Gedicht: Dolfijnen gezin

Soms opsluitend in mijn cocon.
Wachtend op een dag vol zon.
Terug getrokken en zeer stil.
Denkend wat ik worden wil.

Zoekend naar de rups in mij.
Misschien komt vliegen naderbij.
Hopend ooit te kunnen ontpoppen.
En te vliegen naar hogere toppen.

Gewoon mijn vleugels uit te slaan.
Niet meer denkend zal het gaan.
Te durven tonen die kleur en pracht.
S'morgens vroeg en in de nacht!

November 2008

Roosje is bang.
Bang om te groeien.
Niet genoeg geaard.
De aarde zakt steeds weg,
door te weinig voedingstoffen in de grond.
Regen als bakken uit de lucht vallend.
Waardoor roosje dreigt te verdrinken.
Met haar kop naar beneden gericht.
Want ze voelt zich..
Te zwaar & breekbaar om te blijven knokken.
Haar blaadjes durft ze niet te tonen.
Door schaamte voor het uitzicht.
Dorre blaadjes,in flarden en verwelkt.
Haar dikke stelen lijfje,
dat voorheen veel aankon,breekt in 2.
Roosje kan niet meer.
Krijgt geen lucht door haar gebroken lijfje.
En sindsdien is ze stervende..
Langzaam gaat ze..

20 augustus 2010

Als een sigaret
aangestoken
bij mijn geboorte
22 jaar geleden..
Liggend in een asbak.
Omringd door rook.
Wazig.
Dreigend stikkend.
Meermaals uitgedrukt geweest,
en weer aangestoken.
Vuil, klein & gebroken.
Verder oprokend.
Klein en kleiner wordend.
Einde naderend.
Klaar om uit te doven.
Einde sigaret.
(Uit zichzelf uitgedoofd).

17 augustus 2010.

Achtbaan:

Ik zit net in een achtbaan,eerst gaat hij traag vooruit.
En schiet zich daarna door alle bochten.
Zo remt hij ineens af,om dan pijlsnel overkop te gaan en even te blijven hangen.
Maar ook dan gaat hij vooruit.
Supper snel naar beneden.
Het vredig geruis als hij vertraagt.
Hopend dat hij niet stopt.
Omdat je bang bent eruit te stappen.
Je niet meer vooruit kan gaan.
Deze achtbaan heet niet voor niets,
Borderline!

geschreven: maart 2005

Rugzak:

Ik zet steeds stappen , heel veel stappen.
Maar soms blijf ik eens staan.
Zo zie ik op mijn rug die rugzak,met als borderline de naam.
Hij heeft geen kleuren,geen figuren.
Alleen maar zwart of wit.
Als je hem dan open doet is het alsof je in een leegte zit.
Mensen hier en schreven daar.
Alles doet je zo'n pijn.
En dan die extreme angst om alleen te moeten zijn.
In de rugzak zit een spiegel.
Je kijkt hem woedend aan.
Want zo begin je aan jezelf te twijfelen en dit verdere bestaan.

geschreven : maart 2005

Sommige zeggen.
Je hebt een mooie lach.
En ik lach alles van me af.

Andere;

Je hebt mooie ogen.
Ik kijk de andere kant.
Je hebt zo een luisterend oor.
Ik doe alsof ik er naar luister.
Je hebt zo een mooie voeten.
Ik loop zo snel ik kan door.

Of ze zeggen:

Je bent mooi zoals je bent.
Ik neem een mes.
Zet die in mijn arm.
En hoop dat ze dit alles nooit herhalen.
Want ik haat mezelf!

07/10/09

Het kind in mij is vergaan,

alleen om hetgeen jij me hebt aangedaan.

Waarom nam je mijn vertrouwen,

dient een vader niet om van te houden?

De haat die ik voel in mij,

is niet in enkele woorden te omschrijven.

Je had van mijn lichaam moeten blijven!

Maar ik vertrouwde je als kleine meid,

tot ik alles besefte na lange tijd.

Waarom mocht ik geen normaal kind zijn?

Vond je de seks met een 5 jarige dan echt zo fijn?

Nu ben ik volwassen aan het worden..

En maak ik mij om het leven zo veel zorgen.

Want wat moet ik met men leven aan?

Als jij altijd blijft bestaan?

Vele vragen maar nooit een antwoord,

Is er dan echt niemand die ze beantwoord?

Rita 6 feb 11.

Zoveel vragen zonder antwoord.
Zoveel angst en zoveel pijn.
Alle dagen moeten opstaan.
En er niet meer willen zijn.
Willen roepen,willen tieren.
Zeggen laat me gewoon gaan.
Huilend,snikkend.
Nee ik wil niet meer bestaan!

Vanbinnen zo gebroken.
Niks te zien aan de buitenkant.
Maar vanbinnen..
wel..
volledig opgebrand!

Had ik maar een paar knoppen.
Zoals "verwijder" verleden.
"Stop"
Geen herinneringen nog herbelevingen..

"Spoel terug" de mooie momenten die er ooit zijn geweest.
"Pauze"
De ga "vooruit" knop onbevreest.

Maar er is er maar 1 echt berijkbaar..
De Rita verwijderaar..

Emo eten.

Water spoelt men mond.
Zout,vettig.
Ik wou dat ik er een einde voor vind..

Maar met water niet weg te krijgen.
Suiker...me innerlijk bevrijden.

De smaken die vervagen.
Maar herinneringen die men gevoel verzwaren.
Stop weer eten in mijn mond.
Alles wat ik als klein meisje zo lekker vond.

Verdoofd.
Niet wetende wat gedaan.
Maar het klote..emo eten is de naam..

Afvragend mag ik bestaan?
Lopend,slenterend,kruipend..
Door het leven gaan

Gevoel van zwaarte om me heen.
Felle emotie's..herbelevingen.
Voel me eenzaam en alleen.

Onbegrepen, ongewaardeerd.
Familie die men hart hebben bezeerd.

Afvragend hoe nog door te gaan.
Althans..
Als ik van jou nog mag bestaan...

Wanneer gaat het stoppen?
Wanneer is het voorbij?
Roepen,tieren,kloppen.
Mijn macht was veel te klein.

Verkrampt van angst en woorden.
Willen vluchten uit het moment.
Je nu willen  vermoorden.
Hadt ik je maar nooit gekent!

U horen zeggen:als ge 4 waart waarde braver..
Innerlijke walging..
Ooit men vader..

Dak u haat wete al langer.
Ent maakt me nie uit dak zo over u praat.
Ge maakte ma zwanger.
Kwas voor u een ongeluk.
En maakte heel men leven stuk!

Ik was een kind!
Mama's kleine meid..
Dak van u ooit gehouden heb..
Daarvan heb ik nog het meeste spijt!!

 <3 Emely <3


9 jaar geleden kreeg ik rond dit uur telefoon.
Mijn hartje ging tekeer,het gevoel was ongelooflijk mooi.
Proficiat meter zo klonk het aan de overkant van de lijn.
Tranen van vreugde kwamen tevoorschijn.
Het mooiste geschenk kreeg ik in mijn armen.
Men metekind die men hart verwarmde.
Ik wist het meteen!
Een band van meterliefde hing om ons heen!
En nu 9 mooie jaren vlogen voorbij.
Je bent zo prachtig,een diamant die straalt aan men zij.
Lieve schat geloof me maar.
Meter ziet je ongelooflijk graag!!!
Gelukkige verjaardag lieve schat!
Een knuffel en zoen.
Recht vanuit mijn hart!

<3 Meter <3