Archief

Deze ochtend werden we wakker met een fantastische zonsopgang en om 9u zaten we op de bus naar Ronda, ongeveer twee uurtjes rijden.

Toen we aankwamen in Ronda leek het alsof we in Tokyo waren terechtgekomen, de stad blijkt heel populair bij de oosterlingen. Even navragen leverde als antwoord op dat de meerderheid Zuid-Koreaans is en Japanners en Chinezen slechts een kleine minderheid vormen.

Onze bus werd in twee groepen verdeeld, een trage en een snelle groep maar veel verschil was er niet. Onze groep kreeg gids Hans toegewezen en hij nam ons op sleeptouw voor een twee uur durende rondleiding in deze aantrekkelijke stad.

We leerden dat hier het moderne stierenvechten werd “uitgevonden” en liepen oa langs standbeelden van beroemde torero’s. Maar niet enkel dierenmishandelaars staan hier in de belangstelling, ook Orson Welles en Ernest Hemingway hebben hier een plekje.

De bekendste bezienswaardigheid is hier zonder twijfel de Puente Nuevo, die eigenlijk niet zo nieuw meer is want ze werd reeds in 1793 in gebruik genomen na een bouwtijd van 40 jaar. De brug is bijna 100 meter hoog en overbrugt de Tajo kloof en verbindt zo de twee stadsdelen El Mercadillo en La Ciudad.

Langs enkele formidabele uitzichtpunten eindigde ons bezoek bij het Don Bosco huis waar we meteen een hapje bleven eten. Tijdens de vrije tijd die ons nog restte wandelden we nog wat rond en zochten enkele geocaches.

Gisteren zaten we om 6u ‘s morgens al op de bus. Na Albir moesten er nog mensen opgepikt worden in Benidorm, La Cala en Vilajoyosa. In het begin spookte spontaan “Een bus vol Ollanders” van Katastroof door mijn hoofd maar gaandeweg werd het evenwicht tussen Nederlanders en Vlamingen hersteld.

Onderweg werd regelmatig gestopt voor een plas- of koffiepauze en tijdens één van die stops gleed Carina van de bustrap met als gevolg stekende pijn in rug en nek. Even werd overwogen om de reis te staken en met een taxi terug te keren naar Alfaz maar Carina hield zich stoer en maakte zichzelf wijs dat het wel zou beteren met de nodige pijnstillers.

In de late namiddag kwamen we aan in ons hotel : BlueSea Al Andalus in Torremolinos. We kregen een zeer ruime kamer met een bijna even grote badkamer en een balkon met zicht op zee én het zwembad. Wel een rare kronkel : als koppel kregen we twee aparte bedden terwijl onze pa in zijn eentje een kamer kreeg met een tweepersoonsbed.

Onmiddellijk na het inchecken werden we geconfronteerd met een aantal doorzopen smoelen, Britten uiteraard. Makkelijk te herkennen aan hun blauwe polsbandje want met dat kleurtje geniet je van een all in vakantie.

Carina bleef even op bed liggen terwijl ik met onze pa een wandeling langs het strand deed. Opvallend veel restaurants en café’s met Nederlandstalige namen en/of gerechten maar ook minder levendig dan Benidorm deze tijd van het jaar.

‘s Avonds gingen we naar de bar voor een aperitief. We begonnen met een caipirinha, of wat daarvoor moest doorgaan. Al snel werd overgeschakeld op iets anders en dan zie je ook dat je met het blauwe polsbandje enkel lokale (namaak)drank kan krijgen en wij tegen betaling mogen genieten van echte Ricard, 43 en Cardhu whisky.

In het hotelrestaurant kregen we te horen dat onze buschauffeur van de trap was gevallen. Ja, inderdaad : dezelfde trap dan Carina ! Hij had minder geluk en brak zijn enkel. De rest van de reis wordt de “gevaarlijke” deur niet meer gebruikt en een reservechauffeur is al onderweg.

Het is weer tijd voor een reis met de VVB. Deze keer gaan we zes dagen naar Torremolinos aan de Costa del Sol. Van daaruit maken we uitstapjes naar Málaga, Marbella, Ronda enz. De weersvoorspellingen zien er zomers uit, veel warme kledij moet er dus niet mee.

De laptop gaat ook niet mee, er verschijnt dus deze week niets op de blog, waarschijnlijk wel af en toe een foto op Facebook. Achteraf komt hier misschien een uitgebreid reisverslag, misschien ook niet. We zien wel …

Vandaag zijn we, na enkele dagen niksen en luieren, naar de vuurtoren van Albir gewandeld. Niet omdat we een onverwachte opstoot van sportiviteit kregen, het was eerder een verkenningstocht. Het verbaast mij nog steeds dat er mensen zijn die nog nooit bij de vuurtoren zijn geweest, ondanks het feit dat ze hier al jaren voor korte of langere tijd verblijven. En zo kwamen we op het idee om de wandeling in groep te doen met de VVB. Zelf ben ik hier al tientallen keren naar boven gewandeld maar nu waren we toch min of meer verplicht om een soort controletocht te houden én vooral : ons tempo aanpassen en zien hoeveel tijd we nodig hadden. Ik ga hier zeker niet beweren dat wij een goede conditie hebben maar ik durf toch te hopen dat wij iets sneller zijn dan het gemiddelde VVB-lid. En dus probeerden we alles een beetje in slow motion te doen, met een groep ga je vanzelf al een stukje trager want niet iedereen wil op dezelfde plaats even rusten of een foto nemen. In ieder geval : wij deden er heen en terug twee uur en een kwartier over, inclusief alle “zijsprongetjes”.

Om precies 13u stonden we voor restaurant La Roca, openingstijd ! Vorig jaar waren we hier ook geweest en we waren vandaag even enthousiast als vorige keer. Gezellige sfeer, kleurrijke borden met daarop lekker eten, onze dag was geslaagd.

Nog even naar de supermarkt en onze pa gaan halen bij de garage en we waren klaar voor een bescheiden geocaching event bij het anker van Albir. Gezellig weerzien met oude bekenden en zoals altijd ook nieuwe mensen leren kennen.

‘s Avonds konden we in de verte nog meegenieten van het afsluitend vuurwerk van de feesten in Alfaz.

Gelukkig hadden we eergisteren voor enkele extra kilo’s gezorgd bij de Panaché (lekker eten zoals altijd én een meer dan verdiende overwinning van RAFC) of we waren uit ons bed gewaaid die nacht. Ik durfde mijn ogen niet sluiten uit angst ergens anders wakker te worden.

Gisteren was de wind grotendeels verdwenen en werden we net als vandaag verwend met echt zomerweer, volop zon en 25 graden in de schaduw. Perfect om met de fiets naar Transilvania te rijden om iets te eten ter gelegenheid van Letty’s verjaardag (morgen, maar dan is restaurant gesloten).

Af en toe word je hier geconfronteerd met luxeproblemen. Denk dan aan : kam ik mijn haar of niet, gaan we bij X eten of bij Y, is het okee dat ik tot 10u in mijn bed blijf liggen ?

Soms is het ingewikkelder dan dat. Zoals elke woensdag was er de wekelijkse VVB bijeenkomst in hotel Marina, deze keer met Matt Mason als zanger. Goede warme stem maar het duurde een hele tijd voor het geluid goed was. Dat maakte de keuze voor mij gemakkelijker en ik trok naar de Panaché voor de wedstrijd Lierse-RAFC. Carina bleef in hotel Marina en blijkbaar werd het optreden nog een succes met een volle dansvloer. En : wonder boven wonder, ook de bekermatch was een voltreffer met een 1-4 overwinning voor Antwerp. Iedereen tevreden en daarna gingen we naar La Livi voor het weekmenu met oa witloof met kaas en ham uit de oven. Lekker …

Gisterenavond en vannacht kregen we hier een stukje van de storm Ciarán te verwerken en ook de volgende dagen zal het winderig blijven. Dan maar naar Kekx in La Cala om samen met enkele kameraden te genieten van mosselen (en meer).

Wat moet ik hier nog vertellen ? De hele afgelopen week draaide rond voetbal en restaurantbezoekjes, onderbroken door een woensdagmiddag met de VVB in hotel Marina. De miserabele resultaten van RAFC blijven elkaar opvolgen en mijn humeur wordt daar niet beter van. Maar zelfs na een nederlaag bouwden we nog een feestje in de Panaché. Gelukkig hebben we weer een extra adresje ontdekt waar je lekker kan eten : Eh Voila in Albir. Op aanraden van Patrick zijn we hier zaterdag gaan eten en vanaf nu houden we ook daar het weekmenu in de gaten. Bij onze pa is intussen het hele perceel versierd met Halloweenspullen.

Afgelopen zondag was het weer tijd voor de “Internationale dag” van Alfaz. Vanaf 11u verzamelden alle nationaliteiten die hier aanwezig zijn zich voor een kleine optocht richting Casa de Cultura. Na de officiële opening en het verplichte lintje knippen door een bekend figuur was het tijd voor een ganse dag hapjes en drankjes (dank u voor de caipirinha Brazilië), dansjes, meezingers enz. Elk jaar gezelliger en gezelliger, dit jaar met 60 kraampjes !

Vandaag gingen we iets eten bij camping Almafra en daar waren ze volop in de weer om alles in Halloween sfeer onder te dompelen.

We lagen amper in ons bed en de wekker maakte ons opnieuw wakker. Om 6u40 pikte ik onze pa op en we reden naar Albir waar de bus ons al stond op te wachten. Vandaag stond immers de eerste daguitstap van de Vlaamse Vriendenkring op het programma. Langs de bekende opstapplaatsen ging het richting Alicante en zo verder naar Murcia en de eindbestemming Caravaca de la Cruz, zo’n 200km van onze winterstek.

Met een bang hartje keek ik de laatste dagen naar het weerbericht. Van slecht ging het naar redelijk en uiteindelijk kregen we de hele dag mooi zonnig weer met af en toe een stevige wind maar wel een aantal graden minder dan in Benidorm. Deze uitstap was een beetje speciaal want vorig jaar vroeg iemand van het bestuur me of ik geen tip had voor nieuwe daguitstappen. Ik opperde meteen Caravaca omdat ik daar goede herinneringen aan had na mijn bezoek in 2007. Het is dan altijd afwachten of je geheugen je in de steek laat of het werkelijk de moeite is. Bovendien was er al onmiddellijk gemor op de bus want de beloofde Nederlandstalige gids was niet beschikbaar en we kregen een jongeman mee die van toeten noch blazen wist. Hij deed absoluut zijn best in het Engels maar dat was ook niet altijd van het allerbeste niveau. Ik laat zo’n dingen allemaal niet aan mijn hart komen maar ik kan me voorstellen dat het voor andere mensen niet zo plezant is.

Na een tussenstop kwamen we rond 11u aan en moesten we even wachten op het toeristentreintje dat ons de rest van de dag zou vervoeren. Eerst langs de benedenstad met gezellige pleintjes en terrasjes en dan door de smalle straatjes soms heel steil bergop, enige stuurmanskunst is absoluut vereist.

We kwamen aan bij het kasteel van de “Heilige Stad” en konden al meteen genieten van het prachtige uitzicht. Het katholieke geloof gaat nog altijd helemaal aan mij voorbij maar als ik het goed begrepen heb, is dit bedevaartsoord in 1998 door Paus Johannes Paulus II tot zijn huidige status verheven en krijgen ze om de zeven jaar een jubileumfeest. Intussen is het geheel uitgeroepen tot een feest van internationaal toeristisch belang. Volgend jaar in 2024 is het weer zover en dan wordt het over de koppen lopen. Ook vandaag was het redelijk druk en we moesten even wachten voor we het Museo Crux Caravacensis konden bezoeken, daar kom je alles te weten over de geschiedenis van de stad en het dubbele kruis. Aansluitend gingen we naar de “Basilica Santuario de la Vera Cruz”, daar word je overdonderd door de prachtige aankleding waar op geen grammetje goud gekeken is. Helaas, foto’s maken verboden …

We hadden nog wat vrije tijd om rond te wandelen en dan bracht het treintje ons weer beneden naar het “Casa-Museo Caballos del Vino” waar we werden ondergedompeld in het “feest van de wijnpaarden” dat elk jaar in mei plaats vindt. Hier kregen we een echt mooi filmpje te zien over dit prachtige feest. Ook de “kostuums” waarmee de paarden versierd worden kan je van dichtbij bekijken, echt de moeite waard !

Hoog tijd voor de lunch met enkele kleine hapjes en gloeiend hete paella, gevolgd door (op voorhand doorgegeven keuze) vlees of vis met frietjes. Helaas ook hier weer zonder enige groenten of saus. Ieder zijn gewoonte maar ik zie het liever anders.

Een stukje buiten het stadje hielden we nog even een korte stop aan een parkje maar echt interessant was dat niet. Ik besefte ook te laat dat er wel een geocache verstopt lag.

Om 20u werden we met de bus weer naar Albir gebracht. Ik zat nog maar net in de auto toen ik een vrouw van haar fiets zag donderden. Ik ging onmiddellijk kijken of ik kon helpen want het zag er toch ernstig uit. Ze wou echter niet dat ik een ambulance belde. Het was ook niet duidelijk of ze door de val of door het vele drinken vooraf niet recht geraakte … Toen enkele minuten later haar vriend kwam aanfietsen ben ik vertrokken.

Gisteren woensdag zijn we – na de clubnamiddag in hotel Marina – gaan eten bij La Livi met Roger en Lea. En dat het weer lekker was … Zo leer je de mensen ook weer wat beter kennen.

Vandaag zijn we onze pa gaan ophalen in Benidorm, die is dus ook weer van de partij. Het was regelmatig zeer winderig en dus ideaal om een plekje te zoeken voor een nieuwe halloween cache. Die werd tegen alle verwachtingen in, meteen goedgekeurd. Soms duurt dat wel langer dan een week.