Archief

Eergisteren kregen we voor de tweede keer deze winter een optreden van Guido op onze berg. Ook deze keer weer allemaal zorgvuldig gekozen covers (Cohen, Bos, Goldsboro ed) en ondanks de door een verkoudheid gehavende stem zeer aangenaam om naar te luisteren.

Daar kregen we honger van en we wandelden naar Albeniz om lekkere scampi’s in look te eten.

Gisteren weer naar de VVB-namiddag in hotel Marina, deze keer met James Cameron als gast en wat een gast ! Formidabele stem én een Bob Marley medley, wat wil je nog meer !?

Afsluiten deden we bij La Livi met voor mij een vispannetje en voor onze pa en Carina een boterzachte biefstuk. Uiteraard gevolgd door een dessertje en koffie.

En toen ging het mis. Bij het naar de auto wandelen ging Carina door haar knie en knotste tegen het trottoir. Gelukkig kwam er aan de overkant net een groep sportievelingen aan en daar was ook medisch geschoold personeel bij die even konden helpen. Op de rechterknie kon niet meer gerekend/gesteund worden maar van het ziekenhuis wil Carina natuurlijk niet weten. Dan maar de auto gaan halen en met veel moeite haar op de achterbank gekregen. Hier boven heb ik aan Walter hulp gevraagd om haar in de caravan te krijgen.

En dan vandaag, grote verrassing : Carina vond het toch geen slecht idee om toch maar naar het ziekenhuis te gaan. Normaal raad ik altijd Clinica de Benidorm aan maar eerder deze winter hebben we hier iemand met een gebroken voet gehad en het duurde daar toch wel heel erg lang om daar geholpen te worden. Daarom besloot ik om vandaag met Carina te kiezen voor IMED Hospital de Levante. Wat een verschil in onthaal en snelheid ! Iemand die je uit de auto helpt, allemaal perfect Engels sprekend personeel, direct een rolstoel onder je kont, onmiddellijk onderzocht en foto’s genomen, knie in de windels gedraaid, medicijnen voorgeschreven, afspraken gemaakt enz – allemaal op minder dan twee uur tijd.

En – belangrijk – het verdict : geen breuk maar wel een afspraak voor een MRI scan volgende week en daarna naar de traumatoloog. Dossier bij het Belgisch ziekenfonds is intussen ook in orde, dat ging allemaal vlot.

Vrijdag gingen we geheel onverwacht eten bij Transilvania, samen met Rob en Letty. De prijs/kwaliteit verhouding blijft daar onklopbaar en ook al was het een afscheidsetentje, het was daarom niet minder gezellig.

Gisteren zaterdag stond er een meet&greet van OpSinjoor op het programma. Lees : een kleine bijeenkomst van geocachers in Benidorm. Daarna moesten we de tijd nog vol krijgen tot de wedstrijd van RAFC tegen KVM. Eerst zijn we langs de winkeltjes en de duifjes gewandeld en dan besloten we om iets te gaan eten bij Va Bene. Het restaurant ging pas open om 19u maar geen nood want gelegenheden genoeg om iets te drinken in de buurt. We kwamen terecht bij Urban Beach, schitterend ingerichte zaak op de zeedijk met – ook op dit vroege uur – een dj met bonkende bassen. De mojito de nispero en de caipirinha smaakten uitstekend maar intussen was er niet genoeg tijd meer op nog naar het Italiaanse restaurant te gaan. Dan maar naar de Burger King, qua contrast kan dat tellen. Volgende keer, als we meer tijd hebben, doen we het nog eens uitgebreid over – beloofd !

Als snel bleek dat we ons niet hadden moeten haasten want de voetbalwedstrijd was slaapverwekkend en Antwerp fameus ondermaats met als gevolg de eerste thuisnederlaag van dit seizoen.

Vandaag fietsten we naar de markt in Albir, dat was lang geleden. Onder de stralende zomerzon was het over de koppen lopen en een vrije plaats vinden op een terrasje was onbegonnen werk. Dan maar weer naar de caravan, in het zonneke zitten en mensen uitlachen – in het bijzonder onze (voorlopige) buren die over alles klagen en zagen.

Deze middag trokken we, zoals elke woensdag, naar hotel Marina voor de VVB clubnamiddag. Iedereen kreeg een flesje cava aangeboden en de prijzentafel van de bingo was helemaal “gevalentijniseerd”. Onze tafel ging weer met een heleboel prijzen lopen en zo moet het.

En omdat ik dringend nog eens goede punten moest scoren reden we naar restaurant Kathmandu. Het werd al snel duidelijk dat het een goed idee was om te reserveren want op alle tafels stonden naamkaartjes. De hele zaak was trouwens mooi versierd met een roosje en rozenblaadjes op elke tafel. We bestelden à la carte en alles was even lekker. Op het einde kregen we ook nog aardbeien en pralines als extra.

Gewoonweg een schitterende zomerdag vandaag, vlotjes 25 graden in de schaduw en dus terrasjesweer. Eerst wandelden we rustig naar café Albeniz om daar iets te drinken. Omdat we vlak bij de markt waren, besloten we om ook eens te gaan kijken bij – verdwenen - café Jose. De nieuwe uitbaters gaan verder onder de naam bistro Belle Epok, wat toch een beetje doet vermoeden dat ze Franstalig zouden kunnen zijn.

De dienster liet ons meteen een affiche zien om een jazz avond te promoten. Ze sprak daarbij Engels maar ik probeerde toch maar : “Vous êtes francophone ?” en het antwoord was “no, with saxophone”. Met zo’n dingen moet ik dus echt heel hard lachen maar tegelijk mag je dan niet de indruk wekken dat je iemand uitlacht.

We bestelden iets om te drinken en bekeken terwijl het menu met volwaardige gerechten maar ook met tapa’s. Als tussendoortje kozen we croquetas caseras (ham/gamba/champignon) en een russische salade. De kroketten waren absoluut huisgemaakt en heerlijk. De russische salade zag eruit als een schilderijtje, extra kleurig door verschillende tinten kaviaar. Maar zowel Carina als ik vonden hem niet lekker. Moeilijk om te zeggen wat er mis was : niet te zout, niet te zuur, niet te wat dan ook – de structuur was gewoon raar. De dienster/eigenares kwam afruimen en zag dat we de helft van de salade hadden laten staan en toen we vertelden dat het niet lekker was, kwamen er bijna tranen aan te pas. Ze vertelde fier over hun keuken waar alles à la minute bereid wordt en dat ze het heel erg vond dat we niet tevreden waren. Even later kwam ook de echtgenoot/chef kok buiten om te vragen waarom we het niet lekker vonden. We vertelden dat we niet precies konden zeggen wat er mis was met het gerecht en prezen zijn kroketten maar niets hielp : hij begreep niet dat de salade waar iedereen zo positief over is, niet onze goesting was.  We begonnen ons al ongemakkelijk te voelen, misschien hadden we toch beter alles opgegeten.

We vroegen de rekening en zagen onmiddellijk dat de salade niet aangerekend werd. Dat wilden we niet, maar ze waren beiden onverzettelijk : niet lekker is niet betalen. Dat hebben we uiteraard met de fooi goedgemaakt en volgende keer proberen we gewoon iets anders van de kaart.

De laatste dagen hebben we wisselvallig weer. De nacht van donderdag tot vrijdagavond heeft het regelmatig geregend, dat was een hele tijd geleden en meer dan welkom.

Gisteren ben ik met onze pa en Angelina naar de campingbeurs in Alicante geweest, Carina had geen goesting. Onze pa gaat elk jaar maar bij mij was het al even geleden. Ik had enkele jaren geleden afgehaakt omdat het aanbod niet interessant genoeg meer was. Deze keer viel het mee, er waren veel merken caravans en campers aanwezig. De NEO van Nomade Nation (nee, ook nog nooit van gehoord) kreeg mijn voorkeur bij de buscampers en bij de caravans de Adria Alpina 663HT, helaas allebei veel te duur. (Semi)integrale campers interesseren me niet meer en zijn zelfs met een dik pensioen niet te betalen.

Na een hot-dog reden we terug naar Benidorm. De bedoeling was om 17u naar een geocaching bijeenkomst te gaan maar de regen hield ons thuis. Vandaag is het opnieuw droog maar heel winderig.

Gisterenavond hing het al in de lucht en vanmorgen was het snel duidelijk : alles lag onder een laagje zand, afkomstig van de Sahara. Een fenomeen dat bijna elk jaar wel een keertje voorbij komt maar deze keer was de laag dikker dan gemiddeld. Als ervaren overwinteraar weet je dan al snel hoe de rest van de dag er zal gaan uitzien : om beurten de tuinslang gebruiken of over en weer lopen met emmertjes, op het dak kruipen enz. Zelf bekijk ik het allemaal graag van op een afstand. Ik heb wel de ramen van de Skoda een beetje doorzichtig gemaakt, je weet maar nooit als je ergens dringend heen moet en je ziet niet waar je rijdt.

Met een bang hartje trokken we gisteren naar café Panaché om iets te eten en vooral om de wedstrijd RAFC-Club Brugge te zien. Ik was er niet gerust in, de vorige wedstrijden waren niet echt denderend – ook al pakten we regelmatig punten. Het duurde tot een stuk in de tweede helft voor de West-Vlamingen de te verwachten goal maakten en daarna veranderde alles. Antwerp zette meer druk en Club trachtte steeds meer tijd te winnen, ook al waren er echt wel ernstige blessures bij. In ieder geval : we kwamen gelijk dank zij een wereldgoal van Corbanie. Het fantastische winnende doelpunt kwam van Ondrejka in de toegevoegde tijd. Zo werd het toch nog een mooie overwinning tegen FC Epilepsie.

“Op den berg” waren intussen ook Leo en Wilma aangekomen en zat iedereen nog gezellig buiten te kletsen.

Helemaal niet gepland was ons bezoekje aan Zero Zero met diezelfde Leo en Wilma. Dit restaurant blijft toch telkens weer verrassen.

Het was weer zover : opstaan midden in de nacht ! Trouwe lezers weten wat dat wil zeggen : een dagje weg met de VVB, deze keer naar Cartagena. Enkele kilometers vóór de stad stopten we bij distilleerderij Licor 43, een zeer populaire likeur, niet alleen in Spanje want intussen uitgevoerd naar 80 landen.

De zoete drank kende zijn oorsprong in het begin van onze jaartelling onder de naam Liquor Mirabilis en is doorheen de eeuwen uitgegroeid tot de drank die we nu kennen. De “moderne” versie is ontstaan in de jaren 40 van de vorige eeuw. Sinds de oprichting is het bedrijf nog steeds in handen van de familie Zamora en brengt regelmatig nieuwe varianten op de markt. In de beginjaren rolden zo’n 3000 flessen per dag van de lopende band, tegenwoordig zijn dat er 15000 per uur !

We kregen een filmpje te zien + een rondleiding in het kleine museum met – indien gewenst – Nederlandstalige gids. We konden ook het productieproces volgen maar om geen geheimen prijs te geven mochten daar geen foto’s gemaakt worden.

Na het bezoek konden we alle soorten proeven en ze waren niet gierig. We kregen cocktail ideetjes voorgeschoteld en er werden zelfs hapjes bij geserveerd. Uiteraard is er ook een winkel aanwezig en ik denk dat ze een record omzet geboekt hebben. Zelf hebben we de 43 met chocolade en de 43 crème brûlée – de nieuwste creatie – gekocht en er waren maar weinig mensen die niks kochten.

Na al de aankopen opnieuw de bus in en een kwartiertje later konden we uitstappen vlak bij het centrum van de stad. Daar hadden we anderhalf uur tijd om de stad te verkennen, veeeel te weinig dus voor een stad met een geschiedenis die terug gaat tot de derde eeuw voor Christus. Het werd dus kiezen en zo wandelden we door de Calle Mayor met zijn mooie huizen en maakten we foto’s van de vele standbeelden die je overal tegenkomt. We liepen ook een stukje langs de haven om zo een zicht te krijgen op een duikboot die hersteld werd. We deden ook flink wat trappen om te genieten van het uitzicht op het Romeinse theater en de omgeving.

Om 14u15 werden we naar het restaurant gebracht waar geboekt was voor onze groep. Eerlijk is eerlijk : één van de beste restaurants waar we al gegeten hebben tijden onze excursies.

Na een terugrit van twee uurtjes stapten we rond 19u van de bus in Albir.

Een regelrechte schande was het gisteren, veel meer kan je niet zeggen over de prestaties van Antwerp op het veld van Eupen. Een landskampioen volledig onwaardig. Ik had het voor het begin van de competitie al voorspeld : het zou een moeilijk jaar worden voor stamnummer 1 en dat is nog voorzichtig uitgedrukt. Een individuele speler kan al eens een slechte dag hebben maar een hele ploeg die zwaar ondermaats presteert … Zou het mét Vermeeren wel beter geweest zijn ? Dat zullen we nooit weten maar het is wel spijtig dat jonge talenten constant weggekaapt worden door buitenlandse grootmachten.

Gelukkig kunnen we al die miserie doorspoelen met wat films of series op de laptop. Met bijvoorbeeld Chupa of Zeevonk, de perfecte zondagavond films voor de hele familie. Enkele dagen geleden vonden we ook de miniserie Mr Bates vs The Post Office absoluut de moeite waard en van Big George Foreman (film over de bokser) hebben we ook genoten.

Vandaag kregen we een alarmerend bericht over de camping in Sint-Job. Er was ingebroken in een aantal caravans maar na een controle van iemand ter plaatse kregen we te horen dat bij ons alles in orde zou zijn.

Dinsdag kregen we een onverwacht berichtje, Ingrid en Oswald (Feathers & More) waren enkele uurtjes in Benidorm en wilden ons graag zien. Wij dus naar het oude centrum en daar konden we meteen kennis maken met de mama van Oswald en zijn broer en vriendin. Per toeval kwamen we Chrisje (camping België) ook nog tegen. Na een terrasje keerden we terug want tegen de avond waren we afgesproken met Monique en Philip. Met hen gingen we naar Grieks restaurant Santorini om hun laatste avond in Spanje te “vieren”.

Woensdag was het weer tijd voor de vaste VVB-namiddag. Zonder zanger(es) deze keer want die had zijn kat gestuurd. In de plaats daarvan kregen we een muziekbingo, altijd plezant als afwisseling.

‘s Avonds zaten we in de Panaché om Antwerp te zien winnen in de beker van België, de finale komt steeds dichterbij. Serge (Sergio) was ook weer aanwezig en toonde zich een waardig verliezer als OHL supporter. Een rondje voor de hele zaak was het gevolg !

Gisteren en vandaag kregen we echt zomerweer en dus werd er uitgebreid in het zonnetje gezeten.

Vandaag werd de zomerdag afgesloten bij Zero Zero.