Archief

Vrijdag wandelde ik ‘s morgens naar onze pa want om 9u20 kwam Marco Polo ons ophalen om naar Orxeta te tijden. Samen met enkele andere VVB-leden gingen we rond het stuwmeer van Amadorio wandelen. Het meer is als gevolg van de aanhoudende droogte op dit ogenblik minder dan 20% gevuld en dat zou het mogelijk moeten maken om dicht bij de rand te stappen. Dat bleek allemaal niet zo eenvoudig dan gedacht en halverwege werd plan B ingeroepen en wandelden we iets hoger langs echte paden die meer geschikt waren voor de doorsnee schoenen van ons groepje.

Eindigen deden we bij bar … plan B. Met voorbedachte rade of puur toeval, wie zal het zeggen.

Rond 13u30 werd ik bij ons achterpoortje afgezet waar Carina mij wijsmaakte dat ze hele voormiddag had gerust (genezing van de knie vordert maar langzaam). En dan het dagelijkse probleem : wat of waar gaan we eten ? We hoopten op een vrije tafel bij Almafra voor de fish&chips aanbieding en we hadden geluk. De porties zijn altijd redelijk groot maar deze keer kreeg ik een walvis op mijn bord, onmogelijk om helemaal op te eten.

Sinds kort zijn onze weekends niet meer wat ze geweest zijn. Gisteren liep de wekker af om 7u30 om naar de volleybal wedstrijd van Rihanna (dochter Jerry van de Panaché) te gaan kijken. Er was geen verkeer en dus waren we veel te vroeg voor de wedstrijd die om 9u begon. Dat kwam goed uit want we hadden ter gelegenheid van Rihanna’s verjaardag ballonnen en een verjaardaglint bij om de tribune te versieren. Samen met andere klanten van de Panaché beginnen we al een indrukwekkende spionkop te worden. Helaas werd de match verloren, niet omdat de andere ploeg te sterk was maar vooral door het slechte spel van Playas de Benidorm.

Vandaag was een kille dag met weinig zon en een stevig windje. De avond werd afgesloten met WIL, de recente film over de Antwerpse politie tijdens de tweede wereldoorlog.

En we zijn intussen weer een week verder. Een week waarover niets speciaals te melden valt. Een week die gevuld werd met restaurantbezoekjes, voetbal kijken en vooral veel in de zon zitten. Vandaag gaat dat vermoedelijk niet lukken want na een wilde nacht wordt er ook de rest van de dag een stevige wind verwacht.

En wat hebben we op het computerscherm gezien ?

Love and death, de eerste drie afleveringen kunnen geschrapt worden. Pas daarna weet je wat er gebeurd is en op het einde volgt de rechtbank. Met veel plezier naar gekeken.

Unbelievable : de jacht op een serieverkrachter die pas resultaat krijgt als alle politiediensten samenwerken.

Ferrari, na 20 minuten opgegeven.

Juliet, toch weer een ijzersterke VRT-reeks.

Gisteren een schitterende avond gehad bij The COMM Senior Living, het vroegere Forum Mare Nostrum. Op het programma een lekker menu en daarna een optreden van FBI, de Shadows cover band met deze keer ook James Gunter erbij als Cliff Richard. De dansvloer stond onmiddellijk vol en we hebben flink wat afgelachen.

Deze middag waren we afgesproken met Annie en Bernard bij Zero Zero. Voor hen de eerste keer en ik was er niet gerust in, wat ze daar serveren wijkt volledig af van de meeste andere restaurants. Ook nu was dat het geval maar ze waren toch allebei enthousiast. En zelfs als je iets niet lekker zou vinden, dan kan je nog genieten van de bordschikking en de vele kleurtjes.

Vrijdag wereldvrouwendag en dan moet een man altijd extra punten scoren. Bij Carina kan dat perfect met een bezoekje aan Grieks restaurant Santorini. Gelukkig gereserveerd want zoals alle goede restaurants hier in de buurt weeral een stampvolle zaak. Qua voor- en hoofdgerechten niets speciaals op ons bord maar bij de desserts viel ons oog op een “godsschotel”. Geen idee of dat voorheen ook al op de kaart stond maar dan hebben we het in ieder geval niet opgemerkt. En wat een schotel kregen we ! Dan doet we zeker nog eens.

Sportieve dag afgelopen zaterdag, maar wel passief natuurlijk. In de voormiddag gingen we naar het sportcentrum van Benidorm om daar CV PLAYAS BENIDORM AZUL tegen La Nucía te zien spelen, we spreken hier dan over volleybal. Rhianna, speelster van Benidorm en de dochter van cafébaas Jerry speelde daar een zeer spannende wedstrijd die gewonnen werd met 3-2. Het was perfect weer om in een sporthal te zitten want het was een grijze dag met regelmatig regen.

Tegen 16u was het tijd om naar de Panaché af te zakken om de uitwedstrijd van Antwerp tegen Kortrijk te bekijken. Het overwicht van RAFC was verpletterend en toch werd het maar een zuinige 0-1 overwinning.

Daarna gingen we achter het hoekje nog eens naar een optreden van Dinny en Andy kijken, alweer een voltreffer qua ambiance. Ik blijf me erover verbazen hoe de Nederlanders van alles een hoempapa polonaiseversie kunnen maken.

Ook vandaag heeft het regelmatig flink geregend, tijd genoeg dus om wat series en films te kijken, waaronder A Soweto Love Story. Vervang Soweto door Innsbruck, Los Angeles of Stockholm en ik ben niet geïnteresseerd maar nu dus wel en ja hoor : af en toe zag je een herkenningspunt. Voor de rest een gewone feel good movie met een voorspelbaar verhaal.

Niet op restaurant vandaag want Leo en Wilma zorgden voor een reuzenportie andijviestamppot met rookworst. Dank u !!!

Het lijkt België wel : het ene moment kan je in je blootje in de zon liggen en twee minuten later heb je een trui nodig. Vooral de wind verpest het bijna-zomer gevoel en die gaat de volgende dagen weer hard waaien. Voor morgen verwachten ze zelfs r-e-g-e-n ! ! !

Gisteren zijn we naar het IMED ziekenhuis geweest voor een definitieve diagnose voor Carina haar knie. De traumatoloog had goed én slecht nieuws. Er is niks gescheurd en een operatie is niet nodig, de laterale ligamenten zijn uitgerokken. De laatste dagen vond Carina dat het met één kruk ook wel ging maar de specialist heeft nu duidelijk gezegd : TWEE krukken gebruiken en nog zes weken rusten en zo weinig mogelijk of de knie steunen.

Vrijdag zijn we – deze keer op de juiste dag – naar het ziekenhuis gereden voor een MRI scan van Carina’s knie. Afspraak om 10u is afspraak om 10u en geen minuut later, alweer een perfecte service van het IMED hospitaal. Een half uur stonden we weer buiten. Op het definitieve verdict zullen we nog even moeten wachten tot de afspraak met de traumatoloog maar de man van de scan zei dat er niks uitzonderlijk te zien was. Een soort van zware verstuiking dus en vooral rusten als genezing vermoed ik. Intussen gaat Carina steeds sneller met haar krukken en stil zitten wordt steeds moeilijker.

Gelukkig kan je hier ook rusten in het zonnetje, ook al is dat de laatste dagen met een stevige wind als gezelschap.

Als het te hard waait of donker wordt is het tijd voor wat kijkbuis misbaksels. We geven een film of serie maximum 15 minuten, als het verhaal ons dan nog niet te pakken heeft schakelen we meedogenloos over naar een volgende kandidaat. En wie of wat raakte niet door het toelatingsexamen ? Buurtpolitie, de laatste Hunger Games, No sex please (uit de oude doos met Ronnie Corbett), The ex-wife, Hercules, Lockwood and Co.

Wel uitgekeken : Griselda, Marie-Antoinette, Love and death, Oesje, Priscilla, Juana la Loca en the Green Mile.

Gisteren speelde Antwerp tegen STVV en dus kon je ons vinden in de Panaché. Er werd met overtuigende 3-0 cijfers gewonnen en iedereen blij.

Kiekens zijn we, grote dikke kiekens. Vanmorgen zette ik Carina af bij het IMED ziekenhuis voor een MRI scan en ging een parkeerplaats zoeken. Ik was net uitgestapt en kreeg telefoon : Carina om haar terug op te halen. We weten intussen uit ervaring dat de zaken in het ziekenhuis zeer vlot verlopen maar dit was wel heel snel. Carina stapte terug in de auto met een brede grijns en wist te melden dat we een dag te vroeg waren. Wat zijn we toch stom ! We wisten dat de afspraak op 1 maart was én we waren op de hoogte dat het vandaag 29 februari is, een schrikkeljaar dus. En toch : in ons beperkte brein vinden we het niet meer dan normaal dat na 28 februari 1 maart volgt. Niet dus … en morgen opnieuw op tijd uit bed.

In de namiddag was er een “schrikkelbijeenkomst” van geocachers en samen met Wilma en Leo fietsten we naar het anker in Abir. Ik telde een twintigtal aanwezigen en na het uitwisselen van enkele ervaringen reden we weer onze berg op. Leo en Wilma gingen deze avond uit eten en dat deden wij ook, gecombineerd met de bekerwedstrijd tegen KVO in de Panaché. Tijdens de heenmatch in Oostende geraakten we niet verder dan een 1-1 gelijkspel, wat je eigenlijk bijna als nederlaag mocht interpreteren gezien de staartpositie in 2^e klasse van de kustploeg.

Vandaag verliep het helemaal anders. Het was geen hoogstaande wedstrijd maar 3-0 is overtuigend genoeg om met vertrouwen de finale tegen Union te spelen.

Carina had alles mooi versierd tijdens een van de koudste ochtenden van de voorbije weken. Vandaag mijn 65^e verjaardag, toch een beetje een speciale leeftijd. Je hoort dan meteen officieel bij de “oude” mensen. Ik denk vooral aan het maandelijks pensioen dat ik eindelijk zal krijgen.

De dag begon al meteen met slecht nieuws. Al enkele maanden geleden had ik er voor gezorgd dat zangeres Dinny Dynamite voor mijn verjaardag zou optreden in hotel Marina en al weken was ik reclame aan het maken om alles te promoten. Helaas, deze ochtend vroeg kreeg ik een zieke Dinny aan de telefoon. Geen optreden vandaag dus maar ze zou wel een vervanger zoeken. Intussen gingen wij ontbijten bij La Livi, een goede basis om de dag door te komen.

Die vervanger van Dinny werd intussen gevonden maar het was geen onverdeeld succes. Ronald Touwslager had geen slechte stem maar op een overvloed aan redelijk onbekende Nederlandse liedjes zat maar weinig volk te wachten. Na de pauze ging het iets beter met een meer internationaal gericht repertoire maar een geslaagde show kon je het toch niet noemen. De bingo maakt dan weer alles goed want onze tafel ging weer met een aantal prijzen lopen.

Om deze speciale dag af te sluiten gingen we nog iets eten bij Belgomar, lekker als altijd.

Gisteren zondag AA Gent tegen Antwerp, allebei hopend op een plaats in de eindronde. Eerlijk ? Buske stamp langs beide kanten maar toch vooral bij rood-wit en we mochten dus gelukkig zijn met een 2-2 gelijkspel. Gelijk gaan spelen op het veld van een rechtstreekse concurrent is nog niet zo slecht.

Na de wedstrijd bleven we nog iets eten en daarna liep het café snel leeg. Uitbaters Jerry en Yenny kwamen er bij zitten met hun avondeten en zo hebben we nog gezellig wat gepraat én plannen gemaakt om binnenkort iets samen te doen, daarover later meer.

Vandaag werd weer een dag in het kader van mijn nakende verjaardag. Deze keer naar Belgomar met enkele kameraden van de VVB. Eindelijk had Carina een slachtoffer gevonden om een Châteaubriand mee te delen, twee zelfs. Iedereen aan tafel was tevreden met zijn/haar keuze en een dessertje werd ook zonder problemen “soldaat gemaakt”. We eindigden op het terras van de RaRa tot de zon onder ging.

Het verhaaltje van vandaag heeft al een heel verleden. Zoals jullie weten gaan we regelmatig voetbal kijken in café Panaché en meestal eten we daar dan ook iets. Kokkin/eigenaar Yenny is van Domenicaanse afkomst maar haar vol au vent, stoofvlees, biefstuk friet enz moet niet onderdoen voor wat wij vroeger thuis kregen voorgeschoteld. Enkele maanden geleden had ik haar gevraagd om eens een keer een specialiteit van haar herkomstland te maken. Ja, dat ging ze wel eens doen maar er werd niet echt iets gepland. Tot enkele weken geleden, ik voelde mijn verjaardag naderen en misschien was het wel een goed idee om met de hele camperplaats aan tafel te gaan. Ik sprak af met Yenny dat ze haar goesting mocht doen mits enkele beperkingen : niet te pikant, geen ingewanden, geen vis. Dat was geen probleem en vandaag was het dan zover. De hele groep werd over enkele auto’s verdeeld en hop, we reden naar Benidorm.

De hele zaak was versierd en we konden meteen genieten van een cava. We begonnen met sancocho, een zeer lekkere soep die bij iedereen in de smaak viel. Daarna werd de tafel volgezet met allerlei potjes en bordjes zodat een buffet ontstond en iedereen kon nemen wat er voor hem of haar lekker uitzag. Het duurde niet lang of iedereen was helemaal overtuigd van de kookkunsten van Yenny. En hoe lekker alles ook was, je krijgt iedereen pas echt stil als een dame blanche op tafel wordt gezet. Met een aantal Italiaanse koffies en soberanos + nog een afzakkertje van de zaak zat iedereen helemaal vol en konden we terug naar onze berg rijden. Voor herhaling vatbaar !