Archief

Josee is uiteindelijk met dochter en echtgenoot gerepatrieerd. Zondag in de namiddag werden ze opgehaald door een ambulance in het ziekenhuis en om 2u ‘s nachts waren ze thuis in België. En toen ging ineens alles snel. Gisteren werd ook de camper opgehaald maar dat leek wel een komische film. De takeldienst, die op voorhand de afmetingen had doorgekregen, kwam al snel tot de vaststelling dat de camper toch groter was dan gedacht. Oplossing van de ophaalmeneer : “Ik rij naar de stalplaats (want het kan nog wel even duren voor de camper echt naar België vertrekt) en iemand rijdt achter mij met de camper.” Ja dan had er helemaal geen takelwagen nodig geweest, dan had iemand gewoon naar de stalplaats kunnen rijden. En dan Patrick : “Ik zal wel rijden, maar hoe kom ik daarna dan thuis ?” Waarop weer een fantastische ingeving volgde van de takelaar : “Ik zet uw auto op de takelwagen, u rijdt achter mij met de camper en dan kan u daarna met uw eigen auto terug naar huis rijden”. Kan er nog iemand volgen … ? Nu staat hier ook nog een Fiat 500 te wachten om in België te geraken, als iemand zich geroepen voelt ?

Al die grote en kleine ongelukken, samen met laattijdige leveringen van nieuwe campers zorgen er wel voor dat de camperplaats nog een lege plek heeft. Iemand op zoek ?

Gisteren was trouwens een drukke dag. Om 10u waren we afgesproken met een aantal leden van de VVB om samen naar de vuurtoren te wandelen. Opvallend veel mensen die hier al jaren wonen of overwinteren, zijn nog nooit bij de vuurtoren geweest of zelfs straffer : hebben er nog nooit van gehoord ! Daar brachten we gisteren dus verandering in. Niet te druk, zonnig weer, niemand verloren gelopen – een mooie wandeling en een aanrader voor iedereen.

In de namiddag hebben we verder van de zon genoten, aangemoedigd door enkele hapjes en drankjes. ‘s Avonds gingen we eten bij Universal, witloof in de oven smaakt altijd.

Vandaag alweer volle zon en we werden verwend met een mini-concert van Guido, een van de overwinteraars hier.  Goede gitarist, goede stem en uitstekende keuze qua nummers.  Dat mag hij nog eens doen !

In de namiddag gingen we op bezoek bij Luc en Anita, kameraden van bij de VVB. Een beetje een vervelend bezoek want Luc zijn rechterbeen is recent geamputeerd en dan is het toch afwachten hoe iemand zoiets verwerkt. In zijn geval zeer goed, even goedgezind als voorheen, hij ziet het helemaal zitten en trekt al heel goed zijn plan. Het werd dus een gezellig bezoek met positieve vooruitzichten.

Gisteren werd er een voetbalwedstrijd georganiseerd om Andy Prins te herdenken. Die heeft in de jaren 80 van de vorige eeuw enkele keren doelman van RAFC geweest, vooral als invaller van de legendarische Ratko Svilar. Andy verhuisde later naar Spanje en is enkele jaren gelelden op 49-jarige leeftijd hier gestorven.

Na de match gingen we iets eten bij Pasta&Pasta, altijd lekker. De volgende halte was café La Entrada in Alfaz waar er nog een feestje was om de stramme spieren van de herdenkingswedstrijd weg te drinken.

Vandaag gingen we op bezoek bij Josee, die nog steeds in het ziekenhuis ligt te wachten op een repatriëring naar België nadat ze haar voet gebroken heeft. Veel tijd hadden we niet want we moesten op tijd in de Panaché zijn voor de wedstrijd Cercle-Antwerp. Eindstand 3-1 en iedereen blij. Daarna wandelden we een beetje door Oud-Benidorm om de kerstversiering te bewonderen. We waren niet alleen met dat idee want op sommige plaatsen was het echt over de koppen lopen.

Gisterenavond zijn we naar “Bij ons” geweest, een Nederlands eetcafé in Benidorm. Uiteraard hebben we er iets gegeten maar we gingen toch vooral voor het optreden van Dinny, een zangeres die we enkele weken geleden “ontdekt” hebben in de Panaché. Deze keer kwam ze samen met Andy De Witt liedjes zingen. Niet slecht maar voor ons toch te veel Hollandse nummers die we helemaal niet kenden. Dat was toen het Dinny haar beurt was helemaal anders, top entertainer !

Vandaag woensdag en dat betekent clubdag en deze keer niet zomaar eentje ! Naar jaarlijkse gewoonte kwam Sinterklaas op bezoek, mét Zwarte Pieten – wat had je gedacht ? Samen met de winst van de bingo konden we met een heleboel snoep naar huis. Daar was nog een uurtje tijd om de gemaakte foto’s te sorteren en toen moesten we opnieuw vertrekken naar de Panaché om een klinkende overwinning van RAFC tegen Charleroi te vieren.

Telkens we denken dat het ergste voorbij is en we de laatste doodsreutel hebben geproduceerd, volgt er toch nog een hoest- en/of niesbui. Toch blijven we hopen dat we stilaan terug onder de mensen kunnen komen. Gisterenochtend ben ik naar Alicante Airport gereden om Inge, de dochter van Josee (met de gebroken voet) op te halen. Intussen is na enkele dagen wachten de operatie uitgevoerd en zal ze voorlopig verder moeten met twee metalen plaatjes en acht bouten in haar voet. Nu is het nog afwachten wat er beslist gaat worden in verband met een eventuele repatriëring.

De voorbije week kan best geschrapt worden in de geschiedenisboeken. Niet omdat Antwerp weer verloren heeft in de Champions League maar omdat het een aaneenschakeling was van emmers snot, oneindige hoestbuien, spier- en hoofdpijn. Of het een “gewone” verkoudheid is of griep/Covid/RSV maakt niet uit : alles geeft je een ellendig gevoel. Gelukkig blijft de zon schijnen, dat maakt het toch allemaal iets beter verteerbaar. Vanaf eergisteren begon het met mij iets beter te gaan maar toen had Carina prijs en terwijl ik dit schrijf hoor ik ook andere mensen hoesten.

Ach, alles wat vanzelf komt, zal ook wel vanzelf verdwijnen – er zijn ergere dingen in het leven. Zo moesten we gisteren naar het ziekenhuis met een van de medekampeerders hier. Stomweg uitgeschoven en voet gebroken, het is allemaal snel gebeurd maar heeft wel een grote invloed op de rest van haar overwintering hier.  Het is nu nog wachten op de operatie van maandag en dan zien hoe alles praktisch afgehandeld gaat worden.

We zijn na ons reisje weer helemaal op ons dagelijks ritme overgeschakeld : laat gaan slapen en lang blijven liggen, onderbroken door bezoekjes aan Belgomar en Albeniz. Voor de wedstrijd van de Rode Duivels gingen we naar de Panaché waar we een wervelende eerste helft voorgeschoteld kregen. Tijdens die match kregen we meteen ook de gelegenheid onze buik te vullen.

Er is spijtig genoeg ook slecht nieuws te melden. Ik ben samen met Gaston en Anita naar de dierenkliniek gereden om hun hondje Diva te laten inslapen.

Gisteren zat er een klein foutje in de planning en volgens Carina ben ik nu officieel een kieken. Ik had een bericht binnen gekregen van Almafra waarin stond dat er een Blues Brothers tribute was om 17u en dus wandelden we naar daar. Ter plaatse moesten we vaststellen dat het er wel heel rustig was en toen bleek al snel dat het optreden al afgelopen weekend plaats vond. Dan maar iets eten, dan waren we niet voor niks over en weer gewandeld. Dat verliep ook niet foutloos, er was een nieuwe dienster aangenomen en de communicatie verliep nogal stroef, of ik het nu in het Engels of Spaans probeerde. Ten einde raad heb ik dan ook nog alles aangewezen op de menukaart maar ook dat mocht niet baten en ik kreeg een compleet verkeerde bestelling voorgeschoteld. Een kleine verplaatsing naar de bar was genoeg om de vergissing recht te zetten en zo konden we – met een kwartier verschil – toch nog van ons eten genieten.

Om 10u stond iedereen klaar met zijn bagage om de bus richting Costa Blanca te nemen. En het mag gezegd worden : de hele reis is iedereen altijd perfect op tijd geweest en er is niet gezeurd over muziek die te hard stond of de airco die te koud was, het is ooit wel eens anders geweest.

Net als in bij de heenrit kregen we ook nu een tasje met een flesje water en een wafel, altijd een leuke attentie. Bovendien won ik met de bingo ook nog de hoofdprijs !

Maar nu loop ik een beetje voor op de feiten want onze reis was nog niet helemaal voorbij, er was immers nog een tussenstop gepland in Frigiliana – één van de vele witte bergdorpjes die zich zelf de mooiste noemen.

We kregen in het dorp ruim vier uur vrije tijd en die had je echt wel nodig om de vele steile straatjes te verkennen. Je kon zelfs door een botanische tuin wandelen. Hier en daar werd geld bovengehaald om enkele arty souvenirs te kopen. Tussendoor moesten we ook onze buik nog vullen en we kozen voor een tafeltje bij Plaza 45. Daar kregen we het lekkerste eten van deze reis op ons bord. Eerlijk : het eten van ons hotel overtreffen was niet moeilijk. Het ontbijtbuffet scoorde vlot een 10 op 10 maar het avondbuffet hooguit een zes of een zeven. Je ging nooit met honger van tafel maar dat is in de meeste van dit soort hotels zo. En misschien ben ik wel een moeilijke eter ?

Na Frigiliana werd nog één keer gestopt om iets te drinken en uiteindelijk werden wij rond 22u als laatste afgezet in Albir en konden we met de taxi naar huis. Het was weer een mooie reis en dat hebben we aan de VVB en reisleider Elly te danken.

Vandaag een volledige dag vrij en na een laat ontbijt ben ik een uurtje in onze badkuip blijven dobberen. Daarna zijn we naar het centrum van Torremolinos gewandeld om een reeks Adventure caches op te lossen. Tegelijkertijd kwamen we ook op alle interessante en mooie plekjes, één van de grootste voordelen van geocaching. Het oude centrum is best mooi en is een winkelparadijs voor de souvenirjagers. Het heeft lang geduurd (reden : alle kasten zitten vol) maar deze keer kon ik toch niet weerstaan aan het t-shirt aanbod. En als je iets doet dan doe je het goed met meteen vier stuks. Na het zoeken en winkelen zakten we af naar de kust, daarvoor moet je ongeveer 60000 trappen afdalen. Het kan ook iets minder zijn, halverwege was ik de tel kwijt.

Bij Banana Beach, een mooie zaak met zicht op het strand, hebben we lekker gegeten en daarna wandelden we terug richting hotel. Omdat het nog te vroeg was om in de bar te gaan hangen, stapten we ook nog naar Parque de la Batería. Dat viel qua afstand flink tegen, het park grenst aan het hotel maar je moet een flinke omweg bergop maken om er te geraken. Bovendien werd het een beetje een nutteloze omweg want vanaf de zee kwam een mistbank binnenrollen. Daar sta je dan op een uitkijktoren …

In het hotel was het inmiddels een drukte van jewelste, met een mooi weekend voor de deur viel dat een beetje te verwachten. Tegen elkaar praten was bijna onmogelijk, zoveel lawaai ! Verschillende groepen Spanjaarden (sportclubs, vrijgezellenfeestje) probeerden elkaar te overtreffen qua geluidvolume en dat bleef duren tot een heel stuk in de nacht.

Vandaag bracht de bus ons naar Puerto Banús, de beroemde jachthaven iets buiten Marbella. Er wordt nogal snel verteld dat dit allemaal vergane glorie is maar als jongetje is het hier toch fijn ronddolen tussen de peperdure jachten en supersnelle onbetaalbare bolides. De kledingwinkels van Versace, Vuitton, Dior, Armani, Prada enz interesseren me minder en ik kan me niet voorstellen dat ik ooit – zelfs als ik de lotto win – 4000 euro aan een jasje zou geven en al helemaal geen 395 euro aan een paar kousen. Ik heb eens in mijn portemonnee gekeken en kwam tot de vaststelling dat er nog genoeg in zat om een koffie te drinken. Dertien en een halve euro voor drie cappuccino’s, dat zijn prijzen die wij niet gewend zijn. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het zeer grote én lekkere kopjes koffie waren.

Na de middag reden we naar het centrum van Marbella. We aten iets aan de kant van de vissershaven, een zaakje vooral bezocht door Spanjaarden – altijd een goed teken. Vlak bij vonden we ook een cache, ook altijd plezant.

Na het eten gingen we naar het oude centrum, zeer gezellig met veel winkeltjes.

Vandaag een korte verplaatsing naar Málaga voor een bezoek aan de stad met gids Sabine. Málaga is een gezellige stad met veel winkels in nauwe straatjes maar ook ruime pleinen met vele terrasjes. Vanaf 24 november gaat ‘s avonds de kerstverlichting aan en dat moet absoluut grandioos zijn. Tijdens de wandeling bleek dat een tweede gids geen luxe is want die kon gemakkelijk de verloren schapen terug bij de groep brengen.

Doorheen de stad wordt je overal geconfronteerd met Antonio Banderas en Pablo Picasso. Het meest indrukwekkende gebouw is zeker de kathedraal maar ik betaal geen 8 euro inkom om de katholieke kerk in leven te houden.

Veel straten zijn autovrij en aan de havenkant is redelijk veel groen, dat maakt het allemaal aangenaam om te slenteren. Helaas zie je in de grote steden steeds meer schooiers en daklozen.