wachten op
Wachtend op de laatste trein
het ultieme moment maar je bent er niet
ik de wanhoop nabij
neemt de nacht me op
in zijn grote zwarte bek
waarin ik dwaal als een spook
stamp mijn woede naar de maan
die onverschillig schijnt
geen emotie ontsnapt haar rosse vlak
tot de ochtend daagt
waaruit alweer een trein binnenrijdt
het station me wekt
zie ik je slapend op een bank
zoals een zwerver op de walletjes
Ik zal je.....
Ingrid Lenaerts

