Berichten van 1 april 2026 tot 30 april 2026

Gisteren was Carina afgesproken met vriendin Monique. Omdat een hele middag roddelen over mensen die ik niet ken mij niet echt interesseert dropte ik Carina bij café Het Klokske op de Groenplaats. Van daaruit startte ik met het zoeken naar enkele adventure lab caches om dan daarna met Carina iets te gaan eten bij Italiaans restaurant Del Sud Classico. Al jaren één van mijn favoriete restaurants in Antwerpen maar de prijzen zijn de laatste tijd wel flink de hoogte in gegaan. Na het eten wandelden we nog wat rond en vonden samen nog enkele caches.

Vandaag was het mijn beurt om op controle te gaan bij de huisarts. Je kent het wel : bloedafname, bloeddruk controleren, medicijnen voorschrijven. Alles zag er prima uit en nu wachten op de resultaten van het labo. Binnenkort zullen we trouwens een nieuwe huisarts moeten zoeken want we wonen nu niet meer binnen de juiste zone.

Gisteren moesten we bij de neuroloog zijn om te zien of we bij Carina nog verbetering mogen verwachten qua geheugen en evenwicht. Vermits moeilijk vast te stellen is waar het probleem zich situeert is het ook moeilijk om een oplossing te vinden. Geduld hebben en zoveel mogelijk bewegen was de hoofdboodschap. Dat hebben we dan maar meteen gedaan met een bezoekje aan de dierentuin.

Vandaag moesten we extra vroeg opstaan want tussen 8 en 9 kwam de loodgieter een nieuwe keukenkraan installeren. Deze middag moesten we dan weer naar het UZA voor een nieuwe MRI scan. Het resultaat krijgen we volgende week. Omdat we toch in het UZA waren was het niet meer dan logisch om een bezoekje te brengen aan nonkel Pierre (jongere broer van onze pa).

Gisterenavond gingen we naar Mortsel om in De Vlegel een optreden van B.E.F. mee te pikken. We gingen uiteraard iet vroeger zodat we nog iets konden eten voor kameraad Rudi er mee begon. De kaart in De Vlegel is zeer uitgebreid en het duurde even voor we een keuze konden maken, een aperitiefje hielp intussen wel. Ons oog viel op een tapas mix en daarna zouden we nog wel zien wat we als hoofdgerecht zouden nemen. Niks dus, want we hadden meer dan genoeg gegeten met die tapas (garnalen, zalm, kaasblokjes, reepjes kip, olijven enz). Een ijsje kon er nog wel bij en na 23u keerden we terug naar de Seefhoek waar – oh verrassing – de roltrappen weer niet werkten. Voor Carina is dat echt moordend !

Vandaag was het eerst de bedoeling om naar de 10 miles in Antwerpen te gaan kijken maar het werd uiteindelijk Luik-Bastenaken-Luik op de televisie bij schoonmoeder Yum met op het einde een goed pak friet.

Alweer een week voorbij. Vandaag zijn we, net als vorige week afgezakt naar Bar Ziek in de tuin van het oude Stuivenbergziekenhuis. Het is echt zalig om daar te zitten en de hapjes zijn lekker en goedkoop. We zijn deze week ook eens gaan kijken op de camping in Sint-Job. Alles zag er prima uit, na zes maanden afwezigheid is het toch altijd een beetje afwachten. Vroeger, toen we nog aan de bosrand stonden, kregen we regelmatig muizen op bezoek maar daar hebben we nu geen last meer van. We hebben aan alle kanten wel nieuwe buren gekregen, het is afwachten of we daar blij mee gaan zijn of niet, kinderfietsjes is meestal geen echt goed teken voor de rust.

Wandelen met Carina lukt steeds beter maar nog altijd tegen halve snelheid en liefst met onderbreking op een terrasje. Gisteren waren we in de botanische tuin enkele caches gaan zoeken, daarna kon je ons vinden op het terras van de Bourla schouwburg. En dan naar huis, dat was de bedoeling toch. Iets gaan eten was volgens Carina nog een beter idee en zo belandden we bij Libanezza in de Hoogstraat. Nog nooit spijt van gehad en nu ook niet. We laten de chef altijd zijn zin doen en het resultaat is altijd lekker.

Ik kan het ook niet verhelpen : er gebeurt voorlopig weinig in Antwerpen. Zes keer per week op restaurant is hier financieel niet mogelijk en zomer is het ook nog niet, ook al mogen we niet klagen. We zijn al eens naar de dierentuin geweest en we hebben een stukje door het park gewandeld. De koelkast en de diepvriezer raken stilaan gevuld, zodat we ons eigen potje kunnen koken. Het voorspelde verkeersinfarct ten gevolge van de werken op de E313 is al bij al nog meegevallen maar toch heb ik pas vandaag voor de eerste keer terug met de auto gereden, je weet nooit ...

Vóór 8u begonnen de bouwvakkers aan hun taak. Gelukkig waren we niet van plan om uit te slapen en om 8u30 begonnen we aan ons laatste traject van de terugreis. Alles ging vlot en zoals verwacht : slechte wegen rond Charleroi, een kleine file in de buurt van Zaventem en wat vertraagd verkeer om de Seefhoek te bereiken. Eerste werk : uitzoeken wie er deze keer voor onze garagepoort geparkeerd stond – dagelijkse gewoonte.

Dan begon het uitladen en daarna was er nog tijd voor een kleine siesta. ’s Avonds werden we immers verwacht bij Anoot om met de familie iets te eten.

Vroeg vertrokken deze ochtend en langs allerlei departementale en nationale wegen zonder péage tot in Epernay gereden. Soms dachten we dat we alleen op de wereld waren. Er was niet alleen weinig verkeer maar de vele dorpen onderweg leken wel uitgestorven. In Epernay hadden we een kamer geboekt bij de Campanile hotelketen maar dat viel lelijk tegen. De kamer is de grootste van de afgelopen dagen maar alles ziet er wat gedateerd uit. Om dat te verhelpen zijn ze naast het bestaande hotel een nieuw aan het bouwen. We zitten met een bouwwerf op tien meter van onze kamer. Het beloofde hotelrestaurant was gesloten en door de werken waren er niet veel parkeerplaatsen beschikbaar. Wegrijden was dus een risico. We zijn dan maar naar de Leclerc supermarkt gewandeld om een gezonde avondmaaltijd samen te stellen : cola, chips en chocoladebroodjes . De terugweg bergop was heel zwaar voor Carina maar het is gelukt. Nu nog proberen in bed te geraken én te blijven liggen want het geheel is nogal wiebelig.

Vandaag zonder problemen tot Moulins gereden met onderweg nog altijd prachtig weer. Het eerste stuk verliep via de A9 (péage) om daarna over te schakelen op de A75 richting Clermont-Ferrand, gratis en nooit te druk. Onderweg reden we de snelweg af om de betalende brug van Millau te vermijden en zo konden we het kunstwerk nog eens van een afstand bewonderen. Daarna opnieuw de snelweg op om dan zo in Moulins te belanden. De ontvangst bij Kyriad ECO was heel wat hartelijker dan gisteren bij Ibis. De kamer zelf is zo mogelijk nog kleiner dan gisteren. Deze avond gingen we eten bij Del Arte, als het maar enigszins mogelijk is proberen we onderweg altijd een restaurant van deze keten mee te pikken. Ook deze keer was het weer een voltreffer !

Vanmorgen om 7u rinkelde de wekker. De laatste taken werden nog uitgevoerd : gasfles dicht, laatste vuilbak vullen, wc cassette ledigen enz. Om 8u30 waren we klaar om te vertrekken en iedereen stond klaar om afscheid te nemen. Het verkeer verliep overal zeer vlot en we passeerden de eerste grote stad (Valencia) zonder problemen. Toen we Tarragona naderden kregen we de eerste file voorgeschoteld, daarna was er een flinke bermbrand met metershoge vlammen. Ik vermoed dat ze na ons de snelweg hebben afgesloten. Richting Barcelona werd het steeds drukker en ook daar stonden we een tijdje aan te schuiven voor een kop-staart aanrijding. Twee keer werden we bijna aangereden door roekeloze chauffeurs. In La Jonquera gingen we de benzinebak nog eens vullen want in Frankrijk is het een pak duurder. We reden tot in Perpignan en aan de péage moesten we ook al aanschuiven … Alles in totaal hebben we 680 km gereden en ongeveer een half uur stil gestaan. Voor een rasechte Antwerpenaar is dat een lachtertje !

Om te slapen hadden we het IBIS Budget hotel gekozen, niet gemakkelijk om te vinden en zoals alle soortgelijke hotels in een weinig florissante omgeving. We meldden ons aan een ongeïnteresseerde jongeman gaf ons de sleutelkaart van kamer 10 op het gelijkvloers. De bedden waren niet opgemaakt, “vuile” handdoeken lagen op de grond in de badkamer – hier was duidelijk niet gepoetst. Terug naar de receptie, dan maar kamer 241 op de tweede verdieping zonder lift. Niet eenvoudig voor Carina met een kruk en bagage. “Is er niks anders vrij ?” Niet dus en dat wil ik gerust geloven maar er lagen nog tientallen kaartjes klaar voor mensen die nog moesten aankomen. Het zou dus een kleine moeite zijn om on toch een andere kamer op het gelijkvloers te geven en iemand anders naar 241 te sturen.

Gisterenmiddag werden we uitgenodigd door Robert voor een BBQ, zo had hij ook weer enkele uren gezelschap want hij voelt zich heel eenzaam na het overlijden van zijn echtgenote Annick. Na de BBQ zijn we de auto gaan voltanken, een liter benzine kost hier momenteel 1,50 euro. Vandaag was het de hele dag opruimen, puzzelen om alles in de auto te krijgen enz. Toch ging het allemaal verbazend vlot, mede omdat de rollator (die de laatste maanden amper of niet gebruikt is) door Leo en Wilma naar België wordt meegenomen.

Het blijft mooi weer en dat maakt het leven toch een stuk aangenamer. Vrijdagmiddag kwam Robert op bezoek en zo kon hij meteen zijn nieuwe hybride Peugeot 3008 komen showen. We reden naar La Nucía om daar een uurtje rond te lopen op het evenement “Garage Rules”. ’s avonds zijn we nog afscheid gaan nemen bij de Panaché en gisteren bij restaurant Kathmandu. Deze middag werden we uitgenodigd bij Robert voor een BBQ.

De hotels voor onderweg zijn intussen besteld : een nacht in Perpignan, een nacht in Moulins en een laatste overnachting in Epernay. We zouden dan vrijdag 10 april rond de middag thuis zijn en dat is belangrijk want daarna wordt de E313 tussen Wommelgem en de Antwerpse Ring afgesloten. Zes dagen lang zal dat waarschijnlijk gigantisch veel hinder geven, ook tot in onze wijk. De auto blijft dan een kleine week op stal.

De laatste dagen kregen we mooi weer, soms met een koude wind maar het verschil met enkele weken geleden is groot. Even was het de bedoeling om morgen 3 april te vertrekken maar het was moeilijk beslissen. Ik wil zo weinig mogelijk files onderweg maar wat kies je dan : een gewone werkdag met al het pendel- en vrachtverkeer of rijden in het ultra druk paasweekend met miljoenen toeristen onderweg. We gaan toch maar wachten tot na het weekend. Niet alleen voor de drukte maar de hotels onderweg zijn soms bijna dubbel zo duur. En dus hadden we nog de tijd om gisteren naar de VAR namiddag te gaan om daarna in de Panaché iets te eten.

Van flauwe grappen hebben we gisteren geen last gehad. Bij de Spanjaarden is het geen gewoonte om mensen voor de gek te houden op 1 april, daar wachten ze mee tot 28 december.

Deze avond zijn we bij Santorini gaan eten. De Griekse keuken zal nooit tot mijn favorieten behoren maar Carina is altijd heel blij als we daar een tafel reserveren.