Gedicht : Eenzaamheid

Als beestjes hamsteren voor de winter.

Een voorraad rantsoen aanslaan.

Blaadjes,kruimels,zaadjes zodat ze niet zouden doodgaan.

Als mens voorbereidend op de winter.

Hout & eten binnen halen.

Zodat de koude winter dagen hen niet neerhalen.

Zoals Rita voorbereidend op haar leven.

Zorgend niet op te geven!
     
 
 31-10-2013

Als een trein op het spoor.

Bestemming onbekend.

Met mensen die naast je zitten.

Gevoel ongewend.

Samen een weg volgend.

Beginend bij de geboorte plaats.

Sommige hun weg verloren.

Andere dan weer gehaast.

Vele stappen af,

en nemen een andere trein.

Want ze willen sneller op hun eind bestemming zijn.

Helaas deze heeft vertraging.

En de andere gaat een verkeerde richting uit.

Nog een ontspoord,

door een verkeerde weg doorboord.

Gsm's die rinkelen,

Mam ik kom later aan.

Doorheen slenterende mensen.

Willen zo snel mogelijk gaan.

Maar wat ze niet weten..

De trein zit overvol.

Stress..Wachtende slaan op hol.

Morhaal van het verhaal:

Blijf gewoon op je eigen trein.

Die brengt je wel waar je moet zijn!

 31-10-2013

Mijn hart is op slot.
De sleutel is zoek.
Ik zoek hem in elke welbepaalde hoek.
Er zijn zoveel sleutels,maar niet 1 past er in.
Ik vraag me nu af,heeft zoeken nog zin?
Ik kom in mijn kamer,de deur is toe.
Ik ben radeloos,verloren..
Het doorgaan zo moe.

28/09/2008

Als een schildpad door het leven,
traag vooruitgaand,
maar nooit opgevend.

Zijn kop soms tonend uit zijn schild.
Vragend of hij zijn weg wel vindt.

Zoekend naar de juiste baan.
Zal hij steeds weer verder gaan.

En wordt het hem dan toch teveel.
Kruipt hij als een bol ineen.

Verstopt hij zo zijn laatst deel.
Zo blijft toch zijn schild nog heel.

29/09/2008

Bladeren vallen van de bomen.
Ze vallen langzaam op de grond.
Nog eentje hangt zo eenzaam,
en houd zich stevig beet.
Maar een rukwind maakt het einde.
En sleurt het blaadje mee.
Het dwareld langzaam naar beneden,
in de grote rozen zee.
Daar is nu het fatale,
in een doorn van een roos.
Wat heeft het nu toch spijt dat blaadje..
Dat het geen andere weg koos.

28/09/08

Leven zoals Ying & yang.
Is evenwicht zoeken,maar het maakt je soms bang.
Het is weggaan van het donkere,
opzoek naar het licht.
Met open ogen en niet dicht.
Aftastend naar de juiste baan.
Zal je lach er gauw weer staan.
Ookal lijkt de wereld soms eens zwart.
Blijf steeds volgen je eigen hart.
Al ben je:
                                                                        Groot of klein
                                                                               Dik of dun
                                                                                    Arm of rijk.
                                                        Alles is goed!Niks is fout!
                                                                Alles is oke!Als je van jezelf maar houd!!!

Ooit was er een dolfijnen gezin.
Met een moeder, vader en kinderen in.

De moeder voede de drie kinderen op.
En met de vader werd het een flop.

Hij zwom een andere baan.
En liet zijn gezin daar staan.

De andere gingen door met leven.
Maar de jongste had het op gegeven.

Ze kon het in zee niet langer aan.
Daarom wou ze niet meer verder bestaan.

Ze vergaat nog steeds van verdriet.
En niemand die het dolfijntje ziet..

November 2008

Soms opsluitend in mijn cocon.
Wachtend op een dag vol zon.
Terug getrokken en zeer stil.
Denkend wat ik worden wil.

Zoekend naar de rups in mij.
Misschien komt vliegen naderbij.
Hopend ooit te kunnen ontpoppen.
En te vliegen naar hogere toppen.

Gewoon mijn vleugels uit te slaan.
Niet meer denkend zal het gaan.
Te durven tonen die kleur en pracht.
S'morgens vroeg en in de nacht!

November 2008

Roosje is bang.
Bang om te groeien.
Niet genoeg geaard.
De aarde zakt steeds weg,
door te weinig voedingstoffen in de grond.
Regen als bakken uit de lucht vallend.
Waardoor roosje dreigt te verdrinken.
Met haar kop naar beneden gericht.
Want ze voelt zich..
Te zwaar & breekbaar om te blijven knokken.
Haar blaadjes durft ze niet te tonen.
Door schaamte voor het uitzicht.
Dorre blaadjes,in flarden en verwelkt.
Haar dikke stelen lijfje,
dat voorheen veel aankon,breekt in 2.
Roosje kan niet meer.
Krijgt geen lucht door haar gebroken lijfje.
En sindsdien is ze stervende..
Langzaam gaat ze..

20 augustus 2010

Als een sigaret
aangestoken
bij mijn geboorte
22 jaar geleden..
Liggend in een asbak.
Omringd door rook.
Wazig.
Dreigend stikkend.
Meermaals uitgedrukt geweest,
en weer aangestoken.
Vuil, klein & gebroken.
Verder oprokend.
Klein en kleiner wordend.
Einde naderend.
Klaar om uit te doven.
Einde sigaret.
(Uit zichzelf uitgedoofd).

17 augustus 2010.

Achtbaan:

Ik zit net in een achtbaan,eerst gaat hij traag vooruit.
En schiet zich daarna door alle bochten.
Zo remt hij ineens af,om dan pijlsnel overkop te gaan en even te blijven hangen.
Maar ook dan gaat hij vooruit.
Supper snel naar beneden.
Het vredig geruis als hij vertraagt.
Hopend dat hij niet stopt.
Omdat je bang bent eruit te stappen.
Je niet meer vooruit kan gaan.
Deze achtbaan heet niet voor niets,
Borderline!

geschreven: maart 2005

Rugzak:

Ik zet steeds stappen , heel veel stappen.
Maar soms blijf ik eens staan.
Zo zie ik op mijn rug die rugzak,met als borderline de naam.
Hij heeft geen kleuren,geen figuren.
Alleen maar zwart of wit.
Als je hem dan open doet is het alsof je in een leegte zit.
Mensen hier en schreven daar.
Alles doet je zo'n pijn.
En dan die extreme angst om alleen te moeten zijn.
In de rugzak zit een spiegel.
Je kijkt hem woedend aan.
Want zo begin je aan jezelf te twijfelen en dit verdere bestaan.

geschreven : maart 2005

Sommige zeggen.
Je hebt een mooie lach.
En ik lach alles van me af.

Andere;

Je hebt mooie ogen.
Ik kijk de andere kant.
Je hebt zo een luisterend oor.
Ik doe alsof ik er naar luister.
Je hebt zo een mooie voeten.
Ik loop zo snel ik kan door.

Of ze zeggen:

Je bent mooi zoals je bent.
Ik neem een mes.
Zet die in mijn arm.
En hoop dat ze dit alles nooit herhalen.
Want ik haat mezelf!

07/10/09

Het kind in mij is vergaan,

alleen om hetgeen jij me hebt aangedaan.

Waarom nam je mijn vertrouwen,

dient een vader niet om van te houden?

De haat die ik voel in mij,

is niet in enkele woorden te omschrijven.

Je had van mijn lichaam moeten blijven!

Maar ik vertrouwde je als kleine meid,

tot ik alles besefte na lange tijd.

Waarom mocht ik geen normaal kind zijn?

Vond je de seks met een 5 jarige dan echt zo fijn?

Nu ben ik volwassen aan het worden..

En maak ik mij om het leven zo veel zorgen.

Want wat moet ik met men leven aan?

Als jij altijd blijft bestaan?

Vele vragen maar nooit een antwoord,

Is er dan echt niemand die ze beantwoord?

Rita 6 feb 11.