Archief

We genieten hier alweer enkele dagen van zomertemperaturen en dus wordt er vooral veel in de zon gezeten. Veel meer is niet mogelijk want mijn favoriete bezigheid, op restaurant gaan, is nog altijd niet toegelaten. Ik had gehoopt dat daarin na het weekend verandering zou komen maar helaas worden alle beperkende maatregelen nog maar eens verlengd, deze keer tot 1 maart. Nu moet je niet denken dat ik daardoor honger lijd. Erger : de porties die ik zelf maak, zijn vaak groter dan wat je in een restaurant krijgt en dat begin ik te voelen.

Gisteren ben ik langs onze pa geweest en daar kwamen ze twee dakluiken van zijn caravan vervangen. Een groot was al jaren geleden beschadigd door een storm en enkele weken geleden was een kleintje gaan vliegen door de felle windstoten. Allemaal hersteld dus, voor een groot deel op kosten van de verzekering.

Deze voormiddag ben ik naar Benidorm gefietst, vanaf de namiddag is dat opnieuw verboden tot maandagochtend. Wat ging ik daar doen ? Mijn Valentijnsgeschenk ophalen bij Marco Polo en ik heb meteen ook de kalender 2021 van de Vlaamse Vriendenkring meegekregen. Uiteraard ben ik langs de ontelbare winkels, bars en restaurants gereden en het blijft een trieste aanblik. Vele ondernemers hebben de slogan Benidorm te espera in hun etalage of aan hun terras hangen, al dan niet vergezeld met rode hartjes.

De restaurants zouden dit weekend allemaal vol zitten met verliefde koppeltjes of met “scheefpoeppers” die iets goed te maken hebben. Dit jaar zal het helemaal anders zijn. Dubbel spijtig want Benidorm heeft de laatste maanden de Avenida Mediterráneo grondig aangepakt en met de nieuwe verlichting zal het er ‘s avonds absoluut mooi zijn. Op en aan het strand liepen enkele mensen en net toen ik dacht : “echt iedereen heeft een masker op” zag ik een vrouw zonder. Helaas voor haar kwam daar ook net de politie aangereden en dat zal haar waarschijnlijk geld kosten.

Na Benidorm nog even langs Albir gereden en ook daar dezelfde sfeer, ook al loopt er hier toch iets meer volk op straat. Wat ik wel prettig vind : Spaans is hier nu opnieuw de voertaal terwijl je anders overwegend Engels, Nederlands, Vlaams en weet ik wat nog allemaal hoort.

Af en toe post ik lijstjes van films en series maar deze vond ik te speciaal om zomaar tussen de rest te zetten. Vergeet Vegas, NYC en LA en laat je onderdompelen in Nomadland. De “grote recessie” heb ik niet meegemaakt maar de sfeer en de manier van leven in de film is mij niet vreemd. Ik ken(de) de luxe van de avonturier uithangen met een luxe camper en tegelijkertijd een veilige en comfortabele plek hebben om thuis te komen. Ik heb ook ervaring met het leven “on the road” zonder die veilige plek. Ik heb jaren op een bescheiden oppervlakte geleefd, was uitermate gelukkig (alleen én met Nancy) en kwam niks tekort. Enkele jaren had ik ook de luxe om te pendelen tussen familie in België en een mooie caravan in Spanje. Nu zijn dat twee caravans geworden (in B en E) en een luxueuze auto voor de verplaatsingen heen en weer.

Als ik deze film zie, kriebelt het alweer … een mens heeft echt niet veel nodig en altijd onderweg zijn is fantastisch. Misschien zetten we (Carina en ik) ooit die stap opnieuw, je weet maar nooit. Denk trouwens niet dat alle Amerikanen zich verplaatsen met een 20 meter lange Winnebago en leef mee met mensen die het met veel minder moeten doen. Nomadland heeft recent niet zomaar een hoop prijzen gewonnen en er zullen er nog volgen ! De muziek van Ludovico Einaudi heeft spijtig genoeg nog geen enkele nominatie binnen.

Om te beginnen : nee, het is me niet gelukt om drie dagen van het internet weg te blijven want ik was helemaal vergeten dat de Beker van België gespeeld moest worden. Toch heb ik beduidend minder aan de laptop doorgebracht met als gevolg dat ik veel meer naar de teevee heb gekeken. Je kan je binnenkort dan ook weer verwachten aan een lijstje films en series.

Het weer blijft intussen zeer zacht maar de zon is niet altijd even overtuigend van de partij. Woensdag verdween al een deel van Calp in de mist, gisterenochtend was dat ook hier het geval. In de namiddag kwam de zon al opnieuw piepen en ging ik een stukje met de auto rijden. Niet dat ik ergens heen moest, maar af en toe moet hij toch eens rijden. Bovendien moet je niet ver rijden om amandelbloesems te zien deze dagen.

Morgenvroeg zijn Benidorm en alle andere grotere steden hier in de buurt opnieuw bereikbaar na de lokale lockdown in het weekend. Geen enkele agent was vrij, ze hadden iedereen nodig om alle toegangswegen te controleren. Voorlopig blijft het tijdens de weekends tot en met 15 hetzelfde scenario gelden.

Zelf begin ik vanaf morgen 1 februari aan mijn eigen persoonlijke lockdown. Ik ga proberen drie dagen te verdwijnen van het wereldwijde web. Maandag, dinsdag, woensdag – niet zomaar gekozen want dat zijn de zeldzame dagen zonder voetbal. Ik wil gewoon mijn hoofd even leegmaken en niet meer 24/7 blootgesteld worden aan complottheorieën, oplopende besmettingscijfers en tegenvallende vaccinleveringen. Ik ga ook niet naar de radio luisteren, terwijl dat zowel ‘s ochtends als ‘s avonds bij mijn vaste rituelen hoort.

Van TUI heb ik intussen een voucher gekregen om mijn geannuleerde vlucht einde februari te compenseren. Die voucher mag ik gebruiken tot juli 2022, dat zal dus wel lukken.

Zomer, anders kan je het niet omschrijven. Van ‘s morgens tot ‘s avonds zon, bijna geen wind. Meer dan 25 graden in de schaduw en ook ‘s nachts amper onder de 15 graden, het zou je bijna alle miserie doen vergeten. Vandaag heb ik mezelf eindelijk nog eens kunnen overtuigen om een beetje te bewegen, dat komt er tegenwoordig bijna niet van. Wat wil je, als je niet op restaurant mag, niet naar het voetbal op café of onbeperkt caches kan gaan zoeken vanwege lokale lockdowns. Vandaag dus toch een bescheiden wandeling van een klein uurtje en ik moet zeggen : ik vrees dat ik een tocht door de bergen van 15-20 kilometers fysiek nu niet zou aankunnen. Trainen is dus de boodschap !

Toen ik terug was kwam Letty me attent maken op een witte indringer. De kenners zullen vast weten over welke soort het hier gaat, ik hou het bij een witte vogel met lange poten (twee stuks !)

En weer wat lokaal nieuws : de parking aan zee die normaal bij Frax hoort en al een hele tijd afgesloten is, wordt nu (deels ?) afgehuurd voor de klanten van Noa Lounge. Nog iets wat ik pas deze week opgevangen heb maar voor veel andere mensen al oud nieuws is : Orange Grove, de camperplaats die iets hoger ligt dan camperplaats Costa Blanca, is overgenomen door camping Almafra – de camping waar onze pa staat. Ook in deze barre tijden zijn er dus nog altijd mensen die kunnen/willen investeren.

Centigrade : waargebeurd verhaal van een koppel dat vast komt te zitten in de auto tijdens een sneeuwstorm. Flauwtjes.

Cruise Control, Vlaamse film met alle grote namen die ze konden vinden. Helaas, de slechtste Vlaamse film sinds lang. Ik zou aan mijn familie of vrienden niet durven zeggen dat ik er aan meegewerkt heb.

Naked, grappige film over een man die de uren vóór zijn huwelijk steeds opnieuw beleeft en telkens naakt wakker wordt in de lift.

Korrel zout, de laatste eindejaarsconférence van Youp van ‘t Hek – de flauwste in jaren en deze keer moeilijk te volgen door de vele Nederlandse namen en gebeurtenissen waar wij niets van afweten.

Sorry we missed you van de bijna nooit teleurstellende Ken Loach. Over de pakjesbezorgers die je overal ziet rondrazen met hun bestelwagens, brommers en fietsen. Een sociale aanklacht, wat had je anders gedacht ?

The 15:17 to Paris, een traag op gang komende film over de grotendeels verijdelde aanslag op de trein Amsterdam-Parijs in 2015. Op het einde kan je alleen maar denken : HELDEN ! Erg speciaal is dat de mannen die het boek schreven waarop de verfilming door Clint Eastwood gebaseerd is, zelf de hoofdrollen spelen in deze film.

Ethos : een Turks-Koerdische serie. Ik heb het drie afleveringen volgehouden, dat vond ik een hele prestatie. Heel veel praten vind ik niet erg, maar van dit verhaal kreeg ik echt geen hoogte.

Imperium : iemand van het FBI infiltreert in het extreem-rechtse milieu en al zijn vertakkingen naar boven- en onderwereld. Weinig geloofwaardig verhaal maar wel iets om over na te denken met de recente ongeregeldheden aan het Capitool.

Babylo -Berlin was erg interessant. Het begint als een doorsnee politieverhaal tijdens de jaren 20 van de vorige eeuw in Duitsland, de Weimar republiek met al haar groezelige kantjes. Stilaan gaat het verhaal meer de politieke toer op. Duitsland is na de eerste wereldoorlog vernederd door het verdrag van Versailles en een stuk van de bevolking feest alle miserie weg (minder preuts dan nu !) terwijl een ander deel zich stilaan voorbereidt op het nazi-tijdperk. Niet alles zal historisch kloppen maar er zit zeker een flinke portie waargebeurde feiten in deze serie.

In het derde seizoen worden de verhaallijnen steeds ingewikkelder en is er regelmatig te veel psychologisch gezwam en occult gezwets. Is de psychiater ook zijn dood gewaande broer ? Wat is de rol van de gestoorde chef forensische zaken ? Zelfs na de samenvatting uit de mond van die laatste, is het nog niet helemaal duidelijk.

Intussen wordt het in het steeds grauwere Berlijn moeilijk om te overleven en zijn politieke moorden of afrekeningen schering en inslag. De elite hoopt zijn voordeel te halen uit de nakende beurscrash terwijl de brave huisvader daarvan de dupe is. Memorabel : de getuigentelepathie, de film als rode draad en het lot van Greta. Nieuwsgierig ? Zet je klaar voor in totaal 28 afleveringen ! Ik heb er vijf dagen over gedaan …

Sh’at Ne’ila (Valley of Tears): Israëlische reeks (met een belangrijke rol voor een egeltje ) over de Jom Kipoeroorlog in de herfst van 1973. Tijdens dat conflict wilden Syrië en Egypte de gebieden veroveren die door Israël waren bezet tijdens de zesdaagse oorlog in 1967. Een echte oorlogsreeks waarin de Joodse soldaten niet zomaar als held worden geportretteerd en de Arabische coalitie bij voorbaat niet wordt afgeschilderd als beesten. In aflevering 9 mag een ondervrager de Zionisten zelfs in een slecht daglicht stellen. Je voelt de angst, de spanning en de emoties. Hoe het is afgelopen weten we allemaal. De tankslag in de laatste episode is indrukwekkend realistisch (alsof ik daar iets van ken …) en broekschijter Avinoam wordt zowaar nog een echte soldaat.

Eerst en vooral : ik ben, in tegenstelling tot wat vele anderen naast de zijlijn van zichzelf wel beweren, geen voetbalkenner ! Ik kijk graag naar voetbal en ben supporter van de oudste club van het land. Vroeger jarenlang een abonnement gehad, ook veel mee op verplaatsing en nu door een “nieuw leven” voetbal kijken op café of gewoon thuis.

Een ploeg opstellen laat ik over aan mensen die er meer verstand van hebben dan ik, en dat zijn er veel ! Zoals elk jaar zijn er spelers die je liever ziet gaan dan komen en andersom. Zelden echter heeft een speler zo’n tweespalt veroorzaakt als Didier Lamkel Zé. Zelf ben ik altijd supporter geweest van spelers “met een hoekske af” en dat zal altijd zo blijven. Ik ben dus ook fan van LZ7 maar ik zal nooit eisen dat hij in de ploeg moet staan.

Iedereen is het erover eens dat hij een bovengemiddeld voetbaltalent heeft, maar er zijn grenzen aan elke vorm van tolerantie. Was het gisteren toeval dat een aantal vaste pionnen op het laatste moment om een of andere reden onbeschikbaar waren of schuilt hier meer achter ? Als spelers onderling niet meer samenhangen als één geheel, moet er ingegrepen worden. Ook als dat betekent dat we afscheid moeten nemen van Lamkel Zé. Was Didier gisteren spelbepalend ? Nee, ondanks het winnende doelpunt. Moest dat t-shirt absoluut weer uit ? Nee, maar de afwezigheid van de “toeristen” vorige week tegen KV Mechelen vond ik alles bij elkaar veel erger.

Ik wil graag opnieuw een hechte ploeg. Er mag al eens verloren worden, de tegenstander is soms gewoonweg beter - daar is niets aan te doen. Strijdend ten onder gaan is geen schande maar doe het op zijn minst als één vechtmachine !

Het waaide vandaag stevig, maar niet half zo hard dan gisteren met die verschrikkelijke rukwinden. Het was tegelijkertijd ook warm maar je kon niks openzetten om te verluchten. Bij onze pa is een dakluik van de caravan gaan vliegen, de verzekering zal weer tevreden zijn. Gelukkig kwam daardoor onze afspraak om vanmiddag bij hem rode kool met worst te eten niet in het gedrang.

Intussen proberen we er hier het beste van te maken. De Coronacijfers blijven hier alarmerend stijgen in de buurt maar als je met niemand in contact komt, blijft het risico uiteraard laag – maar zeker niet onbestaand. Naar België gaan en/of terugkeren naar Spanje is nog moeilijker geworden. Het reizen wordt nu niet meer afgeraden maar verboden, dat is tenminste duidelijk – ook al zijn er nog genoeg mogelijkheden om het toch te riskeren. Ik ga er voorlopig van uit dat ik hier vast zit tot minstens begin maart. Op mijn TUI vlucht eind februari reken ik niet meer, daarna zien we wel.

En nog een beetje plaatselijk nieuws om af te sluiten : half maart zou er op de plaats waar voorheen SuperContent zat (bij McDonalds) een nieuwe Belgisch-Nederlandse supermarkt + lunchroom de deuren openen onder de naam “De buren”. Je moet maar durven in deze tijden.

Een tijdje geleden werden de openingstijden van de horeca al flink beperkt en vanaf vandaag zijn alle café’s en restaurants voor minstens 14 dagen gesloten. Zelf zal ik niet omkomen van honger of dorst maar voor veel zaken is dit misschien de doodsteek. Ik leef echt mee met alle uitbaters van mijn favoriete zaken en hoop dat jullie het allemaal nóg maar eens overleven.

Eten en drinken moeten nu dus thuis gebeuren (afhalen kan ook nog altijd) maar in ruil hebben we wel vijf graden meer op de thermometer gekregen. Spijtig dat het hard waait, morgen nog erger.

Zolang het kan, blijf ik het doen : op restaurant gaan ! Soms alleen, soms met onze pa, soms met andere overwinteraars – steeds wisselend. Voor de rest valt er niet veel te melden en de zon is nog steeds van de partij. De officiële temperaturen zijn misschien niet zo denderend maar uit de wind voel je de oranje bol echt branden op je huid. ‘s Nachts is het wel koud maar volgende week zou het zelfs dan niet beneden de 10 graden zakken. Voor onze pa was er ook goed nieuws : de meer dan 20 jaar oude Astra die hij vorig jaar heeft gekocht, heeft geen enkele opmerking gekregen bij de (ook hier verplichte) technische keuring.

Vanmiddag naar café Panaché geweest, enkel de wedstrijden die om 13u30 beginnen zijn daar nog te zien vermits ze om 17u moeten sluiten. Een ramp voor een café dat voor een heel groot deel leeft van de voetbalsupporters ! Toen ik na de wedstrijd (0-1 gewonnen) naar huis fietste, was Benidorm een spookstad. Geen enkel café heb ik open gezien en de enkele restaurants waar wel licht brandde, waren leeg. Logisch, om 16u laat je niemand meer binnen als je om 17u moet sluiten.

Het is hier zeer lang rustig gebleven wat betreft COVID-19 besmettingen maar nu is er hier in het dorp een lokale opstoot. De laatste dagen zijn er 36 mensen positief getest, dat zou wel eens kunnen uitdraaien op een lokale lockdown maar hopelijk komt het zover niet. Voor alles en iedereen de deuren moet sluiten zijn we deze middag iets gaan eten bij Belgomar, lekker !

En voor wie top entertainer Pablo Bloom kent : hij is ook positief getest.

Nog positief, maar dan op een andere manier : Ritchie De Laet heeft zijn contract bij Antwerp verlengd en daar ben ik heel blij mee. Ik vermoed dat ik niet de enige ben.