wereldnieuws

Lopend langs een golfterrein
daarbuiten de landweg in stilte
nauwlijks iemand te zien tenzij
verscholen in het groen
een groepje spelers met het wagentje
aan een zandinclinering
ballen zoeven door de lucht
de spelers zijn in rijke concentratie

wij de toeschouwers zijn de buitenbeentjes
die zonder enig benul 
alweer voor een andere vraag staan

Waarom spelen ze golf  met die ernst
alsof er geen bestaan meer is
na de laatste slag.

Ingrid Lenaerts

Xantippe is dat kijfwijf van Socrates
hoewel ze al lang  zelfs heel lang
naar de eeuwige jachtvelden zou  zijn
weet ze toch telkens te ontsnappen
reïncarneert ze met grote regelmaat
in één of ander vrouwenlijf
als verhuld serpent met gespleten tong
als de boze heks uit een sprookje
de wesp met de gifangel
de klappij van historische achterklap
met lippen als messen die in het hart boren
waar zij haat en nijd laat gedijen
Xantippe liep ik weer eens tegen het lijf
Ze blijft me achtervolgen.

Ingrid Lenaerts

Soms denk ik de miskleum te ontmoeten 
in mezelf daar waar niets mevakkundig  lukt
wanneer ik  in elke hoek de ragebol zie staan
de schoonmaak de ragebol bedient
de emmers zwabbers en sopjes scheel ogen
er vloeren onveilig maken
sponsen rondslingeren met natte wangen
dan ben ik van de kaart niet van de partij
ik moet  nodig in de leer
bij gezwind fluitende schoonmaaksters
want ik ben de ramp met de beide linkerhanden
de eend die niet zwemmen kan op het badwater
ik drijfgewoon  mee en verdwijn.

Ingrid Lenaerts

Wat vooraf ging
moet ingrijpend geweest zijn
het gaat om zoveel blabla
gewaai met  varianten en gevolgen 
de trein zet zich in beweging dus hij rijdt
 hij schiet door het landschap en denkt niet
 welke gevolgen hij hoeof waar teweeg brengt
ontpopt het scenario dat we prewenteren
 
BV'd  doen boude uitspraken
in groot publiek
al ook weer een "bij gevolg en zodat"
ze doen aan kijkerlopen in de koker van de wereld
springen op een dunne koord als circusbaronnen
tussen oorzaak en gevolg spant de korte of lange brug
die meestal blijft hangen tussen haar fundamenten
doorzakken behoort er ook soms bij
dat is dan weer andere koek.

Ingrid Lenaerts

Sluipt hij langs de heg zijn groot verlangen
kijkend naar haar doen en laten
steelt elke moment buiten zijn ooghoeken
om even later te ontkennen zijn onmacht

Bang van zichzelf en zijn schaduw
vreest hij met strenge hand de afwijzing
droomt van haar bruine benen
wippende paardenstaart en nog veel meer

Hij kwelt zijn gedachten en lijf
met wilde dromen die hem begrenzen
als een gevangene achter prikkeldraad
wil er uit maar blijft in de versperring hangen

drempelvrees drempelwoede ontregelt
zijn humeur is variant van rot tot cynisch
komt zij spoken aan zijn bedderand
ach was er maar een drempelverlager in de buurt !

Ingrid Lenaerts

Met gulle aarde uit zijn tuin

Keuvelde mijn grootvaders verlangen

Hij maakte er klare lucht helder licht

De regels van het jonge groen

De bomen lieten zich verleiden

Tot milde bloesems en bijenbezoek

Wij snoeiden de haag uit haar likdoorns

Wij maaiden het gras stookten het hooi

Tot waaiende pluimenhoed in de zon

Op het achterland klapwiekte de molen

Alsof een gorgelende reus de wind uitdaagde

In zijn machtsspel met de wolken

Ik hoorde de tuin je benen kraken

Het merg bleef er sappig jong

Reutelt herinnering nog diep in mij.

Ingrid Lenaerts

In de straten van de  oude voorstad
huizenrijen als vermoeide mastodonten
met schouwen die roken in geel en bruin
de smog die blijft hangen in het grauwe licht

getoeter van schepen op de rivier
de verlaten loodsen treuren innig
lijden aan bloedarmoede en heimwee
ergens sluipt de misdaad uit haar pijp

de ratten vieren feest met de vuilniszakken
ze verenigen zich in het rond  als een  karrewiel
met hun kale staarten als veelzeggende spaken
van het onheil dat de buurt teistert

 Ingrid Lenaerts

Bomen belijden hun credo 
in blad en stam 
jaar na jaar worden hun ringen bevestigd
in grote vervormde cylinders
onuitwasbare hoeveelheden essentie
groei en gezond leven dat elkaar omstrengelt

Soms roept de tijd schril tot omzien
zij treuren gaan in hun brutte bast
takken laten versterven uit onmacht
amputaties worden uitgevoerd
de littekens blijven teken aan de wand
bij de verminkte boom die zo verder moet

Ingrid Lenaerts

En sensatie als een lopend vuur
over de bodem van onze gedachten
zet er de brand in  koortsig
dorstig  nog meer rotzooi te slikken
 gichelend en lachend
misprijzend of veroordelend
de korf vooroordelen wordt aangesproken
 gretig verdeeld als uitééngereten beest
We hebbben ons brood en spelen nodig
de speeltuigjes van een gezonde massa
die schuddebolt en speerwerpt
naar het slachtoffer op de brandstapel
der boze tongen.

Ingrid Lenaerts

Waar blijft onze stroming in het lentebloed?
Herbronnen wij niet bij een elke nieuwe lente.?

Ik wil de lucht met jonge kleuren behangen
vol blije gezichten lachend naar de zon

Het woord van vrede en vriendschap bestendigen
niet als  theoreticus maar als mens  van vlees en bloed

in het bos ontluikend groen bewonderen
op het land paardenbloemen en madeliefjes influisteren

dat ik ze mooi en aandoenlijk vind in hun bloei
de mildheid van de zon omtovert drama tot spel

in de wind woorden als herboren uit jonge verhalen
de schrijver de lezer in harmonie van hun bestaan

Ingrid Lenaerts

Zij is de gedraaide torso
van het boegbeeld der gemeenschap
prijkt aan het hoofd der geliefden
het voorbeeld keramiekkunst
eenvoud materie uit rosse aarde
zwijgzaam met engelengeduld omgeven
eist zij haar rechten en waarden
het gespierde naakt in beweging
in één oogopslag haar schoonheid
bij verwondering van één  bezoeker

Ingrid Lenaerts

De rozenboom droomt
van de zon en zomerpracht
nu hij pas ontluikt

Ingrid Lenaerts

Een zonnegod schroeit
grijnzend aardporiën  toe
koestert de woestijn
 
Rode aarde barst
opengereten  verkorst
snakt ze naar water

dorre doornstruiken
prikken hun lot aan elkaar
als stoere burchten

Ingrid Lenaerts

De lenteavond brandt aan de horizon
in de ondergaande zon de gloed van de dag
De nacht sluipt als een zwart fantoom
langs de jonge heg die rilt in de wind
de stilte wacht gespannen in de tuin
merels signaleren het gevaar van een loerende kat
er slaat een hamer op het trommelvlies duisternis
en plots is alle betovering vervlogen  
de nacht heeft zijn gewoonten weer opgenomen
het hart van de duisternis is doorboord
wanneer de vleermuizen hemelwaarts vliegen.
kriskras door elkaar als bendeleden op hol

Ingrid Lenaerts

Weet jij me een roos in liefde te vatten
alleen zijn zonder jou niet in te schatten
duren de dagen somber ellendig gekleurd
voel ik hebben en houden aan jou verbeurd.

zinloos is de pijn die zich nestelt in mijn lijf
dat tergend traag de wonden beklijft
die nooit meer tussen de plooien verstrijken
nu weemoed en verdriet horizonten  bereiken,

waarachter ik in het niets moet verzinken 
liever dan hopeloos verder te hineken 
dat eeuwig verlangen  naaar jou en onvoltooid
slaat me aanscherven houdt me gekooid

Ik wil er uit deze dwangbuis ontsnappen
het keurslijf dat me vestikt vertrappen 
geef me een sein dat ik verborgen vrouw
kan ontwaken in die klare morgendauw
 
Ingrid Lenaerts