Archief

Het prachtige weer blijft maar duren, er komen de volgende dagen zelfs nog enkele graden bij. Vrijdagavond zijn we met Lieven en Miranda nog eens naar Kathmandu geweest, een mens moet af en toe toch iets eten …
Zondag stond de jaarlijkse “Día Internacional” op het programma, dit feest zet alle nationaliteiten van l’Alfàs del Pi in de kijker. Er zijn standjes met prullaria, eten, drinken van veel verschillende landen te verkrijgen en op het podium krijg je dan folkloristische dansjes voorgeschoteld. Altijd gezellig maar ook zeer druk. Na een lekkere Caipirinha van de Braziliaanse vertegenwoordigers gingen we terug naar de caravan.
’s Avonds gingen we eten bij de “groezelige” Chinees. De voorgeschiedenis : Dong-Ying is een Chinees restaurant waar bijna nooit volk zat, soms zag je niet eens of hij geopend was met zijn verkleurde gordijnen en donkere interieur. Echt gezellig om te zitten was het ook niet en dus kreeg hij de naam “groezelige Chinees. Tijdens onze afwezigheid is de zaak onder handen genomen en nu komen er wel klanten. De prijzen zijn flink gestegen maar nog altijd zeer laag vergeleken met België. Of je moet 30 euro duur vinden voor twee personen met loempia, teppanyaki hoofdgerecht, glas wijn of frisdrank, dessertje, koffie en een borreltje. Bovendien moet je je geen zorgen maken over de dag nadien want er is altijd overschot om mee te nemen.
Intussen heb ik ook een jaarlijkse gewoonte nieuw leven ingeblazen : het verstoppen van een halloween cache.
Deze avond zijn we gaan eten bij Casa Teo : een restaurant in Albir waar je je echt tussen de Spanjaarden bevindt. De kaart staat dan ook vol met Spaanse specialiteiten en dat leek ons een goed adres om afscheid van Miranda en Lieven te nemen, die vertrekken morgenvroeg met de auto weer naar België.

Al enkele dagen vergeten : het is hier nog altijd zomer ! Denk aan nachttemperaturen van 15-20 graden en overdag tussen de 25 en 30 graden. Gisteren zijn Rudi en Anneliese vertrokken en die zullen het in België met 10 graden minder moeten doen.

Dinsdag zijn we zoals gepland bij Isla Bali gaan eten en we kozen voor een Indonesische rijsttafel om U tegen te zeggen. Ik schat ongeveer 15 verschillende gerechtjes en bijna allemaal even lekker.

Eergisteren zijn we naar Rockstar in Benidorm geweest voor de VAR (Vriendenkring Annick en Robert). Elke woensdag alles vrijblijvend en iedereen welkom. ’s Avonds lekker gegeten bij Belgomar.

Gisteren – donderdag – was het dan de eerste bijeenkomst van de “originele/officiële” Vlaamse Vriendenkring Benidorm. Na enkele jaren in Hotel Marina zijn de activiteiten nu verhuisd naar de Tropical Bar. Allemaal even wennen maar het zal wel lukken. Of we elke week woensdag én donderdag naar Benidorm zullen afzakken valt te betwijfelen. We zien nog wel. Met de bingo ging het in ieder geval vlotjes : 20 euro aan drankbonnetjes gewonnen. Om dat te vieren zijn we … niet op restaurant gegaan. Gewoon thuis ne krokmesjeu !

De laatste dagen bestaan vooral uit een aaneenschakeling van terrasjes en restaurants. Jawel, ook terrasjes. Ondanks de vele regen zijn er ook af en toe droge periodes en de rampzalige beelden op televisie zijn niet bij ons gefilmd. Vandaag is het weer behoorlijk warm maar iets verder naar het noorden (Tarragona en omgeving) staan zelfs snelwegen onder water.

En waar zijn we zoal geweest ? Bij La Livi, bij de Zero Zero, de Kroeg en in de Universal werd ik zowaar nog eens aangesproken door mensen die ik niet ken maar wel de blog volgen. Altijd plezant en bedankt !

Gisteren zijn we naar de markt in Albir geweest en dat ging verbazend vlot met Carina ! Voor mij is het ook een verademing om eens op mijn eigen tempo te wandelen terwijl Anneliese en Miranda zich over Carina ontfermen. Dank u lievelingen !

Deze avond is er een tafel gereserveerd bij La Rive en de bedoeling is om morgen naar Isla Bali te gaan.

Gisteren moest het oude bestuur van de Vlaamse Vriendenkring Benidorm officieel opgevolgd worden door een nieuw verkozen bestuur en dat is zonder slag of stoot door de algemene vergadering afgehandeld. Er gaat wel een en ander wijzigen : de clubnamiddag van woensdag verhuist naar donderdag en ook naar een andere locatie. De woensdagnamiddag wordt nu ingevuld door een “afsplitsing” onder leiding van Robert en Annick, die de vaste bewoners van Benidorm de hele zomer van een beetje vertier hebben voorzien. Voor ons allemaal okee.

Eergisteren zijn Miranda en Lieven aangekomen, die huren in Albir een huisje voor twee weken. Huisje : drie slaapkamers en twee badkamers want vrijdagavond krijgen ze versterking van nog meer familie, nl Rudi en Anneliese.

Gisterenavond zijn we naar Kathmandu gaan eten, lekker Indisch voor weinig geld. Deze avond ben ik met Carina bij Santorini verzeild geraakt. Met een Grieks etentje kan je haar altijd gelukkig maken. Wat toch opvalt : als je ergens zeker wil zijn van een tafel, ben je bijna verplicht om te reserveren. Met twee personen lukt het soms nog wel maar met vier of meer ...

Het is hier nog altijd heel warm, ook ’s avonds laat zakt de thermometer amper onder de 20 graden. Carina heeft intussen ons tuintje een beetje gefatsoeneerd en de tuinier heeft de oleanders gesnoeid zodat er opnieuw wat meer plaats is als het drukker wordt.
De (koel)kast is intussen weer een beetje voller geraakt maar ik heb geen idee waarom want we gaan haast altijd uit eten. We zijn al een keertje tapa’s gaan eten bij Albeniz en vandaag kwamen we terecht bij De Kroeg, een zaak die is geopend tijdens onze afwezigheid vorige winter. Blijkbaar een schot in de roos bij feestvierders en Antwerp supporters.

Op de kaart staan een heleboel klassiekers : vol-au-vent, steak tartaar, biefstuk, Brusselse wafels enz. Wij zijn niet van plan café Panaché in Benidorm links te laten liggen maar eerlijk is eerlijk : De Kroeg is makkelijker bereikbaar en is makkelijker om te parkeren.  Het zal dus een beetje afwisselen worden.

Intussen is er nog altijd geen nieuws van Marley, de vermiste kater. Een week zonder teken van leven is lang en we vrezen dan ook dat hij – in het beste geval – door iemand meegenomen is.

Deze ochtend hadden we nog altijd niks in huis om te eten en we gingen dan maar naar La Livi voor een lekker ontbijt. Toevallig zaten daar een aantal bekende koppekes en werd het nog gezellig.

Daarna gingen we een winkelkarretje volladen bij Aldi. De tijd ging sneller dan verwacht en we moesten ons haasten want onze pa kwam ons ophalen om naar Benidorm te gaan. Jaja, de woensdagmiddagen zijn nog altijd gereserveerd voor de Vlaamse Vriendenkring Benidorm. Toch is er een heleboel veranderd maar daarover binnenkort meer.

Na een zeer uitgebreid bezoek aan het ontbijtbuffet vertrokken voor de laatste 300 km. Het eerste uur bleef het droog maar daarna werden we enkele keren getrakteerd op fikse regenbuien. Soms zag je de weg niet eens. Hoe dichter we bij Benidorm kwamen hoe mooier het weer werd. Tijdens het uitladen van de auto was het gewoonweg héét ! Dat was ook niet echt nodig want we hadden nog wel enkele dagen nodig om alles leefbaar te maken. De muizen hadden tijdens onze onvoorziene afwezigheid van anderhalf jaar gebruik gemaakt om alles van papier kapot te knabbelen. De huispoezen hadden hun werk niet overtuigend gedaan. We hebben trouwens alleen Bob te zien gekregen, die kwam onmiddellijk helpen – lees in de weg lopen. De andere rosse kater – Marley – is voorlopig alsvermist opgegeven.
Omdat we nog niks eetbaars in huis hadden gingen we naar Belgomar. Carina was te moe om te eten en viel bijna in slaap in het restaurant.

Vanmorgen rond 9u30 vertrokken en om 15u in de gietende regen aangekomen in Peñiscola. Vóór ik verder schrijf eerst nog een verhaaltje over Oropesa del Mar. Eigenlijk wou ik daar overnachten maar telkens werd mijn Master Card geweigerd. Ik werd dan aangemaand om mijn gegevens te updaten maar dat vertrouwde ik niet. Ik kreeg nog een bericht om te melden dat mijn reservering zou geannuleerd worden indien ik niet alles in orde bracht. Daar heb ik geen gevolg aan gegeven ook al kreeg ik nog de raad om online reeds in te checken. Ik heb uiteindelijk gekozen voor een compleet ander hotel in Peñiscola. Daar kwamen we dus aan in het midden van een wolkbreuk. Zowat alle straten stonden blank. De ons toegewezen ondergrondse hotelgarage zou wel droog blijven zei de mevrouw van de receptie en we hebben haar dan maar beloofd. We kregen een zeer mooie en ruime kamer toegewezen met zicht op zwembad en zee.

Rond 18u stopte het met regenen en ging ik in mijn eentje een stukje wandelen, Carina wou een beetje rusten. Tijdens mijn wandeling vond ik ook enkele caches, dat was weer enkele maanden geleden.

Wat een goed bed deze nacht ! Spijtig genoeg kon ik niet echt een goede pijnloze houding vinden. Ik was gisteren van de trap geschoven en heb daarbij enkele ribben bezeerd, niet plezant.

Rond 9u vertrokken we vandaag want er moesten weer ongeveer 600 km afgelegd worden. Deze keer verder langs Clermont-Ferrand en Millau naar Perpignan. Vóór de beroemde en betalende brug namen we de afrit en reden zo gratis verder tot we opnieuw de gratis A75 op konden rijden. Onderweg hadden we ongeveer hetzelfde weer dan gisteren : af en toe zon maar ook regelmatig een spatje regen.

Om 17u kwamen we aan in Perpignan, deze keer om te overnachten bij de keten B&B. Een stuk duurder maar ook een veel grotere kamer. De mevrouw van de receptie had Carina zien sukkelen en gaf ons een kamer aangepast voor mindervaliden. Reuze badkamer, verhoogd bed enz – gemakkelijk ! Eten was een stuk minder vandaag maar af en toe kan een McDo ook smaken.

Vanmorgen om 8u was de auto ingeladen en vertrokken we naar het zuiden. We kozen voor een reisweg over Charleroi-Reims-Châlons-Troyes-Auxerre naar Nevers. Zo’n 600 km zonder péage en langs rustige wegen. Onderweg kwamen we heel veel campers tegen en meer dan de helft had een Belgische nummerplaat. Ik leerde ook een nieuw woord : friperie ! Nog nooit van gehoord en ik dacht aan een combinatie van frituur en tripes (ingewanden). Gelukkig is de waarheid minder vies : het blijkt gewoon een tweedehands (vooral kleding) zaak te zijn. Wat ook opviel onderweg : veel plaatsnaamborden van de gemeentes hangen ondersteboven. Dat zou nog een overblijfsel zijn van boerenprotest.

Ons hotelletje voor deze nacht was er een van de keten Première Classe. Kleine kamertjes met prefab badkamer, alles heel basic maar ook heel goedkoop en proper. In ons geval belangrijk : een Del Arte restaurant op wandelafstand. Altijd lekker Italiaans eten en dat was vandaag ook zo.