Soms vraag ik mij af ...

Eenzaamheid!
wanneer is dat woord uitgevonden?
Is er wel iemand
die dat weet.
Wanneer voelt
een mens zich eenzaam?
Wanneer men denkt
dat iedereen je vergeten is.
Eenzaam zijn
is het ergste in ons leven.
Wetend dat er niemand
op je wacht.

Wij zijn allen
teveel met ons
eigen ik bezig.
En vergeten dikwijls
om aan onze
naasten te denken.
Het kan in het
geheel geen kwaad
om ook eens
je aandacht
aan de
anderen te schenken..........

Er klinkt een zachte toon in mijn hart
het geeft mij een vrolijke ochtend start
zilveren belletjes weerklinken
in mijn gedachten zie ik ze blinken.

Een vrolijk melodie
en ik neurie zachtjes mee met dat lied
mijn voetstappen word lichter
door het geschreven woord van de dichter.

Dit wil ik iedereen meegeven
blijdschap in je leven
zie het geluk in al die kleine dingen
je merkt dat aan alles wat je gaat omringen.

Geluk in een notendop gegeven
is beter dan al die rijkdom te beleven
wat weegt er tegen al het materialisme op
het juiste geluk in een notendop...
Hilda17/02/2007

Er wordt dikwijls zeer gezegd
dat het ooit eens terug gemakkelijker wordt
dat het verdriet wel slijt.
Er wordt gezegd
dat ooit het gemis zal wennen
met het verstrijken van de tijd.
Er wordt nooit gezegd
hoe lang het gaat duren
vooraleer die pijn verdwijnt.
Er wordt nooit gezegd
hoe lang het donker zal blijven
vooraleer ook voor mij de zon weer gaat schijnen.
Er wordt gezegd
er wordt zoveel gezegd
er wordt altijd zoveel gezegd
maar komt dat ooit wel eens uit...
Hilda05/01/1995

Dwalend op het strand
verbolgen door
onmenselijkheid
adem ik de zware zoute zeelucht in
en kijk naar die
ene meeuw
die trots voor mijn neus komt zwalpen.
En ik geneert door de
zandkorrels
die in mijn ogen vliegen.
Gewaardeerd door de vele
schuimkolven van het zoute water der zee
die mij het ademen beletten
uiteen geschoven
als het ware
van kust tot aan het duingebied.
Verwonderd ben ik
van haar pracht en praal.
die woeste zee
het gutsende water
boekdelen van schreeuwende meeuwen.
en voorbij passerende eenzaten
waaronder
ikzelf behoorde ...
Hilda 11/07/1996
 

Soms vraag ik mij af
welk kenmerk heeft het gevoel
zijn het de rillingen om waar je iets om gaf
of heeft dat onbekende een ander doel.                 

Dat onrustige gedoe in uw lijf en leden
en niet weten wat je daarmee moet
net of er iets van je schouders is gegleden
zowat dat doet een mens eens goed.

Wat goed doen is een heerlijk gevoel
zo iets wat kleur in je leven geeft    
het is dat gevoel wat ik nu bedoel
niet het andere waar je hart zo van beeft.
 
Het is erger als het onzekere gevoel je overheerst
en je het niet de baas kan zijn
koester dan dat blij gevoel dat blijft toch het eerst
weet dat je niet alleen zal zijn voel je vooral niet klein.
Hilda 25/06/2004

De schok van je heengaan
en de leegte die jij achterliet
Tranen verbleken mijn ogen
vanwege mijn groot verdriet.
Wij waren gebonden door de jaren heen
die wij samen zijn gegaan.
Met vreugde maar ook met verdriet
Het was een rijk leven
vele jaren lang.
Toen plots ons onrecht werd aangedaan
en van toen af aan
moest ik alleen verder gaan
en dat maakte mij bang.
Ik ben je dankbaar voor die liefde
die jij mij gaf met heel uw hart.
En ik put nu in mijn eenzame uren
de nodige kracht...
Hilda 12/01/1990

Geluk dat betekent jij
omdat jij bij mij bent.
Die blik in jou ogen
met liefde en onschuld vermengd.
Geluk dat betekent jij
omdat ik een beetje van mijzelf
in jou herken
Het is daarom
ik zo gelukkig ben.
Geluk dat wil jij
omdat je telkens weer
jou hart geeft aan mij
en intens alles beleeft
Geluk dat maakt jij
en soms denk ik te dromen.
Maar ik hoop dat dit geluk
ons nooit meer wordt afgenomen...
Hilda 09/09/2004

    

Vergrijzing van onze gedachten
bekommering van een vijand
alles gaat versmachten
oog om oog en tand om tand.

Het laatste sluimerende laken
het oordeel bedacht
we zullen niet ver geraken
als de vriendschap wordt veracht.

Kruimels van verbittering
tederheid halverwege
laat staan een zegening
met weinig schittering vanwege...
Hilda 18/05/1997
 

Een gedichtje
voor de mensen
die vol haat
nijd
en frustraties zitten
tegenover hun medemens
omdat hun dromen niet zijn uitgekomen.

Dat ze dit alles eens
van zich af kunnen zetten
zonder dat ze telkens
andere mensen moeten kwetsen.

Dat ze ook eens
van het leven mogen genieten
maar dan op een normale en gezonde manier.
Zonder dat liegen
en bedriegen van de mensen
dan zal ook voor hun
het leven er mooier uitzien...

Droom uw leven van heden
en niet de dromen van uw verloren verleden...
Hilda 23/12/2005
 

Genoegzame denkvormen
rondom breedgesponnen vliegdraden.
Elke tel
te lang gerekend
van de figuren in het licht.
In de schaduw van het vliegwiel
vertrekken kinderen!
ouder bijna
maar nog met niet volwassenen.
Tevergeefs wachte ik af
maar niets gebeurde.
Of het leek geen zin te hebben
want de regen bleef.
De glinsterende natte kasseien
de af gevallen bladeren.
Zij schuilde en ik keek...
Hilda 27/08/1998

Wie weet mij nu
te vinden
alles wat ik voel is de leegte
en mijn sterke uitademing
vergezeld van wat enig geruis.
Ben omringd
door kilte en eenzaamheid.
 
Alleen maar nooit eens op tijd
maar op tijd
voor datgene
wat altijd te vroeg is.
Men zou denken
dat datgene is behekst.

Zo te horen praat ik haatvol
over de liefde.
En liefdevol
over haat.
Dat is niet wat ik verdien.
Wie weet
van wie
van waar
en waarom
ik zit af te geven.
Maar een onbekende bestemming leidt mijn leven...
Hilda 23/08/2007

Staat op deze dingen een jaartal geschreven
om wat hoop te hebben
en wat vreugde te hebben
om ook wat aandacht te krijgen.
Of bestaan deze dingen helemaal niet
om ook te houden van
en ook te geloven van,
om ook wat te verlangen van
Of bestaat dat alleen maar in dromen.
om wat te dromen van geluk
en wat te dromen van de liefde
om ook wat te dromen van schoonheid
of zijn al deze dromen alleen maar bedrog...
 Hilda 01/07/1999
  

Een zachte blik in jouw ogen
mijn hart gaat tekeer.
Even verlegen en onzeker
als toen die eerste keer.
Trillend en stotterend
bij die lieve lach.
Die mij intens gelukkig maakt
gelukkig voor de ganse dag.
En dat heerlijk gevoel
wat ik niet meer gewend was.
Dat gevoel diep van binnen
als ik dicht bij jou ben.
En dan die glimlach op jou gelaat
er valt alles van af te lezen.
En die kriebels
in mijn buik.
Dat kan maar een ding zijn, 
"Ik"
 ik ben verliefd...
Hilda 04/08/1997
 

    
Wat zie ik allemaal
wat gebeurt er toch om mij heen
goede en mooie dingen worden besmeurd.
Wat is er toch met de mensen loos
maar ach aan de andere kant
zie ik dan
weer vele mooie dingen
die mij dan
de mindere mooie dingen
even snel doen vergeten.
En mij geen zorgen moet maken
want de humor is nog niet versleten
ik heb vertrouwen in de morgen
ondanks de zorgen en verdriet
hou ik toch van het leven.
Wij moeten er het beste van maken.
en niet om over enkele jaren
spijt te hebben over de gedane zaken
dus mensen geniet van de mooie dingen
en laat de dwaze voor wat ze zijn
negeer ze
want ze zijn het reageren niet waard
en leef uw eigen leven...
 Hilda 16/03/1996

Soms vraag ik mij af
welk kenmerk heeft het gevoel
zijn het de rillingen om waar je iets om gaf
of heeft dat onbekende een ander doel.                 

Dat onrustige gedoe in uw lijf en leden
en niet weten wat je daarmee moet
net of er iets van je schouders is gegleden
zoiets wat een mens eens goed doet. 

Wat goed doen is een heerlijk gevoel
zo iets wat kleur in je leven geeft    
het is dat gevoel wat ik nu bedoel
niet het andere waar je hart zo van beeft.
 
Het is erger als het onzekere gevoel je overheerst
en je het niet de baas kan zijn
koester dan dat blij gevoel dat blijft toch het eerst
weet dat je niet alleen zal zijn envoel je vooral niet klein.
Hilda 25/06/2004

Ik geef je een nacht vol sterren     
voor je gaat slapen.
Om te dromen over de belevenissen
van de afgelopen dag.

Ik geef je een dag vol zonneschijn,
en een boeketje bloemen.
Om te zeggen er is niemand zo als  jij  
mijn liefste...
Hilda 15/05/1999
 

Gezworen verbittering
verkleuring der geweten
angstzweet der marteling.

Kabbeling van de tegendraad
benepen frustraties
ontworteling van de eigen ego
verkommering der ongenoegen
de doodlopende steeg
ontwarring der hersenen.

Kloppende op je eigen kin
verzwering van je gedachten
de wrok van je ingewanden...
Hilda 06/07/1997
 

Ik veeg de tranen uit mijn ogen
en kijk naar de deinende golven van de zee
een zachte bries
speelt met mijn haar
en voert me
in gedachten met zich mee.

Ik droom over mijn leven
over hoe het had kunnen
en zou moeten zijn
maar steeds waait er zand in mijn ogen
net als in het leven
is daar weer die hartepijn.

Mensen lachen
mensen huilen
dit zal altijd blijven bestaan
maar bij mij niet
zoals bij een ander
maar dat zal ook wel overgaan.

Bij mij is het een blijvend lot
en ik kom er vaak niet uit
al lach ik
door mijn tranen heen
ik weet dat ik straks weer
op wat onaardigs stuit

Gelukkig zijn is heel beperkt
ik durf
er echt niet van te genieten omdat
wanneer ik ging geloven
de mooie dingen
mij steeds in de steek lieten.

Ik zie wel achter de wolken
de zon weer schijnen
maar meestal schijnt hij niet voor mij
ach kon
ik in de zon geloven
dan ging ook de wind aan mij voorbij...
Hilda 18/07/1995