen op de maan Maar wanneer ik hoor over hoe De bossen sterven Tranen komen in mijn ogen
Ik heb geleefd voor liefde Maar nu is dat niet genoeg Want de wereld die ik liefheb gaat dood (en nu moet ik huilen) En tijd is geen vriend (geen vriend van mij) Want vrienden zijn niet meer belangrijk En het gaan langzaam voorbij Recht voor onze ogen
We ontdekken de diepste zeeën Sturen foto's van Mars We zijn zo betoverd van Hoe slim we zijn Waarom moet een baby Zo hongerig zijn dat ze huilt Tranen komen in mijn ogen
Ik heb geleefd voor liefde Maar nu is dat niet genoeg Want de wereld die ik liefheb gaat dood (en nu moet ik huilen) En tijd is geen vriend (geen vriend van mij) Want vrienden zijn niet meer belangrijk En het gaat langzaam voorbij Recht voor onze ogen
We zijn een steen draaiend Om de gouden zon We zijn miljarden kinderen Samen in één Wat zal ik van mij denken De dag dat ik sterf Tranen komen in mijn ogen Tranen komen in mijn ogen Tranen komen in mijn ogen
zit over hem te waken
ik ben op deze plek gekomen door te relativeren en emotionele rust te generen
h
