Verjaardag.

De maand juni heeft voorlopig nog niet gebracht wat je kan verwachten, het blijft kil en nat. Op zich is dat allemaal niet zo erg maar wel als je een lek in je dak hebt. Het is een probleem dat al langer bestond en enkele keren per jaar sond er dan een klein plasje in de keuken. De laatste dagen ontstond er bij hevige regen echter een kleine waterval tegen de achtermuur en dat was niet zo plezant want al snel stond dan de hele keuken onder water. Televisie kijken moest om het kwartier onderbroken worden om te dweilen. Ergens heen gaan was ook een risico want de kans bestond dat je bij thuiskomst een reddingssloep nodig had. Het was duidelijk : hier moest dringend een vakman gezocht worden. En gelukkig is er dan onze loodgieter-dakwerker die je altijd snel helpt. De baas was al onmiddellijk komen kijken om te zien wat er moest gebeuren en amper twee dagen later is het werkvolk al komen opdagen en zou alles gerepareerd moeten zijn. Nu moeten we eigenlijk hopen op een flinke plensbui om te controleren of alles waterdicht is. De schade in de keuken gaan we nu proberen terugbetaald te krijgen door de verzekering. De oorzaak (lek) wordt niet betaald, dat is duidelijk maar de gevolgschade (vocht in de muur) zou wel gerecupereerd moeten worden.

Tijdens de min of meer droge dagen zijn we La Patate gaan checken, de luxe frituur van BV Average Rob. Echt heel lekkere frietjes maar nog meer smaakte de eerste mosselen van het jaar bij Lunch Garden. Het concept van deze keten is een beetje aangepast maar wij kunnen ons snel aanpassen. Voor minder dan 20 euro krijg je hier mosselen, in de stad vragen ze 30 euro en meer ...

Na enkele dagen Lochristi zijn we weer in Antwerpen. We moesten wel, want deze middag hadden we allebei een afspraak bij de tandarts. Een rekening van bijna 300 euro, waarvan gelukkig nog een deel wordt terugbetaald door de mutualiteit. Toen we thuis kwamen zat de autoverzekering in de brievenbus. Gelukkig hebben we in Lochristi overschotjes meegekregen.

Deze voormiddag ging ik in mijn eentje naar de Open Wervendag. Daar kon je kijken naar de vorderingen van de Oosterweelwerken. Het ziet er allemaal heel indrukwekkend uit maar het zal nog enkele jaren duren voor Antwerpen een nieuw tijdperk intreedt, zonder files …

Na het bezoek snel naar huis want om 11u30 begon de wedstrijd van CF Benidom op het veld van SC Torrevieja. De eindstand was 1-1 en Benidorm kan volgende week de promotie afdwingen als ze de terugmatch winnen.

En hup, naar de volgende activiteit : brasspartij nummer 9 in het Harmoniepark, een “competitie” tussen brassbands en altijd heel gezellig.

En hoe kan je de maand beter afsluiten dan met een etentje ? Met de tram naar Mortsel en uitgebreid gegeten bij De Vlegel.

Morgen gaan we op bezoek bij de familie in Lochristi.

Eergisteren langs schoonmoeder Yum geweest en frietjes gaan halen bij ’t Draakske. Ter compensatie hadden we gisteren een fruitdag : kersen, cavaillons en aardbeien. Je kan van onze buurt (Seefhoek-Stuivenberg) zeggen wat je wil maar je kan hier voor redelijk lage prijzen heel lekker fruit op de kop tikken en dan ook nog tot ’s avonds laat. Om 2u ’s morgens goesting voor een pita ? Ook dat hoort tot de mogelijkheden. Naar de apotheek gaan moet gebeuren tijdens de normale openingsuren en dat deden we dan ook : bijna 300 euro voor een voorraad inentingen voor Carina. Ik heb het misschien al eens ergens geschreven : na de stamceltransplantatie moet je vanaf nul herbeginnen met alle inentingen die je als kind hebt gehad (polio, mazelen enz) en dat moet dan ook nog allemaal verschillende keren herhaald worden. Een dure zaak !

Vandaag gingen we eindelijk nog eens naar de dierentuin en ondanks het mooie weer was het er heel rustig. We namen een ijsje, deden een terrasje en de namiddag was weeral voorbij. De hele omgeving van het centraal station werd intussen overspoeld door fans van de “oude” originele K3. Roze kleurtjes en glitter overal, het zal weer gezellig geweest zijn in het Sportpaleis.

Ons zal je voorlopig niet horen klagen over het weer in België. We zijn nu al een week aan het genieten van de zon en de rust op de camping. Dat is nochtans wel even anders geweest. Tijdens het pinksterweekend stond de camping helemaal vol, dat hebben we nog nooit eerder gezien.  En toch hoor je - vóór alle toeristen wakker worden - hier enkel vogeltjes fluiten, zalig ...

Gisteren zijn we iets gaan eten bij De Kolonie, was weer even schrikken toen de rekening kwam.

Ons zal je voorlopig niet meer horen klagen over het weer in België. We zijn nu al een week aan het genieten van de zon en de rust op de camping. Dat is nochtans wel even anders geweest. Tijdens het pinksterweekend stond de camping helemaal vol, dat hebben we nog nooit eerder gezien.  En toch hoor je - vóór alle toeristen wakker worden - hier enkel vogeltjes fluiten, zalig ...

Gisteren zijn we iets gaan eten bij De Kolonie, was weer even schrikken toen de rekening kwam.

Echt mooi weer is het niet geweest de voorbije week. Dat wil dan meteen ook zeggen dat we enkel de noodzakelijke verplaatsingen hebben gedaan. Naar schoonmama Yum om samen iets te gaan eten bij Brasserie Anoot, naar de supermarkt en de bakker. Voor alle organisatoren van jaarmarkten, Sfinks Mundial, havenfeesten, reggae festival, Stampe forever is het natte weer waarschijnlijk een financiële ramp en dat is veel erger.

We hopen nu midden volgende week naar de camping te kunnen, ze voorspellen temperaturen tot 25 graden !

Vrijdagavond werden we uitgenodigd door de overbuurman van Jessy en Rachid voor een feestje in Boom. We gingen iets vroeger naar het Beukenhof zodat we nog iets konden eten. Daarna was er een tombola en bingo. Rachid won de hoofdprijs : een Delsey koffer vol met lekkere en nuttige dingen en ook de nodige alcohol.

Zaterdag ging ik naar de Cockerill kaai om te gaan kijken naar mooie en onbetaalbare auto’s van het Classic Car Event. Gisteren was het de bedoeling om naar de rommelmarkt op de Dageraadplaats te gaan maar ik ben toch maar thuis gebleven om op de laptop naar de wedstrijd CF Benidorm tegen UD Calpe te kijken. Benidorm won met 2-1 maar door een late goal van concurrent Eldense B in een andere wedstrijd zullen ze toch niet rechtstreeks promoveren en moeten ze nog een eindronde spelen. Iets later was het dan weer RAFC tegen Charleroi en het niveau daar lag niet veel hoger dan dat van Benidorm. Jaja, alweer een nederlaag van Antwerp.

Vandaag was het platte rust, mede omdat Carina weer veel last heeft van haar versleten knie. Normaal zouden we voor enkele dagen naar de camping gaan maar de weersvoorspellingen zien er niet al te best uit.

Toen Carina enkele maanden geleden thuisverzorging nodig had, kregen we te horen dat we best op zoek gingen naar een andere huisarts vermits we niet meer in de juiste zone wonen. We waren gisteren al eens gaan horen bij een groepspraktijk hier in de buurt en we kregen een afspraak om vandaag alles te regelen. We hebben nu dus allebei een nieuwe huisdokter. Alhoewel, één van de dokters is een hele tijd geleden ook al mijn huisarts geweest toen ik nog op het Kiel woonde.

Deze avond ging ik naar concertzaal Trix voor een optreden van Public Image Ltd oftewel PIL. Bij de lezers hier waarschijnlijk weinig bekend maar het is de groep met en rond John Lydon, ooit beter bekend als Johnny Rotten van de Sex Pistols. Het voorprogramma (Kregel) was meteen een schot in de roos. PIL kwam maar traag op gang met één lange brij die het publiek niet echt in beweging kreeg. Na een uur beterde het, waarschijnlijk omdat dan pas de “hits” gebracht werden.

Gisteren was Carina afgesproken met vriendin Monique. Omdat een hele middag roddelen over mensen die ik niet ken mij niet echt interesseert dropte ik Carina bij café Het Klokske op de Groenplaats. Van daaruit startte ik met het zoeken naar enkele adventure lab caches om dan daarna met Carina iets te gaan eten bij Italiaans restaurant Del Sud Classico. Al jaren één van mijn favoriete restaurants in Antwerpen maar de prijzen zijn de laatste tijd wel flink de hoogte in gegaan. Na het eten wandelden we nog wat rond en vonden samen nog enkele caches.

Vandaag was het mijn beurt om op controle te gaan bij de huisarts. Je kent het wel : bloedafname, bloeddruk controleren, medicijnen voorschrijven. Alles zag er prima uit en nu wachten op de resultaten van het labo. Binnenkort zullen we trouwens een nieuwe huisarts moeten zoeken want we wonen nu niet meer binnen de juiste zone.

Gisteren moesten we bij de neuroloog zijn om te zien of we bij Carina nog verbetering mogen verwachten qua geheugen en evenwicht. Vermits moeilijk vast te stellen is waar het probleem zich situeert is het ook moeilijk om een oplossing te vinden. Geduld hebben en zoveel mogelijk bewegen was de hoofdboodschap. Dat hebben we dan maar meteen gedaan met een bezoekje aan de dierentuin.

Vandaag moesten we extra vroeg opstaan want tussen 8 en 9 kwam de loodgieter een nieuwe keukenkraan installeren. Deze middag moesten we dan weer naar het UZA voor een nieuwe MRI scan. Het resultaat krijgen we volgende week. Omdat we toch in het UZA waren was het niet meer dan logisch om een bezoekje te brengen aan nonkel Pierre (jongere broer van onze pa).

Gisterenavond gingen we naar Mortsel om in De Vlegel een optreden van B.E.F. mee te pikken. We gingen uiteraard iet vroeger zodat we nog iets konden eten voor kameraad Rudi er mee begon. De kaart in De Vlegel is zeer uitgebreid en het duurde even voor we een keuze konden maken, een aperitiefje hielp intussen wel. Ons oog viel op een tapas mix en daarna zouden we nog wel zien wat we als hoofdgerecht zouden nemen. Niks dus, want we hadden meer dan genoeg gegeten met die tapas (garnalen, zalm, kaasblokjes, reepjes kip, olijven enz). Een ijsje kon er nog wel bij en na 23u keerden we terug naar de Seefhoek waar – oh verrassing – de roltrappen weer niet werkten. Voor Carina is dat echt moordend !

Vandaag was het eerst de bedoeling om naar de 10 miles in Antwerpen te gaan kijken maar het werd uiteindelijk Luik-Bastenaken-Luik op de televisie bij schoonmoeder Yum met op het einde een goed pak friet.

Alweer een week voorbij. Vandaag zijn we, net als vorige week afgezakt naar Bar Ziek in de tuin van het oude Stuivenbergziekenhuis. Het is echt zalig om daar te zitten en de hapjes zijn lekker en goedkoop. We zijn deze week ook eens gaan kijken op de camping in Sint-Job. Alles zag er prima uit, na zes maanden afwezigheid is het toch altijd een beetje afwachten. Vroeger, toen we nog aan de bosrand stonden, kregen we regelmatig muizen op bezoek maar daar hebben we nu geen last meer van. We hebben aan alle kanten wel nieuwe buren gekregen, het is afwachten of we daar blij mee gaan zijn of niet, kinderfietsjes is meestal geen echt goed teken voor de rust.

Wandelen met Carina lukt steeds beter maar nog altijd tegen halve snelheid en liefst met onderbreking op een terrasje. Gisteren waren we in de botanische tuin enkele caches gaan zoeken, daarna kon je ons vinden op het terras van de Bourla schouwburg. En dan naar huis, dat was de bedoeling toch. Iets gaan eten was volgens Carina nog een beter idee en zo belandden we bij Libanezza in de Hoogstraat. Nog nooit spijt van gehad en nu ook niet. We laten de chef altijd zijn zin doen en het resultaat is altijd lekker.

Ik kan het ook niet verhelpen : er gebeurt voorlopig weinig in Antwerpen. Zes keer per week op restaurant is hier financieel niet mogelijk en zomer is het ook nog niet, ook al mogen we niet klagen. We zijn al eens naar de dierentuin geweest en we hebben een stukje door het park gewandeld. De koelkast en de diepvriezer raken stilaan gevuld, zodat we ons eigen potje kunnen koken. Het voorspelde verkeersinfarct ten gevolge van de werken op de E313 is al bij al nog meegevallen maar toch heb ik pas vandaag voor de eerste keer terug met de auto gereden, je weet nooit ...

Vóór 8u begonnen de bouwvakkers aan hun taak. Gelukkig waren we niet van plan om uit te slapen en om 8u30 begonnen we aan ons laatste traject van de terugreis. Alles ging vlot en zoals verwacht : slechte wegen rond Charleroi, een kleine file in de buurt van Zaventem en wat vertraagd verkeer om de Seefhoek te bereiken. Eerste werk : uitzoeken wie er deze keer voor onze garagepoort geparkeerd stond – dagelijkse gewoonte.

Dan begon het uitladen en daarna was er nog tijd voor een kleine siesta. ’s Avonds werden we immers verwacht bij Anoot om met de familie iets te eten.

Vroeg vertrokken deze ochtend en langs allerlei departementale en nationale wegen zonder péage tot in Epernay gereden. Soms dachten we dat we alleen op de wereld waren. Er was niet alleen weinig verkeer maar de vele dorpen onderweg leken wel uitgestorven. In Epernay hadden we een kamer geboekt bij de Campanile hotelketen maar dat viel lelijk tegen. De kamer is de grootste van de afgelopen dagen maar alles ziet er wat gedateerd uit. Om dat te verhelpen zijn ze naast het bestaande hotel een nieuw aan het bouwen. We zitten met een bouwwerf op tien meter van onze kamer. Het beloofde hotelrestaurant was gesloten en door de werken waren er niet veel parkeerplaatsen beschikbaar. Wegrijden was dus een risico. We zijn dan maar naar de Leclerc supermarkt gewandeld om een gezonde avondmaaltijd samen te stellen : cola, chips en chocoladebroodjes . De terugweg bergop was heel zwaar voor Carina maar het is gelukt. Nu nog proberen in bed te geraken én te blijven liggen want het geheel is nogal wiebelig.

Vandaag zonder problemen tot Moulins gereden met onderweg nog altijd prachtig weer. Het eerste stuk verliep via de A9 (péage) om daarna over te schakelen op de A75 richting Clermont-Ferrand, gratis en nooit te druk. Onderweg reden we de snelweg af om de betalende brug van Millau te vermijden en zo konden we het kunstwerk nog eens van een afstand bewonderen. Daarna opnieuw de snelweg op om dan zo in Moulins te belanden. De ontvangst bij Kyriad ECO was heel wat hartelijker dan gisteren bij Ibis. De kamer zelf is zo mogelijk nog kleiner dan gisteren. Deze avond gingen we eten bij Del Arte, als het maar enigszins mogelijk is proberen we onderweg altijd een restaurant van deze keten mee te pikken. Ook deze keer was het weer een voltreffer !

Vanmorgen om 7u rinkelde de wekker. De laatste taken werden nog uitgevoerd : gasfles dicht, laatste vuilbak vullen, wc cassette ledigen enz. Om 8u30 waren we klaar om te vertrekken en iedereen stond klaar om afscheid te nemen. Het verkeer verliep overal zeer vlot en we passeerden de eerste grote stad (Valencia) zonder problemen. Toen we Tarragona naderden kregen we de eerste file voorgeschoteld, daarna was er een flinke bermbrand met metershoge vlammen. Ik vermoed dat ze na ons de snelweg hebben afgesloten. Richting Barcelona werd het steeds drukker en ook daar stonden we een tijdje aan te schuiven voor een kop-staart aanrijding. Twee keer werden we bijna aangereden door roekeloze chauffeurs. In La Jonquera gingen we de benzinebak nog eens vullen want in Frankrijk is het een pak duurder. We reden tot in Perpignan en aan de péage moesten we ook al aanschuiven … Alles in totaal hebben we 680 km gereden en ongeveer een half uur stil gestaan. Voor een rasechte Antwerpenaar is dat een lachtertje !

Om te slapen hadden we het IBIS Budget hotel gekozen, niet gemakkelijk om te vinden en zoals alle soortgelijke hotels in een weinig florissante omgeving. We meldden ons aan een ongeïnteresseerde jongeman gaf ons de sleutelkaart van kamer 10 op het gelijkvloers. De bedden waren niet opgemaakt, “vuile” handdoeken lagen op de grond in de badkamer – hier was duidelijk niet gepoetst. Terug naar de receptie, dan maar kamer 241 op de tweede verdieping zonder lift. Niet eenvoudig voor Carina met een kruk en bagage. “Is er niks anders vrij ?” Niet dus en dat wil ik gerust geloven maar er lagen nog tientallen kaartjes klaar voor mensen die nog moesten aankomen. Het zou dus een kleine moeite zijn om on toch een andere kamer op het gelijkvloers te geven en iemand anders naar 241 te sturen.