Een aantal jaren ...xxx

Het is grauw en grijs buiten
een stevige wind raast
door de straten.
Terwijl de takken van de bomen
heen en weer gaan.
Dwarrelen de bladeren
een voor een
naar benee.
Nog even
en ze blijven liggen
opgehoopt
in windstille steegjes
of in de sloot.
De bomen worden
weer schrale geraamtes
met hun krakende takken
Een kale en spookachtige
sfeer achterlatend.
Dat zijn nu de luimen! van de herfst...
Hilda

Voor de verjaardag van mijn overleden echtgenoot...

Daar aan je graf zo ijzig stil
laat ik mijn tranen de vrije loop
en wens je daar heel hoog
in die blauwe lucht
een gelukkige verjaardag.

Laat een mooie engelenkoor
jou verjaardag bezingen
over al de mooie dingen
en ik blijf hier verweest achter
met alleen maar de herinneringen...
Hilda 25/09/1990
 

Terwijl de verkleurende bladeren
in roestbruin, geel en rood
als een tornado draaien in het rond.
Terwijl regen en storm voorbij mijn huisje razen
maakt de zomer plaats voor de herfst.

De regen zijn haar tranen 
haar schreeuwen de storm
omdat zij! de zomer
haastig verdwijnen moet.

Helaas ook wij ontsnappen daar niet aan
de zomer is voorbij en dat bezorgt mij veel verdriet
dit gaat alle jaren zo.
Vier seizoenen lossen mekaar af
nog drie te gaan en het is terug zomer
als deze herfst is voorbij...
Hilda 25/09/2007

Kille mistgordijnen vallen dicht
een filter schuift voor de zon
goud en brons kleuren nu het dagtoneel
vogels fluiten wat zachter
en zwaluwen trekken weer verder
terwijl de kinderstemmen wegsterven
samen met de laatste warme zonnestralen.

De dag tikt weer de regelmaat
uit de stilte kruipen de spinnen
ze nemen de plaatsen van de kinderen in
en weven hun netten rond
hoepels en ballen
er is geen ontkomen aan
douw overspant het seizoen.

Terwijl nu van peuter tot tiener
tussen de schoolmuren schuilt
verdwijnen de vakantie dromen
weer tot het volgend jaar
nu gaat het over fietsen
en overvol geladen boekentassen 
met boeken over de herfst ...
Hilda 19/08/2001
  

Neem mij mee naar een
wereld
waar ik kan dansen
zonder pijn
dansen zoals ik vroeger
deed.
Geef mij vleugels verlaat
de zwaarte kracht
til mij even op tot ik lach.
Laat mij zweven neem
mij maar mee vandaag.
Open mijn ogen dan stel
ik de vraag.
Neem mij mee om te leren
mijn lot compleet te
accepteren...
Hilda 10/05/2007

Nu de herfst is begonnen
en de spinnen hun webben sponnen.
En de blaadjes van de bomen
verkleuren van groen
naar het bruin, rood en geel.

Als nu de wind door de takken raast
en de webben heen en weer gaan wiegen.
Dan worden al die kleurige blaadjes
met een hele vlucht
geblazen door de lucht ...
Hilda 27/10/2000
  

Je leven je vaste grond onder je voeten je vrienden
traag haalt het brokkelende landschap je in
je zweeft
en zweeft op je zorgen.

Ik dacht dat alles goed ging die dag
het afbrokkelende verleden alles leek gewoon
maar het haalde me in
en toen stortte mijn wereld in.

Ik kijk om me heen en zie zorgen.
ze omsingelen me.
mijn vrienden lijken er niet doorheen te kunnen.
helemaal alleen met mijn zorgen.

Mijn hoop is ver te zoeken
heel ver
en dat is dus wat ik ga doen...
15/08/2001

Wie zijt gij
dat gij weet
wat mijn stoutste dromen zijn
en nog van alles en nog veel meer.
Wie zijt gij
dat gij al mijn geheimen weet.
Wie zijt gij
dat gij al mijn verdriet kent
en die mijn diepste gedachten lezen kan.
Vertel mij
wie zijt gij?
heb ik u soms ooit ontmoet of gekend.
Of was ik doof voor uw woorden
en blind voor uw visie
en te bekrompen om u ruimte te geven 
om u te laten bewegen.
Heb ik u tekort gedaan
en niet de tijd genomen om erbij stil te staan
bij uw wensen en verlangens
daar waar gij de mijne zo goed kent.
Vertel mij dan eens
waar ben ik dan blijven steken
aan het begin
in het midden of aan het eind.
Was gij een voorbode van iemand
die ik vertrouwen kan.
Of een die weer stiekem verdwijnen zal.
Was ik te bang om u toe te laten
of te bang om toe te geven
en u een onderdeel te laten zijn in mijn leven.
Ergens zijt gij er nog
verscholen heel diep van binnen in mij
maar niet onbereikbaar.
Slechts gehuld in de schaduw van mijn zijn
mijn lief innerlijk ik.
Durf ik
euhhh! mag ik u vragen om een nieuw begin...
Hilda15/04/1998

Met het ouder worden komen
de wijze jaren.
Alles komt nu tot bedaren
na al die
wilde jeugdjaren
Zelfs de witte haren
eisen hun rol.
En mijn haarbos
is niet meer
zo glanzend en vol.
En ik kijk
in de spiegel
en zeg.
Spiegelke, spiegelke
aan de wand
wie staat daar aan de
andere kant?
Je lijkt zo op mij
jij met die prachige witte haar
en die vriendelijke lach op uw gelaat
ben jij het ? mijn spiegel der wijze jaren...
Hilda 11/12/2003

In de verte
zie ik je gaan
maar hoe snel ik
ook ren
u inhalen
kan ik niet.

En roep je naam
maar je lacht naar mij.
Ik wil
dat je even
op mij wacht.
Maar je raakt maar verder
en verder verwijderd van mij.

Je gestalte wordt
kleiner
en kleiner
tot er nog maar
een kleine
zwarte stip van je over blijft.

Plotseling
schiet ik wakker
en denk
er weer aan
dat ik je voorgoed
missen moet.

Deze nieuwe dag
zal voorbij gaan
als in een roes.
En bij de eerst volgende nacht
is er zeker en vast
een herhaling
van dezelfde droom...

De eclips van de waanzin
uit mijn gedachten ontsproten
genegenheid aan de andere kant
door niemand begrepen.

Waarachtig verlies van concentratie
bekrompen gevoel in de maag
ontredderd door een huivering
en verachting van een zieke ziel.

De minachting van mijn buren
die nooit diende voor iets
getroffen door de tijd
alles behalve zin.

De tikkende klok vooruit
in een tijd van emotie
begrepen door de eenvoud
en rijpend in mijn gedachten...
Hilda 12/05/2001
 

Er was geen vuiltje aan de lucht
tenzij een stukje maan
dat nog van de nacht tevoren
stil is blijven staan.

Er was geen een geruchtje
dan het tjilpen van een grijze mus
die kruimels pikte van een oude krant
met het nieuws van alles en wat.

Er was geen ziel op straat
tenzij de oude postbode blij gezind
die in de vroege morgen 
al met de liefdesbrieven rond ging.

En er was helaas ook nog ik
die nog heel laat bij vrienden was
en met euvele moed
naar mijn sleutels zocht..
Hilda 27/04/1996
 

Nog even wat tokkelen op mijn toetsenbord
kijken of dit voor het slapen gaan nog een gedichtje wordt
de letters AZERTY staan lekker langs mekaar
dan ben ik misschien nog op tijd klaar.

Als ik mijn scheve typvinger heb recht geklikt
en even de juiste woorden heb aangetikt
dan komen waarachtig tevoorschijn al deze woorden
en zinnen die mij tot nu toe niet stoorden.

Een gave uitvinding dit systeem
soms geeft het van tijd wel eens een probleem
een missertje hier en eentje daar en alles slaat op hol
terwijl heel mijn B.I.O.S systeem draait als een tol. 

Dan krijg ik op mijn monitor dingen te zien zoals dit
het zal geen top tien worden nog minder een hit
maar ik kan mij uitleven met deze letters en woorden
en nu mag iedereen op mijn nachtelijk typen antwoorden...
Hilda 15/04/2006

Men noemt ons systeem rechtvaardig
ze zeggen toch iedereen heeft gelijke rechten.
Hoe rechtvaardigt men dan
dat alles waar onze voorouders voor hebben gevochten
nu met de grond gelijk gemaakt wordt

Ziekenzorg, kinderopvang
zelf de pensioenen alles wordt aangepakt
Alles moet eraan
behalve de gouden handdrukken
die laat men mooi begaan.

En dat terwijl bij hun het grote geld zit
zo een paar duizende euro's per maand,
Terwijl de kleine man zich moet uitwringen
voor wat eurokes om wat eten en een woonst
en te zorgen voor zijn kroost...
15/07/2006

Jantje zag eens kersen hangen in een hoge boom
ze zagen er lekker uit als in een droom.
Langs de kant van de weg
kroop Jantje voorzichtig door het gat in de heg.
Niemand had hem gezien
hij plukte vlug een kers of tien.
Snel stak hij er twee in zijn mond
zijn beide wangen stonden bolrond
Maar owee! wat nu gedaan
de oude baas kwam er aan.
Maar het was al telaat
de baas had hem al gezien van op straat.
Jantje stijf van schrik
riep van : mijnheer ik heb geen een kersen gepikt.
De baas zei : waarom heb jij dan zo'n dikke wangen
Jantje zei: er waren er twee gevallen en wilde ze juist terug gaan hangen.

Zonder verbaal
was dit het verhaal.
Jantje kreeg over zijn broek van die oude baas
en dit is dan tevens het einde van mijn relaas.

Wat had je anders verwacht
dit kwam ineens op als ik wakker werd vannacht.
Ik had gedroomd dat ik gelijk Jantje kersen had gepikt
maar ik had de pitten ingeslikt.
En gelijk ik er van moest hoesten
begon ik het uit te proesten.
En dacht! om nu niet terug in slaap te vallen zal ik maar opstaan
of anders begint dit verhaaltje terug van voor af aan...
Hilda © 15/07/2009

Wat als morgen nooit zal komen
en dat je stopt met dromen
dan zou je niet weten hoeveel ik van je hou
hoeveel ik denk aan jou.

Dat ik je kwijt zou raken
dit is het ergste wat ik mee kan maken
ik wil er niet eens aan denken
dan heb ik je niets meer te schenken.

En wil dat je weet
dat ik je nooit vergeet
ook al zou er geen morgen komen
dat we stoppen met dromen.

Ik zou je zo graag willen vertellen
dat de dagen dat ik aan je denk niet meer zijn te tellen
en dat als er geen morgen meer is
dat ik je dan verschrikkelijk mis.

En wil dat je weet dat ik je nooit zal verlaten
dat ik je nooit zal gaan haten
hiermee wil ik zeggen dat ik denk aan jou
en dat ik voor altijd van je hou...
Hilda 03/06/1993

Ik ben zo eenzaam zonder jou
je moest eens weten hoeveel ik van je hou
jou gelukkig maken was mijn doel en mijn streven
maar nu zonder jou heb ik geen doel meer in mijn leven.

Ik had er alles voor over om je liefde te winnen
want zonder jou weet ik echt niet wat te beginnen
maar er iets is dat ik nu zeker weet
dat ik onze liefde nooit vergeet.

Om jou te redden volstond liefde niet
daarom dat je me uiteindelijk toch verliet
ik zei nog je geraakt er door onze liefde kan alles aan
maar de dag na je ongeval ben je toch van me heengegaan.

Je was het beste wat me ooit is overkomen,
wou dat ongeluk je nooit van me had weggenomen
ik toon je mijn liefde door dit gedicht aan je op te dragen
om te laten weten
dat ik je na die jaren nog niet ben vergeten…
Hilda 10/07/1999

Heb alle hoop opgegeven
en het gevecht is verloren
mijn lichaam bezaait met verdriet
maar het snappen dat doen de anderen niet.

Geblokkeerd zijn mijn gedachten
en alles is zwart in mij
nooit zal het nog worden als tevoren
voor de zoveelste keer heb ik weer verloren.

Ik beweeg en ik adem wel
maar leven neen dat doe ik niet
en zit in een diep gat
heb zelf geen enkel stabiel pad.

Er zal wel ergens in het duister
toch een lichtpunt moeten zijn
maar ooit zal mijn geluk eens komen
en zal het leven me voor al dat verdriet belonen...
Hilda 16/06/1995