Archief

Weinig vooruitgang te melden maar wel een verhuis ! Deze voormiddag is Carina overgebracht naar Hoge Beuken in Hoboken. Daar moet ze opnieuw leren eten, sterker worden, beter stappen en haar angsten om te vallen overwinnen. Het vorige verblijf einde december – begin januari was hier niet echt een succes maar we proberen het nog een keer. Zoveel keuze is er niet als je afhankelijk bent van het openbaar vervoer.

We gaan er van uit dat Carina twee maanden geleden niet wist wat ze mocht verwachten van het revalidatiecentrum en nu beter voorbereid is. Toen ze in december verhuisde van het UZA naar Hoboken moest ze meteen in isolatie want ze was toen besmet met RSV. Veertien dagen lag ze daar quasi alleen zonder enige aanspraak, opgenomen worden in de groep was dan ook onmogelijk. Bovendien bleek een groot deel van de bewoners op zijn minst een beetje het noorden kwijt. Daardoor dacht Carina dat ze haar op die afdeling hadden geplaatst omdat ze dezelfde richting uit zou gaan. Kwamen daar nog nachtelijke bezoekjes bij van een halve gare met enkel een luier aan en iemand die haar eten kwam afpakken …

Allemaal te veel voor iemand die herstellende is en niet wat we verwacht hadden. Naar het einde van haar toenmalige verblijf toe begon het allemaal wat beter te gaan en kon ze in de gemeenschappelijke eetzaal al eens een praatje maken. Toch heeft ze daar vele uren huilend doorgebracht en ze was daar echt niet graag. Ondanks alle tegenslagen is ze daar op fysiek vlak wel veel sterker geworden. Ze mocht toen zelfs een weekend naar ons “veeltrappig” huis. Dat zie ik nu nog niet onmiddellijk gebeuren maar wie weet binnenkort …

Voorlopig ligt ze in haar eentje op een tweepersoonskamer, afwachten of dat zo blijft – waarschijnlijk niet.

Vandaag mijn 66^e verjaardag, in principe niks speciaal. Vieren doen we pas opnieuw als ik 75 word, of 666. Gisteren was eigenlijk een betere datum om te vieren/herdenken want vijf jaar geleden begon mijn – toen nog stiekeme - relatie met Carina. Op mijn blog was er niks terug te vinden, ik ben toen even van de radar verdwenen. Ik vloog voor enkele dagen vanuit Spanje over en weer naar Antwerpen, met de eerste corona golf was dat een heel avontuur. Ik had in België geen onderdak en huurde een tijdje een duplex appartement want het moest een beetje in stijl gebeuren.

Intussen zijn we dus vijf jaar verder, wonen we al een hele tijd officieel samen en moeten we nu allebei door een moeilijke periode. Op restaurant gaan of samen een weekendje weg zit er niet in dit jaar maar dat halen we volgend jaar wel in !

In ieder geval : iedereen bedankt voor de vele verjaardagswensen !

Carina blijft moeite hebben met eten. Alles komt er uit voor het goed en wel is doorgeslikt. Ik denk dat het tussen de oortjes zit en dat denken ze in het ziekenhuis ook volgens mij. De baxter is nu afgekoppeld en er volgt weer sondevoeding langs de neus. Ze willen er de komende dagen voor zorgen dat de associatie eten en ziekenhuis verdwijnt. Daarvoor zou ze moeten eten in een soort aparte refter zodat ze meer een restaurantgevoel zou krijgen. Er wordt ook over nagedacht om haar op regelmatige basis naar huis te sturen in de hoop dat het daar misschien ook beter zou lukken. Ik ben benieuwd.

Het snot liep met liters uit mijn neus en hevige hoestbuien hielden me ’s nachts wakker. Om het risico op besmetting te minimaliseren heb ik dan toch maar besloten het bezoekuur voor de eerste keer in meer dan vijf maanden aan mij voorbij te laten gaan. Natuurlijk niet zonder er eerst voor te zorgen dat iemand anders Carina kon opvroljken.

Gisteren was het iets beter én de zon scheen uitbundig. Een uitstekende kans om wat vitamine D te absorberen en dat kan je hier in de buurt nergens beter dan in de dierentuin. Er waren duidelijk meer mensen met hetzelfde idee. Het was gewoon gezellig druk en zo heb ik het graag. Het was maanden geleden dat ik de slingerapen nog eens in hun buitenverblijf had gezien en de beestjes zwierden overal acrobatisch door de lucht. De plekken waar tot voor kort de nijlpaarden en zeeleeuwen zaten, zijn nog altijd niet door andere dieren ingenomen. Het is nu toch al een hele tijd dat we op de beloofde dwergnijlpaarden wachten en ook de zeehondjes zijn nog niet gearriveerd.

De alpaca’s moeten hun ruimte sinds kort delen met een aantal vrouwelijke mara’s (soort oversized cavia x haas) en dus ging ik eens kijken naar deze nieuwe bewoners. Zag ik dat goed ? Is dat daar het snuitje van een baby mara ? Jaja, een van de knaagdieren was er in geslaagd om zwanger te raken vóór het op transport van Planckendael naar Zoo Antwerpen werd gezet. Die beestjes zijn maar enkele uren per jaar vruchtbaar, goed uitgerekend dus !

De brandwonden op Carina’s gezicht beginnen stilaan te verdwijnen, maar in haar nek en op de rest van haar lichaam zijn ze nog duidelijk zichtbaar. De laatste dagen zie je haar weer stapje voor stapje beter worden. Er wordt minder overgegeven en bij de vele controles per dag zijn haar parameters (bloeddruk, saturatie, temperatuur, suiker) in orde. Veel bewegen zit er nog altijd niet in en ze heeft absoluut geen zin om te eten. Gisteren was het macaroni met kaas en hesp en ik heb er eens van geproefd. Geblinddoekt zou ik niet weten wat het is, alles is zo smaakloos. Gisteren zat er nog eens een afrekening van het UZA in de brievenbus. Ik ga vragen of Carina wat langer mag blijven, het wordt elke maand goedkoper ! De bedragen die door het ziekenfonds worden betaald, zijn astronomisch hoog.

Deze voormiddag ben ik naar de camping in Sint-Job gereden om de boel een beetje te controleren. Alles zag er goed uit maar heeft stilaan wel een poetsbeurt nodig. Of we er deze zomer veel gebruik van zullen maken is nog afwachten. Een verkoop wordt overwogen … Het was mooi weer en ik wou een stoeltje buiten zetten om van de eerste zon te genieten. Toen besefte ik dat ik mijn telefoon thuis vergeten was en als Carina mij niet kan bereiken dan is het meteen paniek. Van de zon profiteren zal dan voor een andere keer zijn, waarschijnlijk tussen 14u40 en 15u04 op woensdag 34 mei.

Weinig vooruitgang, de ene dag gaat wat beter dan de andere. De laatste dagen blijft Carina wel wakker tijdens de bezoekuren, dat is ook aangenaam. Vast voedsel wil nog niet lukken en ze is nog altijd niet echt mobiel. Zolang ze baxtervoeding krijgt is een revalidatiecentrum niet aan de orde, laat staan dat ze naar huis zou mogen. Vandaag moest ze een gastroscopie ondergaan om te zien of er misschien sprake is van een maagontsteking of een zweer. De uitslag van dat onderzoek is voor morgen maar moest er iets ernstig aan de hand zijn dan hadden ze het al geweten.

Er is tijdens de voorbije herfst en nog altijd heersende winter niet veel op voorhand gepland. Evenementen waar ik kaarten voor gekocht had en die ik heb weggegeven omdat Carina in het ziekenhuis lag, optredens die te duur waren om het risico te lopen niet te kunnen gaan. Soms werd er ver vooraf gedacht maar wie had ooit kunnen denken dat het zo lang zou duren. Toch heb ik af en toe een bescheiden stapje in de wereld gezet en dat was ook gisterenavond het geval.

Al een paar maanden geleden kocht ik kaarten voor het slotconcert van Pasi (geboren Kim Nzita Vangu), de zoon van vriendin Krien die al meer dan 20 jaar aan de weg timmert. Heel amateuristisch bij de V(alaar) MC’s, een stuk beter bij 2000 Watt, zijn eigen stijl zoekend bij Diamantairs en nu al enkele jaren als Pasi.

Zijn teksten zijn zeer persoonlijk en gaan “moeilijke” thema’s niet uit de weg, de kolonisatie loert steeds mee van achter de hoek. Sinds kort heeft hij een dochtertje AAYiiKO en daar heeft hij ook een nummer voor geschreven. Gisterenavond dus naar het laatste optreden van zijn bescheiden tournee. Daarvoor werd een avondvullend programma gemaakt met onder meer Tiewai, Nag en Saalk. En hoewel ik de Antwerpse underground hiphop wereld niet (meer) volg : het was een onverdeeld succes. Het is echt een schande dat Pasi nog altijd niet wordt opgepikt door de grotere massa, daar waar je op de radio de hele dag Zwangere Guy, Brihang, Yong Yello en soortgelijke artiesten te horen krijgt.

Het werd dus een plezante avond met nicht Yessica als Valentijnsdate. Ik heb ze wel zien loeren : wat doet die oude vetzak met dat jong (inmiddels al ruime tijd de 40 gepasseerd) poppemieke hier ?

Spannende dag vandaag. Zou ik in het UZA geraken of niet ? Gisteren sprak ik nog enkele buschauffeurs van De Lijn en die dachten dat er door de staking niet veel zou rijden. Normaal wandel ik naar metrostation Handel om daar de tram te nemen tot de Harmonie. Daar stap ik dan over op bus 17 of 22 naar het ziekenhuis. Die sleur werd vandaag doorbroken, het stuk met de tram nam ik niet en ik wandelde naar het Centraal Station om daar bus 17 of 32 te nemen. De ene rijdt tot voor de ingang van het UZA, bij de andere is het nog 20 minuten stappen. Met droog weer goed te doen. Zou er geen bus komen binnen het uur, dan zou ik gewoon een beetje in de dierentuin rond kuieren en weer naar huis gaan. Dat zou wel zonde zijn want ik heb tot nu toe Carina elke dag bezocht.

Ik kwam bij het station en zag in de verte net bus 32 vertrekken. Godverdomme ! God straft onmiddellijk zeggen ze dan maar in dit geval was hij geschrokken want onmiddellijk kwam bus 17 aangereden ! Dat geluk heb ik zelfs op niet-stakingsdagen nog niet gehad. En zo stond ik al ruim een uur vóór de bezoektijden bij het universitair ziekenhuis. Net als enkele weken geleden dan maar een beetje in de buurt rondgewandeld en caches gezocht. Dat wou niet echt lukken, slechts eentje werd gevonden.

Normaal blijf ik bij Carina tot 19u-19u30 maar dat risico kon ik vandaag niet lopen. Om 18u zou er nog een bus richting Antwerpen rijden en dan was het gedaan voor de rest van de dag. Blijkbaar waren meer mensen daarvan op de hoogte want de bus zat goed vol. Bus 17 passeert het station en van daaruit zou ik dan weer verder te voet gaan. Helaas, onderweg werd gemeld dat de bus niet verder zou rijden dan de Lange Leemstraat. Openbaar vervoer, het blijft verbazen. Ik had mij al verzoend met een wandeling van een half uurtje om thuis te geraken maar toen ik voorbij metrostation Plantijn wandelde zag ik op het infobord dat daar enkele minuten later tram 6 zou rijden. Een zeldzaam moment tijdens deze bijna bus- en tramloze donderdag. En zo was er uiteindelijk weinig reden tot klagen en ben ik vandaag overal op een aanvaardbare tijd geraakt.

Onderweg op de bus kreeg ik nog telefoon van de patiëntenbegeleiding. Ze dachten dat Carina begin volgende week naar huis zou mogen gaan. Ik herhaalde mijn bezwaren en omschreef nog eens de thuissituatie (trappen, geen plaats voor ziekenhuisbed enz) maar dat zou volgende week geen probleem meer zijn. Ik zou het bijna als een mirakel beschouwen, moest Carina op die paar resterende dagen zoveel vordering maken dat ze inderdaad naar huis kan.

In het ziekenhuis vertelde ik aan een van de verpleegsters over het verhaal dat ik te horen kreeg. Die verpleegster ging onmiddellijk overleggen met de dokter en toen werd duidelijk dat naar huis gaan nog altijd niet kan maar binnenkort wel een optie is. Los daarvan is er ook nog plan B en C. Concreet : ze blijft nog iets langer in het ziekenhuis of er wordt een plaats gezocht in een revalidatiecentrum. Daar ben ik nog altijd voorstander van, ook al was het vorige verblijf in Hoge Beuken geen groot succes. Carina is toen naar daar overgeplaatst met een RSV infectie en werd meteen in isolatie geplaatst. Niet prettig om je thuis te voelen als je twee weken niemand ziet en zot wordt tussen vier muren. Bovendien hadden ze daar “zotten” genoeg. Iedereen heeft recht op verzorging en opvang maar Carina was op die neuro afdeling echt niet op haar plaats. We hopen dus op een andere instelling of een tweede keer Hoge Beuken, deze keer met iets meer goesting en omkadering.

Toch altijd even schrikken ! Ik kwam gisteren de kamer binnen en Carina was verdwenen. Gaan joggen ? Weinig kans ! Bleek dat ze naar de NKO (neus-keel-oren) arts was gebracht om te kijken waar die aanhoudende mond- en keelpijn vandaan kwam. Er werd niets abnormaal vastgesteld, “gewoon” één van de vele bijwerkingen van de chemo die bij haar langer duurt dan gemiddeld. Ze zag er wel weer een stukje opgewekter uit en ook praten ging iets beter. ’s Middags had ze een pannenkoek gegeten, zo een beetje het enige vaste voedsel in weken. Weer een klein stapje vooruit dus !

Dat laatste had ik weer niet mogen schrijven want vandaag was ze heel slaperig en bijgevolg ook maar weinig aanspreekbaar.

Eergisteren had ik de hele dag geen enkel berichtje gekregen van Carina en dan weet ik al op voorhand dat ze een slechte dag heeft. Gelukkig kan een mens zich vergissen, want ze was duidelijk beter dan de vorige dagen. Ze is tijdens de bezoekuren wakker gebleven en we hebben ons samen geërgerd aan hoe de kandidaten van Blokken de blokskes verkeerd plaatsen.

Na de finale was het weer haasten om op tijd bus 17 te nemen want ’s avonds worden er steeds meer lijnen geschrapt. Het wordt eigenlijk tijd om eens een manifestatie tegen de onbetrouwbaarheid van het openbaar vervoer te plannen. Overal hoor je mensen klagen die in de winterkou onredelijk lang op de bus of tram moeten wachten. Of er zijn te weinig chauffeurs, of de bussen zijn defect, of de technische diensten vinden geen wisselstukken – het is altijd wel iets ! En die uurregelingen … Wat hebben reizigers aan een bus die op papier elke 10 of 15 minuten rijdt maar waarvan er constant ritten geschrapt worden zodat er in werkelijkheid slechts één of twee bussen per uur rijden ? Pas je schema’s dan aan : ik ben tevreden met één bus per uur als ik dan zeker weet dat ze ook rijdt. Nadeel : overvolle bussen maar we moeten over iets kunnen zagen hé. Verbied dan meteen ook de toegang aan kinderwagens, steps, vouwfietsen en winkelkarretjes die de vlotte doorstroming op de bus beperken. Geef al die mensen een gratis auto en laat ze samen in de file staan terwijl wij zonder stress op de voorbijrijdende bus eens kunnen zwaaien.

Gisteren was Carina weer iets stiller, praten doet nog altijd pijn en drinken of eten is nog altijd toekomstmuziek. Die ontstoken slijmvliezen zouden nu toch echt mogen verdwijnen !

Vandaag was dan weer hoopgevend. Ze had voor de eerste keer sinds lang nog eens een kruiswoordraadsel ingevuld maar langer dan een kwartier kon ze zich niet concentreren.