vierderangsburgers
Ik ben een alleenstaande moeder, gevlucht voor dagelijkse terreur in Marokkaanse achterstandswijk te Breda.
Elke dag waren er bedreigingen, scheldpartijen, regelmatig werden mijn kinderen mishandeld door Marokkanen. Zij bepalen wie er op straat spelen. Politie zei: “schelden doet geen pijn.” Postbodes durfden niet te bezorgen. Gemeente Breda ontkende problemen aldaar, evenals gemeentelijke instanties, 6 jaar geen normale woonruimte gehad, vaak geen sociale voorzieningen, kinderen konden niet dagelijks naar school, huis kwijtgeraakt (in opvanghuizen werd niets geregeld, melden dat je voor islamitische agressie of Marokkanen bent gevlucht is niet erg bevorderlijk voor je rechtspositie). Pedagogisch gezien dus een enorm goede stap genomen door die wijk te ontvluchten, maar er was geen opvang voor ons. De kinderen vaarden wel; eindelijk veiligheid, maar betekende wel dat ik mishandeld werd door de eigenaar van het huis; liever ik dan mijn kinderen constant elke dag in vreselijke intimiderende, onveilige sfeer.
meer lezen op:
het vrije volk