De val...

Telkenmale weer
en keer op keer
en opnieuw en opnieuw
heb ik de
verkeerde mensen weer teveel vertrouwd.
Vriendschap is
dus echt niet wat
het lijkt
want vriendschap of
wat men tegenwoordig vriendschap noemen
kan
eindigt telkenmale weer
opnieuw en
opnieuw
en keer op keer
in
pijn en verdriet.
Klaarblijkelijk
is echt niemand onvervangbaar
en
krijgen de mensen
die het het minst
verdienen
altijd opnieuw en opnieuw
het meest...
 

Stop die vete

en die ruzie onder mekaar
want iedereen maakt eens fouten in zijn leven
de een meer dan de ander!
zelfs gij, hij of zij.
Maar van fouten maken moet men leren.
De een leert beter dan de ander
maar soms wij moeten leren dat erbij te nemen
want niemand is volmaakt.
Het leven duurt maar even
om verder met die onzin te leven.
Ikzelf heb niet veel meer te goed
maar jullie hebben nog een hele leven te gaan
om vriendschap en liefde aan mekaar te geven.
Een woordje praten, een berichtje zenden via computer
of gsm daar gaat je niet dood van
en de ontvanger zal er dolblij mee zijn.
Laat mekaar verdomd weten dat alles goed gaat
want als je al die ellende ziet op Tv.
Voor dat je het weet vind je de dood in een of ander natuurgeweld.
of wordt je door een dolle schutter geveld.
Door een gestoorde iemand die met zijn eigen geen raad weet
en het in zijn hoofd krijgt om zo maar in de wilde weg te
gaan beginnen te schieten op mensen die hij zelf niet eens kent.
Mensen die hem nooit wat hebben aangedaan en
zelfs niet eens weten van zijn bestaan.
Ook een bomauto wordt soms gebruikt en
jaagt veel onschuldigen de dood in
en dat allemaal waarom?????
Zelfs ik! Ben er niet van gespaard gebleven.

Met lege handen
ben ik je nabij

Je hebt nu
helemaal niets
aan mij

Slechts enkele zinnen
en wat fluisteringen
van de herinneringen.

Troostwoorden
in dit verdriet
zijn er niet

Alleen dit kan ik je geven
mijn medeleven...

Altijd durende gedachten.

Doordrongen van onbegrip en verlangen.

Smachtend naar wat komend gaat.

En hopend op een jachtig einde.

Ik ben die donkere weg dagen en jaren alleen gegaan.

Maar ziet nu lichtpunt naderen.

En dan zal weldra stoppen alle pijn.

Alle ondankbaarheid, zorgen en nutteloze

Dromen.

Zijn bedrog! En verdwijnen als ik wakker wordt.

En in mijn binnenste! Stel ik mij geen vragen.

Enkel gejaagd zal ik afwachten.

Maar de tijd duurt veel te lang, ook al nadert hij met haastige passen.

En ik weet uit mijn eigen dat het soms heel snel zal gaan.

En hoop op een vlugge afloop.

Dan zal mijn verdriet, pijn en onbegrip zal verdwenen zijn.

Want ben het strijden moe, zo moe en wil de rest van mijn leven rust.

Geen hoop of dromen nog voor mij.

Ook het verlangen naar morgen heb ik opgegeven.

Eindelijk zal ik kunnen rusten.

Voor mij was de weg was te lang en te zwaar om alleen te dragen.

Niemand had die in mijn plaats kunnen bewandelen.

En roep heel hard tot ziens ondankbare

Ik hoop dat zij nu die weg mogen bewandelen.

Zoals ik dit dagen en jaren heb gedaan.

Het slechte tiener leven
staat bij mij duidelijk
op het lichaam geschreven.
Als tiener werd ik gepest en
slecht behandeld.
En moest het werk doen van
een volwassenen.
Wassen en plassen met
de hand
ook de pisdoeken en
strontbroeken bij de vleet.
Poetsen en strijken
ramen lappen en opblinken met
een oude krant.
Ook de afwas van 17 personen
bleef voor mij staan
alleen en zonder hulp van een ander
in een keuken goor en onverwarmd.
Nooit kreeg ik een bedankje of
een vriendelijk woord
van! dit heb je nu eens goed gedaan.
Maar mij afsnouwen als een hond
komden ze als de beste.
Ik had ook een naam
die was mij gegeven door mijn Meter
bij de geboorte
maar die werd bijna nooit
uitgesproken
ze gebruikte liever
allerhande scheldnamen
die vloeide gemakelijker uit hun mond
Werd het werk niet goed
gedaan! was een pak rammeling
het eind resultaat.
Ook kleren werden niet
gekocht voor mij.
Een nylon bomma voorschoot
werd gewoon toegestikt
tot een bepaalde hoogte
dat was dan! mijn zondags kleed.
Ook mijn schoenen die waren
altijd te groot
het waren er dan
wat mijn zuster wilde weg doen.
En voor de rest kreeg ik
plastieke schoenen
de goedkoopste die er waren
van die waar je voeten op
het laatst de geur hadden
van de pest.
Maar waarom zouden ze wel!
mij fatsoenlijke kleren
en passende schoenen geven.
Ik mocht toch nooit op straat komen
of eens een babbeltje slaan met
de buurvrouw.
Ook vrienden hebben was uit den boze
dat werd door hun goed belet.
Ik werd vies beloert
als een pas te ver durfde
te zetten.
Zo ging dat heel mijn tienerleven door
de jaren die bij een normale tiener
als de gelukkigste moest zijn
maar mij werd dit niet gegunt
was ik eigenlijk wel een kind van het gezin.........

De gedichten die ik schrijf
hebben getrekking op
mijn leven en
haar omgeving
maar het kan net zo goed
dat van een ander zijn.

Er zou zomaar een gedicht
tussen kunnen staan
waarvan U
in uw eigen denkt:
Dat zou over mij
kunnen gaan zo is ook mijn leven
en dat kan dan ook!

Want al wat ik zie
en wat ik hoor!
over het leven
over lief en leed
pen ik allemaal in mijn boekje neer...

Een verwijzing naar de inhoud van mijn gedichten
het zijn mijn kribbels en krabbels van al de jaren heen...
Hilda 02/08/2009

Bloedrode kersen                 
een knalrode roos             
een mooie ochtend waarop de zon
haar stralen door mijn venster gooit         
@Hilda 20/09/2002

Je legt je handen samen
en glimlacht
en kijkt naar de lucht
en zoekt het licht.

Je sluit je ogen heel eventjes maar
van hier vlucht je naar daar
en van daar naar hier
en achter je ogen blijft het licht.

Om je heen
zijn er mensen met zoveel woorden
je hoort of ziet ze niet meer
want je kijkt uit
naar het leven waar je naar toe wil.

Want na die mislukte chemokuur
ben je het zo moe
je het zo moe
het zo moe
zo moe
moe
en sluit voor eeuwig je ogen toe...
Hilda 16/01/2002

  

Ik mis je 
waarom ben je weggegaan?
zo ver hier van ons vandaan
en hebt mij achtergelaten.

Ik mis je zo
ik mis je zo zeer
ben nu eenzaam en alleen
met alleen de kinderen om me heen
en met mijn tranen van verdriet.

Ik mis je zo
ik mis je zo zeer
het gedacht alleen doet me huilen
en zou met je willen ruilen
dat gevoel het doet me zo'n pijn.

Ik mis je zo
Ik mis je zo zeer...
Hilda 05/01/1990

 

Een aantal jaren geleden ben ik in
het huwelijk getreden met
een lieve en zachte man
nooit viel er een hard woord
hij was de kalmte in eigen persoon
maar het heeft geen
eeuwigheid mogen duren 
wij mochten er niet lang van genieten
want op 05/01/1990 
nu reeds zovele jaar geleden
is hij verongelukt met de wagen
en denk er nog dikwijls aan
dat het leven is hard
en niet eerlijk verdeeld
maar wij moeten verder gaan
en er het beste van maken
maar vergeten doe ik niet
het waren best mooie en goede jaren
spijtig dat ik er niet veel langer
van heb kunnen genieten ...
Hilda 05/01/2000

Het is grauw en grijs buiten
een stevige wind raast
door de straten.
Terwijl de takken van de bomen
heen en weer gaan.
Dwarrelen de bladeren
een voor een
naar benee.
Nog even
en ze blijven liggen
opgehoopt
in windstille steegjes
of in de sloot.
De bomen worden
weer schrale geraamtes
met hun krakende takken
Een kale en spookachtige
sfeer achterlatend.
Dat zijn nu de luimen! van de herfst...
Hilda

Voor de verjaardag van mijn overleden echtgenoot...

Daar aan je graf zo ijzig stil
laat ik mijn tranen de vrije loop
en wens je daar heel hoog
in die blauwe lucht
een gelukkige verjaardag.

Laat een mooie engelenkoor
jou verjaardag bezingen
over al de mooie dingen
en ik blijf hier verweest achter
met alleen maar de herinneringen...
Hilda 25/09/1990
 

Terwijl de verkleurende bladeren
in roestbruin, geel en rood
als een tornado draaien in het rond.
Terwijl regen en storm voorbij mijn huisje razen
maakt de zomer plaats voor de herfst.

De regen zijn haar tranen 
haar schreeuwen de storm
omdat zij! de zomer
haastig verdwijnen moet.

Helaas ook wij ontsnappen daar niet aan
de zomer is voorbij en dat bezorgt mij veel verdriet
dit gaat alle jaren zo.
Vier seizoenen lossen mekaar af
nog drie te gaan en het is terug zomer
als deze herfst is voorbij...
Hilda 25/09/2007

Kille mistgordijnen vallen dicht
een filter schuift voor de zon
goud en brons kleuren nu het dagtoneel
vogels fluiten wat zachter
en zwaluwen trekken weer verder
terwijl de kinderstemmen wegsterven
samen met de laatste warme zonnestralen.

De dag tikt weer de regelmaat
uit de stilte kruipen de spinnen
ze nemen de plaatsen van de kinderen in
en weven hun netten rond
hoepels en ballen
er is geen ontkomen aan
douw overspant het seizoen.

Terwijl nu van peuter tot tiener
tussen de schoolmuren schuilt
verdwijnen de vakantie dromen
weer tot het volgend jaar
nu gaat het over fietsen
en overvol geladen boekentassen 
met boeken over de herfst ...
Hilda 19/08/2001
  

Neem mij mee naar een
wereld
waar ik kan dansen
zonder pijn
dansen zoals ik vroeger
deed.
Geef mij vleugels verlaat
de zwaarte kracht
til mij even op tot ik lach.
Laat mij zweven neem
mij maar mee vandaag.
Open mijn ogen dan stel
ik de vraag.
Neem mij mee om te leren
mijn lot compleet te
accepteren...
Hilda 10/05/2007

Nu de herfst is begonnen
en de spinnen hun webben sponnen.
En de blaadjes van de bomen
verkleuren van groen
naar het bruin, rood en geel.

Als nu de wind door de takken raast
en de webben heen en weer gaan wiegen.
Dan worden al die kleurige blaadjes
met een hele vlucht
geblazen door de lucht ...
Hilda 27/10/2000
  

Je leven je vaste grond onder je voeten je vrienden
traag haalt het brokkelende landschap je in
je zweeft
en zweeft op je zorgen.

Ik dacht dat alles goed ging die dag
het afbrokkelende verleden alles leek gewoon
maar het haalde me in
en toen stortte mijn wereld in.

Ik kijk om me heen en zie zorgen.
ze omsingelen me.
mijn vrienden lijken er niet doorheen te kunnen.
helemaal alleen met mijn zorgen.

Mijn hoop is ver te zoeken
heel ver
en dat is dus wat ik ga doen...
15/08/2001

Wie zijt gij
dat gij weet
wat mijn stoutste dromen zijn
en nog van alles en nog veel meer.
Wie zijt gij
dat gij al mijn geheimen weet.
Wie zijt gij
dat gij al mijn verdriet kent
en die mijn diepste gedachten lezen kan.
Vertel mij
wie zijt gij?
heb ik u soms ooit ontmoet of gekend.
Of was ik doof voor uw woorden
en blind voor uw visie
en te bekrompen om u ruimte te geven 
om u te laten bewegen.
Heb ik u tekort gedaan
en niet de tijd genomen om erbij stil te staan
bij uw wensen en verlangens
daar waar gij de mijne zo goed kent.
Vertel mij dan eens
waar ben ik dan blijven steken
aan het begin
in het midden of aan het eind.
Was gij een voorbode van iemand
die ik vertrouwen kan.
Of een die weer stiekem verdwijnen zal.
Was ik te bang om u toe te laten
of te bang om toe te geven
en u een onderdeel te laten zijn in mijn leven.
Ergens zijt gij er nog
verscholen heel diep van binnen in mij
maar niet onbereikbaar.
Slechts gehuld in de schaduw van mijn zijn
mijn lief innerlijk ik.
Durf ik
euhhh! mag ik u vragen om een nieuw begin...
Hilda15/04/1998