Miezerige dag
regen uit grijze wolken
zon in ballingschap

Ingrid Lenaerts

.
lichtvoetigheid
staat voor ruimte
open naar het oosten
met zicht op een loofbos.
het zonnelicht klatert door de bomen
als een waterval van stralen

binnenin alles onder één dak
open tot de nok
slapen achter verstelbare wanden
open keuken met kookeiland
tafelen aan een  lange plank
dito stoelen in natuurhout

Bad en sauna achterin
achter  melkwit glas
het schaduwspel der lichamen

Op de grond kurk en hout
je hoort noch kat of hond
iedereen sluipt zonder klank
in dit huis van de lichtvoetigheid

Ingrid Lenaerts

Om de studie van klanken
deze waterval van octaven
heen en weer vingers op de toetsen
springend als een dartel hert
slaan op de dissonanten
op je wangen het rood
ademloos het publiek
de zwarte toesten vervreemden
het klankbord lijkt een hellend valk
de verbeelding der wisselende handen
dan het applaus
van een juichende zaal.

Ingrid Lenaerts

Het land laat zich wakker worden
langzaam op het ritme van jonge adem
de velden dampen in het vroege uur
terwijl wer weg een haan de dag in kraait.

Het leven in de stallen gaat borrelen 
de koeien woelen waarvan weten ze niet
een onrust drijft hen naar het groen
dat ruikt naar malse en nieuwe zaligheid

ook andere vogels doorkruisen de lucht
Als het licht in dunne strepen aan de horizon
klimt, de duiven zijn de wachters hoog
in de bomen die barsten uit hun winterhuis

Zit er lente in onze neusgaten tegen wind
in als wij hier in het bos de groei ruiken ?
Zijn wij dolverliefd op de zon  als zij
ons in haar armen neemt.?

Wellicht een herhaling waard.

Ingrid Lenaerts

Feed-back van een winterse dag
waarbij je vertrok tegen wil en dank
vroeg in de morgen
de mist was te snijden
op je kraag de rijm 
zoals diamanten speldenkopjes 
in ons hart de droefnis
als een ontbladerde  treurwilg
aan de rand van het kerkhof.
je moest naar dat gevechtsgebied
zo nodig om den brode
Je beloofde zoveel terugkeer
ik hou dit moment gekooid
om het afscheid te verzachten.

Ingrid Lenaerts

Vanaf het zateravondbalkon
zag ik hem naderen
Bij leunde nog aan bij zijn maat
maar ééns de klok van twaalf
zette hij zijn tijd in en riep heel luid

"Hier ben ik jullie zevende dag
ik draag de zon in mijn blazoen
de weelde van een zalig niets doen
een hele dag lang om te rusten
en ik weet dat alles goed is
want ik ben de zondag
de koning der dagen"

Op lange benen en verwaand
als een gouden gieter verbleef hij onder ons
soms was hij een nukkig wezen
Ambetant en pensenknijpend in de ziel
liet hij het regenen bij bakken
We zagen  hem dan ook graag  vertrekken
om de maandag weer binnen te laten

Ingrid Lenaerts

Maskers kan je toevoegen
aan de grote verzameling
die het leven heet

Ze laten je het ware gezicht raden
achter dat anderewaarmee je speelt
als bontgekleurde koe zij die lacht
met de klingelende oorbellen aan

als de domme kip de kakelt
terwijl ze haar ei zoeklegt
of de zieke kikker die walgt van zichzelf
op een waterleliebald inde vijver.

Maskers kan je verwijderen
voor het open vizier als een andere keuze.

Ingrid Lenaerts

Zij moet een geheim bewaren
zoals een steen in haar maag
gezonken naar duistere diepten

het geheim wil echter ontsnappen
Het komt weer boven drijven
wil aan land

zij duwt het kopje onder
voor de zoveelste keer
Al zouden de kraaien het uitbrengen
dan zou ze de vogels vangen
en verbranden

Zelfs deze fenix zou niet mogen 
opnieuw tot leven wekken.

Ingrid Lenaerts

Doe haar niet meer geweld aan Moeder aarde
Ze heeft het al veel te warm
onder al die broeikasgassen
die stikkende uitlaatgassen en verbrandingen
Heb medelijkden met haar polen
zodat ze niet verder aftoppen
dat ijsbergen niet wegsmelten
niet afkraken als donderende gevaarten
in een kolkende oceaan.
Laat de gletsjers zichzelf zijn
hou ze ter plaatse als eilanden
eeuwige sneeuw
Spaar onze moeder Aarde
van verdere verloedering
orkanen en verzengende hitte

Ingrid Lenaerts

Een nacht op het strobed
van een verlangen
dat uitdagend prikt door je huid
als door de spankracht van de ballon
waarin je tuimelt
onbereikbaar

Zeg maar nee tegen het avontuur
van je wildwater
dat het zich koest houdt en lief is
en dan ben je o zo gedwee schattig wicht

Terwijl ik vloeken moet als een ketter
de dag in dwangbuis houden moet

Ingrid Lenaerts

Daar zit zij te kijken zonder doel
uitgeblust en zwaar onder zwarte gedachten
van ellende in dat hok
dat huis zou moeten zijn

met schimmelkolonies op de muur
als een oprukkend leger
er zijn er gele  en er zijn er bruine
sommige lijken net paddenstoelen
voor een rijke oogst

het vocht zet zilte randen af
op de vloer waar het water leeft
als een brakke plas vergetelheid
Het behang staat bol
van de stinkende bulten

Ze wil hier weg uit dit nest van miserie
Soicale wonigen verzoeken haar dromen 
echter jaren laten ze op zich wachten
Zij is maf  naar lijf en geest 
in dit rovershol.

Ingrid Lenaerts