Archief

San José (vaderkesdag) is hier een officiële feestdag en gaat normaal gepaard met uitgebreide feestelijkheden (fallas). Dit jaar is het niet meer dan een verlengd weekend en dan nog een met niet al te best weer. Gelukkig viel het vandaag nog een beetje mee, moest het gisteren geweest zijn dat had onze pa zijn etentje op zijn buik kunnen schrijven ! Zo slecht : hele dag regen en in de namiddag 5,9 graden. Zoals gezegd vandaag dus iets beter maar we (onze pa, Leo, Wilma en ik) waren toch blij dat we een tafel binnen hadden gereserveerd bij La Livi.

Gisteren een hele dag binnen en dus …

Fatima. De Portugese versie van Lourdes, maar dan in het Engels. Drie kinderen zien de maagd Maria verschijnen en ontketenen een ware stormloop van gelovigen. Je kan het massahysterie noemen maar het heeft toch iets ontroerend : zo’n massa diepgelovigen die zijn lot in de handen van weetikwie legt. Ik ben zelf overigens twee keer in het bedevaartsoord Fatima geweest.

Ammonite. Ik weet niet precies waarom, maar één van mijn favoriete actrices is Kate Winslet. Niet dat ik al zoveel films met haar gezien heb maar ze stelt nooit teleur, ook niet in deze film. Een heel traag verhaal gebaseerd op ware feiten, ook al zijn de nabestaanden daar niet helemaal mee akkoord.

Novecento, de filmklassieker uit 1976 van Bertolucci, met de onherkenbare jong De Niro en Depardieu. Het verhaal blijft mooi maar vijf uur blijven zitten is toch wel heel lang.

Mank, naar het schijnt topfavoriet voor een Oscar. Een biopic over Citizen Kane scenarist Herman J. Manckiewicz (film van Orson Welles en voor sommigen de beste film aller tijden) en voor mij te hoog gegrepen.

Ook opgepikt vanwege een Oscarnominatie : Quo vadis Aida met Johan Heldenbergh als kolonel tijdens de Srebrenica crisis. Akkoord, het Nederlandse bataljon kon niks beginnen tegen de Servische overmacht van generaal Mladic en werd totaal in de steek gelaten door de UN maar echt heldhaftig hebben ze zich toch niet gedragen. Beklijvende film, helaas met heel slechte (Engelse) ondertitels. Beter dan niks, want Bosnisch versta ik niet.

De zon blijft maar schijnen, ook al is ze soms vergezeld van een fris windje. Goed genoeg om elke dag een stukje te wandelen, met of zonder Clovis. Intussen ziet het er naar uit dat ook deze festivalzomer minstens voor een deel in het water zal vallen, na het annuleren van Rock Werchter (een grapjas schreef : dan wachten we wel op Torhout) zullen er waarschijnlijk nog andere afhaken.

Ik probeer het positief te bekijken : geen festivals betekent minder geld uitgeven en meer tijd om eigen land nog wat meer te verkennen. En toch … het zou zoooooo plezant zijn om op zijn minst te weten wanneer het allemaal terug “normaal” gaat zijn, dan heb je toch al iets om naar uit te kijken.

Onze pa zijn oproepingsbrief om gevaccineerd te worden zat gisteren in de brievenbus en die komt dus binnenkort voor een tijdje naar Antwerpen om daarna liefst zo snel mogelijk weer naar Spanje af te reizen, ook al zie ik dat niet gauw gebeuren. Zijn vriendin Angelina heb ik deze middag naar Alicante gebracht en die is intussen aangekomen in België. Daarna hebben we ons steentje weer bijgedragen om de locale horeca te steunen.

Er valt weinig te klagen de laatste dagen. Donderdag gerookte zalm bij Rob en Letty, vrijdag naar Belgomar voor garnaalkroketten en stoofvlees “van ons moemoe”, gisteren – eigen lof stinkt – zelf lekker eten gemaakt en vandaag naar La Livi. Daar was in het voorgerecht iets gebruikt dat ik nooit gezien had : lágrimas de pimiento, kleine pepertjes in de vorm van een traan, niet echt pikant en fris van smaak. De tiramisu als dessert moet de lekkerste zijn in maanden. En alles onder een stralende zon, dat was ook wel gezellig na zo’n lange grijze periode.

Morgen mogen hier in de regio de terrassen voor 100% open en binnen mag 30% van de tafels bezet zijn. Het aantal nieuwe besmettingen loopt ook elke week terug en bijna de hele provincie is nu groen gekleurd. Veel ben je er niet mee want volgens de Belgische overheid is alles hier nog donkerrood.

Na nog een twijfeldag gisteren kregen we vandaag uitbundig de zon te zien. Normaal zou ik dan naar één van mijn favoriete restaurants gaan (lees : uitbaters die ik bij voorkeur wil steunen) maar vermits de Vlaamse Vriendenkring Benidorm voor de eerste keer sinds lang nog eens bijeenkwam op het terras van Pinocchio werd beslist om daar iets te eten. En dat was absoluut geen slechte keuze : onze pa en Angelina dagsoep en daarna macaroni, ik ging voor scampi’s in een chilisausje en daarna een flinke portie spare ribs. En daarmee zitten we meteen weer op het goede pad om de volgende dagen meer restaurants blij te maken.

Vrijdag ben ik nog eens naar de markt van Alfaz geweest, de laatste keer was nog in 2020 denk ik. Ik schat dat zowat 75% van de marktkramers intussen weer present is maar veel wordt er niet verkocht. Op de groenten- en fruitafdeling is het druk als altijd. Na de markt ben ik toch maar eens gaan kijken op het terras van Albeniz en ook al scheen de zon niet : toch bekenden tegengekomen en dus iets gedronken.

Zaterdag viel het weer nog een beetje mee maar gisteren zondag heeft het echt de hele dag geregend en ook vandaag bleef het niet altijd droog. Ik zou zoooooo graag iets gaan eten op een van de vele recent heropende terrassen maar niet met een paraplu. Morgen wordt nog een overgangsdag en dan zouden we eindelijk terug de zon te zien krijgen.

Alweer niet echt veel te vertellen. De voorbije dagen waren heel winderig en de lucht bleef overwegend grijs. Toch blijf ik elke dag wandelen. Gisteren heb ik met Clovis een flinke wandeling gemaakt van bijna 11 kilometers. Regelmatig wist ik echt niet waar ik was maar gelukkig laat mijn oriënteringsvermogen me niet al te vaak in de steek.

Ik ben de laatste weken vooral een beetje aan het uitkijken waar ik volgende winter – als er opnieuw meer zoekers in de buurt zijn – nieuwe caches kan leggen. Ik heb een groot gebied gevonden waar ik een hele reeks kwijt kan, hopelijk komt er niemand op hetzelfde idee.

Sinds maandag zijn de terrassen terug open maar met het mindere weer is het voorlopig eigengemaakte (of gekregen) kost geweest. Ik gun elke uitbater een vol terras maar met een dikke trui en jas vind ik het toch een stuk minder aangenaam. Wachten tot volgende week dus, sorry jongens !

Wel weer overvloedig naar films en series gekeken …

Black-out. De VRT houdt al jaren een mooie traditie in stand : zondagavond worden we steevast verwend met een flinke portie fictie van eigen boden. Deze keer heb ik op twee dagen de 10 afleveringen van Black-out uitgekeken. Helemaal fictie was het niet want gebaseerd op de sabotage in de kerncentrale van Doel enkele jaren geleden.

When they see us. Heel erg, al die ongelijkheid in de USA en heel spijtig dat de zwarten daarvan meestal de dupe zijn. De zoveelste film die over dit onderwerp gemaakt is, overstijgt alle andere soortgelijke producties niet.

Naar het tweede seizoen van Beau Séjour keek ik erg uit. De eerste jaargang vond ik heel geslaagd, ook al moet je mij er niets over vragen want alles vergeten Wat wel meteen duidelijk was dat dit een totaal nieuw verhaal is, met andere acteurs. Die acteurs/actrices zijn trouwens schitterend, allemaal eerder nieuwe gezichten en gelukkig weer niet de smoelen die in elke reeks opdagen. Ik ben helemaal geen fan van Gene Bervoets maar zelfs hij doet het goed. Vooral het personage van Jasper (zevenjarig jongetje) is fantastisch. Kijken, de reeks loopt nu elke zondagavond op één !

Zonen van Van As vind ik al vijf seizoenen lang aangenaam tijdverdrijf. Hetzelfde volksvermaak als, maar een stuk plezanter dan de zoveelste heruitzending van FC De Kampioenen.

Catch 22. Moeilijk om hier een oordeel over te vellen. Een verhaaltje over de absurditeiten op een luchtmachtbasis tijdens WOII. Doet me een beetje aan MASH denken, maar dan zonder Hot Lips.

Red Light, niet bijster origineel qua invalshoek maar altijd plezant om de hoerenbuurt van Antwerpen nog eens te zien haha.

The bridge over the river Kwai, dát was lang geleden. Het blijft een klassieker maar het gaat allemaal zo traag en het komt zo ouderwets over (is ook al van 1957) dat het een hele opgave is om bijna drie uur te blijven zitten.

Fair Trade, nieuwe serie. Elke bekende kop duikt hier weer op, helaas spelen ze hun rol ook allemaal weer op dezelfde manier dan ze altijd al gedaan hebben. De onbekende koppen mogen dat van mij ook blijven. Ook het hele verhaal is zwaar overdreven, hoop ik maar …

Voilà, weer een jaar erbij vandaag en met voorsprong een van mijn triestigste verjaardagen ooit : niet op restaurant, niet op reis, Carina ver weg, zelfs de zon deed niet echt veel moeite. Gelukkig werd ik deze middag opgevrolijkt door de plaatselijke fanfare die me gezond fruit en ongezonde chocolade en koekjes brachten. Naar jaarlijkse traditie regende het op Facebook felicitaties in alle talen, toch altijd plezant ! Zelfs de NMBS en de Nationale Loterij zijn me niet vergeten. En wat in België onmogelijk zou zijn : gelukwensen van Hospital de Levante met kortingen van 30 en 50 euro op een aantal behandelingen.

Om de maand goed af te sluiten ben ik ook vandaag weer enkele kilometers gaan wandelen maar ik zou liegen als ik beweer dat mijn conditie verbetert. Met de gekregen snoep zal het morgen wel beter gaan haha.

Vanaf morgen mogen de terrassen weer open en toen ik gisteren door Albir fietste zag je overal de voorbereidingen in volle gang en werd er enthousiast gepoetst. Wel spijtig dat ze voor de volgende dagen niet echt schitterend weer voorspellen.

Het weekend is voorbijgegaan zoals alle voorbije weekends : een beetje rondhangen, in de zon zitten, met de fiets naar de supermarkt, een slechte wedstrijd van Antwerp. Ontsnappen aan mijn bijna dagelijkse wandelingen met Clovis is moeilijk want de moment dat ik mijn schoenen aantrek staat hij al te springen en te blaffen. Gisteren was dat moeilijk want ik wou te voet naar onze pa gaan, die had op bestelling selder met balletjes in tomatensaus gemaakt. Maar Clovis denkt dan natuurlijk dat hij mee mag. Dus heb ik eerst mijn schoenen aangetrokken, hem een snoepje gegeven om af te leiden en dan snel met de fiets doorgereden. Net toen ik buiten de poort was, had hij me ingehaald en ik hoorde hem nog een hele tijd blaffen.

Intussen is het alweer dinsdagavond en we hebben een zonnige maar toch eerder frisse dag achter de rug. Toch is er zeker ook positief nieuws : het aantal COVID-positieven in onze provincie (Alicante) vermindert al voor de zoveelste keer op rij en nu is er ook sprake van een beperkte versoepeling van de regeltjes. Vanaf volgende week zullen de lokale lockdowns tijdens de weekends waarschijnlijk verdwijnen en zouden misschien de terrasjes met beperkte bezetting opnieuw mogen openen.

Voor de geïnteresseerden ook weer een kijklijstje :

The nanny diaries. Een typisch Amerikaanse zaterdagavondfilm met happy end. Om de meligheid weg te spoelen heb ik daarna nog enkele afleveringen gezien van de enige echte nanny : Fran !

El desorden que dejas (The mess you leave behind), Spaanse serie die me weinig kon boeien. Een half uur gezien van de eerste aflevering en dan overgeschakeld naar iets anders. Een paar weken later toch een tweede kans gegeven en met plezier blijven kijken. Verhaal : een lerares moet een collega vervangen die overleden is (zelfmoord ?) en wordt niet onmiddellijk aanvaard door de leerlingen.

Fatale, geen idee of de titel puur toeval is maar mij laat het denken aan Fatal Attraction ook al ken ik het precieze verhaal niet meer. Een goede raad : kijk uit als je vreemd gaat en zeker als je one night stand luistert naar de naam Hillary Swank. Film zoals je er 13 in een dozijn vindt maar zeker goed genoeg voor twee uurtjes ontspanning.

Tussen de soep en de patatjes heb ik ook nog eens teruggekeken naar Het Pleintje. De serie komt absoluut gedateerd over en de helft van de acteurs/actrices is intussen al dood. Toch nog plezier aan beleefd, nostalgie …

Schitt’s Creek. Langs verschillende kanalen had ik al een hele tijd opgevangen dat ik dit niet mocht missen. Ik heb het eerste seizoen gezien en de volgende vier staan te wachten maar voorlopig zet ik die even in de wachtkamer. De laatste aflevering van seizoen 1 sluit de boel wel af denk ik. Een vervolg hoeft voor mij niet echt.

Sex. Vanaf hier begint iedereen mee te lezen. Bespaar je de moeite, totaal oninteressante (en gelukkig heel korte) serie.

En dan The Queen’s Gambit, overal heel lovende commentaren en terecht ! Je zou bijna denken dat het een waargebeurd verhaal is, maar dat is het niet. Een ietwat vreemd meisje komt in een weeshuis terecht en ontwikkelt zich in de kelder van de concierge (nee, niks achter zoeken !) tot een schaakgenie. Het einde is een beetje abrupt.

Ik heb recent een slim horloge gekocht, zo eentje dat behalve de tijd ook hartslag, aantal stappen en je slaapkwaliteit meedeelt. Tegelijkertijd ben ik ook begonnen met opnieuw een beetje conditie opbouwen want die ging de laatste maanden zienderogen achteruit. Tegen de tijd dat ik terug in België ben is de kans groot dat jullie mij niet meer zullen herkennen met mijn afgetraind lichaam. Het zou ook kunnen dat tegen dan de volgende neerwaartse trend al is ingezet en al de spieren weer zijn omgezet in puur vet.

Wanneer ik naar het noorden trek, hangt grotendeels af van wanneer ze mij op de lijst zetten om het COVID-19 vaccin te krijgen én ik wil ook op een min of meer normale manier door Frankrijk kunnen rijden. We zien dus wel … Intussen wandel ik dus elke dag een bescheiden aantal kilometers tot ik opnieuw zonder problemen 20-25 km kan verteren.

Gisteren en vandaag had ik gezelschap tijdens de wandeling. Een niet te onderschatten sparring partner want eentje met vierpootaandrijving : Clovis. Die vindt het in ieder geval heel plezant, zeker nu Gauthier (zijn baasje) voor een weekje in Madrid is.

Eerst en vooral wil ik iets vertellen over mijn namiddag en avond televisie kijken gisteren. Eerst was er de onvermijdelijke wedstrijd Standard-Antwerp, de eerste 20 minuten waren voor Standard en de rest was RAFC duidelijk dominant. Helaas dacht de scheidsrechter daar anders over en we mogen ons wel degelijk bestolen voelen. Net zoals Beershit later op de dag, maar dat stoort mij zo niet.

Tegen het einde van de middag kwam er meer bewolking en kregen we af en toe zelfs een flinke regenbui. Tijd genoeg dus om weer allerlei rommel te zien passeren op het scherm. Het begon met zes afleveringen van “De Verhulstjes”. Ik heb in het verleden nooit gekeken naar De Planckaert, de Kardashians of de Pfaffs en kan dus niet vergelijken maar naar deze reeks heb ik echt met plezier gekeken, ook al ben ik niet echt iemand van de Studio 100 en/of Samson generatie.

‘s Avonds ging het van kwaad naar erger. Het begon met Blind getrouwd, het enige dating programma dat ik altijd heb gevolgd en dit jaar was ik dat absoluut ook van plan. Deze keer doet er iemand mee die ik zeer oppervlakkig ken (dochter van kennissen) en dan kijk je met meer dan gewone interesse. Helaas heb ik daarna ook nog verder gekeken naar achtereenvolgend Blijven slapen en Uit de kleren. Echt een verschrikkelijke ervaring die ik niet meer ga herhalen, vooral ook door steeds dezelfde teasers voor andere programma’s en reclameblokken die zooooooo op mijn zenuwen werken … Jaja, ik weet het : zelf voor gekozen !

Vanmorgen regende het nog steeds zachtjes en dus weer aan het scherm, deze keer naar aanleiding van een artikel in de Gazet van Antwerpen. De politie had een auto tegengehouden met daarin een kist molotov cocktails. Blijkt dat het over een “brotherhood” gaat (jezelf MC noemen is niet zo simpel meer) – in dit geval met de naam Sin Miedo (zonder angst). Als ik dan zoiets lees dan begin ik te googelen en zo kwam ik dan weer uit bij een documentaire op de Nederlandse televisie. Zo’n brotherhood is uiteindelijk niet anders dan een motorclub maar dan met de auto. Grappig vond ik wel dat een aantal hun eigen clubnaam niet deftig kunnen uitspreken. Als je Spaanse woorden gebruikt, spreek ze dan ook uit in het Spaans. Dus niet sin miedo, maar sin mi-edo.