Tekeningen 1

Groen , het groen van gras . Blinkend , stralend net zoals de ogen waardoor Angel dit prachtige landschap bekijkt.

In de verte een mooie grote boom met geel , groene en rode bladeren.

De zonnestralen banen hun weg door openingen in de takken.

Die lijken op 2 uitstekende armen alsof de boom vraagt geknuffeld te worden.

Een lange kronkelende weg vol kleurrijke mooi groeiende bloemen baant een weg naar heen de boom.

In de lucht een stralende lichtblauwe hemel met donzige witte wolken.

Die op hun beurt een beeld vormen van Angel die tussen de bloemetjes licht , zo heerlijk te dromen over haar toekomst.

Alsof het lijkt alsof ze er midden in zit…

Op het ritme van Angels hart beweegt ze vrolijk doorheen het gras.

En reikt in vloeiende , zeer fijne bewegingen de grassprietjes aan.

Boenk , boenke , boenke , boenk .

O wat vindt ze het zo heerlijk om zo vrij te kunnen bewegen.

Het lijkt alsof Angel helemaal in zichzelf is gekomen.

Ze is vrolijk , voelt zich licht en verlost van alle pijn & verdriet die ze voorheen had moeten dragen.

Ze draait & draait & draait in cirkels met haar armen wijd open alsof ze op elk moment weg zou kunnen vliegen.

Haar zachte licht roze kleed vliegt heen en weer.

De zon weergeeft een schitterende reflex van de diamanten die tot aan de grote boom weerspiegelen.

Angel blijft draaien en draaien.

Haar hoofd wordt verward en ze valt neer in het hoge groene gras.

Angel lacht ha , ha , ha ,hi ,hi hi .

Ze vindt het zo grappig dat ze daar nu licht met open armen en benen in het hoge gras.

De vogels vliegen boven haar hoofd.

Ze gaat aan het tellen 1.2.3.4.5…5.. euh nee 6 . 7 . 8 .

O daar een mooie 9.

Angel zoekt nog naar andere vogels , maar vindt geen andere meer.

Ze kent de vogeltjes goed uit elkaar , want elk is uniek .

En niet 1 ziet er het zelfde uit.

‘ Hallo’ Angel klinkt het opeens.

Angel schrikt , en ziet een mooi vogeltje met een prachtig rood buikje.

He denkt ze bij zichzelf nummer 10 !

Hallo Roodborstje. Angel en Roodborstje beginnen een gesprek..

Ze lachen en giechelde er volop op los..

Een lach en een traan deelde ze met elkaar.

Na een tijdje zegt Roodborstje : weet je nog Angel toen we elkaar pas leerde kennen?

Je was een bang en verdrietig meisje.

Zocht naar een plaatsje op de wereld waar je je niet begrepen voelde.

Jou leven was zo zwaar , zo zwaar zelf dat je eruit wou stappen.

Ja Roodborstje ik weet het nog heel goed.

Zoals de eerste keer dat we elkaar zagen. Ik stapte zelf achteruit als je mij een knuffel wou geven , en gaf je dan maar een hand.

Wij hebben toch al een wegje afgelegd eh zij Roodborstje.

En toen begonnen ze hardop te lachen.( Haha hahahah hahahahahh hihi hihihi hi hihi)

En hoe gaat het nu Angel? Welja…Zoals je wel kan merken.

Ik kan lachen en plezier maken. Ik ben veel in de natuur. En kan nu genieten van het hele kleine dingen in het leven..Ho mooi zo zij Roodborstje.

En kan je al houden van jezelf? Opeens werd het heel stil. Met een krop in de keel antwoord Angel…Euhhh een beetje.Je weet wat ik je gezegd heb eh Angel!

Als je niet van jezelf houd, kan je ook niet van anderen houden.

Angel nam haar lange mouwen vast in haar handpalmen. En antwoord : maar euhhh..

Ik ben toch niet moo…

O’ is het al zo laat? Sorry Angel ik moet gaan , mijn man ging koken en ik moet op tijd thuis zijn. Roodborstje gaat dichter bij Angel en ze omhelzen elkaar en namen afscheid. To later Angel!

Wanneer Roodborstje haar omdraaide ziet Angel dat Roodborstje op haar buik helemaal geen rode vlek heeft…

Het is een hart ‘ Ja ze realiseert zich dat het Roodborstjes hart is dat straalde.

Ze gaf onvoorwaardelijke liefde aan Angel!!!

Angel ziet Roodborstje vliegen naar de grote mooie boom. Naar het nestje bij haar zeer geliefde man en kind.Ze besluit om niet bij de pakken te blijven zitten en zet zich recht.

Met haar voeten stevig op de grond. De wind waaiende over haar heen. Zo zet ze haar weg voort. En wandelt ze rustig verder.

Hevige regen valt naar beneden. Katsching , doef , zoef.. Een hevige bliksemsgift raast haar voorbij.

Nee ik mag niet bang zijn. In plaats van haar mouwen vast te nemen scheurt ze deze in 2 om haar armen boven haar te houden. En haar te beschermen tegen de felle regen en hagel.

Felle bliksem , regen , hagel en wind raken Angel diep.

Maar ze blijft overeind staan. Goed stevig met beide voeten op de grond.

Ze zou willen schuilen onder de boom. Maar ze weet dat het niet voldoende bescherming zou bieden. Dus ze houd vol. En stilaan gaat de zwarte hemel weer open en wordt het hemelsblauw.

Heel moe en verzwaard van de natte jurk gaat ze verder. Stilaan komt de zon weer tevoorschijn , en krijgt ze het weer warmer. En stapt weer verder op haar levensweg..

Op haar weg komt ze heel wat dieren tegen..

Hey schildpad zegt Angel. En klopt op zijn huisje. Waardoor de schildpad zijn hoofdje laat zien. Schildpad waarom verstop jij je eigenlijk? Dat is toch niet nodig!

De wereld is mooi , jij bent mooi , laat jezelf toch zien!

En ze liep weer verder.. Hele kleine en bange spinnetjes draaien zich om wanneer ze Angel horen komen en lopen vlug weg. Angel begint te lachen…ha ha hahahah

Zo was ze vroeger ook, denkt ze bij zichzelf.

Maar door al dat lachen merkte Angel niet dat er een paar paddestoelen op haar weg stonden , en probeerde ze alsnog te ontwijken… Awtchh Ze liep recht op egel , egel kroop bang in een bolletje. Ze wilde egel wegschoppen. Maar ze zou haar enkel nog meer pijn doen.

Met openliggende wonden en littekens uit haar verleden gaat ze toch verder.

Enkele stinkdiertjes zorgde ervoor dat er ze nog enkele pijnlijke en verdrietige herinneringen kreeg waardoor ze het heel moeilijk kreeg. Maar niets belette haar om verder te gaan!

In de verte zag ze een mooie en stevige , grote bloem , met prachtige kleuren en een stevige stengel die niemand ooit zou kunnen plukken. Angel gaat naar de bloem.

O wat een prachtige , mooie en stevige bloem dacht ze bij zichzelf.

Ik wou dat ik deze bloem was…

Deze zou een mooie bloem zijn om te plukken en als kado te geven aan Roodborstje voor haar verjaardag en haar te bedanken omdat ze haar hartje geeft aan iedereen..

Angels hand gaat naar de bloem , maar ze kan de bloem niet aanraken.

Ze probeert nogmaals , maar ze kan de bloem niet vinden..

Wanneer ze een stap voorwaarts neemt, stapt Angel in een plas. Ze kijkt naar haar voeten en ziet de mooie bloem plots terug staan. Angel begint volop te huilen , nee ze is niet verdrietig.

Ze weent van ontroering..Door de plas beseft Angel wie ze zelf is. Een prachtige mooie ,en kleurrijke en stevige bloem.

Fier als ze is en met rechte rug staat ze daar. De zon stralend in haar blonde lange haren. Glinsterend door de diamanten op haar kleed. Angel denkt aan de woorden van Roodborstje :

' Als je niet van jezelf houd, kan je ook niet van anderen houden.'

Angel ik zie je graag zegt ze tegen zichzelf. En loopt vrolijk verder…

Aan de grote mooie boom zit een klein en zeer verdrietig meisje te huilen.

Angel gaat een kijkje nemen. Ze troost het meisje door met een hele zachte stem te spreken.

Hey toe maar , waarom huil je?

Ik heu , nuja iedereen vindt me niet mooi.. Waarom denk je dat liefje? Wel voor dat jij bent gekomen nam ik een appel van de appelboom daar, en ik hoorde verschillende mensen praten van kijk die lelijke is terug aan het eten… Ze doen me pijn met zo’n dingen te zeggen hoor.

Maar liefje jij bent toch wel mooi! Trek het je niet aan!

Mooi? Ik mooi? Kijk eens naar mij! Toen ik kleiner was wou iedereen men vriend zijn en waren ze lief. En nu heb ik geen vrienden meer..

Angel legt haar hand op de schouder van het meisje. Liefje ik wil jou vriendin zijn hoor.. Want voor mij maakt het niet uit of je nu groot bent of klein, dik bent of dun, mooi of lelijk , arm of rijk. Voor mij ben je goed zoals je bent! Je ware aard is het belangrijkste!

Het meisje keek Angel met een verwonderende blik aan en weende zich uit op haar schouders.

Opeens schiet Angel wakker…

Met haar mooie droom in gedachten gaat ze naar de boom die uitstraalt geknuffeld te worden.

Angel legt haar armen over de boom en neemt deze stevig vast.

10 mooie vogeltjes vliegen in de boom elk in hun eigen nestje.

Wanneer Angel de boom loslaat ziet ze een boodschap staan op een bordje..

‘ Wanneer je deze boom omarmd omarm je het leven! ’

En toen verloor Roodborstje een van haar mooie witte veren…

Eindelijk! Hallelujah!!!

Moest ik een bloem zijn, was ik verwelkt.
Moest ik een vis zijn, was ik verdronken.
Moest ik een boom zijn, was ik een treurwilg.

Mocht ik een dolfijn zijn, zou ik weg zwemmen.
Mocht ik een vogel zijn, zou ik gaan vliegen.

Maar ik kan en mag niet..
...Want...
Ik ben maar een mens!

28/09/2008

In de mooie sterrenpracht.
Wanneer je ogen de hemel vinden.
Zie je bij een donkere nacht,
sterren die je met overledenen binden.
Elke ster fonkeld alom.
Zoals bij dag,de stralenende zon.
Graag wil je de sterren nabij rijken.
Maar alleen de dood kan dat doel berijken.
En dat besef doet zeer veel pijn.
Omdat je als mens graag,
al was het maar heel even
Zelf geen ster mag zijn...

7 sep 10

Zover van mij vandaan.
Maar ook deels dichtbij.
Allemaal heengegaan.
Niet meer aan men zij.
Verdriet , gemis , innerlijke pijn.
Geen dag zal nog dezelfde zijn!

6 sep 10