DANA

Het blijft mooi weer, tot ’s avonds laat heersen de zomertemperaturen en kan je in t-shirt een terrasje doen. Er zijn natuurlijk ook altijd mensen die moeten werken en één van die mensen is de schilder die alle gebouwen en muurtjes hier “op den berg” in oogverblindend wit heeft geverfd.

Gisteren waren we afgesproken met Josee en Filip die een weekje op hotel zijn in Benidorm. Altijd een plezant weerzien. In de namiddag gingen we naar de Rock Star en ’s avonds waren we te gast bij Belgomar.

De vorige dagen zijn we gaan eten bij de Broodbar met daarna een grote roomijs bij Universal. De Chinees mocht ook op onze belangstelling rekenen.

We zullen nu maar best profiteren van het mooie weer want in het weekend verwachten ze veel regen.

’s Nachts zakt de temperatuur stilaan onder de 20 graden en overdag halen we nog altijd gemakkelijk 25 graden en meer. Af en toe is er wat meer bewolking met een fris windje. Zo kunnen we het nog lang volhouden. Eten hebben we natuurlijk ook gedaan, oa bij Sunrise en dat was op dat moment een slechte keuze. Een groep van 70 Nederlanders voor een feestje, je kan je wel ongeveer voorstellen hoeveel lawaai die veroorzaken ! Na de clubbijeenkomst op woensdag gingen we voor de eerste keer naar Panaché, altijd een hartelijk weerzien met Yenny. Vandaag gingen we naar de Broodbar in Albir. Met zo’n naam verwacht je een broodjeszaak maar dit is veel meer dan dat. Zeer uitgebreide kaart, voordelige menu’s enz.

Alles wat de mensen al vele jaren van mij denken of dachten wordt werkelijkheid : Eddy zit een hele dag in zijn stoeltje te genieten van de zon of hij gaat op restaurant. Veel meer doe ik hier inderdaad niet en mijn eetlust is ook niet meer als vroeger. Ik kan wel verzachtende omstandigheden inroepen. Het is hier namelijk veel te warm en ik ben daar blijkbaar minder goed tegen bestand dan vroeger. De nacht van vrijdag op zaterdag heeft het urenlang gebliksemd maar de donderwolken bleven achter de bergen hangen en de regen die uiteindelijk viel, zorgde hier niet voor problemen. Elders in Spanje hadden ze minder geluk en stonden huizen onder water en dreven de auto's in de straten.

Vandaag zijn we gaan eten bij Casa Beau. Niet slecht maar zoals 13 in een dozijn. Een pluspunt is wel dat je de hele dag lang kan kiezen voor het prijsgunstige menu, terwijl dat in andere restaurants soms alleen tot 17u verkrijgbaar is.

Vanmorgen werden we in het hotel verwend met ontbijt op bed. We mochten de auto, indien gewenst, nog de hele dag op de parking laten staan maar we besloten toch te vertrekken naar de Costa Blanca. Om 13u30 arriveerden we “op den berg” en kon het uitpakken beginnen. Gedeeltelijk althans want tot de nieuwe voortent er staat moeten we zo’n beetje uit de autokoffer leven. Binnen in de caravan is immers niet genoeg plaats om alles op te bergen. ’s Avonds overleefden we op tapas bij Albeniz.

Via Zaragoza naar Albarracin vandaag, ooit uitgeroepen tot een van de mooiste dorpjes van Spanje. Zo zijn er wel meerdere maar hier verdienen ze die titel absoluut. Het begon al goed : we vonden hotel Doña Blanca zonder problemen en we konden meteen de auto kwijt op de afgesloten parking. Onze kamer was werkelijk prachtig, met uitzicht op de “Murallas”. Slechter was de mededeling dat op woensdag bijna alle restaurant gesloten zijn, klonk bekend. We gingen maar meteen op zoek naar eten en vonden dat in een gezellig snackbar. Daarna gingen we het middeleeuwse stadje bezoeken. Vanwege de vele trappen en hoogteverschillen hield Carina het snel voor bekeken en wandelde ik in mijn eentje naar boven.

Vervolg van het zetelverhaal. We stonden aan de toog om af te rekenen en er kwam drie politieagenten binnen. Twee gingen naast ons aan de toog staan en de derde ging richting salon. Zou hij de juiste kiezen ? Jaaaaaaaaah, als volleerd circusartiest zakte hij door de zetel, daarbij maakte hij bijna een achterwaartse salto. Hij probeerde zo snel hij kon weer recht te geraken, zodat hij niet door zijn collega’s uitgelachen zou worden. Die hadden het inderdaad niet gezien maar wij twee wel, Carina piste bijna in haar broek.

’s Middags reden we naar Jaca om een wandeling rond de indrukwekkende citadel te wandelen.

Bordeaux achtergelaten en via de Col du Somport de grens naar Spanje overgestoken. Bewust via de Col en niet langs de tunnel : een mooiere route en onderweg een poging ondernomen om een meermaals mislukte zoektocht naar een cache tot een goed einde einde te brengen. Helaas, weer niet gelukt. Volgende punt op de agenda : Canfranc Estación. En ook hier weer geen geluk : de doorgaande weg inclusief de vele parkeerplaatsen was afgesloten voor asfalteringswerken. Jammer, het oude (en intussen ook het nieuwe) station is indrukwekkend en als je de geschiedenis even opzoekt wordt het nog interessanter. De eerste keer dat ik hier kwam kon je nog rustig over omheiningen klimmen en nadarhekkens negeren om de verroeste wagons te zien die na de oorlog waren achtergelaten.

Door de omstandigheden waren we iets vroeger bij Hotel Acebo Natura in Castillo de Jaca. Aan de receptie kregen we te horen dat de drie restaurants van het dorpje allemaal gesloten waren op maandag. We moesten ook niet op een supermarkt rekenen want die was er niet ! Ik kan je zeggen : zo lief dat Carina kan kijken, zo moordlustig ziet ze er uit als er geen eten op tafel komt. Gelukkig hadden we nog XXL zak chips in de auto liggen. Samen met een flesje Fanta uit de automaat perfect om de dag te overleven. Oei, de frisdrankenmachine werkt niet … Even in het salon van de bar plaatsnemen voor een koffie en een Ricard dan. Carina plofte in de zetel en zakte er meteen door en zat met haar poep op de grond. Morgen komt er nog een vervolg van dit verhaaltje.

Dag 2 en weer goed voor zo’n 500 km, richting Bordeaux. Onderweg hadden we geen problemen van een grote voertuigbrand in de andere rijrichting maar ongetwijfeld zal de snelweg iets later afgesloten zijn.

In hotel Ibis in Pessac-Bordeaux was Carina al naar de kamer toen ik een doffe klap hoorde. Wat bleek : achter de omheining van de hotelparking was een auto met vier jonge gasten uit de bocht gegaan. Alle airbags “ontploft” en heel veel “merde” geroep van de chauffeur die nu inzag dat zijn rijkunsten nog te wensen overlieten. Gelukkig was er niemand gewond en na een uurtje was de auto getakeld en rijp voor de schroot.

’s Avonds genoten we van heerlijk Italiaans eten in restaurant Del Arte. Een pizzaketen waarvan we reeds verschillende filialen hebben bezocht maar nog nooit IN een hotel.

Deze ochtend om 6u trokken we de deur dicht en vertrokken met de Dacia Sandero naar Frankrijk. Net voor de grens gooiden we de benzinetank vol want de volgende keer vullen zou ongetwijfeld duurder zijn.

Na een verplaatsing van 500 km stonden we aan l’Auberge du Pont-Canal in Briare. In het dorp was ik reeds twee keer eerder maar voor Carina was het een ontdekking. Niet alleen het kunstwerk (brug met daarin een kanaal over de Loire) lokte een wow-gevoel uit maar zeker ook het hotel dat ik had gekozen. Vlak bij het kanaal en uitermate geschikt om nog een terrasje te doen en een avondwandeling te maken lang e vele lichtjes. Ook de ontvangst in het hotel was super, de uitbater doet werkelijk alles voor zijn klanten. ’s Avonds kozen we voor de vegetarische couscous.

Wasmachine laten draaien, gestofzuigd en gedweild.  Allemaal overbodig want binnen enkele dagen ligt er weer stof en dan zien we het niet eens.  Intussen ligt alles wat we denken nodig te hebben uitgestald op de tafel in de keuken, te wachten op een plekje in de auto.  Morgenvroeg tussen 7 en 8 vertrekken we, nog meer dan tijd genoeg om vast te stellen dat we teveel meenemen.

De voorbije dagen hebben we de caravan in Sint-Job winterklaar gemaakt : extra tentstokken, water afgelaten, WC leeg, koelkast gereinigd, gasfles dichtgedraaid enz. Gisteren zijn we dan nog eens naar Lochristi gereden om afscheid te nemen van de Oost-Vlaamse afdeling van de familie. Voor de nichtjes (die intussen allebei bijna dubbel zo groot zijn dan ik) begint vandaag het nieuwe schooljaar. Isabel het derde jaar ingenieur-architectuur en voor Sara de eerste stap in de richting psychologie.

Vandaag dan terug naar Antwerpen want Carina had deze middag afgesproken met ex-klasgenoot Monique. Ik ben eerst een stukje gaan wandelen in de stad, de terrasjes zaten overal goed vol. Daarna zijn we samen nog gaan eten bij Del Sud Classico.

Voor de lezers die een jaar geleden het voortentverhaal gevolgd hebben : er is een nieuwe voortent gekocht én die is twee dagen later zelfs al geleverd. Om alle problemen te vermijden is ze geleverd bij Leo en Wilma in Wuustwezel en die brengen in november alles mee naar Spanje.

De laatste dagen vooral bezig geweest met het uitstippelen van een goede route naar Spanje. Het is opvallend hoeveel hotels volgeboekt zijn eind september.

Vanmorgen zijn we naar het UZA geweest voor een bloedafname bij Carina en – belangrijker – om de resultaten van de meest recente MRI scan te krijgen. Zoals verwacht : niets kwaadaardig te zien en dus groen licht om volgende week te vertrekken én een nieuwe afspraak op zak voor de volgende MRI binnen enkele maanden.

En we blijven over en weer rijden tussen Antwerpen en Sint-Job. Telkens een paar dagen hier en dan weer een tijdje ginder. Morgen worden we verwacht in het UZA voor een MRI scan en dan is het weer afwachten op het resultaat. Als alles okee is met Carina vertrekken we op 26 september naar Spanje, het eerste hotel voor onderweg is al geboekt. Intussen probeer ik zoveel mogelijk rond te lopen/rijden met mijn nieuwe multifocale bril maar ik ben er nog altijd niet aan gewend.

We zijn van gisteren weer te vinden in Antwerpen. Onze pa vertrekt morgen naar Spanje met de autocar van Lauwers en om zijn voorlopige afscheid te “vieren” zijn we iets gaan eten bij De Vlegel in Mortsel. Dat verliep deze keer niet echt vlotjes : lang wachten om bestelling door te geven, nog eens lang wachten om de bestelling te krijgen en mijn kipfilet was aan de droge kant. De vol-au-vent van Carina en de steak americain van onze pa waren wel in orde.

Vandaag ben ik mijn nieuwe brillen gaan ophalen bij Pearle in Wijnegem. Vorige week had ik een multifocale bril gekocht (+ nog eentje er gratis bij ) en die was vandaag dus klaar. Twee mooie brillen, comfortabel om te dragen maar het zal wel een hele tijd duren om eraan te wennen. In ieder geval wel super tevreden over de oogmetingen en het supervriendelijk personeel.

Deze week twee keer naar de dierentuin geweest. Dinsdag om naar de beestjes te kijken met daarna een terrasje en live muziek. Woensdag deden we hetzelfde maar dan zonder beestjes en wel met Jessy en Rayan. De ZOOmerbar heeft als slogan ‘’t schoonste mooiste terras van ’t stad” en ze zullen er niet ver naast zitten. Een zeer ruim terras met tropische uitstraling, voor iedereen gratis toegankelijk en tijdens de zomervakantie elke namiddag/avond live muziek. Wij kregen Claptonite, een Eric Clapton tribute band. Samen met een assortiment warme hapjes en home made ice tea, goed te verteren.

Deze middag gaan we naar Yum, een bezoekje dat waarschijnlijk eindigt in de Anoot. Als het daarna nog een beetje deftig weer is, gaan we naar de camping.

Gisteren was er weer het jaarlijkse familiefeest in Lochristi. Feest is eigenlijk een slechte omschrijving want oorspronkelijk was het om het overlijden van tante Lisiane te herdenken. Elk jaar een BBQ om alle familieleden (langs onze pa zijn kant) bijeen te krijgen, dat was de bedoeling. Ik denk dat het ongeveer in de helft van de gevallen is gelukt, de andere jaren moest er een alternatief gevonden worden. We hebben al een ”stoofpottekesbuffet” gehad, een pastabuffet, koude schotel, we zijn al Chinees gaan uithalen enz. Door het kwakkelweer dit weekend werd de BBQ ook deze keer geannuleerd en heeft nonkel Luc een gigantische pot stoofvlees gemaakt. De 22 tafelgasten vonden het allemaal lekker en dat was het ook. Er werd afgesloten met vijf verschillende taarten, pralines en koffie. Deze ochtend zijn we vroeg terug naar Antwerpen gereden (met een overschotje stoofvlees natuurlijk) want deze middag waren we uitgenodigd bij Jessy en Rachid (gisteren verjaard) om te komen ontbijten/brunchen. Weinig reden tot klagen ...

En we zijn weer in Antwerpen. De voorbije dagen op de camping in Sint-Job waren wisselvallig. De eerste dagen nog heet, daarna een stuk koeler en vooral natter maar dat mocht wel. We hebben bezoek gehad van Rudi en Anneliese, van Wilma en Leo en we zijn zelf naar Josee en Filip geweest. Altijd gezellig ! Gisterenavond zijn we bij de Kolonie gaan eten, altijd verzorgd en lekker maar gisteren toch met enkele foutjes.

En als je terug thuis komt na enkele dagen in het bos, staat er weer een Mercedes voor de garagepoort geparkeerd. Politie gebeld : we sturen iemand langs. Wanneer is dan de meest voor de hand liggende vraag … Na twee uur wachten kwamen er twee agenten van de fietsploeg langs. Vind ik nog acceptabel, er is immers geen sprake van een gevaarlijke situatie. De eigenaar van de auto werd gecontacteerd en die kwam vrij snel ter plaatse als passagier op een scooter. Ze werden kordaat maar correct aangepakt maar al snel begon de situatie uit de hand te lopen. Papieren van de scooter werden met veel tegenzin afgegeven, er werd een aanmerking gegeven over de veiligheidsgordels, vragen werden niet beantwoord en natuurlijk het verwijt :”Jij bent een racist” tegen de flikken. Dat was duidelijk een grens die niet overschreden mocht worden en ik dacht echt dat er zou gevochten worden. Uiteindelijk keerde de rust terug.

We hebben weeral ruim een week in Lochristi gewoond. De normale routine : lang wakker blijven, lang blijven liggen, naar de Tour de France Femmes kijken, met de schapen gaan wandelen, terraske doen in Gent enz.

Deze ochtend zijn we weer naar Antwerpen gereden. Carina moest weer een inenting krijgen, zou stilaan de laatste moeten zijn na de stamceltransplantatie. Morgen vertrekken we naar de camping in Sint-Job.

Eergisteren hebben we de camping verlaten en zijn we naar huis gereden. ’s Middags moest ik naar de dermatoloog maar die verplaatsing had ik me kunnen besparen want alles was in orde. Volgende afspraak binnen zes maanden.

Deze middag kregen we een heel spektakel in onze straat. Drie brandweerauto’s, twee politieauto’s en zo’n twaalf geüniformeerden liepen druk heen en weer. Aan de overkant van de straat gingen ze binnen maar indrukwekkend was het (gelukkig) allemaal niet. Geen vuur gezien, geen geur van verbrande spullen – helemaal niks. Het duurde even voor de bewoners weer naar binnen mochten, er zal dus toch iets misgelopen zijn.

Nu (18u30) staat de lasagne in de oven en als die opgegeten is, vertrek ik naar het OLT Rivierenhof voor een optreden van Opeth, Zweedse metal. Het zal moeilijk zijn om beter te doen dan Amenra vorige week.