De rode ogen...

Wij zijn allemaal schrijvertjes
en geven ons zelfs bloot
maar zijn geen achterblijvertjes
want wij wanen ons immers groot.

Wij worden niet graag voor idioot verweten
want dan slaan wij uit ons lood
dan zal men ons zekers en vast vergeten
en niet meer aan ons denken tot aan ons dood.

Ieder van ons heeft die kriebel
meestal heel spontaan
eerst een geweldig gegiechel
daarna komt de traan ...
Hilda 16/06/1999

Als het maanlicht schittert over het water
glijden de zwanen vreedzaam voorbij.
Vannacht hangt er romantiek in de lucht
de wind is slechts een zwoele zucht.

Dus neem mijn hand en wandel
met mij onder het glanzend licht.
Van de volle maan je fluistert
dan zoete woordjes en laat je gaan.

Laten wij eeuwige liefde zweren
pure hartstocht en oprechte trouw.
De volle maan is onze getuige
mijn hart behoort alleen aan jou...
Hilda 15/16/1998
 

Op de grote vraag waarom
wordt het antwoord nooit gegeven
bij de vragen over dood en leven
is er geen daarom
het leven is dragen
het leven is gaan
het leven is bestaan
zonder al te veel te vragen
het waarom wordt waartoe.
Maar lieve God
waartoe dan toch dit lot
wij worden soms zo moe
zonder antwoord te kunnen leven
is de kunst van ons bestaan
zonder antwoord verder te gaan
waarom en waartoe in ons mens zijn verweven...
Hilda 28/08/1993

Gevoelloos, doelloos
immuun voor alles wat te maken heeft
met het bewustzijn.
Tijdloos en maar ook zinloos
immuun voor alles wat te maken heeft
met het leven geluk en ongeluk
je merkt het beiden niet
want alles is
waardeloos en harteloos.
Het geschifte van de vreemde en wrede wereld 
komt langzaam dichterbij
en nadert je via je rug
zodat het je keer op keer overvalt.
Pijnloos en gewetenloos
bijt het stukjes van je geest
net zolang je uit mekaar valt
als een prooi van de mensheid verslonden
door je omgeving en door jezelf
geïrriteerd laat je mateloos alles begaan.
Machteloos en moedeloos
grijp je naar je hart
en voelt littekens die erop gekomen zijn
wezenloos zak je in elkaar
alsof je spieren krachteloos zijn.
Meedogenloos
word je ademloos meegesleurd
radeloos kijk je om
en emotieloos sluit je
je bij hem aan
gedachteloos...
Hilda 06/05/1997

Mijn Valentijntje
geen uur gaat voorbij
of ik heb aan je gedacht.
Ik wil je dicht bij mij
en in je ogen kijken
zo diep als de nacht.
Voor je charmes bezwijken
telkens als je lacht.
Ik zou een gedichtje maken
helemaal voor jou
mijn Valentijntje.
En jij dan overstuur geraken
wetend dat ik zoveel van je hou...
©Hilda 10/02/1999
  

Zachtjes glijden mijn vingers over het toetsenbord
letters vormen woorden en woorden worden hele zinnen.
Meer en meer zinnen komen nu in het zicht
samen vormen ze een nieuw gedicht.

Over vriendschap, rozengeur en mannenschijn
of over de liefde, verdriet en hartepijn maar ook over schijn.
De een leest het gedicht en de ander niet
het is juist zoals een boodschap als je het goed beziet.

Voor de een kan een gedicht troostend zijn
en de ander krijgt door het lezen verdriet of hartepijn.
Voor de ander is het maar schijn
dan krijg je een hoop verwijt en dat doet pijn

Maar de meeste tijd geeft het mij een goed gevoel
als mijn woorden bereiken hun doel.
Omdat ik het naar voor heb gebracht hoe ik mij eigenlijk voel
en je begrijpt wat ik bedoel...
Hilda 07/01/1999

De voorbode van de lente.
Een zonnestraal komt tevoorschijn
zou dat het teken van een nieuwe lente zijn.
De sneeuw is reeds lang verdwenen
en de wind is uitgeraasd.
Ook de koude is gebroken
hier en daar zijn al krokussen ontloken.
Op de struiken staan reeds nieuwe botten
het prille begin van een nieuw bladerdak.
Nog even en de lente is weer in het land.
Bomen staan dan volop in de bloei
ook het gras wordt dan weer terug groen.
De paardenbloemen steken ook hun kopje op.
Veulens staan dan te springen 
de eerste lammetjes verschijnen.
Vogels beginnen te fluiten
en vliegen in het rond met nestmateriaal
om een nieuw nestje te bouwen.
Ook de zwaluwen zijn in aantocht.
Alle winter ga nu maar heel snel hier vandaan,
gij hebt dit jaar uw best gedaan.
Wij verwachten u terug op het einde van dit jaar...
Hilda 06/02/2009

Hebt gij ook het gevoel
dat je op de
verkeerde plaats geboren bent.
Het gevoel dat
uw ouders u als kind
liever kwijt dan rijk waren.
En het gevoel dat
ze u aanschouwde
als een grote lastpak.
Het gevoel dat
je als kind werd vernederd
met allerhande gore scheldnamen.
Het gevoel dat
die woorden nu
nog altijd naklinken in de oren.
Het gevoel dat
je als kind veel te verduren kreeg
teveel voor een normaal kinderleven.
Het gevoel dat
uw broers en zussen u
nu mijden alsof je bent besmet.
Het gevoel dat
nu de aangehuwde
roddelen over u.
Het gevoel dat
ook zij u
willen afscheiden van de rest.
Het gevoel dat
je tijdens de
familie gebeurtenissen overbodig bent.
Hebt gij ook dat gevoel
dat je nu geen
gevoelens meer hebt tegenover uw familie.
Hebt gij ook dat gevoel?
Awel dat is
wat ik bedoel!
zo'n gevoel ik op dit moment...
Hilda 04/02/2009

Het leven is als een kind
soms vrolijk en soms in een diep dal
het leven gaat door of je het wilt of niet
maar toch zal het stoppen in het groot geschied
en opgeven nee dat zal ik zeker niet.

Mijn ouders en oudere broers wilde mij niet
ik werd gepest en mishandeld
als meisje werd ik niet door hun niet aanvaard
dikwijls werd er mij gezegd
'gij was er beter niet'.
toen ik als 7 jarig kind
uit het gezin werd weggehaald
en bij wild vreemden mensen geplaats
was ik zo vol angst
om hetgeen wat er nog komen zou
maar opgeven nee dat zal ik zeker niet.

Want mijn jong leventje was al van meer pijn en verdriet
dan spelen met vriendjes
en genieten van mijn kind zijn
en dat vergeet je uw leven lang niet.
Soms denk ik er nog aan
wat ze mij hebben aangedaan.
Maar mijn ouders zijn nu reeds jaren dood
en met mijn broers heb zelden of geen contact
maar zal mij nu niet meer laten doen
maar opgeven nee dat zal ik zeker niet.
 
Het leven is als de wind
je weet niet wat er komen zal
het leven is als een kind.
Soms vrolijk en soms in een diep dal
het leven gaat door of je het wilt of niet.
Maar toch zal het stoppen in het groot geschied
maar opgeven nee dat zal ik zeker niet...
Hilda 25/09/1995

Waarom mocht ik geen kind zijn               
dat zorgeloos zonder verdriet of pijn
bloemen plukt in een groene wei
om een bloemenkrans te weven
van korenbloemen en vergeet-mij-nietjes
zonder van iets of iemand bang te moeten zijn.

Waarom mocht ik nooit mijn gevoelens uiten
of als een kwajongen leren fluiten
mijn verdrietjes en mijn pijn laten zien
en boos zijn op dingen wat ik niet graag had of deed
nu hebt ik schrik om daar mee om te gaan.

Waarom wilde men mij geen liefde geven
zodat ook ik liefdevol verder kon gaan in het leven
maar neen ik moest die lange weg maar alleen verder gaan
zonder dat er iemand naast mij wilde staan.

Waarom moest ik uit het gezin wijken
was ik soms teveel
een afscheid, knuffel of zoen was teveel voor mij 
en dit deed mijn kinderhartje pijn
het enigste wat ik kreeg was een scheldwoord of twee
van toen die dag ging het kindzijn voorgoed aan mij voorbij.

Waarom kan ik dit allemaal niet verstaan
dat sommige ouders zo met hun kinderen kunnen omgaan
ik wil het wel begrijpen maar mijn verstand is te klein
en dat allemaal bezorgt mij veel verdriet en pijn.

Waarom moet ik na zovele jaren daar nog aan denken
en ik kan nog altijd niet geloven
dat sommige ouders aan hun bloedeigen kinderen 
geen aandacht en liefde willen schenken
of zijn ze soms niet uit liefde voor mekaar gemaakt
dit is echt iets wat ik maar niet snappen kan...
Hilda 27/09/1999

Mijn dagboekje
het is maar iets klein.
en daar staat namelijk in geschreven
mijn kleinste geheimpjes
maar ook mijn grootste geheim.
De verhalen
en gebeurtenissen uit mijn leven.
over mijn lichte
maar ook mijn donkere dagen
die ik verder alleen zal moeten dragen
en niemand die ze weten mag.
En ze ook niet te lezen krijgt
daarom plaats ik ze hier ook niet.
De gebeurtenissen
die onuitwisbaar zijn
staan voor eeuwig
in mijn geheugen gegrift.
En dat allemaal
is alleen mijn geheim...
Hilda 15/08/1985

Als ik ontwaak
en al mijn dromen zijn weggeëbd
in de duister van de nacht.
Als ik mijn zorgelijke gedachtes
stuk voor stuk heb overdracht
zorgt de morgen weer voor een helder beeld.

Vaak lijken uitzichtloze dingen
die zich toch weten een baan te vinden
naar de richting en bestemming
naar waar en hoe die ook mag zijn.

Langzaam worden grote zorgen klein
en achteraf besef je dan.
Dat zelfs slapeloze nachten
waar je niets mee kan.
Uiteindelijk niet voor niets zijn geweest...
Hilda 25/08/2000

Dromen van een kind
vervlogen met de wind
verhalend hun avontuur
hun stralende ogen zonder vuur
gedoofd door een ongelijke strijd
verdriet en boosheid strijden om recht
in een eindeloos gevecht
dat niet is te overwinnen
een stortvloed van zinnen
' Waarom'
is het laatste woord...
Hilda14/06/2002

Een grote leegte
en wat herinneringen is al
wat er nu nog over is.
Waar ben je nu
vraag ik mij nog dikwijls af.
Ik voel nog de liefde
die gij mij toen gaf.
Jou te kennen
vond ik zo heerlijk fijn.
Ik zal je missen
je los laten dat doet zo pijn.
Je hebt voor altijd
Een plaats in mijn hart...

Het ga je goed daar in het land zonder adem...
Hilda 05/10/1996

Te dikwijls beginnen wij te wenen
over vrienden die zijn verdwenen.
Hebben wij soms niet geleerd
om te zeggen
"het spijt mij"
ik was totaal verkeerd.

Te dikwijls lijkt het of wij de mensen willen kwetsen
om wie wij toch het meeste geven.
En dan doen wij domme dingen
en vernielen hen die ons met liefde en vriendschap omringen.

Veel te dikwijls laten wij door domme dingen
zonder belang onze geest besmetten.
Dan is het meest te laat
om de schade te herstellen.

Let er op
om die mensen te laten weten
dat gij hen nog lang niet zijt vergeten.
Zeg dit nu
morgen is het misschien te laat
gedenk dat u leven heel snel voorbijgaat.

Probeer alles te waarderen
door kleine dingen
een grotere waarden te geven.
En wees dankbaar
voor al die dingen en de mooie herinneringen
die je in het leven hebt gekregen...
Hilda 02/01/2001 

Iedere avond voor ik
onder mijn dekens kruip
en in slaap val
vraag ik me telkens weer af
wat zal mij
de morgen brengen.

Brengt het mij goed
of brengt het mij slecht nieuws
soms wou ik echt
dat ik even
in de toekomst
kijken kon.

Maar dan
denk ik weer
in mijn eigen och!
neen laat maar zijn
ik wil het liever
niet weten.

Dat zie ik
dan morgen wel
of er goed
of slecht nieuws is
ik wacht het maar af
wat er komen zal...
Hilda 08/01/1999
   

In mijn ogen sluipt verlangen
diep verscholen drogen mijn tranen
elke dag wil ik leven
belooft mijzelf te geven.

Het gevecht met mijzelf
huil ik in de nacht
elk ontwaken van de dag
hernieuwt de verloren hoop.

Door die ogen in de spiegel
als ik staar in het heden.
waar verlangen weerkaatst
in een tranen vorm...
Hilda 25/12/2001

Verbitterd en stijf
ik weet met mijn eigen geen blijf
de koude te lijf.

Verkleunde vingertoppen
de kou niet te stoppen.

Mijn gebarsten lippen
alsook mijn gekloofde tippen
al lopend naar de klippen.

De huilende kille wind
maken mijn helemaal blind.

Maar toch blijf ik goedgezind...
Hilda 02/08/1998
  

Toen ging jij van mij heen
en liet mij alleen.
Waarom deden ze ons dat aan
ik hadt toch niets misdaan.
Waarom mochten wij toen niet meer samen zijn
al wat er over bleef was die hevige pijn.
Mijn eenzaamheid was toen groot
want na dat ongeval kwam de dood.
Al ben ik nog in leven
om niets kan ik nog geven.
Ik zou willen weten waar jij nu bent
en wil ook weten of je daar gelukkig zijt.
Er waren nog zovele dingen die ik je wilde vragen
maar het blijft maar bij herinneringen
en ik wil niet dat die vervagen.
Jij gaf mij de beste tijd van mijn leven
iets wat niemand anders mij zal kunnen geven.
Ik blijf van je houden voor altijd
al ben ik je voor eeuwig kwijt.
En ik die dacht, voor altijd samen te blijven...
Hilda 14/01/1990