Wiegendood

Kleine Kiyoko gaat een nachtje naar de kliniek om een slaaptest te laten doen.
Omdat mama en papa er niet echt gerust in zijn dat het hun kind niet zal overkomen laten ze de test doen.
Maar mama Els vindt de gedachte alleen al dat ze Kiyoko vol plakkers en draadjes zal zien liggen dat het haar emotioneel maakt. Ze zou onrustig zijn en wil dit eigenlijk niet aan haar kindje overbrengen.
Dus stel ik voor om bij haar in de kliniek te blijven voor één nacht.
Ik ben nieuwsgierig wat dit eigenlijk inhoudt zo\'n test en of dit er wel degelijk zo vreselijk uitziet.
Ze wordt klaargemaakt en om 20.00u.. start de test tot \'s morgens 8.00u.
De voorraad papflesjes worden in de koelkast gezet.
Ik denk nog een beetje te kunnen lezen, maar door maar naar Kiyoko te kijken, merk ik niet meer op dat ik in een andere omgeving ben. De lichten worden gedoofd en een waaklamp gaat aan.
Van lezen komt er natuurlijk niets, laat staan dat ik nog wat wil schrijven.
Ik ga naast het bedje zitten en hou Kiyoko in het oog.
Als ze om 12u. haar laatste papje krijgt, duurt het even voor ze rustig wordt. Ze laat niet zo gemakkelijk een boertje en ze heeft er duidelijk last van. Ik troost haar door haar uit haar bedje te nemen. Maar met al die draadjes aan dat hoofdje en romp verbonden ben ik toch voorzichtig. Echt handig is het niet, maar Kiyoko laat na 20 minuten een dikke boer. Dan wordt ze rustig.
De verpleegster komt kijken en zegt me dat ik haar niet uit haar bedje mag halen zelfs als ze weent.
Ze zou zoveel mogelijk moeten slapen. Het is wel logisch maar als ik dat kleintje zo hoor huilen wil ik haar toch troosten. Ik doe haar nog een propere pamper aan en dat stelt haar blijkbaar toch op haar gemak. Ze lacht.
Nu mag ik eigenlijk niet naast dat bedje blijven zitten want ze houdt me in het oog en ligt met haar armpjes te spartelen.
Ik vouw mijn eigen bed uit en ga er wat op liggen. Alle lichten zijn nu uit en ze valt in slaap. Ik ben moe maar blijf in een waaktoestand. Het minste geluid dat ik hoor spring ik recht. Voor niets natuurlijk. Het zal de omgeving zijn zeker. En moest er iets zijn met Kiyoko dan ben ik er direct bij.
Ik hou ook het scherm in het oog om te zien welke curves veranderen bij beweging of ademhalen. Het is wel duidelijk, als ze plots met haar hoofdje draait of haar armen beweegt zie je de curven veranderen.Het is wel de moeite dat eens in het oog te houden.
En dat ik er een foto van wil, ja zo ben ik. Ik zou zowat alles willen vastleggen op papier.  Ik vind als ik nu naar de foto\'s kijk dat het er erger uitziet dan het in werkelijkheid was. Op het moment dat ze dat netje over het hoofd kreeg en de draadjes samengebonden werden, dacht ik direct aan een samuraibaby. Gek natuurlijk.
Ze heeft de nacht goed doorgeslapen want pas om 8u. heeft ze haar eerstvolgende papje gedronken. En dan was mama er net en kon ze het overnemen van mij.
Ze is gelukkig geen risicobaby en kunnen mama en papa ook geruster slapen.
Hinde